ศิวาราตรี เล่ม 1

ศิวาราตรี #1

by พนมเทียน

ศิวาราตรี...ราตรีแห่งการลอยบาป ได้กำเนิดยุพราชแฝดสามองค์ องค์หนึ่งตกไปอยู่ในอุ้งมือโจร องค์หนึ่งตกอยู่ในมือของนักมายากล อีกองค์หนึ่งตกไปอยู่ในนครของนักบวช ทั้งสามองค์จะเจอกันได้อย่างไร ติดตามการสู้รบและชิงไหวชิงพริบได้ในผลงานชิ้นเอกที่ท้าทายนักอ่าน

Genres: Fantasy

629 pages, Unknown Binding

First published January 1, 2013

About the author

ฉัตรชัย วิเศษสุวรรณภูมิ (23 พฤศจิกายน 2474 - 21 เมษายน 2563) นักเขียนนวนิยายที่มีชื่อเสียงมากที่สุดคนหนึ่งของไทย ศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ ประจำปี พ.ศ. 2540 เป็นเจ้าของนามปากกา พนมเทียน ผู้แต่ง เพชรพระอุมา

ฉัตรชัย วิเศษสุวรรณภูมิ เกิดที่จังหวัดปัตตานี เป็นบุตรคนสุดท้องของขุนวิเศษสุวรรณภูมิ กับนางสะอาด รัตนกุล เริ่มเขียนนวนิยายเรื่องแรกตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมที่โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย เรื่อง “เห่าดง” ลงในสมุดอ่านกันเล่น เมื่อ พ.ศ. 2484 นอกจากเขียนนวนิยายแล้ว ฉัตรชัยยังเป็นคอลัมนิสต์เขียนบทความเกี่ยวกับอาวุธปืน ในหนังสือพิมพ์และนิตยสารบางฉบับด้วย โดยใช้ชื่อจริง และนามปากกา "ก้อง สุรกานต์"

Reviews

[Mook Woramon]

ไม่คิดเลยว่าจะสนุกขนาดนี้ ดีที่หยิบของแม่มาอ่าน

นิยายเล่นใหญ่มาก ทั้งหมดสี่เล่มจบ บอกเล่าเรื่องราวของสงครามภารตะ แย่งชิงอำนาจระหว่างชนเผ่ามิลักขะ อารยัน เดิมผืนแผ่นดินเป็นชาวมิลักขะที่ครอบครองแต่โดนชาวอารยันแย่งชิงไป กวาดล้างมิลักขะแทบไม่เหลือซาก โอรสแฝดสามของราชามิลักขะต่างหนีหายกระจัดกระจาย ทุษยันต์ไปเป็นมกุฎราชกุมารเมืองกบิลพัสดุ์ เวชยันต์เป็นลูกของจอมโจร ทัสสยุอยู่กับมายากร จนกระทั่งทั้งสามคนเติบใหญ่ยังไม่รู้ชาติกำเนิด แต่กษัตริย์อารยันริเริ่มจะก่อศึกสงครามและกวาดล้างชาวมิลักขะอีกครั้ง

เล่มนี้เหมือนปูพื้นฐานให้รู้จักความเป็นมา ความสามารถตัวละคร อ่านสนุก ตื่นเต้นตลอด เหมือนอ่านนิยายจีนโบราณที่รบพุ่งไปมา อันนี้เปลี่ยนเป็นภารตะแทน แรกๆเวียนหัวกับสำบัดสำนวนจักรๆวงศ์ๆซักหน่อย แต่ก็จะชินไปเอง สนุกจริงๆนะ อ่านเถอะ

[Jidapa]

ยาวมากค่ะ สองพันกว่าหน้า แต่สนุกสนานชวนติดตาม ภาษาสวยงาม แฝงไปด้วยข้อคิดดีๆ ในเล่มแรกนี้คือแนะนำ แต่เล่มต่อๆไปยังไม่รู้ชะตากรรมนะ

[M]

