เลียบเลาะชายคาโลก

by เสกสรรค์ ประเสริฐกุล

บันทึกการไปเยือนเทือกเขาหยูหลงและต้นน้ำแยงซี ผู้เขียนเดินทางไปเขตลี่เจียงของมณฑลยยูนนานเป็นครั้งแรกเมื่อเดือนมีนาคม 2536 และกลับไปเยือนอีกครั้งในเดือนมีนาคม 2538 ต่อมาบันทึกการเดินทางทั้งสองได้ถูกเรียบเรียงเป็นงานเขียนและตีพิมพ์ในนิตยสาร GM ฉบับที่ 147-151 พ.ศ. 2538 และได้มารวมไว้ในหนังสือเล่มนี้

เสกสรรค์ ประเสริฐกุล เคยเข้าป่าในช่วง 6 ตุลา และเคยเข้าร่วมกับพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย ดังนั้นการเดินทางครั้งนี้ของเขาจึงมีมุมมองที่ทั้งทบทวนและตั้งคำถามกับสิ่งที่เคยเชื่อ และด้วยคมปากกาและความช่ำชองของการเล่าเรื่องจึงพาเราหลุดเข้าไปสู่บันทึกที่ทั้งงดงาม เศร้า เจ็บปวด ซึ่งเป็นเสน่ห์ให้เราอยากตามรอยผู้เขียนเข้าไปสัมผัสกับจีนซึ่งถือว่าเป็นญาติสนิทกับเรามาช้านานในประวัติศาสตร์ เพียงแต่ว่า... ตอนนี้เรายังคงหลงลืมไป

136 pages

First published January 1, 1997

About the author

เสกสรรค์ ประเสริฐกุล เป็นอดีตผู้นำนักศึกษาในเหตุการณ์ 14 ตุลา พ.ศ. 2516 นักเขียนรางวัลศรีบูรพา เคยเข้าร่วมกับพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย หลังเหตุการณ์ 14 ตุลา โดยมีชื่อจัดตั้งว่า "สหายไท" ในช่วง พ.ศ. 2518 - 2523 เสกสรรค์มีความเห็นขัดแย้งหลายประการกับกรรมการกลางของพรรคฯ และต่อมาได้แยกตัวออกจากพรรค ฯ และได้รับนิรโทษกรรมในเวลาต่อมาจากคำสั่งที่ 66/2523 ในขณะที่พลเอกเปรม ติณสูลานนท์ เป็นนายกรัฐมนตรี ปัจจุบันเป็นอาจารย์ประจำคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

Reviews

[Ongorn · Rating 4 out of 5]

ไม่ได้อ่านหนังสือของเสกสรรค์หลายปี
ทั้งที่เป็นหนึ่งในนักเขียนที่รักที่สุด
แต่ก็ดี เพราะทำให้ได้ชัดเจนกับตัวเองอีกครั้ง ว่าทำไมจึงรักงานของเขา
ขนาดเป็นบันทึกการเดินทางเล่มบางๆ แค่ 135 หน้า
แต่ก็บรรจุความเป็นเสกสรรค์ไว้ได้อย่างเต็มเปี่ยม ไม่แพ้งานกึ่งบันทึกกึ่งฟิคชั่นที่ทำให้ได้รู้จักเขาเป็นครั้งแรกสมัยม.ต้นเลย

สิ่งที่โดดเด่นอันดับแรกคือ ภาษา
เขาจับคำมารวมกันให้เป็นคำใหม่ได้อย่างน่าตื่นตาตื่นใจ
ใครที่อยากเป็นนักเขียน แนะนำอย่างยิ่งว่าควรอ่านงานของเสกสรรค์
เพื่อเพิ่มคลังคำให้อ้วนพี ไม่เรียกสิ่งเดิมซ้ำๆด้วยคำดาดๆ

เสกสรรค์ไม่ได้แสดงชั้นเชิงของการเล่าเรื่องอย่างเต็มที่นัก ด้วยความที่เป็นบันทึกการเดินทาง
ซึ่ง timeline มีแต่จะมุ่งไปข้างหน้าได้อย่างเดียว
เรื่องที่เล่ากึ่งบันทึกกึ่งสารคดี ว่าด้วยเรื่องภูมิทัศน์ ภูมิประเทศเสียเป็นส่วนใหญ่

อย่างไรก็ตาม งานของเสกสรรค์ไม่เคยไร้ซึ่ง "ภูมิประเทศภายใน"
ซึ่งเป็นความโดดเด่นอย่างที่สุดของเขา
สำหรับเราแล้ว นี่คือนักเขียนที่เฝ้าครุ่นคิด สำรวจจิตใจตัวเอง มากที่สุดเท่าที่เคยพบมา
ผลแห่งการคิด/สำรวจ บวกกับการเป็น "นายของภาษา"
ได้ออกมาเป็นย่อหน้าที่เราต้องลุกขึ้นมาขีดเส้นใต้ หรือโควทเก็บไว้เสมอๆ

ยกตัวอย่างเช่น
"คนเราถ้าตั้งเป้าหมายไว้เพียงความสะดวกสบาย ไหนเลยจะคืบพ้นเต้านมของมารดา
สูดลมหายใจเฮือกแรกเย็นหนาวกว่าในครรภ์ เคี้ยวข้าวคำแรกนับว่าลำบากยากเข็ญ
หกล้มกี่ครั้งจึงยืนได้เดินเป็น... ชีวิตจะว่าไปล้วนเป็นสายโซ่แห่งคำท้า"

ใช่ค่ะ นี่คือหนังสือบันทึกการเดินทางท่องเที่ยวกึ่งสารคดี
ที่อ่านแล้วคุณจะได้อะไรติดหัวกลับไปมากกว่าข้อมูลว่าไปเที่ยวยังไงแน่นอน
เรารับประกัน

[Kanitchakhun Chum · Rating 3 out of 5]

เสียดายที่ไม่มีภาพประกอบ