What do you think?
Rate this book
Στερνό Μελάνι
«Πέρασε καιρός, αλλά δεν έχω ξεχάσει. Θυμάμαι κάθε λεπτομέρεια από τότε που…
Άγγιξα το παλιό βιβλίο
Έπιασα τον ματωμένο σταυρό
Είδα τον θάνατο σκαλισμένο στον βράχο
Ανέλαβα εκείνον τον ασθενή
Κοίταξα το παράξενο γλυπτό
Αντίκρισα τις γυναίκες στη λίμνη
Στάθηκα στο σταυροδρόμι
Όσο κι αν προσπάθησα να τις αποσιωπήσω, οι μνήμες έχουν τη δική τους φωνή· και τώρα ακούγονται στο κεφάλι μου πιο έντονα από ποτέ.
Μου έχουν καταστήσει σαφές πως πρέπει να τις καταγράψω, να αποτυπώσω στο χαρτί τον τρόμο και τη φρίκη που μου προκάλεσαν – ακόμα κι αν αυτή θα είναι η τελευταία μου πράξη...»
Μία συλλογή διηγημάτων μυστηρίου και τρόμου που αποδεικνύουν ότι ο θάνατος μπορεί να είναι και το τελευταίο πράγμα που θα γράψεις. Επτά ιστορίες που εξερευνούν το βάθος του ανθρώπινου ψυχισμού και όσα ακολουθούν όταν αυτός ραγίζει.
Άγγιξα το παλιό βιβλίο
Έπιασα τον ματωμένο σταυρό
Είδα τον θάνατο σκαλισμένο στον βράχο
Ανέλαβα εκείνον τον ασθενή
Κοίταξα το παράξενο γλυπτό
Αντίκρισα τις γυναίκες στη λίμνη
Στάθηκα στο σταυροδρόμι
Όσο κι αν προσπάθησα να τις αποσιωπήσω, οι μνήμες έχουν τη δική τους φωνή· και τώρα ακούγονται στο κεφάλι μου πιο έντονα από ποτέ.
Μου έχουν καταστήσει σαφές πως πρέπει να τις καταγράψω, να αποτυπώσω στο χαρτί τον τρόμο και τη φρίκη που μου προκάλεσαν – ακόμα κι αν αυτή θα είναι η τελευταία μου πράξη...»
Μία συλλογή διηγημάτων μυστηρίου και τρόμου που αποδεικνύουν ότι ο θάνατος μπορεί να είναι και το τελευταίο πράγμα που θα γράψεις. Επτά ιστορίες που εξερευνούν το βάθος του ανθρώπινου ψυχισμού και όσα ακολουθούν όταν αυτός ραγίζει.
150 pages, Paperback
Published February 5, 2024
24 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 24 of 24 reviews
April 2, 2024
Πρόκειται για επτά ιστορίες μυστηρίου και τρόμου που τοποθετούνται στη Βικτωριανή Αγγλία, την πρώτη ‘’Οδός Όσλερ 30’’ την είχα διαβάσει νωρίτερα από τη συλλογή της ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ.Κ και ανυπομονούσα για τις υπόλοιπες. Όπως είναι φυσικό, σε μία συλλογή διηγημάτων κάποιες ιστορίες θα αιχμαλωτίσουν περισσότερο την προσοχή μας, στη δική μου περίπτωση ήταν
‘’Ο Τρόφιμος του Ασύλου Χάνγουελ’’ διότι παρουσιάζει ρεαλιστικά τον διαταραγμένο ψυχισμό του ασθενούς και ‘’Το Ξόανο’’ στο οποίο ένας γιος ζητάει ένα ξυλόγλυπτο ομοίωμα του πατέρα του για την κηδεία του, δίνοντας μίας πρώτης τάξεως ευκαιρία για να εκφράσει τις απόψεις του για την αντικειμενική -ή την υποκειμενική-αξία της τέχνης. Τέλος ξεχώρισα ‘’Το Σταυροδρόμι του Μπλάκμπερν και το Φο Ετζ’’ που θεωρώ πως ήταν η κατάλληλη ιστορία για να κλείσει η συλλογή λόγω των ζωντανών διαλόγων και των ανατριχιαστικών περιγραφών. Σε αυτό το διήγημα εγείρει προβληματισμούς για τη ματαιοδοξία και την ανικανοποίητη φύση του ανθρώπου. Ο συγγραφέας γνωρίζει πως να εξάπτει τη φαντασία μας με όποιο λογοτεχνικό είδος κι αν καταπιαστεί και αυτή τη φορά μας παίρνει από το χέρι για να γνωρίσουμε τον Βικτωριανό τρόμο.
‘’Όλοι λένε πως οφείλουμε να έχουμε τις καλύτερες των σχέσεων με τους ανθρώπους που μας έφεραν στον κόσμο. Να τους σεβόμαστε, να τους αγαπάμε, να τους φροντίζουμε όσο κατηφορίζουν τον δρόμο του θανάτου όπως εκείνοι μάς βοήθησαν όσο ανηφορίζαμε τον δρόμο της ζωής’’.
‘’Ο Τρόφιμος του Ασύλου Χάνγουελ’’ διότι παρουσιάζει ρεαλιστικά τον διαταραγμένο ψυχισμό του ασθενούς και ‘’Το Ξόανο’’ στο οποίο ένας γιος ζητάει ένα ξυλόγλυπτο ομοίωμα του πατέρα του για την κηδεία του, δίνοντας μίας πρώτης τάξεως ευκαιρία για να εκφράσει τις απόψεις του για την αντικειμενική -ή την υποκειμενική-αξία της τέχνης. Τέλος ξεχώρισα ‘’Το Σταυροδρόμι του Μπλάκμπερν και το Φο Ετζ’’ που θεωρώ πως ήταν η κατάλληλη ιστορία για να κλείσει η συλλογή λόγω των ζωντανών διαλόγων και των ανατριχιαστικών περιγραφών. Σε αυτό το διήγημα εγείρει προβληματισμούς για τη ματαιοδοξία και την ανικανοποίητη φύση του ανθρώπου. Ο συγγραφέας γνωρίζει πως να εξάπτει τη φαντασία μας με όποιο λογοτεχνικό είδος κι αν καταπιαστεί και αυτή τη φορά μας παίρνει από το χέρι για να γνωρίσουμε τον Βικτωριανό τρόμο.
‘’Όλοι λένε πως οφείλουμε να έχουμε τις καλύτερες των σχέσεων με τους ανθρώπους που μας έφεραν στον κόσμο. Να τους σεβόμαστε, να τους αγαπάμε, να τους φροντίζουμε όσο κατηφορίζουν τον δρόμο του θανάτου όπως εκείνοι μάς βοήθησαν όσο ανηφορίζαμε τον δρόμο της ζωής’’.
Read
March 10, 2024Το βιβλίο αυτό είναι η απόδειξη της συγγραφικής εξέλιξης του Άγγελου Αναγνωστόπουλου, ο οποίος αγγίζει ένα είδος το οποίο φαίνεται να του ταιριάζει πολύ.
7 διηγήματα που προσφέρουν μια ιστορική και λαογραφική ματιά, πρωτότυπες πλοκές και χαρακτήρες και μας βυθίζουν σε ένα παρελθόν απαράμιλλης αισθητικής αλλά και υπαρξιακής αγωνίας.
Εδώ είναι το άρθρο στη Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίας Καρδίτσας, με ανάλυση για το κάθε διήγημα:
https://www.lefalok.gr/sterno-melani-...
7 διηγήματα που προσφέρουν μια ιστορική και λαογραφική ματιά, πρωτότυπες πλοκές και χαρακτήρες και μας βυθίζουν σε ένα παρελθόν απαράμιλλης αισθητικής αλλά και υπαρξιακής αγωνίας.
Εδώ είναι το άρθρο στη Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίας Καρδίτσας, με ανάλυση για το κάθε διήγημα:
https://www.lefalok.gr/sterno-melani-...
December 9, 2024
Εντυπωσιασμένος! Εξαπλάγην ευχάριστα, κι ας γνώριζα τις δυνατότητες του συγγραφέα, κι ας μου είχαν δώσει εκ των προτέρων hints για την ποιότητα του βιβλίου.
Μια ωραιότατη συλλογή διηγημάτων τρόμου και μυστηρίου, οι ιστορίες των οποίων διαδραματίζονται στη Βικτωριανή Εποχή. Το τελευταίο διάστημα διάβασα αρκετά διηγήματα και νουβέλες που είχαν αυτή την ιδιαίτερη αισθητική και τολμώ να πω πως το νέο πόνημα του Άγγελου Αναγνωστόπουλου στέκεται επάξια ανάμεσα στα μεγαθήρια του είδους προσφέροντας μια απολαυστική αναγνωστική εμπειρία. Όλα τα διηγήματα μου άρεσαν πολύ, οκ, σίγουρα κάποια λίγο παραπάνω, ωστόσο ήταν όλα σε πολύ υψηλό επίπεδο και δεν θα ήθελα να κάνω ''διακρίσεις''.
