Nanne Meulendijks, een jonge en begaafde illustrator, maakte op eigen initiatief een oogstrelende graphic novel naar ‘De wake’, het titelverhaal van Gipharts geprezen verhalenbundel. In de vertelling maken een hoogleraar en zijn echtgenote een bergwandeling in Zweden. Maar dan slaat het noodlot toe, en komt de hoogleraar om het leven. Zijn vriendenclub besluit een oude belofte gestand te doen en een wake voor hem te houden.
Omdat in literatuur alles mogelijk is, aanschouwt de hoogleraar de wake postuum: ‘Hoe dichter bij de dood, hoe minder onzin en tijdverspilling we onszelf zouden moeten toestaan. Tenminste, dat zou mijn conclusie zijn geweest als ik het was die had gewaakt bij een te vroeg gestorven vriend.’
Op virtuoze wijze heeft Nanne Meulendijks het verhaal omgezet in beelden. In haar woorden: ‘De pure rouwgevoelens, afgewisseld met geraffineerde emoties als cynisme en jaloezie, fascineerden me. Het was voor mij een uitdaging precies de juiste lichaamstaal voor de personages te vinden.’
Prachtig boek, en daarbij bedoel ik zowel prachtige illustraties als een prachtig verhaal. Ben nu erg benieuwd naar het originaal en naar de andere boeken die Nenne verwerkt heeft.
Het nadeel van een bestaand verhaal - of zelfs een complete roman - 'verstrippen' of illustreren, is dat de tekst het in de meeste gevallen wel alleen af kan. Hoe fraai en origineel de tekeningen ook zijn, vrijwel nooit voegen ze iets toe aan het verhaal. En andersom is natuurlijk al helemaal niet aan de orde.
In het geval van De wake was er eerst het verhaal van Giphart en heeft Meulendijks daar later de illustraties bij gemaakt. Er is niets op aan te merken, de sfeer, de kleuren, de mensen, het past allemaal bij het verhaal, maar gecombineerd vormt het toch niet één geheel. Het blijven tekeningen bij een verhaal.
Mooie tekeningen, zoals hierboven te zien is, maar ze voegen zo weinig toe aan het verhaal dat het me eigenlijk een beetje spijt dat ik deze versie van het verhaal heb gelezen. De beelden van Meulendijks zijn prachtig, maar wie weet hoe mooi mijn eigen beelden zouden zijn geweest...