What do you think?
Rate this book
سهگانه وانیک: احضار - اعتراض - رونمایی
سه گانه وانیک از برجسته ترین کارهای نمایشی هاول شناخته می شود. هاول با این سه نمایش کوتاه سه ادعانامه کوبنده علیه نظام (خلقی) تدارک دیده است؛ سه برش از جامعه تا به حاکمان نشان دهد نظامی که به آن می بالند تا چه حد با فریب و دروغ آمیخته و پایه های رژیم تا چه حد سست است؛ زیرا این حاکمیت نه برپایه اقتدار و اعتماد، بلکه بر پایه زور و قلدری استوار است. نظامی که شهروندان خود را در فضای رعب و وحشت قرار داده، خود به شدت از آنها می ترسد. در نظامی که بر پایه ریاکاری و دورویی شکل گرفته، از روابط انسانی خبری نیست، حاکمان به زیردستان زور می گویند و زیردستان نیز به خوبی یاد گرفته اند قدرت نظام را به تمسخر بگیرند
123 pages, Paperback
First published January 1, 1989
7 people are currently reading
101 people want to read
About the author
Václav Havel
262 books505 followersVáclav Havel was a Czech playwright, essayist, poet, dissident and politician. He was the tenth and last President of Czechoslovakia (1989–92) and the first President of the Czech Republic (1993–2003). He wrote over twenty plays and numerous non-fiction works, translated internationally. He received the US Presidential Medal of Freedom, the Philadelphia Liberty Medal, the Order of Canada, the freedom medal of the Four Freedoms Award, and the Ambassador of Conscience Award. He was also voted 4th in Prospect Magazine's 2005 global poll of the world's top 100 intellectuals. He was a founding signatory of the Prague Declaration on European Conscience and Communism.
Beginning in the 1960s, his work turned to focus on the politics of Czechoslovakia. After the Prague Spring, he became increasingly active. In 1977, his involvement with the human rights manifesto 'Charter 77' brought him international fame as the leader of the opposition in Czechoslovakia; it also led to his imprisonment. The 1989 "Velvet Revolution" launched Havel into the presidency. In this role he led Czechoslovakia and later the Czech Republic to multi-party democracy. His thirteen years in office saw radical change in his nation, including its split with Slovakia, which Havel opposed, its accession into NATO and start of the negotiations for membership in the European Union, which was attained in 2004.
Beginning in the 1960s, his work turned to focus on the politics of Czechoslovakia. After the Prague Spring, he became increasingly active. In 1977, his involvement with the human rights manifesto 'Charter 77' brought him international fame as the leader of the opposition in Czechoslovakia; it also led to his imprisonment. The 1989 "Velvet Revolution" launched Havel into the presidency. In this role he led Czechoslovakia and later the Czech Republic to multi-party democracy. His thirteen years in office saw radical change in his nation, including its split with Slovakia, which Havel opposed, its accession into NATO and start of the negotiations for membership in the European Union, which was attained in 2004.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 23 of 23 reviews
February 4, 2024
من از عبارت «همچون اثر هنری زیستن» خوشم نمیآید. زندگی ما بیشکل تر از آن است که بتواند به یک کار هنری شبیه باشد، و اساساً به همین خاطر است که انسان به هنر نیاز دارد. گفتاری از میلان کوندرا. صفحه ۹ کتاب
