Al jong ervaart de hoofdpersoon in Maskerziel de tegenstellingen tussen thuis en buiten. Als juf tijdens het kringgesprek vraagt wat ze de avond ervoor heeft gegeten antwoordt ze niet ‘patlican’ maar ‘patat’. Op het vwo verpakt ze haar onzekerheid in lef. Die dubbelheid in zichzelf doet haar overal nét buiten vallen. De spanning thuis is om tesnijden, maar haar kennismaking met toneelspelen blijkt een schot in de roos. Het theater wordt haar anker.
Om aan het ouderlijk huis te ontsnappen gaat ze studeren, en al snel komt haar grote droom om actrice te worden uit. Eindelijk wordt ze door iedereen gezien, maar ze voelt zich eenzamer dan ooit. De weg terug wordt ingezet, stukje bij beetje herstelt ze het contact met de familie, de kudde waar ze zichvan had afgekeerd. Haar grootvaders dood betekent een kantelpunt, en ze leert langzaam haar maskers af te leggen en met mededogen te kijken naar waar ze vandaan komt, om zo ook zichzelf beter te begrijpen.
Yurdakuls autobiografische roman Maskerziel getuigt zowel van veel inzicht in de verscheurdheid van velen die een moeder- en een vaderland hebben als van een grote autonomie van de auteur.
Dilan heeft echt een prachtig en eerlijk boek geschreven. Ik heb vaak tegen tranen moeten vechten en dat zegt al veel over hoe ik een boek ervaar! Vanaf het eerste hoofdstuk word je volledig meegezogen in haar levensverhaal. Het voelt alsof ze haar verhaal rechtstreeks aan jou vertelt. De schrijfstijl is zo toegankelijk en vloeiend dat je meteen wordt meegesleept.
Wat ik bijzonder bewonderenswaardig vond, is hoe open en kwetsbaar Dilan zichzelf toont. Deze transparantie zorgt ervoor dat je alleen maar meer met haar meeleeft. Haar moed om haar ziel bloot te leggen, is echt indrukwekkend.
Het verhaal is niet alleen ontroerend, maar ook buitengewoon sterk, leerzaam en inspirerend. Hoewel ik vaak ontroerd was, sprongen Dilan’s persoonlijke groei en eerlijkheid er echt uit voor mij. De thema’s die ze aansnijdt, zoals familieverhoudingen, mentale gezondheid en culturele struggles, zijn belangrijk en worden op een eerlijke en toegankelijke manier verteld. Ze weet deze complexe onderwerpen begrijpelijk en invoelbaar te maken.
Kortom, ik vond het een prachtig boek en ik ben enorm dankbaar dat Dilan het naar mij heeft opgestuurd. Een kwetsbaar boek zoals dit schrijf je niet zomaar! Het is een waardevolle bijdrage die inzicht biedt en inspireert. Ik kan dit boek van harte aanbevelen aan iedereen die een eerlijk en diepgaand verhaal wil lezen. ❤️
Een heftig boek over depressies, familiebanden (of familiedrama: wat je zelf prefereert) en de zoektocht naar jezelf. Ik vond het knap hoe de auteur zichzelf volledig blootgeeft als het gaat om haar mentale gezondheid, maar ook haar seksleven en familie struggles. Desondanks vond ik het boek soms vooral een opsomming van ellende, waarbij het me af en toe niet helemaal duidelijk was wat de auteur precies wilde. Wel echt mega knap geschreven en af en toe ook prachtige quotes. Ben nu wel enorm benieuwd naar haar solo theatervoorstelling!
Dilan heeft een interessant verhaal te vertellen en schrijft fijn. Vooral de scènes over haar jeugd zijn ontroerend geschreven. Voor mij wordt het geheel iets te veel ingevuld, waardoor er weinig aan mijn verbeelding overgelaten wordt.
Ik was bij aanvang heel geïnteresseerd in dit boeken had echt zin om het te lezen. Maar vond het echt een deceptie. Het was een klaagzang over het leven waar echt in gegaan werd op alle slechte punten en de mooie dingen terloops genoemd werden.
Heel mooi de opbouw van haar leven van jeugd tot nu. Ik kon me in veel stukken ook herkennen. Jezelf tussen twee werelden vinden en niet weten wat je ermee moet, de kritische blik op haar zelf en haar episodes. Soms vond ik het heel mooi dat het soort van monotoon en direct werd opgeschreven wat er gebeurde en wat ze voelde, maar grotendeels was het geen fijne schrijfstijl.
