กับดักร้ายกลายรัก

by ติญญา

เพราะความรักนั้นไม่มีคำตอบที่ตายตัว ครั้งหนึ่ง "ไอฝน" เคยมีความรัก ทว่าหลังจากพลาดหวัง เธอตั้งใจจะไม่ออกไปไขว่คว้าหาใครอีก บางทีการอยู่เป็นโสด ได้ทำงานในร้านชุดแต่งงาน ได้เห็นความสุขของผู้หญิงที่กำลังสุขสมบูรณ์ในความรัก อาจเป็นความสุขที่แท้จริงของเธอก็ได้ แต่แล้ววันหนึ่งแนวทาง ผู้ชายชื่อแปลก พูดตรงขวานผ่าซาก มาดเท่ไม่เหมือนใครก็เดินเข้ามาในชีวิตของเธอ และยิ่งได้รู้จัก ได้สนิทสนม ได้ผูกพันใกล้ชิด หัวใจของเธอกลับหวั่นไหว อยากลองมีความรักอีกสักครั้ง จะติดขัด
อยู่ก็ตรงที่ว่าเขาเป็นญาติสนิทของ "เมฆา" อดีตคนเคยรักของเธอนี่สิ บางครั้งความรักก็มักเล่นตลก ให้สมองกับหัวใจสวนทางกัน ที่สุดจากความเกลียดชังอาจเปลี่ยนผันเป็นรักโดยไม่รู้ตัว

313 pages, Paperback

First published July 1, 2013

Reviews

[Tharachaya · Rating 3 out of 5]

ชอบชื่อพระเอก "แนวทาง" มาก แต่นางเอกยังไม่พ้น "ฝน ฝน...." สงสัยคนแต่งจะชอบตั้งชื่อเก๋ๆให้เฉพาะพระเอก แต่นางเอกนี่เกาะกระแส "หน้าฝน" อย่างเดียว :-)

ก่อนอ่าน ทำใจว่าน่าจะรันทดผสมหงุดหงิดกับตัวละครมากกว่านี้ เพราะคนเขียนเล่นออกตัวว่าเล่มนี้ so so... แต่!!! กลับโอเคนะคะ ดีกว่า 'นายลม' เยอะเลย เพราะพระเอกเป็นคนมี "แนว" ไม่งี่เง่ามาก อยู่ในเกณฑ์เข้าใจได้กับอาการแอบรักแบบนี้...ส่วนนางเอก เชอะ หล่อนก็น่าหมั่นไส้ ชีวิตนี้จะมีแต่ผู้ชายดีมาหลงรักตลอดรึไง... ไม่เข้าใจ ส่วนตัวชอบ "เอลัน" มากกว่า ชีดูเป็นคนเจือกเรื่องคนอื่นแบบกำลังพอดี ... แต่ไหง๋ ขาดคู่ของตัวเองไปซะได้ ?!?!

คนที่ชอบผลงาน "ติญญา" สไตล์แบบนี้ ก็อ่านได้เอาเพลินค่ะ ไม่ยาวมาก ดีกว่าเรื่องเก่าๆ ด้วย แต่คนที่เพิ่งอ่าน "หัวใจระบายรัก" มาแบบติดใจ อาจพลิกอารมณ์กับเล่มนี้ไปหน่อย ... แต่ด้วยภาษา และการผูกเรื่อง ก็ถือว่า "ผ่าน" ด้วย "แนวทาง" ล้วนๆๆ...และ ข้อคิดเล็กๆ ที่เป็น "ปม" เรื่อง ชนิดเข้าใจได้ แต่ก็ไม่อยากจะเข้าใจ... เพราะแสดงว่านางเอกยังไม่ได้รัก"เมฆา"มากเพียงพอน่านเอง...สรุปรักกันก็คุยกันดีกว่ามโนคนเดียวจ้า...

ปล. ขอพระเอกให้ "เอลัน" กะ นางเอกให้ "เมฆา" จะเริ่ดมาก...อ่านแล้วสงสารฮีมากเลย อกหักแบบไม่รู้จะว่าไง ...