نامهی سرگشادهی واسلاو هاول [به هوزاک] سند ارزندهای است که خطوط اصلی یک جامعهی تامگرا (توتالیتر) را به روشنی ترسیم نموده است. او با ذکر نمونههایی آشکار نشان میدهد که فساد و تباهی سراسر تار و پود جامعه را فراگرفته است. رفاه و آسایش اقتصادی که دولت به آن میبالد تنها به مصرفزدگی و مادهپرستی دامن زده و با هیچ گونه آسایش واقعی و سعادت معنوی همراه نیست. از همه بدتر سقوط اخلاقی و روحی افراد است. مردم در این نظام انسانهای آزاد و آفریننده نیستند، بل مشتی آدمک بینوا هستند که از دلهره و نگرانی به خود میلرزند و به کنج زندگی خصوصی خزیدهاند. وحشت و نفرت تنها رابطهای است که هنوز آنها را با حاکمیت پیوند میدهد. میان آنها و زمامداران درهای چنان عمیق دهان گشوده که دیگر با هیچ ترفند و نیرویی پر شدنی نیست. هاول پس از تشریح سقوط معنوی و تباهی روحی جامعه میپرسد: «اصلیترین سوال این است که چرا مردم اینطور رفتار میکنند؟ چرا در مجامع عمومی وانمود میکنند که یکپارچه و همصدا پشتیبان دولت هستند؟ پاسخ آن روشن است: محرک اصلی آنها ترس است. معلم از ترس اینکه مبادا شغلش را از دست بدهد، در مدرسه به شاگردانش چیزهایی یاد میدهد که به آنها هیچ اعتقادی ندارد؛ شاگردان هم از ترس رفوزه شدن آنها را یاد میگیرند و تکرار میکنند؛ جوانها از ترس عقب ماندن از موقعیتهای تحصیلی و شغلی، وارد سازمانهای حزبی میشوند و هر دستوری را اجرا میکنند. پدر خانواده از ترس اینکه فرزندانش در این نظام نمره پرستی، نمرهی کافی نیاورند، «داوطلبانه» به هر خواری و خفتی تن میدهد. مردم از ترس مجازات در انتخابات شرکت میکنند، به نامزدهای معینی رأی میدهند و وانمود میکنند که همه چیز عادی و طبیعی است. مردم از ترس از دست دادن موقعیتهای شغلی و معیشتی در انواع راهپیماییها و گردهماییها و برنامهها شرکت میکنند… بسیاری از دانشمندان و هنرمندان از ترس بیکار شدن حرفهایی میزنند و چیزهایی مینویسند که هرگز قبول ندارند… ترسی که از آن حرف میزنم البته یک احساس معین به معنای رایج روانی آن نیست. ما دور و برمان نمیبینیم که مردم مثل بید بلرزند. منظورم از ترس یک فروپاشی اخلاقی فراگیر است که در ژرفای وجود انسانها لانه کرده، یعنی حس مشارکت کمابیش آگاهانه در آگاهی نسبت به یک تهدید و خطر همه جانبه. هر کسی به خاطر از دست دادن چیزی نگران است و در وحشت به سر میبرد. مردم به تدریج عادت کردهاند که این تهدید دائمی را بخش ذاتی زندگی عادی بدانند. آنها به انواع و اقسام سازشها تن من دهند تا خود را در برابر مخاطرات حفظ کنند… در این روزگار، بر خلاف ادعای تبلیغات رسمی، کسانی که با صداقت و صمیمیت از رژیم حمایت کنند، از هر زمانی کمتر هستند. در عوض ما فوج ریاکاران را داریم. به تعبیری میتوان گفت که هر شهروندی مجبور است یک ریاکار باشد…». مقدمهی مترجم. صفحات ۱۸-۲۰ کتاب
نامهی سرگشادهی واسلاو هاول [به هوزاک] سند ارزندهای است که خطوط اصلی یک جامعهی تامگرا (توتالیتر) را به روشنی ترسیم نموده است. او با ذکر نمونههایی آشکار نشان میدهد که فساد و تباهی سراسر تار و پود جامعه را فراگرفته است. رفاه و آسایش اقتصادی که دولت به آن میبالد تنها به مصرفزدگی و مادهپرستی دامن زده و با هیچ گونه آسایش واقعی و سعادت معنوی همراه نیست. از همه بدتر سقوط اخلاقی و روحی افراد است. مردم در این نظام انسانهای آزاد و آفریننده نیستند، بل مشتی آدمک بینوا هستند که از دلهره و نگرانی به خود میلرزند و به کنج زندگی خصوصی خزیدهاند. وحشت و نفرت تنها رابطهای است که هنوز آنها را با حاکمیت پیوند میدهد. میان آنها و زمامداران درهای چنان عمیق دهان گشوده که دیگر با هیچ ترفند و نیرویی پر شدنی نیست. هاول پس از تشریح سقوط معنوی و تباهی روحی جامعه میپرسد: «اصلیترین سوال این است که چرا مردم اینطور رفتار میکنند؟ چرا در مجامع عمومی وانمود میکنند که یکپارچه و همصدا پشتیبان دولت هستند؟ پاسخ آن روشن است: محرک اصلی آنها ترس است. معلم از ترس اینکه مبادا شغلش را از دست بدهد، در مدرسه به شاگردانش چیزهایی یاد میدهد که به آنها هیچ اعتقادی ندارد؛ شاگردان هم از ترس رفوزه شدن آنها را یاد میگیرند و تکرار میکنند؛ جوانها از ترس عقب ماندن از موقعیتهای تحصیلی و شغلی، وارد سازمانهای حزبی میشوند و هر دستوری را اجرا میکنند. پدر خانواده از ترس اینکه فرزندانش در این نظام نمره پرستی، نمرهی کافی نیاورند، «داوطلبانه» به هر خواری و خفتی تن میدهد. مردم از ترس مجازات در انتخابات شرکت میکنند، به نامزدهای معینی رأی میدهند و وانمود میکنند که همه چیز عادی و طبیعی است. مردم از ترس از دست دادن موقعیتهای شغلی و معیشتی در انواع راهپیماییها و گردهماییها و برنامهها شرکت میکنند… بسیاری از دانشمندان و هنرمندان از ترس بیکار شدن حرفهایی میزنند و چیزهایی مینویسند که هرگز قبول