Vond het ook hypocriet hoe ze wel begreep dat iedereen een product is van zijn/haar eigen opvoeding, maar vervolgens met die blik, haar eigen moeder maar niet kon vergeven
Knap hoe er zo open over depressie geschreven wordt. Ook vind ik de familiebanden goed neergezet. Het taalgebruik is wat simpel, maar het leest daardoor wel lekker weg. Prima boek.
Vader ‘Je moet het zeggen als ik iets voor je kan doen, maar het spijt me, ik snap er helemaal niks van, van die psychische ziekten.’
Ze schrijft dan dat haar vader zich zelf niet toestaat zich in haar te verplaatsen". Zie dat anders, haar vader leeft ook tussen twee culturen. Net als haar moeder. Later in het boek beseft ze dat en begrijpt dan dat haar ouders het ook zwaar hebben gehad. Als dochter van twee Turkse ouders heeft ze wel veel vrijheden gehad. Dat zie en lees je wel eens anders. Vind dat fijn voor haar.
Er staan in het boek wat Turkse woorden die achterin vertaald worden. Denk dat ze het beter gewoon in het Nederlands had kunnen schrijven, maakt het voor velen wat gemakkelijker te lezen. "...dood van dede lijkt een laatste zetje te zijn, dat zou ze het liefst gewild hebben" Dede = opa.. (dat zou hij het liefst gewild hebben.) lijkt mij dan juist.
Er waren wat zinnen die ik twee keer moest lezen omdat het grammaticaal niet goed liep maar daar is ook de uitgeverij verantwoordelijk voor. Zelf maak ik ook fouten.
Ik weet niet zo goed wat ik van dit boek moet vinden Het intrigeerde me. De eerste 100 bladzijden heb ik in een ruk gelezen. En toen kreeg ik er genoeg van. Aanvankelijk vond ik het een mooie schets van een culturele worsteling: hoe verhoud ik me tot mijn roots? Wie ben ik en hoe verenig ik die twee culturen of maak ik een keuze? Maar toen vond ik het verzanden in erg veel zelfmedelijden. Wat moest ik daar als lezer mee en waarom was dit voor de lezer interessant? Daarbij vond ik haar slachtofferschap irritant en wel heel erg doorwoeden. Iedereen kon uiteindelijk op begrip rekenen behalve haar moeder. En juist die moeder raakte me. Zoals zij slachtoffer was maar kennelijk niemand die dat zag. Iedereen gaf haar overal de schuld van. Het was een ongemakkelijk boek.
Leuke verwijzingen naar bekende literatuur en uitspraken, waardoor de opbouw van het verhaal goed overkwam. Het is alleen jammer dat het 'punt' van het verhaal pas helemaal aan het einde kwam. Het stuk daarvoor was nogal saai. Ook beviel de schrijfstijl me niet zo: erg vertellend, waardoor je weinig echte empathie krijgt voor het hoofdpersonage. De korte hoofdstukken waren uiteraard wel prettig :)
Wat een heftig en aangrijpend boek. Knap hoe Dilan Yurdakul haar familiegeschiedenis zo treffend en kwetsbaar heeft opgeschreven. Het lijkt me best moeilijk om zo'n persoonlijk stuk te schrijven. Waarschijnlijk kan dit verhaal ook echt helpend zijn voor mensen die zichzelf erin herkennen.
Overigens vond ik de schrijfstijl zelf soms wel een beetje mwah. Iets te opsommend, met te lange zinnen en onduidelijkheid.
Ik weet niet wat het wil zijn: memoir van een ex-soapie, of het ontstaan van een theatermaakster, zoektocht naar het familieverleden of de oorsprong van emotionele en psychische tendensen – zonder het te zijn (vérre van eigenlijk), voelt het als "en toen, en toen."
Geweldig boek. De korte zinnen en hoofdstukken maken het zowel indringend en enigszins luchtig, bijna ritmisch. Herkenbaar aan de ene kant en veelzeggend/verklarend aan de andere kant. Het raakt me en zet me aan het denken - over mijzelf èn dierbaren met vergelijkbare dubbele ‘setje wortels’.