เป็นหนังสือของพนมเทียนเล่มแรกที่จับอ่านจริงๆจังๆ เปิดมาภาษาสละสลวยแบบ น็อคมึนไปแป๊บ เพราะบางครั้งต้องอ่านซ้ำเลย ไม่เข้าใจ 555 แต่อ่านไปซักพักก็ปรับตัวได้ค่ะ อ่านได้เรื่อยๆ เลย

พนมเทียนเดินเรื่องเก่งมากอ่ะ คือเดินเรื่องสลับตัวละครไป แต่ไม่ได้จากมุมมองของตัวละครนะคะ เหมือนเค้าเล่านิทานให้เราฟัง แต่ก็จะมีโมเม้นท์อืดๆ เหมือนกัน

เรื่องราวของยุพราชแฝดสามคนที่ถูกพลัดพรากเนื่องจากอาณาจักรมิลักขะล่มสลาย ถูกตีจนพ่ายยับด้วยเผ่าอารยัน โดยแฝดสามรอดมาได้จากการช่วยเหลือของเหล่าทหารเสือผู้ภักดี แต่ก็ถูกกระจัดกระจายไปเพราะทหารเหล่านั้นถูกตีล้อมกรอบ กระเด็นตกพื้น ตกม้า สู่มือผู้อื่นไปเรื่อย จวบจนไปสิ้นสุดที่นักบวช นักมายากร และโจรป่า

ณ จุดนี้ คืออยากให้ 3 คน เจอกันมากเลย 55555
แต่ละคนต่างเก่งกาจสามารถจริงๆ
ทุษยันต์ คนโต กลายมาเป็นเจ้าชายกรุงเมืองขึ้นของอารยัน โดยไม่ทราบกำเนิดตน เพียงแต่ระแวงสงสัยว่าไยรูปพรรณสัณฐานตนเองจึงเหมือนมิลักขะ แต่มีความรู้ความสามารถ วิชาดีๆ ที่ได้มาจากท่านนักบวชที่ชุบเลี้ยงมา

เวชยันต์ คนนี้ชอบสุด กรี๊ดดด คือนางดูเถื่อนเท่ห์ คนนี้ถูกชุบเลี้ยงมาจากมหาโจร อาศัยอยู่กับเหล่าสิงห์ แถมยังเป็นคนที่เกิดในฤกษ์ดาวโจรที่ถูกทำนายไว้ว่าจะล้างผลาญศัตรู ต่อสูเป็นเลิศ พลังแกร่งกล้ากว่าชายฉกรรจ์ทั่วไป

ทัสสยุ ปราดเปรียว ว่องไว เล่ห์กลแพรวพราว เอาตัวรอดไปเรื่อย มีวิชามายากรเพื่อเลี้ยงชีพ แต่ฉลาดเจรจา

จุดนี้คือทั้งสามคนต่างไม่รู้ว่าตัวเองมีฝาแฝด แต่มีเหตุการณ์ที่ทำให้คนใกล้ชิด หรือคนที่เข้ามาเกี่ยวพัน ได้มีโอกาสเข้าใจผิดเพราะเจอคนอื่นอันเป็นที่เรียบร้อย

บางจุดก็กรีดร้อง ไอ้พวกพ่อบุญธรรม ทำไมไม่พูดกันให้เข้าใจซักที ห๊ะ พูดไปเลยว่านี่ไม่ใช่ลูกข้า เก็บได้ ไรงี้ คิดว่าเรื่องจะง่ายขึ้นอีก 555 แต่ตอนนี้มันส์มาก โอ้ยยยย อยากให้เจอกันเร็วๆ รีบพามิลักขะสู่ความเจริญได้แล้ว

เรื่องผู้หญิงจะไม่พูดมากนะคะ หลักๆ น่าจะมีสามคน ณ ตอนนี้ ก็ไม่รู้ว่าใครจะคู่ใคร เจ้าหญิงน่าจะคู่เวชยันต์ ส่วนโรหิตาน่าจะทัสสยุ แต่ทุษยันต์นี่ไม่รู้จะเกี่ยวข้องกับดุสิดายังไงเลย รออ่านต่อไป