ندارند… ترسی که از آن حرف میزنم البته یک احساس معین به معنای رایج روانی آن نیست. ما دور و برمان نمیبینیم که مردم مثل بید بلرزند. منظورم از ترس یک فروپاشی اخلاقی فراگیر است که در ژرفای وجود انسانها لانه کرده، یعنی حس مشارکت کمابیش آگاهانه در آگاهی نسبت به یک تهدید و خطر همه جانبه. هر کسی به خاطر از دست دادن چیزی نگران است و در وحشت به سر میبرد. مردم به تدریج عادت کردهاند که این تهدید دائمی را بخش ذاتی زندگی عادی بدانند. آنها به انواع و اقسام سازشها تن من دهند تا خود را در برابر مخاطرات حفظ کنند… در این روزگار، بر خلاف ادعای تبلیغات رسمی، کسانی که با صداقت و صمیمیت از رژیم حمایت کنند، از هر زمانی کمتر هستند. در عوض ما فوج ریاکاران را داریم. به تعبیری میتوان گفت که هر شهروندی مجبور است یک ریاکار باشد…». مقدمهی مترجم. صفحات ۱۸-۲۰ کتاب
September 25, 2023
سه نمایشنامه با محوریت «وانیک/فردیناند»، روشنفکر و نویسندهای که در شرایط مشابه با واتسلاو هاول زندگی میکند، مورد مواخذه سیاسی قرار میگیرد و به قل دادن بشکهها در یک کارخانه آبجوسازی محکوم میشود. در نمایشنامه اول، سرکارگر، در نمایشنامهٔ دوم یک نویسندهٔ دیگر و در نمایشنامهٔ سوم، دو نفر از رفقایش وانیک را مورد بازخواست/بازجویی قرار میدهند. در جامعهٔ مبتنی بر کنترلِ تمام و کمال، جامعهٔ جولان دروغ، کلیشهها، ریزواحدهای اعمال قدرت و البته هستهٔ حزب حاکم با هم دستبهیکی میکنند تا هر امر «دیگر»، هر صدای حقیقتگو را سرکوب کنند؛ البته که نه فقط به وسیلهٔ تحکم: تحکم آشکار آخرین سلاح در دم و دستگاه انقیاد است. این نمایشنامهها دربارهٔ لحظهٔ سرکوب شهروند (خودباخته) علیه شهروند (هنوز موجود) هستند. ابتذال، دروغ، کلیشه، انقیاد، توتالیتاریسم و شر پایشان را زیر یک کرسی دراز میکنند.
August 26, 2023
هاول طنز به جا و درستی داره. فرم درستی رو هم انتخاب کرده-تک پرده ای-و با شخصیت پردازی درخشانش نشون داده که به حق بیشتر از اینکه یک «دگراندیش» باشه یک نویسنده کاربلده. طی این سه تا تک پرده نه تنها پنج شخصیت نمایش بلکه شخصیت های غایب هم از دل همون منطق درونی-حیات اجتماعی استبداد زدگان- در اومدن و چه خوب دراومدن!
January 29, 2025
المثقف هو صوت من لا صوت لهم. الكلام ثمنه غال والقلة من يدفع الثمن. مسرحيتي المقابلة والاحتجاج في هذا الموضوع اما عرض خاص فموضوعها شخصي وتتناول أولئك الذي يظنون انهم على حق دوما وعلى الآخرين المشي على خطاهم.
٤ من ٥ نجوم
كانون الثاني ٢٠٢٥
سهرة اقرأ مع المسرحية
٤ من ٥ نجوم
كانون الثاني ٢٠٢٥
سهرة اقرأ مع المسرحية
February 19, 2022
moc se mi líbilo, že na konci jsou i informace o životě autora!
ps: renco samozrejme si to prectu jeste jednou s tebou dohromady!!!!
ps: renco samozrejme si to prectu jeste jednou s tebou dohromady!!!!
July 17, 2025
مسرحيات ذات مغزى قوي ولكن يعيبها كثرة الأخطاء اللغوية!
April 27, 2022
Pronašao sam nedavno ovu knjigu nakon što sam pročitao mail koji mi je prof. Senker poslao prije 4 godine, u trenutku kad sam se zaposlio u Gardenu i rekao mu da zbog posla ne stignem pisati. Zabrinuo se da u pivovari ne bih slučajno "valjao burad" kao Vanêk iz jednočinke "Audiencija". Od raskošne uloge trgovca, vrlo brzo sam počeo valjati burad. Da sam malo pomnije pročitao profesorov mail, možda bih se ranije vratio pisanju, iako poznavajući sebe, vjerojatno ne bih. Ovo je samo anegdota, koja nema veze s ikakvim tumačenjem drame. Vanêk doduše djeluje kao "samo jedan od nas" (nas prosječnih Čeha :), lik kojem, iz vlastite perspektive, ide sasvim dobro, iako mu sa svih strana objašnjavaju da je to nemoguće. Naizgled bespomoćan ili beskoristan u dramskoj situaciji u kojoj se našao ili u koju je postavljen, on zapravo definira upravo tu situaciju. Obrat je u tome da on od pasivnoga objekta postaje subjekt, ne bi li situaciju postavio ponovno tako da opet bude objekt. Situacija se ne bi vrtila u krug poput bureta, da je Vanêk uvijek iznova ne obrne, ali njegova je jedina uloga, barem prividno, da upravo to uvijek iznova čini.