Δεν θέλω να πω κάτι άλλο, στηρίξτε αυτή τη νέα (εξαιρετική) προσπάθεια ενός ταλέντου που είναι βέβαιο πως έχει πολλά να δώσει στον χώρο του βιβλίου. Δεν θα απογοητευτείτε!
Υγ: Άγγελε, ο τρόμος σου πάει ΠΟΛΥ. Τρίβω τα χέρια μου, γεμάτος προσδοκίες, σκεφτόμενος τι ωραία πράγματα μπορείς να μας προσφέρεις στο μέλλον.
Μια ωραιότατη συλλογή διηγημάτων τρόμου και μυστηρίου, οι ιστορίες των οποίων διαδραματίζονται στη Βικτωριανή Εποχή. Το τελευταίο διάστημα διάβασα αρκετά διηγήματα και νουβέλες που είχαν αυτή την ιδιαίτερη αισθητική και τολμώ να πω πως το νέο πόνημα του Άγγελου Αναγνωστόπουλου στέκεται επάξια ανάμεσα στα μεγαθήρια του είδους προσφέροντας μια απολαυστική αναγνωστική εμπειρία. Όλα τα διηγήματα μου άρεσαν πολύ, οκ, σίγουρα κάποια λίγο παραπάνω, ωστόσο ήταν όλα σε πολύ υψηλό επίπεδο και δεν θα ήθελα να κάνω ''διακρίσεις''.
Δεν θέλω να πω κάτι άλλο, στηρίξτε αυτή τη νέα (εξαιρετική) προσπάθεια ενός ταλέντου που είναι βέβαιο πως έχει πολλά να δώσει στον χώρο του βιβλίου. Δεν θα απογοητευτείτε!
Υγ: Άγγελε, ο τρόμος σου πάει ΠΟΛΥ. Τρίβω τα χέρια μου, γεμάτος προσδοκίες, σκεφτόμενος τι ωραία πράγματα μπορείς να μας προσφέρεις στο μέλλον.
June 1, 2025
Ατμοσφαιρικά διηγήματα, γεμάτα ανθρώπινο πόνο και υπαρξισμό. Διάβαζα τις ιστορίες με μεγάλα διαλείμματα μεταξύ τους, οπότε δεν είμαι σίγουρος αν υπήρξε κάποια σύνδεση. Αγαπημένο διήγημα: Ο Τρόφιμος του Ασύλου Χάνγουελ. Ο, τι πρέπει για αναγνωστικά σφηνάκια.
October 2, 2024
Το “Στερνό Μελάνι” είναι το τρίτο κατά σειρά βιβλίο του νεαρού και ταλαντούχου συγγραφέα Αγγέλου Αναγνωστόπουλου. Για πρώτη φορά ο συγγραφέας αφήνει τα γνώριμα και αγαπημένα μονοπάτια της επικής φαντασίας για να βαδίσει σε ένα νέο είδος. Μας οδηγεί στα παράξενα σοκάκια της Βικτωριανής Αγγλίας, μέσω επτά ιστοριών μυστηρίου και τρόμου που, παρά την μεταφυσική θεματική τους, βάζουν σε πρώτο πλαίσιο τον άνθρωπο, εξερευνώντας τις σκοτεινές πτυχές που μόνο το μυαλό και η καρδιά του μπορούν να γεννήσουν.
Τα διηγήματα που περιλαμβάνονται στη συλλογή ασχολούνται με τον ανθρώπινο ψυχισμό και την ικανότητα του να αντέξει και να επιβιώσει από δυνάμεις ισχυρότερες και απόκοσμες. Παράλληλα, χρησιμοποιούνται από τον συγγραφέα για να σχολιάσει ορισμένες ενδιαφέρουσες θεματικές όπως η σημασία της τέχνης για τον άνθρωπο, η στρατιωτική καταπίεση και τα δεινά του πολέμου, καθώς και οι ενδοοικογενειακές σχέσεις.
Προσωπικά, ξεχώρισα το διήγημα “Ο τρόφιμος του ασύλου Χάνγουελ”. Σε αυτή την ιστορία ο συγγραφέας διεισδύει περισσότερο από κάθε άλλη στον ανθρώπινο ψυχισμό των χαρακτήρων του, αντιπαραβάλλοντας τον τρόμο με την ψυχική διαταραχή και την ιατρική ηθική. Ένα από τα κορυφαία δείγματα γραφής του Άγγελου Αναγνωστόπουλου μέχρι στιγμής, το συγκεκριμένο διήγημα αποτελεί παράδειγμά για το πώς μπορείς να γράψεις σωστό τρόμο. Αυτόν τον τρόμο που πηγάζει από την ψυχή και είναι ικανός να καταστρέψει το μυαλό.
Όπως είναι λογικό για το είδος, το βιβλίο είναι ατμοσφαιρικό και σκοτεινό. Το μυστήριο πλέκεται με τον τρόμο αμιγώς και ουσιαστικά, χωρίς υπερβολές και ευκολίες. Η γραφή του βιβλίου είναι σε πολύ καλό επίπεδο, δείγμα της συνεχούς εξέλιξης του συγγραφέα, ενώ οι περιγραφές είναι γλαφυρές και ανατριχιαστικές, ειδικά σε διηγήματα που βασίζονται πολύ σε αυτές, όπως “Το Ξόανο”, το “Σταυροδρόμι του Μπλάκμπερν και Φο Ετζ” και όχι μόνο. Τα διηγήματα είναι γραμμένα σε πρωτοπρόσωπη αφήγηση σε στυλ ημερολογίου, η οποία δένει εξαιρετικά με τη θεματική του έργου, χωρίς να κουράζει παρόλο που χρησιμοποιείται εκτενώς. Γενικά, το βιβλίο είναι προσεγμένο και καλογραμμένο, με σωστή ροή στο σύνολο των διηγημάτων τα οποία ξεκινούν και τελειώνουν ακριβώς εκεί που πρέπει, χωρίς δομικά λάθη που συναντάμε συχνά σε αντίστοιχες συλλογές.
Θα χαρακτήριζα “Το Στερνό Μελάνι” ως τον πειραματισμό ενός νέου συγγραφέα με ένα νέο είδος για εκείνον. Ένα τολμηρό βήμα, σε αχαρτογράφητα πιθανώς νερά. Αυτός όμως ο πειραματισμός ήταν απόλυτα πετυχημένος, έχοντας ως αποτέλεσμα μια εξαιρετική συλλογή διηγημάτων που εξελίσσει τη γραφή του, προσθέτει πολυπλοκότητα στη βιβλιογραφία του και μας κάνει να αναμένουμε το επόμενο συγγραφικό του εγχείρημα.
Τα διηγήματα που περιλαμβάνονται στη συλλογή ασχολούνται με τον ανθρώπινο ψυχισμό και την ικανότητα του να αντέξει και να επιβιώσει από δυνάμεις ισχυρότερες και απόκοσμες. Παράλληλα, χρησιμοποιούνται από τον συγγραφέα για να σχολιάσει ορισμένες ενδιαφέρουσες θεματικές όπως η σημασία της τέχνης για τον άνθρωπο, η στρατιωτική καταπίεση και τα δεινά του πολέμου, καθώς και οι ενδοοικογενειακές σχέσεις.
Προσωπικά, ξεχώρισα το διήγημα “Ο τρόφιμος του ασύλου Χάνγουελ”. Σε αυτή την ιστορία ο συγγραφέας διεισδύει περισσότερο από κάθε άλλη στον ανθρώπινο ψυχισμό των χαρακτήρων του, αντιπαραβάλλοντας τον τρόμο με την ψυχική διαταραχή και την ιατρική ηθική. Ένα από τα κορυφαία δείγματα γραφής του Άγγελου Αναγνωστόπουλου μέχρι στιγμής, το συγκεκριμένο διήγημα αποτελεί παράδειγμά για το πώς μπορείς να γράψεις σωστό τρόμο. Αυτόν τον τρόμο που πηγάζει από την ψυχή και είναι ικανός να καταστρέψει το μυαλό.
Όπως είναι λογικό για το είδος, το βιβλίο είναι ατμοσφαιρικό και σκοτεινό. Το μυστήριο πλέκεται με τον τρόμο αμιγώς και ουσιαστικά, χωρίς υπερβολές και ευκολίες. Η γραφή του βιβλίου είναι σε πολύ καλό επίπεδο, δείγμα της συνεχούς εξέλιξης του συγγραφέα, ενώ οι περιγραφές είναι γλαφυρές και ανατριχιαστικές, ειδικά σε διηγήματα που βασίζονται πολύ σε αυτές, όπως “Το Ξόανο”, το “Σταυροδρόμι του Μπλάκμπερν και Φο Ετζ” και όχι μόνο. Τα διηγήματα είναι γραμμένα σε πρωτοπρόσωπη αφήγηση σε στυλ ημερολογίου, η οποία δένει εξαιρετικά με τη θεματική του έργου, χωρίς να κουράζει παρόλο που χρησιμοποιείται εκτενώς. Γενικά, το βιβλίο είναι προσεγμένο και καλογραμμένο, με σωστή ροή στο σύνολο των διηγημάτων τα οποία ξεκινούν και τελειώνουν ακριβώς εκεί που πρέπει, χωρίς δομικά λάθη που συναντάμε συχνά σε αντίστοιχες συλλογές.
