Ολυμπιακοί αγώνες του 1896 στην Αθήνα. Ο ήρωας μας οδηγεί μια παλιά του φίλη με τον μνηστήρα της, σε ένα ξενοδοχείο. Το άλλο πρωί, που πάει να τους επισκεφθεί, δεν τους βρίσκει. Έχουν εξαφανιστεί. Μ' αυτό δεν θα ήταν τόσο περίεργο, αν δεν συνέβαινε κι άλλο καταπληκτικό. Ο ξενοδόχος που τους υποδέχτηκε το προηγούμενο βράδι, αρνείται το γεγονός. Ο καμαριέρης που τους περιποιήθηκε λέει πως ποτέ δεν έφτασε στο ξενοδοχείο τους τέτοιο ζευγάρι. Όλοι ισχυρίζονται ότι ποτέ δεν πάτησαν το πόδι τους στο ξενοδοχείο. Ο ήρωας μας λοιπόν είναι τρελός ή...
Φοβερή πλοκή, που σου δημιουργεί αγωνία για το τι θα συμβεί παρακάτω και για το ποιος μπορεί να κρύβεται πίσω από την εξαφάνιση. Το τέλος, ωστόσο, για εμένα ήταν απογοητευτικό! Περίμενα κάτι άλλο, κάτι πιο δυνατό από αυτό που πραγματικά συνέβη. Χωρίς βέβαια να σημαίνει κάτι αυτό για το ταλέντο και την φανταστική, εν γένει, γραφή του κ. Μαρή.
Και οι δυο ιστορίες (Περίπτωσις Χ και Ένα γράμμα στο ταξί) που συμπεριλαμβάνονται στο βιβλίο αυτό είναι εξαιρετικά καλογραμμένες από το μάστορα του ελληνικού αστυνομικού μυθιστορήματος.
Ο άνθρωπος ήταν μάστορας! Ακόμη κ το πιο μικρό ή ασήμαντο έγκλημα μπορούσε να το περιγράψει λιτά αλλά κρατώντας τον αναγνώστη σε αγωνία. Ξεκινάς ένα βιβλίο του κ λες ακόμη λίγο κ ακόμη λίγο ώσπου φτάνεις στο τέλος δίχως να καταλάβεις το πώς!
Η αρχική ιδέα του βιβλίου είναι εξαιρετικά ελκυστική: μυστήριο, αγωνία και μια ατμόσφαιρα που σε κρατάει σε εγρήγορση. Ωστόσο, το φινάλε με απογοήτευσε, καθώς η λύση του μυστηρίου δεν ανταποκρίνεται πλήρως στην ένταση που έχει χτιστεί. Γενικά πάντως ένα σύντομο και ευχάριστο ανάγνωσμα.
***Spoiler*** Η υπόθεση και η κατάληξη θυμίζουν έντονα την ταινία So Long at the Fair του 1950. Θα μπορούσε να θεωρηθεί μεταφορά (ή ίσως και αντιγραφή) της ταινίας, με την πανώλη ως αιτία της εξαφάνισης, το ξενοδοχείο στην αρχή κτλ. Η όλη ιδέα γενικά είναι ίδια. Παρ’ όλα αυτά, η ελληνική προσαρμογή προσδίδει ενδιαφέρον ιστορικό πλαίσιο και δείχνει πώς ο Μαρής αξιοποιούσε διεθνή μοτίβα για να τα εντάξει στην ελληνική λογοτεχνία.