October 17, 2025
Audience byla výborná. Protest ve mně nijak silný dojem nezanechal a Vernisáž mi přišla perfektně absurdní. Druhý svazek se mi líbil daleko víc než ten první, který jsem četla. 3,5*
October 19, 2017
“Audience” takes place in the brewery where Vanek works, “Unveiling” takes place in Vanek’s friends’ apartment, who are trying to convince him to fix up his apartment and have a child, like they have, and “Protest” takes place at Vanek’s writer/ friend’s house, who has asked him to write a petition for his daughter’s lover. Vanek has already written it and gotten fifty signatures, but Stanek is too frightened to sign himself. I liked these.
On Tyranny, the book we Messy Housekeepers read before this one, recommended Vaclav Havel, so we read these. Well, everyone else did, except we met last Sunday and today is Thursday. We absolutely should do a reading of “Audience” at the brewery in the next town over. I read a pdf of these plays on my phone. I’ve never done that before.
On Tyranny, the book we Messy Housekeepers read before this one, recommended Vaclav Havel, so we read these. Well, everyone else did, except we met last Sunday and today is Thursday. We absolutely should do a reading of “Audience” at the brewery in the next town over. I read a pdf of these plays on my phone. I’ve never done that before.
January 16, 2021
Nechápu, jak se to stalo, že jsem se k vaňkovkám nedostala už dřív. Já, sluníčkářka. Nicméně jsem ráda, že teď jsem měla příležitost. Nedokážu říct, která ze tří jednoaktových her mě zaujala nejvíc. O každé by se dalo dlouze přemýšlet a debatovat. Ale popravdě Vernisáž mi přijde asi nejaktuálnější.
July 11, 2021
Upřímně řečeno jsem měl obavy z knih Václava Havla, ale řekl jsem si, že bych chtěl od něj něco vyzkoušet, a tak jsem sáhnul po jeho "vaňkovkách". Jsem těmito hrami mile překvapen a hry se mi líbily. Celkově se dá říci, že jsem všechno pochopil, všechno mi dávalo smysl a čtení uteklo velmi rychle, až jsem si říkal, že hry mohly být delší. Hry lze zařadit do kategorie absurdních dramat. Knihu hodnotím na 100 %.
Líbilo se mi, že ve hrách vystupovalo minimum postav, takže jsem se dokázal snadno zorientovat a hodně mě to vtáhlo do děje, což jsem neočekával. V Havlových hrách se nefilozofuje, konverzace se skládá z obyčejných banalit a mluví se o všem možném včetně politiky. Není divu, že KSČ Havlovy hry zakázala a jeho hry se začaly hrát v Československu až během revoluce 1989 a po roce 1989. Během komunismu vycházely hry v cizině (Západní Německo, USA aj.). Václav Havel do svých her vkládá osobní zážitky, které prožil.
Nejsem si jistý, jestli po této knize a obecně po knihách Václava Havla sáhnou dnešní mladší čtenáři, tedy nová generace čtenářů, kteří čtou úplně jiné knihy. Vzpomínám si, že jsme na základní škole měli přečíst knihu od Václava Havla, nevzpomínám si už, jak se jmenovala, ale určitě jsem tuto knihu nepřečetl, ačkoliv do Čtenářského deníku jsem knihu zaznamenal. Z dnešního pohledu si ř��kám, jestli bych na základní škole dokázal pochopit a ocenit jeho tvorbu, ale spíše nikoliv, protože jsem se po celou dobu dílům tohoto autora vyhýbal jako čert kříži, což byla škoda. Zčásti to možná bylo způsobeno lidmi, kteří mne odrazovali od Havlových knih a říkali, že jeho knihy nestojí za nic a že se spíše jedná o knihy pro intelektuály a není to nic pro obyčejného čtenáře, který to určitě nepochopí, i když mnozí navenek tvrdí, že všemu porozuměli. Takže taková a podobná tvrzení možná zapříčinila, že jsem jeho knihy nečetl a dal jsem přednost jiným spisovatelům. Nejlepší ze všeho je si udělat vlastní názor a začíst se do některé z jeho her. Spíše bych Havlovy knihy zařadil na střední školu, protože mladý člověk je už vyzrálejší nebo si člověk může jeho hry přečíst kdykoliv v pozdějším věku.
Je zajímavé, že název knihy se jmenuje AUDIENCE, PROTEST, VERNISÁŽ, a přitom řazení jednotlivých her je odlišné. V knize se první nachází Audience, potom Vernisáž a jako poslední Protest. To je jenom poznámka na okraj, protože jsem si toho všimnul. V knize jsem našel pár překlepů v křestních jménech, ale to je jen drobnost.