Θα χαρακτήριζα “Το Στερνό Μελάνι” ως τον πειραματισμό ενός νέου συγγραφέα με ένα νέο είδος για εκείνον. Ένα τολμηρό βήμα, σε αχαρτογράφητα πιθανώς νερά. Αυτός όμως ο πειραματισμός ήταν απόλυτα πετυχημένος, έχοντας ως αποτέλεσμα μια εξαιρετική συλλογή διηγημάτων που εξελίσσει τη γραφή του, προσθέτει πολυπλοκότητα στη βιβλιογραφία του και μας κάνει να αναμένουμε το επόμενο συγγραφικό του εγχείρημα.
March 1, 2024
4.66 ⭐️
Λίγα λόγια πριν τη συνηθισμένη μου ανάλυση από τη μέθοδο βαθμολογίας μου: το βιβλίο αυτό είναι μία συλλογή διηγημάτων, κάτι το οποίο δεν συνηθίζω να διαβάζω. Ωστόσο, οι ιστορίες, τα πρόσωπα και το σασπένς σε κάθε - μα, κάθε - σελίδα με έκαναν να το λατρέψω! Πραγματικά βρήκα τον εαυτό μου να επιθυμεί να διαβάσει βιβλία ολόκληρα πάνω στην ιστορία του κάθε χαρακτήρα, κι όμως ταυτόχρονα να μην θέλει να αλλάξει τίποτα γι' αυτό το βιβλίο. Αξίζει 1000/100.
Τις παρακάτω βαθμολογίες τις έβαλα για όλες τις ιστορίες μαζί.
Χαρακτήρες: 8/10 ⭐️
Κάθε χαρακτήρας είχε κάτι διαφορετικό να πει: μία εμπειρία, ένα παρελθόν και κάποιον φόβο να αντιμετωπίσει. Δεν νοείται βαρετός χαρακτήρας σε αυτό το βιβλίο και υπήρξαν περιπτώσεις (βλ. Ο Τρόφιμος του Ασύλου Χάνγουελ, Δεσμοί Αίματος) που, μάλιστα, δευτερεύοντες χαρακτήρες έκλεψαν, για μένα, την παράσταση.
Θεωρώ ότι ισχυρές προσωπικότητες αποτέλεσαν ο καλλιτέχνης του Ξόανου (ω! φαντασμένε, έχεις κάποια δική σου γοητεία), ο στρατιώτης Άτκινσον (που ήταν όσο πιο ωμός γινόταν - λογικό με τα όσα έχει βιώσει) και ο φοιτητής της Λαξεμένης Κρήνης (που - αν και όχι ο αγαπημένος μου - με έκανε να καταλάβω το slow decent into madness).
Γενικά, κάποιοι χαρακτήρες μου φάνηκαν λιγότερο πλούσιοι σε σχέση με αυτούς (λίγο π��ο "ρομποτάκια" στην - κατά τ'άλλα πανέμορφη - αφήγησή τους). Για παράδειγμα ο ο Τόμας της Οδού Όσλερ 30 με έκανε να αισθανθώ ότι τον ήξερα όλη του τη ζωή μέσα σε 25 σελίδες, αλλά μου έδωσε λίγα να επεξεργαστώ για το ποιος ήταν ο ίδιος.
Βέβαια, ντάξει, από ένα βιβλίο που εστιάζει ταυτόχρονα στο να μας φρικάρει από άποψη πλοκής, αλλά και να μας κάνει να αναρωτηθούμε για τον ανθρώπινο ψυχισμό, οι χαρακτήρες ήταν φανταστικοί!
Ατμόσφαιρα: 10/10 ⭐️
No comment; amazing. Σηκώθηκαν κι οι τρίχες της γάτας μου 1200χλμ μακριά.
Γραφή: 9/10 ⭐️
Κυριολεκτικά, απλά επειδή συνηθίζω να διαβάζω αγγλικά βιβλία, ό,τι παρατήρηση έχω εδώ είναι nitpicking του τύπου "ω, αυτή η φράση χρησιμοποιείται πολύ" ή "χμμ αυτό ακούγεται σαν κάτι που θα έλεγε ο [εισάγετε χαρακτήρα προηγούμενης ιστορίας]". Είναι απολύτως λογικό όταν ένας συγγραφέας γράφει ως 7 άτομα να συγχέεται η προσωπικότητα τους και σίγουρα η βελτίωση επέρχεται με την τριβή. Για πρώτο έργο τέτοιου είδους ήταν απλά τέλεια, όσο καλύτερη θα μπορούσε να είναι. 👏 (Εδώ να προσθέσω σχόλιο της μαμάς μου, που το διάβασε αμέσως μετά από εμένα: "Γράφει πολύ ωραία.." που αν ξέρατε τη μαμά μου.. είναι αυστηρούλα.)
Πλοκή: 9/10 ⭐️
Όταν λέμε ότι κάαααθε ιστορία είναι κάτι ξεχωριστό, πραγματικά το εννοούμε. Καταρχάς, ξεκινώντας από την πρώτη ιστορία, την είχα ξαναδιαβάσει και δεν την βαρέθηκα καθόλου τη δεύτερη φορά, οπότε από την αρχή ήταν σαν να διαβάζω κάτι καινούργιο. Όσο περισσότερο διάβαζα, τόσο περισσότερο ξαφνιαζόμουν. Γιατί, όχι μόνο δεν περίμενα τι περιεχόμενο μπορεί να έχει η ιστορία από τον τίτλο (αν και εκ των υστέρων βγάζουν απόλυτο νόημα - ναι, έπρεπε να γκουγκλάρω μερικές λέξεις, έχεις πρόβλημα;), αλλά, επίσης, δεν ήξερα κυριολεκτικά προς τα πού πάει η ιστορία.
Κάθε διήγημα είχε κάτι καινούργιο να προσφέρει, εξού και γιατί είπα ότι θα διάβασα ολόκληρο βιβλίο για την κάθε μία, χωρίς να νιώθω ότι διάβασα την ίδια ιστορία. Μηδέν χάσιμο χρόνου η συλλογή, καμία επανάληψη πλοκής, διαφορετικό υπερφυσικό (και μη) στοιχείο.
Ίντριγκα/Περιέργεια: 10/10 ⭐️
Ο μόνος λόγος που δεν εισέπνευσα αυτό το βιβλίο σε μία μέρα είναι γιατί το έπιασα αργά το βράδυ... και χρειάζομαι τις 14 ώρες ύπνου μου. Κάθε σελίδα με γράπωνε όλο και περισσότερο, τίποτα άλλο.
Λογική:
Αποφάσισα να μην την βαθμολογήσω, γιατί ποιά λογική σε ιστορία μεταφυσικού/τρόμου, ρε;
Από άποψη λογικής με τις έννοιες του "βρίσκω λογική την αντίδραση του τάδε;" ή "θα τρόμαζα κι εγώ;" ή "αν θεωρήσω ότι το υπερφυσικό υπάρχει, βγάζει νόημα αυτό;" είναι απολύτως solid.
Απόλαυση: 10/10 ⭐️
Ήταν μία υπέροχη εμπειρία αυτή η συλλογή και ανυπομονώ να περάσει λίγος καιρός ώστε να την ξαναδιαβάσω. Είναι ό,τι πρέπει για διάβασμα το βράδυ, στα μέσα προς και από την δουλειά, στο άκυρο επειδή έχουμε όρεξη. Και το μόνο σίγουρο είναι ότι περιμένω πώς και πως να πιάσω στα χέρια μου επόμενη συλλογή διηγημάτων από τον Άγγελο ή/και ένα μυθιστόρημα με παρόμοια vibes (commission?).
Λίγα λόγια πριν τη συνηθισμένη μου ανάλυση από τη μέθοδο βαθμολογίας μου: το βιβλίο αυτό είναι μία συλλογή διηγημάτων, κάτι το οποίο δεν συνηθίζω να διαβάζω. Ωστόσο, οι ιστορίες, τα πρόσωπα και το σασπένς σε κάθε - μα, κάθε - σελίδα με έκαναν να το λατρέψω! Πραγματικά βρήκα τον εαυτό μου να επιθυμεί να διαβάσει βιβλία ολόκληρα πάνω στην ιστορία του κάθε χαρακτήρα, κι όμως ταυτόχρονα να μην θέλει να αλλάξει τίποτα γι' αυτό το βιβλίο. Αξίζει 1000/100.
Τις παρακάτω βαθμολογίες τις έβαλα για όλες τις ιστορίες μαζί.
Χαρακτήρες: 8/10 ⭐️
Κάθε χαρακτήρας είχε κάτι διαφορετικό να πει: μία εμπειρία, ένα παρελθόν και κάποιον φόβο να αντιμετωπίσει. Δεν νοείται βαρετός χαρακτήρας σε αυτό το βιβλίο και υπήρξαν περιπτώσεις (βλ. Ο Τρόφιμος του Ασύλου Χάνγουελ, Δεσμοί Αίματος) που, μάλιστα, δευτερεύοντες χαρακτήρες έκλεψαν, για μένα, την παράσταση.
