Μυστικά της συμπάθειας

by Κωστής Παπαγιώργης

Σε αντίθεση με την αγάπη, πού μοιάζει υπεράνθρωπη αρετή, η συμπάθεια ταιριάζει απολύτως στην ανθρώπινη φύση. Κινούμενο σε μια κλίμακα όπου η θυσία είναι το ένα άκρο και η εκδίκηση το άλλο, κάθε αίσθημα συμπάθειας καλλιεργεί αυθορμήτως τη συνύπαρξη και την ομοίωση ή τη διαφορά με τους άλλους. Ο συνάνθρωπος είναι η χαρά και η λύπη του ανθρώπου. Δεν διαψεύδει συνεπώς τον τίτλο αυτό το βιβλίο, παρουσιάζοντας μιαν εκλεκτή σειρά αρνητικών παθών, φόνων, εκδικήσεων αλλά και ολόψυχων αφοσιώσεων ως μυστικά της συμπάθειας.

224 pages, Paperback

First published June 30, 1994

About the author

Ο Κωνσταντίνος Παπαγεωργίου (πραγματικό ονοματεπώνυμο του Kωστή Παπαγιώργη) ήταν Έλληνας δοκιμιογράφος, αρθρογράφος και μεταφραστής φιλοσοφικών έργων.

Γεννήθηκε το 1947 στο Νεοχώρι Υπάτης Φθιώτιδας, όπου εργαζόταν ως δάσκαλος ο πατέρας του. Στη συνέχεια έζησε στην Παραλία της Kύμης (1951-1960), στο Χαλάνδρι, και εν τέλει στα Εξάρχεια, όπου και διέμεινε μέχρι τον θάνατό του.

Το 1966 πήγε στη Θεσσαλονίκη για σπουδές νομικής και παρέμεινε εκεί για ένα χρόνο. Αργότερα εγκαταστάθηκε στο Παρίσι για σπουδές φιλοσοφίας και παρέμεινε εκεί ώς το 1975. Παρακολούθησε μαθήματα φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της¨ Βανσέν¨ με καθηγητές, τους Ντελέζ, Λιοτάρ και Σατελέ. Δεν ολοκλήρωσε ούτε τις σπουδές νομικής ούτε αυτές της φιλοσοφίας.

Το 1975 επέστρεψε οριστικά στην Αθήνα και επιδόθηκε στη μετάφραση φιλοσοφικών έργων, αλλά και τη συγγραφή δοκιμιακών κειμένων και βιβλίων. Εξέδωσε και το θεωρητικό περιοδικό «Χώρα». Υπήρξε στενός φίλος του Χρήστου Βακαλόπουλου, για τον οποίο έγραψε και το βιβλίο "Γειά σου Ασημάκη".

Είχε επίσης συνεργαστεί με εφημερίδες και περιοδικά, διατηρώντας κατά καιρούς στήλες στην εφημερίδα Επενδυτής, στο περιοδικό Αθηνόραμα, και στην εφημερίδα Lifo.

Το 2002 τιμήθηκε με το κρατικό λογοτεχνικό βραβείο μαρτυρίας - χρονικού για τον Κανέλλο Δεληγιάννη.

Ζούσε με τη γυναίκα του, Ράνια Σταθοπούλου. Πέθανε στις 21 Μαρτίου 2014.

Reviews

[Γιώργος Γεωργόπουλος · Rating 4 out of 5]

Ο Παπαγιώργης και ο δοκιμιακός του λόγος συναποτελούν μια πολύ καλή συντροφιά για κάποιον που θελει να καλλιεργήσει τη μάτια του στα πράγματα. Η ποιητικότητα στο λόγο του -δάνειο της γαλλικής του κουλτούρας- επενδύει με λογοτεχνικότητα τα κείμενα του δίνοντας την αίσθηση πολλές φορές ότι διαβάζεις κάποιο μυθιστόρημα. Σε πολλά σημεία δίνει περιγραφές ορισμένων λογοτεχνικών αποσπασμάτων που εχει διαλέξει ως σημεία αναφοράς ·ένιωσα οτι τα συμπεράσματα ήταν πολύ λιγότερα από τις απλές περιγραφές. Είναι το δεύτερο δοκίμιο του που διαβάζω μετά το "Ο εαυτός". Η αλήθεια είναι οτι μου φάνηκε πιο βαθύ και στοχαστικό απο τα "Μυστικά της συμπάθειας". Έπιασα τον εαυτό μου σε αρκετά σημεία να νιώθει οτι διαβάζει απλά όμορφα διατυπωμένα λόγια. Τα δύο τελευταία κεφαλαία είχαν ενα παραπάνω ενδιαφέρον. Η φιλία του Νίτσε με το Βαγκνερ -που μόνο φιλία δεν τη λες- με κράτησε αρκετά, και το τελευταίο κεφάλαιο "Η Λογοτριβή" που καταπιάστηκε με το φαινόμενο της ακούσιας ομιλίας κάποιων ανθρώπων που μες το μυαλό τους παίζουν έργα απο τραυματικά γεγονότα και απαντούν νοητικά σε αυτούς που δεν κατάφεραν να τα πουν οταν έπρεπε.

[Takisx · Rating 5 out of 5]

γιατί τα διαμάντια είναι παντοτινά.

[Stefania · Rating 5 out of 5]

τον λατρεύω!