V závěru se nachází kapitola Život a dílo V. Havla v datech a kapitola Havlovy vaňkovky, což určitě oceňuji. Pro čtenáře je to přidaná hodnota.
Časem určitě vyzkouším další Havlovy hry a budu zvědavý, jak se mi budou líbit.
Citáty z her, které mne oslovily:
AUDIENCE:
Kdepak, já tu nevěřím nikomu! Víte, lidi jsou velký svině! Velký! V tom mi můžete věřit! Dělejte si svou práci a s nikým se radši moc nevybavujte – to fakt nemá cenu – zvlášť ve vašem případě –
SLÁDEK: No právě. Rozumíte evidenci?
VANĚK: Určitě bych to pochopil – mám čtyři semestry ekonomie –
SLÁDEK: Jo? A rozumíte evidenci?
VANĚK: Určitě bych to pochopil –
VERNISÁŽ:
… člověk žije tak, jak bydlí. Když máš to, čemu my říkáme kvartýr s ksichtem, dostává tvůj život najednou – ať chceš nebo ne – taky určitý ksicht – tak nějak novou dimenzi – jiný rytmus, jiný obsah, jiný řád..
Víš, děcko člověka hodně změní – najednou začneš úplně nově, jinak, hlouběji – chápat život – přírodu – lidi – a tvůj život dostává najednou – ať chceš nebo ne – tak nějak novou dimenzi – jiný rytmus, jiný obsah, jiný řád..
Život je tvrdý a svět je rozdělený, všichni nás odepsali a nikdo nám nepomůže, náš úděl je zlý a bude stále horší – a ty to přece nezměníš! Nač jít tedy hlavou proti zdi a nabíhat na bodáky?
PROTEST:
Je to hnus, člověče, hnus! Národu vládne spodina – a národ? Je to vůbec tentýž národ, který se ještě před několika lety choval tak báječně? To strašné hrbení páteří! Všude jen sobectví, korupce, strach! Co to z nás, člověče, udělali? Jsme to vůbec ještě my?
… někteří vaši přátelé si myslí, že každý, kdo dnes má ještě nějaké možnosti, buď morálně rezignoval, nebo sám sebe neodpustitelně obelhává -
Líbilo se mi, že ve hrách vystupovalo minimum postav, takže jsem se dokázal snadno zorientovat a hodně mě to vtáhlo do děje, což jsem neočekával. V Havlových hrách se nefilozofuje, konverzace se skládá z obyčejných banalit a mluví se o všem možném včetně politiky. Není divu, že KSČ Havlovy hry zakázala a jeho hry se začaly hrát v Československu až během revoluce 1989 a po roce 1989. Během komunismu vycházely hry v cizině (Západní Německo, USA aj.). Václav Havel do svých her vkládá osobní zážitky, které prožil.
Nejsem si jistý, jestli po této knize a obecně po knihách Václava Havla sáhnou dnešní mladší čtenáři, tedy nová generace čtenářů, kteří čtou úplně jiné knihy. Vzpomínám si, že jsme na základní škole měli přečíst knihu od Václava Havla, nevzpomínám si už, jak se jmenovala, ale určitě jsem tuto knihu nepřečetl, ačkoliv do Čtenářského deníku jsem knihu zaznamenal. Z dnešního pohledu si ř��kám, jestli bych na základní škole dokázal pochopit a ocenit jeho tvorbu, ale spíše nikoliv, protože jsem se po celou dobu dílům tohoto autora vyhýbal jako čert kříži, což byla škoda. Zčásti to možná bylo způsobeno lidmi, kteří mne odrazovali od Havlových knih a říkali, že jeho knihy nestojí za nic a že se spíše jedná o knihy pro intelektuály a není to nic pro obyčejného čtenáře, který to určitě nepochopí, i když mnozí navenek tvrdí, že všemu porozuměli. Takže taková a podobná tvrzení možná zapříčinila, že jsem jeho knihy nečetl a dal jsem přednost jiným spisovatelům. Nejlepší ze všeho je si udělat vlastní názor a začíst se do některé z jeho her. Spíše bych Havlovy knihy zařadil na střední školu, protože mladý člověk je už vyzrálejší nebo si člověk může jeho hry přečíst kdykoliv v pozdějším věku.
Je zajímavé, že název knihy se jmenuje AUDIENCE, PROTEST, VERNISÁŽ, a přitom řazení jednotlivých her je odlišné. V knize se první nachází Audience, potom Vernisáž a jako poslední Protest. To je jenom poznámka na okraj, protože jsem si toho všimnul. V knize jsem našel pár překlepů v křestních jménech, ale to je jen drobnost.
V závěru se nachází kapitola Život a dílo V. Havla v datech a kapitola Havlovy vaňkovky, což určitě oceňuji. Pro čtenáře je to přidaná hodnota.
Časem určitě vyzkouším další Havlovy hry a budu zvědavý, jak se mi budou líbit.