Θεωρώ ότι ισχυρές προσωπικότητες αποτέλεσαν ο καλλιτέχνης του Ξόανου (ω! φαντασμένε, έχεις κάποια δική σου γοητεία), ο στρατιώτης Άτκινσον (που ήταν όσο πιο ωμός γινόταν - λογικό με τα όσα έχει βιώσει) και ο φοιτητής της Λαξεμένης Κρήνης (που - αν και όχι ο αγαπημένος μου - με έκανε να καταλάβω το slow decent into madness).
Γενικά, κάποιοι χαρακτήρες μου φάνηκαν λιγότερο πλούσιοι σε σχέση με αυτούς (λίγο π��ο "ρομποτάκια" στην - κατά τ'άλλα πανέμορφη - αφήγησή τους). Για παράδειγμα ο ο Τόμας της Οδού Όσλερ 30 με έκανε να αισθανθώ ότι τον ήξερα όλη του τη ζωή μέσα σε 25 σελίδες, αλλά μου έδωσε λίγα να επεξεργαστώ για το ποιος ήταν ο ίδιος.
Βέβαια, ντάξει, από ένα βιβλίο που εστιάζει ταυτόχρονα στο να μας φρικάρει από άποψη πλοκής, αλλά και να μας κάνει να αναρωτηθούμε για τον ανθρώπινο ψυχισμό, οι χαρακτήρες ήταν φανταστικοί!
Ατμόσφαιρα: 10/10 ⭐️
No comment; amazing. Σηκώθηκαν κι οι τρίχες της γάτας μου 1200χλμ μακριά.
Γραφή: 9/10 ⭐️
Κυριολεκτικά, απλά επειδή συνηθίζω να διαβάζω αγγλικά βιβλία, ό,τι παρατήρηση έχω εδώ είναι nitpicking του τύπου "ω, αυτή η φράση χρησιμοποιείται πολύ" ή "χμμ αυτό ακούγεται σαν κάτι που θα έλεγε ο [εισάγετε χαρακτήρα προηγούμενης ιστορίας]". Είναι απολύτως λογικό όταν ένας συγγραφέας γράφει ως 7 άτομα να συγχέεται η προσωπικότητα τους και σίγουρα η βελτίωση επέρχεται με την τριβή. Για πρώτο έργο τέτοιου είδους ήταν απλά τέλεια, όσο καλύτερη θα μπορούσε να είναι. 👏 (Εδώ να προσθέσω σχόλιο της μαμάς μου, που το διάβασε αμέσως μετά από εμένα: "Γράφει πολύ ωραία.." που αν ξέρατε τη μαμά μου.. είναι αυστηρούλα.)
Πλοκή: 9/10 ⭐️
Όταν λέμε ότι κάαααθε ιστορία είναι κάτι ξεχωριστό, πραγματικά το εννοούμε. Καταρχάς, ξεκινώντας από την πρώτη ιστορία, την είχα ξαναδιαβάσει και δεν την βαρέθηκα καθόλου τη δεύτερη φορά, οπότε από την αρχή ήταν σαν να διαβάζω κάτι καινούργιο. Όσο περισσότερο διάβαζα, τόσο περισσότερο ξαφνιαζόμουν. Γιατί, όχι μόνο δεν περίμενα τι περιεχόμενο μπορεί να έχει η ιστορία από τον τίτλο (αν και εκ των υστέρων βγάζουν απόλυτο νόημα - ναι, έπρεπε να γκουγκλάρω μερικές λέξεις, έχεις πρόβλημα;), αλλά, επίσης, δεν ήξερα κυριολεκτικά προς τα πού πάει η ιστορία.
Κάθε διήγημα είχε κάτι καινούργιο να προσφέρει, εξού και γιατί είπα ότι θα διάβασα ολόκληρο βιβλίο για την κάθε μία, χωρίς να νιώθω ότι διάβασα την ίδια ιστορία. Μηδέν χάσιμο χρόνου η συλλογή, καμία επανάληψη πλοκής, διαφορετικό υπερφυσικό (και μη) στοιχείο.
Ίντριγκα/Περιέργεια: 10/10 ⭐️
Ο μόνος λόγος που δεν εισέπνευσα αυτό το βιβλίο σε μία μέρα είναι γιατί το έπιασα αργά το βράδυ... και χρειάζομαι τις 14 ώρες ύπνου μου. Κάθε σελίδα με γράπωνε όλο και περισσότερο, τίποτα άλλο.
Λογική:
Αποφάσισα να μην την βαθμολογήσω, γιατί ποιά λογική σε ιστορία μεταφυσικού/τρόμου, ρε;
Από άποψη λογικής με τις έννοιες του "βρίσκω λογική την αντίδραση του τάδε;" ή "θα τρόμαζα κι εγώ;" ή "αν θεωρήσω ότι το υπερφυσικό υπάρχει, βγάζει νόημα αυτό;" είναι απολύτως solid.
Απόλαυση: 10/10 ⭐️
Ήταν μία υπέροχη εμπειρία αυτή η συλλογή και ανυπομονώ να περάσει λίγος καιρός ώστε να την ξαναδιαβάσω. Είναι ό,τι πρέπει για διάβασμα το βράδυ, στα μέσα προς και από την δουλειά, στο άκυρο επειδή έχουμε όρεξη. Και το μόνο σίγουρο είναι ότι περιμένω πώς και πως να πιάσω στα χέρια μου επόμενη συλλογή διηγημάτων από τον Άγγελο ή/και ένα μυθιστόρημα με παρόμοια vibes (commission?).
March 16, 2024
7/7🌟🌟🌟🌟🌟🌟🌟
Για τα επτά σφηνάκια τρόμου-μυστηρίου που μας κερνάει ο συγγραφέας. Έχω ξαναπεί ότι θεωρώ το διήγημα, το πετυχημένο διήγημα,πολύ δύσκολο είδος. Τόσο για τον συγγραφέα όσο και για τον αναγνώστη. Σε τόσο μικρής έκτασης ανάγνωσμα να πετύχεις αυτό το πάρε-δώσε συναισθημάτων και στην τελευταία του λέξη να είσαι πλήρης. Να νιώθεις ότι θα μπορούσες να διαβάσεις ολόκληρο βιβλίο βασισμένο σε αυτή την ιστορία και ταυτόχρονα έχοντας διαβάσει το διήγημα να μένεις απόλυτα ικανοποιημένος.
Ατμόσφαιρα μυστηρίου και τρόμου. Ήρωες με ρωγμές στην ψυχή, με ενοχές, με απωθημένα. Καθένας διαφορετικός, ιδιαίτερος...το μόνο κοινό στις τόσο διαφορετικές ζωές τους ο θάνατος. Οι ψυχές τους όμως και αυτόν ακόμα τον βιώνουν διαφορετικά.
Πολύ πρωτότυπες ιδέες, ωραία γραφή και πολύ έξυπνη η ημερολογιακή σημείωση στα κεφάλαια. Εντείνει την αγωνία και τονίζει το περιορισμένο περιθώριο χρόνου των πρωταγωνιστών.
Συγχαρητήρια στον συγγραφέα.
Υ. Γ. Είναι συλλογή και συνήθως δε ξεχωρίζω κομμάτια... αλλά "Το Ξόανο" μου έκανε ένα κλικ παραπάνω 😉
Για τα επτά σφηνάκια τρόμου-μυστηρίου που μας κερνάει ο συγγραφέας. Έχω ξαναπεί ότι θεωρώ το διήγημα, το πετυχημένο διήγημα,πολύ δύσκολο είδος. Τόσο για τον συγγραφέα όσο και για τον αναγνώστη. Σε τόσο μικρής έκτασης ανάγνωσμα να πετύχεις αυτό το πάρε-δώσε συναισθημάτων και στην τελευταία του λέξη να είσαι πλήρης. Να νιώθεις ότι θα μπορούσες να διαβάσεις ολόκληρο βιβλίο βασισμένο σε αυτή την ιστορία και ταυτόχρονα έχοντας διαβάσει το διήγημα να μένεις απόλυτα ικανοποιημένος.
Ατμόσφαιρα μυστηρίου και τρόμου. Ήρωες με ρωγμές στην ψυχή, με ενοχές, με απωθημένα. Καθένας διαφορετικός, ιδιαίτερος...το μόνο κοινό στις τόσο διαφορετικές ζωές τους ο θάνατος. Οι ψυχές τους όμως και αυτόν ακόμα τον βιώνουν διαφορετικά.
Πολύ πρωτότυπες ιδέες, ωραία γραφή και πολύ έξυπνη η ημερολογιακή σημείωση στα κεφάλαια. Εντείνει την αγωνία και τονίζει το περιορισμένο περιθώριο χρόνου των πρωταγωνιστών.
Συγχαρητήρια στον συγγραφέα.
Υ. Γ. Είναι συλλογή και συνήθως δε ξεχωρίζω κομμάτια... αλλά "Το Ξόανο" μου έκανε ένα κλικ παραπάνω 😉
May 23, 2024
Βιβλιοέναυσμα #79: Στερνό Μελάνι
(ολόκληρο το άρθρο και στο ιστολόγιό μου, Κοιλάδα της Γνώσης: https://www.koiladatisgnosis.gr/logot...)