[Afternoon]

ด้วยสำนวนภาษาอาจจะอ่านยากสำหรับหลายๆคนที่ไม่เคยอ่านนิยายภารตะของพนมเทียนมาก่อน โดยส่วนตัวมีโอกาสอ่านปฐพีเพลิง และจุฬาตรีคูณมาแล้ว แถมอ่านศิวาราตรีเล่ม1ไปสองรอบ การอ่านรอบที่สองนี่เลยไม่มีปัญหา สนุกกับเนื้อหาได้เต็มอรรถรส ยิ่งอ่านยิ่งอยากติดตาม ยิ่งตื่นเต้น แอบลุ้นจนปวดหัวกับความเข้าใจผิดจนวุ่นวายของแฝดสาม เล่มแรกนี้ดูจะกล่าวถึงทัสสยุผู้ตกไปอยู่ในการเลี้ยงดูของนักมายากร และเวชยันต์ที่ต้องเติบโตมาท่ามกลางเหล่าโจรเดียรถีย์ซะเป็นส่วนใหญ่ ณ จุดนี้ เกลียดอัสสกัณฑ์เว่อ...เป็นผู้ร้ายที่ร้ายได้โฉ่งฉ่างมากกก

[Namtarn Chawanrat]

ไม่เข้าใจตัวเองว่าไปอยู่ไหนมา หนังสือเรื่องนี้มันสนุกมากกกก สนุกเว่อ ศัพท์แสงอลังการ อ่านแล้วต้องวนกลับมอ่านอีก เพราะอ่านเร็วๆแล้วไม่เข้าใจ แต่รำคาญยามาราตี คือนางฉลาด นางสวย นางรู้ก่อนใครว่าทั้งสามคนเป็นคนละคนกัน แต่ก็สนิทสนมแอบอ่อยทั้งสามคน...?

[Onjitra Kruewitthawat]

ศัพท์แสงเว่อร์วัง แต่ก็ดีนะคะ

[Kanlaya]

พอได้เริ่มอ่านก็วางไม่ลงเลย

[Kanyarat Phophum]

องค์ชายแฝดสามคน หนีสงคราม หลังจากเมืองแตกพี่เลี้ยงมีแผนพาองค์ชายหนีมาทั้งหมดแต่คนกลางวิ่งหนีไปไม่ยอมมากับพี่เลี้ยง จนปัญญาเลยมามาแค่สองคน
เล่มแรกเล่าว่าทหารที่วางแผนกับพี่เลี้ยงพาพี่คนโตหนีไป ส่วนคนน้องเล็กตอนแรกพี่เลี้ยงพาไป แล้วเปลี่ยนคนอุ้มเพราะคนพาไปตายทีล่ะคน หนีไปเรื่อย ๆ จนไปอยู่กับนักมายากล พี่ชายคนโตที่ทหารพาไปนั้นตายองค์ชายถูกผู้ติดกับม้า ทหารฝ่ายศัตรูจะฆ่าก็พอดีอดีตกษัตริย์ที่หายไปอยู่ป่าหลายปีมาขอชีวิตช่วยไว้ ทหารจึงยอมปล่อย
มาถึงคนกลางเหมือนจะดีได้อยู่กับพ่อแม่แต่ที่ไหนได้ โดนศัตรูไล่กวด เห็นพ่อแม่โดนฆ่ากับตา ตัวเองก็โดนล้อม ทหารฝั่งตรงข้ามจะฆ่าโดนโยนลงน้ำ มีสิงห์ช่วยไว้เลยรอด
สนุกดี ตอนที่ คนรู้จักของแต่ล่ะคนมีเจออีกคนแล้วคิดว่าเป็นอีกคน ตลกดี

[Witsalut Saetae]

11

[Somchai]

good