Citáty z her, které mne oslovily:
AUDIENCE:
Kdepak, já tu nevěřím nikomu! Víte, lidi jsou velký svině! Velký! V tom mi můžete věřit! Dělejte si svou práci a s nikým se radši moc nevybavujte – to fakt nemá cenu – zvlášť ve vašem případě –
SLÁDEK: No právě. Rozumíte evidenci?
VANĚK: Určitě bych to pochopil – mám čtyři semestry ekonomie –
SLÁDEK: Jo? A rozumíte evidenci?
VANĚK: Určitě bych to pochopil –
VERNISÁŽ:
… člověk žije tak, jak bydlí. Když máš to, čemu my říkáme kvartýr s ksichtem, dostává tvůj život najednou – ať chceš nebo ne – taky určitý ksicht – tak nějak novou dimenzi – jiný rytmus, jiný obsah, jiný řád..
Víš, děcko člověka hodně změní – najednou začneš úplně nově, jinak, hlouběji – chápat život – přírodu – lidi – a tvůj život dostává najednou – ať chceš nebo ne – tak nějak novou dimenzi – jiný rytmus, jiný obsah, jiný řád..
Život je tvrdý a svět je rozdělený, všichni nás odepsali a nikdo nám nepomůže, náš úděl je zlý a bude stále horší – a ty to přece nezměníš! Nač jít tedy hlavou proti zdi a nabíhat na bodáky?
PROTEST:
Je to hnus, člověče, hnus! Národu vládne spodina – a národ? Je to vůbec tentýž národ, který se ještě před několika lety choval tak báječně? To strašné hrbení páteří! Všude jen sobectví, korupce, strach! Co to z nás, člověče, udělali? Jsme to vůbec ještě my?
… někteří vaši přátelé si myslí, že každý, kdo dnes má ještě nějaké možnosti, buď morálně rezignoval, nebo sám sebe neodpustitelně obelhává -
August 16, 2025
أنهيت اليوم صباحا المسرحيات الثلاث ( المقابلة _ عرض خاص _ احتجاج ) هذه المسرحيات هي فقط ١٠٢ صفحة ولكن الحقيقة فيها الكثير...الكاتب فاتسلاف هافل كاتب تشيكي...المسرحيات ظهرت تباعا ابتداء من عام ١٩٧٥ وتتحدث طبعا عن الحزب الشيوعي وطريقته في الحكم والطريقة المخابراتية التي يعلمها ويحاول تطبيقها على كل ابناؤه....الحقيقة فانيك البطل في المسرحيات الثلاث يكون شخصا مؤمنا بمبادئه لايحيد عنها....وملتزما بها... الممتع بالموضوع ان النقاش في كل المرات هادئ بل بارد في بعض الأحيان ومستفز ولكنه شخص رصين لايتاثر.... انصح بقراءتها جدا في سهلة....
اقتباسات :
١ هذا لطف منك _ في الحقيقة بعض الأصدقاء حالتهم سيئة للغاية_ وكما تعرف ، دائما توجد مشكلة صغيرة. وهي كيفية القيام بذلك_ لانه عادة مايكون الأكثر احتياجا هو الأكثر اباءا....
٢ المخاطرة تكمن في كونك يمكن أن تضر اكثر مماتنفع، ستظل قائمة على الدوام! ولكنكم لو وضعتم ذلك في اعتباركم، لما تمكنتم من عمل اي شيء على الاطلاق...
اقتباسات :
١ هذا لطف منك _ في الحقيقة بعض الأصدقاء حالتهم سيئة للغاية_ وكما تعرف ، دائما توجد مشكلة صغيرة. وهي كيفية القيام بذلك_ لانه عادة مايكون الأكثر احتياجا هو الأكثر اباءا....
٢ المخاطرة تكمن في كونك يمكن أن تضر اكثر مماتنفع، ستظل قائمة على الدوام! ولكنكم لو وضعتم ذلك في اعتباركم، لما تمكنتم من عمل اي شيء على الاطلاق...
June 23, 2025
شامل سه نمایشنامه تک پردهای با زمینه انتقادی به شرایط اجتماعی سیاسی کشور چک در دوره تسلط کمونیسم. نقش اصلی هر سه نمایشنامه فردی به نام وانیک است که به نوعی برگرفته از خود نویسنده است و حضور او در سه موقعیت متفاوت را نشان میدهد. اگر از زمینه و شرایط آن دوران چک اطلاعی نداشته باشید، نمایشنامهها احتمالا جذابیتی برایتان نخواهد داشت، چون بیشتر جنبه انتقادی آنها برجسته است تا جنبه داستانی یا نمایشی. البته مقدمه مترجم که در ابتدای کتاب آمده تا حدی به فهم شرایط آن زمان و معنای نمایشنامهها کمک میکند.
February 18, 2022
Really grateful to have picked this up at the thrift. Wonderful and funny plays
July 9, 2024
za me vyhrala vernisáž
May 24, 2024
Eg kjente Václav Havel berre som politikar, og fann ut at eg skulle gjera noko med det.