Συλλογή διηγημάτων; Ναι. Τρόμου και μυστηρίου; Ναι. Βικτωριάνη εποχή; Ναι. Ε, ώπα κάπου, πόσο να αντέξω χωρίς να το διαβάσω;
Ο Άγγελος Αναγνωστόπουλος υπογράφει τη συλλογή διηγημάτων τρόμου και μυστηρίου λοιπόν, Το Στερνό Μελάνι (Παράξενος Ελκυστής, 2024, 150 σ.), στην αγαπημένη βικτωριανή εποχή (19ος αιώνας στις βρετανικές νήσους), στην οποία πετυχαίνει να σε εισαγάγει άριστα, χτίζοντάς σου την ιδανική ατμόσφαιρα. Η πλοκή κάθε μίας από τις επτά ιστορίες, χωρίς να είναι ιδιαίτερα πρωτότυπη, καταφέρνει να σε τραβήξει και να θες να δεις τι γίνεται στο τέλος. Μου άρεσαν και οι θεματικές των ιστοριών (π.χ. συμφωνίες με τον διάβολο, καταραμένα βιβλία, ψυχεδελικές καταστάσεις, παγανιστικές τελετές) και κούμπωναν αρμονικά με την όλη ατμόσφαιρα. Ένα άλλο ωραίο στοιχείο είναι πως, σε αντίθεση με τα περισσότερα διηγήματα τρόμου αλλά και γενικότερα τα διηγήματα ανεξαρτήτως είδους, οι χαρακτήρες δεν είναι μονοδιάστατοι, αλλά αντιθέτως έχουν ξεκάθαρες προσωπικότητες, κίνητρα και προσωπικές ιστορίες. Η πρωτοπρόσωπη αφήγηση σε βάζει άμεσα στο κλίμα της κάθε ιστορίας, αν και νομίζω πως ο λόγος των (διαφορετικών) αφηγητών των ιστοριών θα μπορούσε να είναι κατά τι πιο διακριτός. Μου άρεσαν επίσης τα ασπρόμαυρα σχέδια που κοσμούν την αρχή κάθε κεφαλαίου, ενώ το αγαπημένο μου διήγημα ήταν το Ξόανο, μου θύμισε ευχάριστα ιστορίες του Βασιλιά με τα Κίτρινα. Κάποια εκφραστικά και τυπογραφικά λάθη (π.χ. αντωνυμίες που δεν είναι ξεκάθαρο πού αναφέρονται) δεν αρκούν για να χαλάσουν την απόλαυση. Εν κατακλείδι, το Στερνό Μελάνι είναι μία όμορφη συλλογή διηγημάτων, ιδανική για τους λάτρεις του ατμοσφαιρικού τρόμου, του μυστηρίου και της βικτωριανής εποχής.
Δύο λόγια για κάθε ιστορία:
- Οδός Όσλερ 30 (21 σ.): ένας άνδρας πληροφορείται πως κληρονόμησε σημαντικό μέρος της περιουσίας μιας θείας του, αλλά τα πράγματα ίσως να μην είναι όπως φαίνονται…
- Δεσμοί αίματος (17 σ.): η επιστροφή ενός στρατιώτη από τον πόλεμο βγάζει στην επιφάνεια ένα φοβερό μυστικό της οικογένειάς του.
- Η Λαξεμένη Κρήνη (20 σ.): δύο φίλοι ακολουθούν ένα μονοπάτι στην ύπαιθρο, αλλά δεν πρόκειται για μια απλή βόλτα στην εξοχή…
- Ο Τρόφιμος του Ασύλου Χάνβελ (16 σ.): ένας ψυχίατρος προσπαθεί να θεραπεύσει έναν φαινομενικά δαιμονισμένο, χωρίς όμως να ξέρει πού πάει να μπλέξει.
- Το Ξόανο (16 σ.): ένας γιος που έχει αποξενωθεί από τους γονείς του, παραγγέλνει ένα ξόανο του πατέρα του μόλις εκείνος πεθαίνει…
- Η Τελευταία Θητεία του Στρατιώτη Άτκινσον (18 σ.): μια ψυχεδελική ιστορία για τη φρίκη των πολέμων.
- Το Σταυροδρόμι του Μπλάκμπερν και το Φο Ετζ (25 σ.): οι συμφωνίες με τον διάβολο είναι πάντα, μα πάντα, επικίνδυνες.
(ολόκληρο το άρθρο και στο ιστολόγιό μου, Κοιλάδα της Γνώσης: https://www.koiladatisgnosis.gr/logot...)
Συλλογή διηγημάτων; Ναι. Τρόμου και μυστηρίου; Ναι. Βικτωριάνη εποχή; Ναι. Ε, ώπα κάπου, πόσο να αντέξω χωρίς να το διαβάσω;
Ο Άγγελος Αναγνωστόπουλος υπογράφει τη συλλογή διηγημάτων τρόμου και μυστηρίου λοιπόν, Το Στερνό Μελάνι (Παράξενος Ελκυστής, 2024, 150 σ.), στην αγαπημένη βικτωριανή εποχή (19ος αιώνας στις βρετανικές νήσους), στην οποία πετυχαίνει να σε εισαγάγει άριστα, χτίζοντάς σου την ιδανική ατμόσφαιρα. Η πλοκή κάθε μίας από τις επτά ιστορίες, χωρίς να είναι ιδιαίτερα πρωτότυπη, καταφέρνει να σε τραβήξει και να θες να δεις τι γίνεται στο τέλος. Μου άρεσαν και οι θεματικές των ιστοριών (π.χ. συμφωνίες με τον διάβολο, καταραμένα βιβλία, ψυχεδελικές καταστάσεις, παγανιστικές τελετές) και κούμπωναν αρμονικά με την όλη ατμόσφαιρα. Ένα άλλο ωραίο στοιχείο είναι πως, σε αντίθεση με τα περισσότερα διηγήματα τρόμου αλλά και γενικότερα τα διηγήματα ανεξαρτήτως είδους, οι χαρακτήρες δεν είναι μονοδιάστατοι, αλλά αντιθέτως έχουν ξεκάθαρες προσωπικότητες, κίνητρα και προσωπικές ιστορίες. Η πρωτοπρόσωπη αφήγηση σε βάζει άμεσα στο κλίμα της κάθε ιστορίας, αν και νομίζω πως ο λόγος των (διαφορετικών) αφηγητών των ιστοριών θα μπορούσε να είναι κατά τι πιο διακριτός. Μου άρεσαν επίσης τα ασπρόμαυρα σχέδια που κοσμούν την αρχή κάθε κεφαλαίου, ενώ το αγαπημένο μου διήγημα ήταν το Ξόανο, μου θύμισε ευχάριστα ιστορίες του Βασιλιά με τα Κίτρινα. Κάποια εκφραστικά και τυπογραφικά λάθη (π.χ. αντωνυμίες που δεν είναι ξεκάθαρο πού αναφέρονται) δεν αρκούν για να χαλάσουν την απόλαυση. Εν κατακλείδι, το Στερνό Μελάνι είναι μία όμορφη συλλογή διηγημάτων, ιδανική για τους λάτρεις του ατμοσφαιρικού τρόμου, του μυστηρίου και της βικτωριανής εποχής.
Δύο λόγια για κάθε ιστορία:
- Οδός Όσλερ 30 (21 σ.): ένας άνδρας πληροφορείται πως κληρονόμησε σημαντικό μέρος της περιουσίας μιας θείας του, αλλά τα πράγματα ίσως να μην είναι όπως φαίνονται…
- Δεσμοί αίματος (17 σ.): η επιστροφή ενός στρατιώτη από τον πόλεμο βγάζει στην επιφάνεια ένα φοβερό μυστικό της οικογένειάς του.
- Η Λαξεμένη Κρήνη (20 σ.): δύο φίλοι ακολουθούν ένα μονοπάτι στην ύπαιθρο, αλλά δεν πρόκειται για μια απλή βόλτα στην εξοχή…
- Ο Τρόφιμος του Ασύλου Χάνβελ (16 σ.): ένας ψυχίατρος προσπαθεί να θεραπεύσει έναν φαινομενικά δαιμονισμένο, χωρίς όμως να ξέρει πού πάει να μπλέξει.
- Το Ξόανο (16 σ.): ένας γιος που έχει αποξενωθεί από τους γονείς του, παραγγέλνει ένα ξόανο του πατέρα του μόλις εκείνος πεθαίνει…
- Η Τελευταία Θητεία του Στρατιώτη Άτκινσον (18 σ.): μια ψυχεδελική ιστορία για τη φρίκη των πολέμων.
- Το Σταυροδρόμι του Μπλάκμπερν και το Φο Ετζ (25 σ.): οι συμφωνίες με τον διάβολο είναι πάντα, μα πάντα, επικίνδυνες.