[Patrawan Dear]

#ทางสายหัวใจ / ติญญา

เดิมเรื่องนี้เคยตีพิมพ์ในชื่อกับดักร้ายกลายรัก ผ่านมาหลายปี ผู้เขียนนำมาปรับใหม่ให้ทันสมัย พร้อมปกสวย ๆ กับตอนพิเศษแซ่บ ๆ ให้อ่านกัน

เราตัดสินใจอ่านเรื่องนี้เป็นรอบที่สอง ไม่อ่านเฉพาะตอนพิเศษอย่างเดียว เพราะโหยหาสำนวนเล่าเรื่องแบบดราม่าควีนที่เคยชอบมากในอดีต ซึ่งผู้เขียนยังคงความกรีดใจเอาไว้ได้อย่างครบถ้วน อ่านแล้วจี๊ดใจแบบสะใจ มีน้อยคนที่จะเขียนแล้วสำนวนกรีดนำ ทั้งที่พล็อตไม่ได้ยาก เรื่องไม่ต้องเดา แต่ก็มีเสน่ห์ในแบบฉบับของตัวเอง

สำหรับเรื่องนี้อันที่จริงก็พล็อตหนึ่งหญิงสองชายธรรมดา ๆ ละนะ แต่ก็มีลุ้นเรืออยู่บ้างเหมือนกัน น่าแปลกที่รอบแรกที่อ่านชอบคนนึง รอบนี้เรากลับชอบอีกคนไปเสียอย่างนั้น

ส่วนบทพิเศษที่ผู้เขียนตั้งใจโฆษณา ก็พิเศษจริง ๆ ค่ะ ติญญาเขาเปลี่ยนไปแล้ว ตอนนี้เขาแซ่บไฟลุกนะเออ ฉากรักในสระน้ำอุ่นช่วยยืนยันได้ดี

เอ็นดูผู้เขียนค่ะ :)

[Polyj · Rating 3 out of 5]

ให้ 3.5 ดาวค่ะ
เรื่องราวของ ไอฝน แนวทาง และเมฆา ทำให้เราแปลกใจที่เดาผิด แม้ทิศทางของเรื่องจะเป็นตามที่คำโปรยบอกไว้ แต่รายละเอียดต่างๆ ทั้งต้นเหตุของเรื่องราว ทั้งตัวเสริม ตัวประกอบ ที่ใส่มาในเรื่อง อยากบอกว่า ... เราเดาผิดหมด 55555
ยังคงให้ความรู้สึก ว้าเหว่ รันทด และดูเจียมเนื้อเจียมตัวอยู่สำหรับนางเอกของติญญา
แต่ขณะเดียวกันก็เข้มแข็ง อดทน พยายามยืนหยัดด้วยตัวเอง
และยอมรับผลของการกระทำของตัวเองอย่างมีเหตุมีผล
ชอบไอฝนก็ตรงนี้แหละ
ชอบงานของติญญาตรงอารมณ์ดราม่าในส่วนของนางเอกค่ะ
ดูรีวิวเพิ่มเติมได้ที่นี่ค่ะ >> http://www.bloggang.com/viewdiary.php...

[Wanyiwa · Rating 3 out of 5]

เคยอ่านเรื่องนี้ตั้งแต่ตอนที่ยังใช้ชื่อว่า "กับดักร้ายกลายรัก" แต่นักเขียนได้รีไรท์ให้เข้ากับยุคสมัยปัจจุบันมากขึ้น ซึ่งพล็อตก็ยังเป็นตามเดิมคือเรื่องรักสามเส้าของเราสามคน นางเอกเลิกกับแฟนเก่าเพราะคิดว่าตัวเองมีแต่ปัญหาและจะเป็นคนคอยถ่วงไม่ให้เขาเติบโต ฝ่ายแฟนเก่าที่อยู่ดี ๆ ถูกคนรักส่งอีเมล์มาบอกเลิกแล้วหลังจากนั้นก็ตามหาตัวไม่ได้อีกเลยก็เจ็บช้ำแบบหนักหนาสาหัส กว่าจะผ่านพ้นช่วงเวลาเหล่านั้นได้ก็เล่นเอาสะบักสะบอม ยังดีที่มีมือของแม่คอยประคับประคอง และยังญาติผู้พี่ที่แม่ของเขาเลี้ยงดูให้โตมาด้วยกัน ก็คอยเป็นกำลังใจให้ตลอด แต่เมื่ออยู่ ๆ เขาก็ได้กลับมาเจอแฟนเก่าอีกครั้ง เขาถึงได้รู้ว่าเขาไม่เคยเลิกรักเธอเลยและยังอยากจะขอให้เธอกลับมาเป็นคนรักของเขาอยู่โดยที่เขาไม่ได้อยากรู้เหตุผลแล้วว่าเพราะอะไรเธอถึงทิ้งเขาไปในครั้งนั้น เดือดร้อนถึงญาติหนุ่มที่เคยต้องดูแลคนเคยช้ำหนัก กลัวว่าเขาจะโดนหลอกซ้ำ เลยต้องพาตัวเองเข้าไปสอดส่องเหตุการณ์อย่างใกล้ชิด จนพาให้หัวใจตัวเองหวั่นไหวไปด้วยอีกคน