Desse tre korte skodespela var absolutt verdt å lesa. (Eg fann forresten ut at minst eitt av dei ligg tilgjengeleg i NRK-arkivet som fjernsynsteater frå 70-/80-talet òg.)
Hovudpersonen i stykka er ein forfattar som tydelegvis har falle i unåde hjå regimet, for han får ikkje publisert noko og må jobba på lageret på eit bryggeri - ein jobb han i og for seg verkar greitt fornøgd med, sidan alternativet er å ikkje ha jobb i det heile tatt. Eg vil kanskje seia at stykka er meir moralske enn politiske. Hovudpersonen er ikkje ein opposisjonell, han er ein dissident. Skilnaden er at det er ei samvittigheitssak å nekta å innretta seg - meir enn å ha eit alternativt politisk syn ein kjempar for.
Er dette spoilers? Teknisk sett, kanskje, men uansett:
Første skodespel er ein samtale mellom Vanek og sjefen på bryggeriet. Det kjem etter kvart fram at det er litt styr for sjefen å ha Vanek der, for han må stadig levera inn rapportar til regimet om kva han driv med. Og det tek jo tid og arbeid å skriva dei. Så kunne Vanek kanskje tenkja seg og gjera dette arbeidet sjølv, han som er forfattar og alt? Det er interessante refleksjonar her om kva poenget eigentleg er med desse dissident-greiene - særleg når ein tenkjer på at Havel sin eigen situasjon ikkje var så heilt ulik Vanek sin då han skreiv dette. Bryggerisjefen er litt irritert på Vanek, som sit på sin moralske høge hest og berre... dissiderer. Det er lett for han! Trur du at du er betre enn oss, kanskje? Og så vidare.
I det andre skodespelet er Vanek på besøk hjå venner, ein forfattar som innrettar seg, blir publisert, får reisa, nettopp har kome attende frå Sveits, får kjøpa fine ting, flott leiligheit. Dette var veldig artig å lesa i 2024, for det kunne, med små endringar, ha vore skrive i dag som ein kommentar til Instagram/Facebook/vellykka liv/interiørbloggar-konseptet. Vanek sin venn er totalt smaklaus og vulgære, og voldsomt opptatt av å visa fram leiligheita, møblane, fancy mat, duppedittar, dei fine brysta til kona... Ja, det vippar over i det absurde. Då Vanek til slutt går, blir vennene fortvilte: Kva er poenget med å ha alt dette om dei ikkje får vist det fram til andre?
Alt i alt, kjapt og greitt lest, både underhaldande og tankevekkjande. Havel kunne skriva!
Desse tre korte skodespela var absolutt verdt å lesa. (Eg fann forresten ut at minst eitt av dei ligg tilgjengeleg i NRK-arkivet som fjernsynsteater frå 70-/80-talet òg.)
Hovudpersonen i stykka er ein forfattar som tydelegvis har falle i unåde hjå regimet, for han får ikkje publisert noko og må jobba på lageret på eit bryggeri - ein jobb han i og for seg verkar greitt fornøgd med, sidan alternativet er å ikkje ha jobb i det heile tatt. Eg vil kanskje seia at stykka er meir moralske enn politiske. Hovudpersonen er ikkje ein opposisjonell, han er ein dissident. Skilnaden er at det er ei samvittigheitssak å nekta å innretta seg - meir enn å ha eit alternativt politisk syn ein kjempar for.
Er dette spoilers? Teknisk sett, kanskje, men uansett:
Første skodespel er ein samtale mellom Vanek og sjefen på bryggeriet. Det kjem etter kvart fram at det er litt styr for sjefen å ha Vanek der, for han må stadig levera inn rapportar til regimet om kva han driv med. Og det tek jo tid og arbeid å skriva dei. Så kunne Vanek kanskje tenkja seg og gjera dette arbeidet sjølv, han som er forfattar og alt? Det er interessante refleksjonar her om kva poenget eigentleg er med desse dissident-greiene - særleg når ein tenkjer på at Havel sin eigen situasjon ikkje var så heilt ulik Vanek sin då han skreiv dette. Bryggerisjefen er litt irritert på Vanek, som sit på sin moralske høge hest og berre... dissiderer. Det er lett for han! Trur du at du er betre enn oss, kanskje? Og så vidare.
I det andre skodespelet er Vanek på besøk hjå venner, ein forfattar som innrettar seg, blir publisert, får reisa, nettopp har kome attende frå Sveits, får kjøpa fine ting, flott leiligheit. Dette var veldig artig å lesa i 2024, for det kunne, med små endringar, ha vore skrive i dag som ein kommentar til Instagram/Facebook/vellykka liv/interiørbloggar-konseptet. Vanek sin venn er totalt smaklaus og vulgære, og voldsomt opptatt av å visa fram leiligheita, møblane, fancy mat, duppedittar, dei fine brysta til kona... Ja, det vippar over i det absurde. Då Vanek til slutt går, blir vennene fortvilte: Kva er poenget med å ha alt dette om dei ikkje får vist det fram til andre?