October 16, 2024
4.5 ⭐
Νομίζω ο πειραματισμός του συγγραφέα με τον τρόμο και το μυστήριο στέφεται με απόλυτη επιτυχία σε αυτή τη συλλογή διηγημάτων και νιώθω ότι του ταιριάζει πάρα πολύ ως είδος. Μεταδίδει άψογα τη βικτωριανή ατμόσφαιρα σε κάθε διήγημα και χειρίζεται πολύ καλά την επιστολογραφία. Οι ιδέες είναι ποικίλες και οικείες, και το "παιχνίδι" παίζεται στο πώς χρησιμοποιούνται και αποδίδονται. Το χτίσιμο ήταν πάντα εξαιρετικό, σε κάποια διηγήματα ωστόσο θα ήθελα λίγο περισσότερο βάρος να δοθεί στο κλείσιμο.
Το δεύτερο αγαπημένο μου διήγημα ήταν οι Δεσμοί Αίματος, το οποίο θεωρώ το πιο δομικά και τεχνικά άρτιο της συλλογής, και το πιο αγαπημένο μου διήγημα όλων ήταν η Τελευταία Θητεία του Στρατιώτη Άτκινσον, το οποίο, εκτός του ότι είχε τις πιο όμορφες εικόνες, μου προκάλεσε τα περισσότερα συναισθήματα και βυθίστηκα πάρα πολύ στην ιστορία και την ψυχολογία του (αντι)ήρωα.
Νομίζω ο πειραματισμός του συγγραφέα με τον τρόμο και το μυστήριο στέφεται με απόλυτη επιτυχία σε αυτή τη συλλογή διηγημάτων και νιώθω ότι του ταιριάζει πάρα πολύ ως είδος. Μεταδίδει άψογα τη βικτωριανή ατμόσφαιρα σε κάθε διήγημα και χειρίζεται πολύ καλά την επιστολογραφία. Οι ιδέες είναι ποικίλες και οικείες, και το "παιχνίδι" παίζεται στο πώς χρησιμοποιούνται και αποδίδονται. Το χτίσιμο ήταν πάντα εξαιρετικό, σε κάποια διηγήματα ωστόσο θα ήθελα λίγο περισσότερο βάρος να δοθεί στο κλείσιμο.
Το δεύτερο αγαπημένο μου διήγημα ήταν οι Δεσμοί Αίματος, το οποίο θεωρώ το πιο δομικά και τεχνικά άρτιο της συλλογής, και το πιο αγαπημένο μου διήγημα όλων ήταν η Τελευταία Θητεία του Στρατιώτη Άτκινσον, το οποίο, εκτός του ότι είχε τις πιο όμορφες εικόνες, μου προκάλεσε τα περισσότερα συναισθήματα και βυθίστηκα πάρα πολύ στην ιστορία και την ψυχολογία του (αντι)ήρωα.
June 9, 2024
4,5/5⭐
7 ανατριχιαστικές ιστορίες που διαδραματίζονται στην Βικτωριανή Αγγλία. Μόνο στη σκέψη περιμένεις κάτι άκρως ατμοσφαιρικό και όντως αυτό έλαβα. Η γραφή του Άγγελου Αναγνωστόπουλου - όπως την ξαναγνώρισα μέσα από αυτό το βιβλίο - σε καθηλώνει και είναι ικανή να δημιουργήσει όλα εκείνα τα συναισθήματα μιας πραγματικά καλής τρομακτικής ιστορίας μυστηρίου. Πιο ώριμη πλέον η γραφή, με λεπτομερείς και στοχευμένες περιγραφές, δίνει στον αναγνώστη μια υπέροχη εμπειρία. Ίσως να έλεγα πως το συγκεκριμένο είδος του πάει και περισσότερο...
Όλοι οι χαρακτήρες είναι διαφορετικοί μεταξύ τους και κάθε ιστορία έχει κάτι μοναδικό να σου δώσει. Σίγουρα σε μια συλλογή θα ξεχωρίσεις κάπ��ιες παραπάνω και για εμένα αυτές ήταν "Ο τρόφιμος του ασύλου Χάνγουελ" και "Το σταυροδρόμι του Μπλάκμπερν και το Φο Ετζ".
Ένα στοιχείο, ακόμα, που προσθέτει σε κάθε ιστορία είναι η μορφή που της έχει δωθεί. Η αφήγηση ξετυλίγεται μέσα από ημερολόγια και καταγραφές, εντείνοντας με αυτόν τον τρόπο την αίσθηση αγωνίας και ανακαλύπτοντας σταδιακά τα μυστικά του κάθε χαρακτήρα. Περισσότερο ήταν σαν μια ομολογία των όσων τους συνέβησαν και τα οποία διαμόρφωσαν ολοκληρωτικά τις ζωές τους.
7 ανατριχιαστικές ιστορίες που διαδραματίζονται στην Βικτωριανή Αγγλία. Μόνο στη σκέψη περιμένεις κάτι άκρως ατμοσφαιρικό και όντως αυτό έλαβα. Η γραφή του Άγγελου Αναγνωστόπουλου - όπως την ξαναγνώρισα μέσα από αυτό το βιβλίο - σε καθηλώνει και είναι ικανή να δημιουργήσει όλα εκείνα τα συναισθήματα μιας πραγματικά καλής τρομακτικής ιστορίας μυστηρίου. Πιο ώριμη πλέον η γραφή, με λεπτομερείς και στοχευμένες περιγραφές, δίνει στον αναγνώστη μια υπέροχη εμπειρία. Ίσως να έλεγα πως το συγκεκριμένο είδος του πάει και περισσότερο...
Όλοι οι χαρακτήρες είναι διαφορετικοί μεταξύ τους και κάθε ιστορία έχει κάτι μοναδικό να σου δώσει. Σίγουρα σε μια συλλογή θα ξεχωρίσεις κάπ��ιες παραπάνω και για εμένα αυτές ήταν "Ο τρόφιμος του ασύλου Χάνγουελ" και "Το σταυροδρόμι του Μπλάκμπερν και το Φο Ετζ".
Ένα στοιχείο, ακόμα, που προσθέτει σε κάθε ιστορία είναι η μορφή που της έχει δωθεί. Η αφήγηση ξετυλίγεται μέσα από ημερολόγια και καταγραφές, εντείνοντας με αυτόν τον τρόπο την αίσθηση αγωνίας και ανακαλύπτοντας σταδιακά τα μυστικά του κάθε χαρακτήρα. Περισσότερο ήταν σαν μια ομολογία των όσων τους συνέβησαν και τα οποία διαμόρφωσαν ολοκληρωτικά τις ζωές τους.
May 20, 2024
Πρώτη μου επαφή με το συγγραφέα και ναι, το βιβλιαράκι αυτό μου άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις 💯
7 απολαυστικές μπουκιτσες μυστηριακού τρόμου που μας ταξιδεύουν στη Βικτωριανή εποχή.. Αγωνία, φρίκη και ανατριχιαστική ατμόσφαιρα που σου κόβει την ανάσα, κυριαρχούν σε κάθε ιστορία.
Ως λάτρης των διηγημάτων, αυτή η συλλογή με κέρδισε από την πρώτη στιγμή, ήδη από την παρουσίασή της (στην οποία είχα τη μεγάλη χαρά να παρευρεθώ😁).
Η γραφή του συγγραφέα ζωντανή, παραστατική, σε μεταφέρει και σε βάζει μέσα στο κλίμα της εποχής! Παρόλο το μικρό μέγεθός τους δεν υστερούν πουθενά, ούτε σε νοηματικό επίπεδο, αλλά ούτε και στο να ξεδιπλωθεί η ιστορία.. Για τους λάτρεις του τρόμου/μυστηρίου, της εποχής αυτής και πόσο μάλλον των διηγημάτων, είναι μια αναγνωστική εμπειρία που είμαι σίγουρη ότι θα απολαύσετε!
Αγαπημένα μου η Οδός Όσλερ και οι Δεσμοί αίματος! (και ναι, σ' αυτά ήθελα κι άαααλλο😁)
Μέχρι να αναζητήσω περισσότερα έργα του συγγραφέα, εσείς..διαβάστε το!
🦇
7 απολαυστικές μπουκιτσες μυστηριακού τρόμου που μας ταξιδεύουν στη Βικτωριανή εποχή.. Αγωνία, φρίκη και ανατριχιαστική ατμόσφαιρα που σου κόβει την ανάσα, κυριαρχούν σε κάθε ιστορία.
Ως λάτρης των διηγημάτων, αυτή η συλλογή με κέρδισε από την πρώτη στιγμή, ήδη από την παρουσίασή της (στην οποία είχα τη μεγάλη χαρά να παρευρεθώ😁).
Η γραφή του συγγραφέα ζωντανή, παραστατική, σε μεταφέρει και σε βάζει μέσα στο κλίμα της εποχής! Παρόλο το μικρό μέγεθός τους δεν υστερούν πουθενά, ούτε σε νοηματικό επίπεδο, αλλά ούτε και στο να ξεδιπλωθεί η ιστορία.. Για τους λάτρεις του τρόμου/μυστηρίου, της εποχής αυτής και πόσο μάλλον των διηγημάτων, είναι μια αναγνωστική εμπειρία που είμαι σίγουρη ότι θα απολαύσετε!