เป็นพล็อตรักสามเส้าที่แม้จะเล่าแบบตรงไปตรงมาแต่ก็ด้วยสำนวนแบบดราม่าดีค่ะ เต็มไปด้วยอารมณ์รักที่ลังเล ไม่แน่ใจ งุนงง และต้องใช้เวลาพอสมควรในการทำความรู้จักและเข้าใจกับมัน ซึ่งกว่าจะรู้ใจตัวเองกันก็เล่นเอาบอบช้ำไปหลายฝ่าย นางเอกเป็นสายปากแข็งและไม่ค่อยบอกอารมณ์ ผู้ชายคนหนึ่งก็คือคนรักเก่าที่ยังมีความรู้สึกดี ๆ ให้กันอยู่ ส่วนอีกคนหนึ่งก็คือคนที่เข้ามาก่อกวนให้อารมณ์เธอปั่นป่วนได้ตลอดเวลา แต่แรงดึงดูดระหว่างคู่พระนางคือดีมากนะ ดังนั้นถึงแม้จะไม่ค่อยมีบทหวานกุ๊กกิ๊กแต่เคมีคู่พระนางก็โดดเด่นมาก เราจะไม่สปอยล์ว่าใครคือพระเอก แต่เราแค่เชียร์คนที่ไม่ใช่พระเอกเพราะรู้สึกว่าเขามีความอ่อนโยนและเป็นสุภาพบุรุษกับนางเอกมากกว่า แต่ที่เราขำคือในขณะที่ตัวละครหลักสามตัวยังงง ๆ ในอารมณ์ความรู้สึกของตัวเองกันอยู่ คนนอกอย่างนางแบบสาวเพื่อนเจ้านายนางเอกกลับมองตาทะลุถึงหัวใจ ซึ่งตัวละครนี้จะมาแบบงง ๆ และเราไม่เข้าใจบทบาทของนางเท่าไหร่ เพราะเราว่าแค่เจ้านายนางเอกคนเดียวก็น่าจะเป็นตัวกระตุ้นที่พอแล้ว แต่ใด ๆ คือเราชอบที่เรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องมีนางร้ายหรือมือที่สามเข้ามากระตุ้นให้เรื่องมันเดินต่อ

อย่างที่บอกคือเรื่องนี้นักเขียนรีไรต์นิดหน่อยเพื่อให้เข้ากับบริบทปัจจุบัน มีการปรับเรื่องของการถ่ายแบบลงนิตยสารแบบเล่มให้ไปเป็นแบบออนไลน์ แล้วก็ยังแถมตอนพิเศษเพิ่มบทรักแบบอ่อนหวานนุ่มนวลเอาใจสายหวานด้วย แต่อาจเพราะนักเขียนไม่อยากจะปรับอะไรในเนื้อเรื่องมาก มันก็เลยจะยังมีความไม่ทันในเทคโนโลยีของบทอยู่นิดหน่อย เช่น การส่งแฟ็กซ์แผนที่แทนการแชร์โลเคชั่น หรือการส่งอีเมล์คุยงานกันแทนการคุยกันผ่านทางแชต เป็นต้น แต่ก็เป็นการบอกว่าพล็อตรักสามเส้าแบบนี้มันอยู่ได้ในทุกยุคสมัยดี อ่านยังไงความดราม่าก็ยังเป็นความดราม่า เพียงแต่ประสบกา���ณ์ชีวิตก็อาจจะมีผลให้มีความลำเอียงต่อผู้ชายในเรื่องไม่เท่ากัน เมื่อก่อนเราชอบผู้ชายแบบพระเอกนะ แต่ตอนนี้ใจเราเอนเอียงไปที่พระรองมากกว่าแหละ

[Lalabel · Rating 4 out of 5]

เรื่องนี้นักเขียนเอามารีไรท์ใหม่
ตอนอ่านเวอร์ชั่นเก่า (น่าจะเกือบสิบปีแล้ว) จำได้ว่าชอบมาก ช่วงนั้นชอบเรื่องดราม่า ทำร้ายจิตใจนางเอก อะไรประมาณนั้น
ตอนนี้มาอ่านอีกที เราแก่ลงหรือยังไง รำคาญพระเอกมาก จิกกัดอยู่ได้ นางเอกก็ยอมอยู่นั่นแหละ มีท้ายๆ เรื่องที่ค่อยสู้คนหน่อย
เวลาเปลี่ยน ใจคนเปลี่ยนจริงๆ ค่ะ

กลับมาที่ภาพรวม ก็ยังชอบอยู่นะ ชอบที่ไม่มีตัวร้าย (หรือพระเอกร้ายคนเดียวพอแล้ว) ทุกคนตัดสินใจด้วยการคิดถึงความรู้สึกคนรอบข้างกัน มีความปรารถนาดีต่อกันน่ะค่ะ