Alt i alt, kjapt og greitt lest, både underhaldande og tankevekkjande. Havel kunne skriva!
January 5, 2024
"فاتسلاف هافل" هو كاتب مسرحي ورئيس سابق لجمهورية التشيك وكان من أشد المعارضين للنظام الشيوعي وأُدرجِت أعماله لفترات طويلة ضمن الأدب المحظور بسبب آرائه وتوجهاته السياسية.
(المواطن فانيك) هو مجموعة من ٣ مسرحيات كلها من فصل واحد فقط بطلها مشترك وهو "فانيك"..رجل يعمل في أحد مصانع البيرة في أحد مدن التشيك ومعروف بمعارضته للشيوعية فنرى من خلال المسرحيات ملامح من الوضع السياسي والاجتماعي آنذاك وقت حُكم الشيوعيين.
هذه المسرحيات غريبة ومُختلفة عن كل ما قرأته سابقًا، أعتقد أن السبب يرجع لطريقة كتابتها غير المألوفة ولربما لأنها المرة الأولى التي أقرأ فيها في الأدب التشيكي! يجمع بين المسرحيات بعض السمات المشتركة مثل أن بطلها واحد وجميعها مكونة من فصل واحد أيضًا وهناك تَعَمُّد لتكرار جمل معينة مرارًا وتكرارًا بطريقة غريبة ومزعجة أحيانًا. برغم غرابة المسرحيات بالنسبة لي -والملل الذي رافقني في بعض أجزائها- إلا أن الميزة الكبرى للعمل في رأيي هو أسلوب الكاتب، نعم لم ترق لي هذه المسرحيات كثيرًا لكني أعتقد أن قلم الكاتب بالتأكيد يستحق فرصة ثانية مختلفة.
تقييمي: ٢/٥⭐⭐
(المواطن فانيك) هو مجموعة من ٣ مسرحيات كلها من فصل واحد فقط بطلها مشترك وهو "فانيك"..رجل يعمل في أحد مصانع البيرة في أحد مدن التشيك ومعروف بمعارضته للشيوعية فنرى من خلال المسرحيات ملامح من الوضع السياسي والاجتماعي آنذاك وقت حُكم الشيوعيين.
هذه المسرحيات غريبة ومُختلفة عن كل ما قرأته سابقًا، أعتقد أن السبب يرجع لطريقة كتابتها غير المألوفة ولربما لأنها المرة الأولى التي أقرأ فيها في الأدب التشيكي! يجمع بين المسرحيات بعض السمات المشتركة مثل أن بطلها واحد وجميعها مكونة من فصل واحد أيضًا وهناك تَعَمُّد لتكرار جمل معينة مرارًا وتكرارًا بطريقة غريبة ومزعجة أحيانًا. برغم غرابة المسرحيات بالنسبة لي -والملل الذي رافقني في بعض أجزائها- إلا أن الميزة الكبرى للعمل في رأيي هو أسلوب الكاتب، نعم لم ترق لي هذه المسرحيات كثيرًا لكني أعتقد أن قلم الكاتب بالتأكيد يستحق فرصة ثانية مختلفة.
تقييمي: ٢/٥⭐⭐
December 5, 2016
Zajímavý soubor her! Musím říct, že jsem neočekávala, že se zrovna při čtení Vaňkovek budu smát, což samo o sobě vypovídá o mé dřívější (ne)znalosti tématu/žánru (?). I proto navíc oceňuji doslov. Doslovy jsou celkově boží, patřím mezi jejich zastánce. Nejvíc jsem se zamilovala do her Kohouta a Havla (Vernisáž <3), naopak Landovský mě moc nebral, ale bez něj by sbírka byla zoufale nekompletní, tudíž si určitě nestěžuji.
September 29, 2023
Three short, but subtle plays that indict the oppressive character of the communist regime in power in Czechoslovakia from 1968 to 1989. The Van5k character does not confront his oppressors directly, but rather the hangers-on who have made comfortable adjustments to the regime. I read the Norwegian translation published in 1990.
February 14, 2019
Skvela knizka, nemohl jsem se od ni odtrhnout. Pribehy jsou velmi zive a i pres neustale opakovani jednotlivych pasazi se dej pomerne rychle vyviji. I kdyz pribehy konci v bezvychodnych situacich, jako celek to dava dobry smysl.
July 22, 2025
The plays get more and more captivating and hilarious in how well they demonstrate exactly what Havel wants them to. ‘Audience’ and ‘Unveiling’ are quite interesting and funny, but ‘Protest’ is a masterpiece.
May 3, 2014
Very interesting look at communistic regime and (most importantly, I think)human behaviour, which is quite common and normal, but if you look closer you'll find it terrificaly absurd.
Read
August 15, 2014Přečtena pouze Havlova Audience
Displaying 1 - 23 of 23 reviews