Αγαπημένα μου η Οδός Όσλερ και οι Δεσμοί αίματος! (και ναι, σ' αυτά ήθελα κι άαααλλο😁)
Μέχρι να αναζητήσω περισσότερα έργα του συγγραφέα, εσείς..διαβάστε το!
🦇
Read
April 27, 2024Στερνό Μελάνι - Άγγελος Αναγνωστόπουλος
Από τις εκδόσεις Παράξενος Ελκυστής
Ο αγαπημένος μας Άγγελος Αναγνωστόπουλος , αφήνει στην άκρη για λίγο τα επικά μυθιστορήματα φαντασίας και δοκιμάζεται σε ένα διαφορετικό είδος. Γράφει ιστορίες τρόμου με μικρότερη φόρμα από αυτή που μας έχει συνηθίσει και ομολογώ πως του πάει πολύ αυτή η αλλαγή.
Το Στερνό Μελάνι είναι μια συλλογή 7 διηγημάτων τρόμου και μυστηρίου. Επιστολές, ημερολόγια κι αναφορές που γράφονται λίγο πριν το τέλος. Κάθε τέλος όμως μπορεί να είναι μια νέα αρχή. Ακόμα και ο θάνατος.
Ο θάνατος , κυριαρχεί σε όλα τα διηγήματα. Υπάρχει παντού και γύρω από αυτόν περιστρέφονται οι πρωταγωνιστές των διηγημάτων. Κάθε θάνατος όμως μπορεί να είναι διαφορετικός αλλά κάθε φορά είναι αναπόφευκτος. Η ιδέα του θανάτου να κυριαρχεί σε όλες τις σελίδες του βιβλίου , δίνει μια σκοτεινή και τρομακτική χροιά στο σύνολο της συλλογής.
" Όταν ο άνθρωπος επιβιώνει μέσα από απάνθρωπες καταστάσεις, γίνεται όλο και πιο σκληρός. Βλέπει τον θάνατο να περνά μπροστά από μπροστά του και να παίρνει άλλους μαζί του.Ανάθεμα , ο ίδιος αναγκάζεται να γίνει ο Θάνατος προκειμένου να εξαγοράσει λίγο ακόμα χρόνο ζωής. Αυτό το δίπολο ζωής- θανάτου είναι που φέρνει τον άνθρωπο στα όρια της τρέλας."
Οι ήρωες άλλοτε γνωρίζουν κι άλλοτε όχι, οτι το μελάνι τους τελειώνει και έχουν την ευκαιρία να γράψουν μόνο ένα γράμμα.Τί επιλέγουν να γράψουν και σε ποιόν; Κι αν πάλι το μελάνι δεν είναι αυτό που τελειώνει αλλά το νήμα της ζωής τους; Θα έκαναν κάτι διαφορετικά;
Οι ιστορίες της συλλογής είναι σκοτεινές κι απόκοσμες αλλά ο συγγραφέας εμπνέεται και από στοιχεία της καθημερινότητας όπως οι οικογενειακές και φιλικες σχέσεις, το πένθος, η απώλεια, η αγάπη για το ωραίο.
Αν και απόκοσμες , δεν παύουν να είναι ανθρωποκεντρικές.Η ανθρώπινη ύπαρξη , η προσωπική αναζήτηση και η ενσυναίσθηση , είναι το βασικότερο ζητούμενο σε όλες. Ο αναγνώστης , παρέα με τους ήρωες της κάθε ιστορίας , θα αναζητήσει την αλήθεια. Δεν λείπουν όμως τα στοιχειωμένα σπίτι, οι δαίμονες και τα ανεξήγητα φαινόμενα. Μην ξεχνάμε πως πρόκειται για μία άκρως τρομακτική συλλογή διηγημάτων.
" Είναι γραφτό στη μοίρα του ανθρώπου κάποια στιγμή στη ζωή του να βιώσει κάτι που δεν μπορεί να κατανοήσει, κάτι που βρίσκεται έξω από τη δική του λογική, αλλά και των υπολοίπων.Πρέπει ο νους να χάσει κάθε ίχνους φρένου, ώστε να δεχτεί τη νέα πραγματικότητα- την αληθινή πραγματικότητα."
Δεν αναφέρονται στο τώρα μα σε ένα μακρινό παρελθόν κάπου στη βικτωριανή εποχή. Εκεί με ταξίδεψαν οι εικόνες και η ατμόσφαιρα.
Τέλος να πω , πως αν και κάποιες ιστορίες μου άρεσαν περισσότερο από κάποιες άλλες , όλες ήταν αρκετά δυνατές μα κυρίως καλογραμμένες. Απρόβλεπτες , με αρχή, μέση και τέλος , γεμάτες αγωνία , έντονες εικόνες και συναισθήματα.
" Ο ουρανός είναι οριακά κατάμαυρος και ο ήλιος με δυσκολία διαπερνά τα σύννεφα, τα οποία είναι τόσο δυσδιάκριτα το ένα από το άλλο έχοντας σχηματίσει ένα στρώμα ανάμεσα στον ουρανό και τη γη.Σαν να θέλουν να μας κρύψουν από τον Θεό."
Οπισθόφυλλο
“Πέρασε καιρός, αλλά δεν έχω ξεχάσει. Θυμάμαι κάθε λεπτομέρεια από τότε που…
Άγγιξα το παλιό βιβλίο
Έπιασα τον ματωμένο σταυρό
Είδα τον θάνατο σκαλισμένο στον βράχο
Ανέλαβα εκείνον τον ασθενή
Κοίταξα το παράξενο γλυπτό
Αντίκρισα τις γυναίκες στη λίμνη
Στάθηκα στο Σταυροδρόμι
Όσο και αν προσπάθησα να τις αποσιωπήσω, οι μνήμες έχουν τη δική τους φωνή και τώρα ακούγονται στο κεφάλι μου πιο έντονα από ποτέ.
Μου έχουν καταστήσει σαφές πως πρέπει να τις καταγράψω, να αποτυπώσω στο χαρτί τον τρόμο και τη φρίκη που μου προκάλεσαν – ακόμα και αν αυτή θα είναι η τελευταία μου πράξη…”
Μια συλλογή διηγημάτων μυστηρίου και τρόμου που αποδεικνύουν ότι ο θάνατος μπορεί να είναι και το τελευταίο πράγμα που θα γράψεις. Επτά ιστορίες που εξερευνούν το βάθος του ανθρώπινου ψυχισμού και όσα ακολουθούν όταν αυτός ραγίζει.
http://markomselidodiktis.blogspot.co...
Από τις εκδόσεις Παράξενος Ελκυστής
Ο αγαπημένος μας Άγγελος Αναγνωστόπουλος , αφήνει στην άκρη για λίγο τα επικά μυθιστορήματα φαντασίας και δοκιμάζεται σε ένα διαφορετικό είδος. Γράφει ιστορίες τρόμου με μικρότερη φόρμα από αυτή που μας έχει συνηθίσει και ομολογώ πως του πάει πολύ αυτή η αλλαγή.
Το Στερνό Μελάνι είναι μια συλλογή 7 διηγημάτων τρόμου και μυστηρίου. Επιστολές, ημερολόγια κι αναφορές που γράφονται λίγο πριν το τέλος. Κάθε τέλος όμως μπορεί να είναι μια νέα αρχή. Ακόμα και ο θάνατος.
Ο θάνατος , κυριαρχεί σε όλα τα διηγήματα. Υπάρχει παντού και γύρω από αυτόν περιστρέφονται οι πρωταγωνιστές των διηγημάτων. Κάθε θάνατος όμως μπορεί να είναι διαφορετικός αλλά κάθε φορά είναι αναπόφευκτος. Η ιδέα του θανάτου να κυριαρχεί σε όλες τις σελίδες του βιβλίου , δίνει μια σκοτεινή και τρομακτική χροιά στο σύνολο της συλλογής.
" Όταν ο άνθρωπος επιβιώνει μέσα από απάνθρωπες καταστάσεις, γίνεται όλο και πιο σκληρός. Βλέπει τον θάνατο να περνά μπροστά από μπροστά του και να παίρνει άλλους μαζί του.Ανάθεμα , ο ίδιος αναγκάζεται να γίνει ο Θάνατος προκειμένου να εξαγοράσει λίγο ακόμα χρόνο ζωής. Αυτό το δίπολο ζωής- θανάτου είναι που φέρνει τον άνθρωπο στα όρια της τρέλας."
Οι ήρωες άλλοτε γνωρίζουν κι άλλοτε όχι, οτι το μελάνι τους τελειώνει και έχουν την ευκαιρία να γράψουν μόνο ένα γράμμα.Τί επιλέγουν να γράψουν και σε ποιόν; Κι αν πάλι το μελάνι δεν είναι αυτό που τελειώνει αλλά το νήμα της ζωής τους; Θα έκαναν κάτι διαφορετικά;
Οι ιστορίες της συλλογής είναι σκοτεινές κι απόκοσμες αλλά ο συγγραφέας εμπνέεται και από στοιχεία της καθημερινότητας όπως οι οικογενειακές και φιλικες σχέσεις, το πένθος, η απώλεια, η αγάπη για το ωραίο.
Αν και απόκοσμες , δεν παύουν να είναι ανθρωποκεντρικές.Η ανθρώπινη ύπαρξη , η προσωπική αναζήτηση και η ενσυναίσθηση , είναι το βασικότερο ζητούμενο σε όλες. Ο αναγνώστης , παρέα με τους ήρωες της κάθε ιστορίας , θα αναζητήσει την αλήθεια. Δεν λείπουν όμως τα στοιχειωμένα σπίτι, οι δαίμονες και τα ανεξήγητα φαινόμενα. Μην ξεχνάμε πως πρόκειται για μία άκρως τρομακτική συλλογή διηγημάτων.
" Είναι γραφτό στη μοίρα του ανθρώπου κάποια στιγμή στη ζωή του να βιώσει κάτι που δεν μπορεί να κατανοήσει, κάτι που βρίσκεται έξω από τη δική του λογική, αλλά και των υπολοίπων.Πρέπει ο νους να χάσει κάθε ίχνους φρένου, ώστε να δεχτεί τη νέα πραγματικότητα- την αληθινή πραγματικότητα."
Δεν αναφέρονται στο τώρα μα σε ένα μακρινό παρελθόν κάπου στη βικτωριανή εποχή. Εκεί με ταξίδεψαν οι εικόνες και η ατμόσφαιρα.
Τέλος να πω , πως αν και κάποιες ιστορίες μου άρεσαν περισσότερο από κάποιες άλλες , όλες ήταν αρκετά δυνατές μα κυρίως καλογραμμένες. Απρόβλεπτες , με αρχή, μέση και τέλος , γεμάτες αγωνία , έντονες εικόνες και συναισθήματα.
" Ο ουρανός είναι οριακά κατάμαυρος και ο ήλιος με δυσκολία διαπερνά τα σύννεφα, τα οποία είναι τόσο δυσδιάκριτα το ένα από το άλλο έχοντας σχηματίσει ένα στρώμα ανάμεσα στον ουρανό και τη γη.Σαν να θέλουν να μας κρύψουν από τον Θεό."
Οπισθόφυλλο
“Πέρασε καιρός, αλλά δεν έχω ξεχάσει. Θυμάμαι κάθε λεπτομέρεια από τότε που…
Άγγιξα το παλιό βιβλίο
Έπιασα τον ματωμένο σταυρό
Είδα τον θάνατο σκαλισμένο στον βράχο
Ανέλαβα εκείνον τον ασθενή
Κοίταξα το παράξενο γλυπτό
Αντίκρισα τις γυναίκες στη λίμνη
Στάθηκα στο Σταυροδρόμι
Όσο και αν προσπάθησα να τις αποσιωπήσω, οι μνήμες έχουν τη δική τους φωνή και τώρα ακούγονται στο κεφάλι μου πιο έντονα από ποτέ.
Μου έχουν καταστήσει σαφές πως πρέπει να τις καταγράψω, να αποτυπώσω στο χαρτί τον τρόμο και τη φρίκη που μου προκάλεσαν – ακόμα και αν αυτή θα είναι η τελευταία μου πράξη…”
Μια συλλογή διηγημάτων μυστηρίου και τρόμου που αποδεικνύουν ότι ο θάνατος μπορεί να είναι και το τελευταίο πράγμα που θα γράψεις. Επτά ιστορίες που εξερευνούν το βάθος του ανθρώπινου ψυχισμού και όσα ακολουθούν όταν αυτός ραγίζει.
http://markomselidodiktis.blogspot.co...
June 18, 2024
Μια καταπληκτική συλλογή διηγημάτων μυστηρίου και παραφυσικού στην Βικτωριανή Αγγλία!
Read
February 6, 2024💥Κυκλοφορεί!💥
Μπορείτε να το αγοράσετε από το site των Εκδόσεων Παράξενος Ελκυστής, πατώντας τον παρακάτω σύνδεσμο: https://elkistis.gr/product/sterno-me...
Μπορείτε να το αγοράσετε από το site των Εκδόσεων Παράξενος Ελκυστής, πατώντας τον παρακάτω σύνδεσμο: https://elkistis.gr/product/sterno-me...
May 10, 2024
Βαθμολογία 3.5/5
Πρώτη δημοσίευση εδώ: https://www.dominicamat.gr/2024/05/1....
''Αφιέρωμα σε βιβλία θρίλερ/φαντασίας''
~ Μέρος 1ο ~
Τίτλος: Στερνό μελάνι
Συγγραφέας: Άγγελος Αναγνωστόπουλος
Τί νομίζατε; Θα ξεκίναγε νέος μήνας καί εγώ θα σας άφηνα χωρίς -τουλάχιστον ένα- καινούργιο αφιέρωμα; Καί τί καλύτερο από ένα τριήμερο αφιέρωμα σε βιβλία που ανήκουν στα είδη του θρίλερ καί της φαντασίας; Άν καί η σειρά με την οποία θα σας παρουσιάσω τα βιβλία είναι τυχαία, η αλήθεια είναι πώς ήθελα τα βιβλία να τα υπογράφουν εγχώριοι συγγραφείς, καθώς πιστεύω ότι υπάρχουν αρκετοί/ες αξιόλογοι/ες δημιουργοί στη χώρα μας, που εκπροσωπούν, επάξια, τα συγκεκριμένα λογοτεχνικά είδη. Η αρχή γίνεται με το βιβλίο ''Στερνό μελάνι'', το οποίο υπογράφει ο συγγραφέας Άγγελος Αναγνωστόπουλος καί κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Παράξενος Ελκυστής.
Άν καί γνώριζα το όνομα του συγγραφέα, μέσα από συζητήσεις μου με άλλους/ες βιβλιόφιλους/ες, δεν είχε τύχει μέχρι σήμερα να διαβάσω κάποιο δικό του έργο. Όμως, το ''Στερνό μελάνι'' οφείλω να ομολογήσω ότι μου έκανε αυτό το ''κλικ'' καί με προ(σ)καλούσε με ένα δικό του μοναδικό κάλεσμα να το διαβάσω καί να δω τί είχε αποτυπωθεί πάνω στις σελίδες του βιβλίου. Βλέπετε αυτός ο επιθετικός προσδιορισμός ''στερνό'' μπροστά από την λέξη ''μελάνι'' είχε εξιτάρει την φαντασία μου, ενώ ταυτόχρονα μυριάδες σκέψεις είχαν κατακλύσει το μυαλό μου. Τί θα μπορούσε να συμβολίζει αυτό το στερνό μελάνι; Θα έπρεπε να το δούμε μέσα από μία κυριολεκτική, ή, από μία μεταφορική έννοια; Ή μέσα από έναν συνδυασμό καί των δύο;
Περιγραφή:
''Πέρασε καιρός, αλλά δεν έχω ξεχάσει. Θυμάμαι κάθε λεπτομέρεια από τότε που…
Άγγιξα το παλιό βιβλίο
Έπιασα τον ματωμένο σταυρό
Είδα τον θάνατο σκαλισμένο στον βράχο
Ανέλαβα εκείνον τον ασθενή
Κοίταξα το παράξενο γλυπτό
Αντίκρισα τις γυναίκες στη λίμνη
Στάθηκα στο Σταυροδρόμι
Όσο και αν π��οσπάθησα να τις αποσιωπήσω, οι μνήμες έχουν τη δική τους φωνή και τώρα ακούγονται στο κεφάλι μου πιο έντονα από ποτέ.
Μου έχουν καταστήσει σαφές πως πρέπει να τις καταγράψω, να αποτυπώσω στο χαρτί τον τρόμο και τη φρίκη που μου προκάλεσαν – ακόμα και αν αυτή θα είναι η τελευταία μου πράξη… Μια συλλογή διηγημάτων μυστηρίου και τρόμου που αποδεικνύουν ότι ο θάνατος μπορεί να είναι και το τελευταίο πράγμα που θα γράψεις. Επτά ιστορίες που εξερευνούν το βάθος του ανθρώπινου ψυχισμού και όσα ακολουθούν όταν αυτός ραγίζει.”
Διάβασα όλο το βιβλίο με μία ανάσα. Ναι, δεν μπορώ να πω ότι αγάπησα στον ίδιο βαθμό όλα τα διηγήματα της συλλογής, μα καθένα από αυτά χάραξε την δική του εντύπωση πάνω στην ψυχή καί στο μυαλό μου. Κοινός παρονομαστής, στην πλοκή όλων των διηγημάτων, το ζήτημα του θανάτου καί η θέση του μέσα στην ζωή καί καθημερινότητά μας. Άραγε, γιατί τον φοβόμαστε καί δεν τον αποδεχόμαστε, αφού ό,τι γεννάται, είναι προορισμένο να πεθάνει; Από πού πηγάζει αυτή η άσχημη καί επώδυνη αίσθηση;
Τί κάνει, λοιπόν, ο συγγραφέας μέσω αυτών των επτά αυτοτελών διηγημάτων; Αρχικά, χτίζει ένα σκηνικό τρόμου που παίζει σαν την γάτα με το ποντίκι, όπου η γάτα το έρεβος καί το ποντίκι εμείς το αναγνωστικό κοινό. Έπειτα, η αμεσότητα του λόγου του -απευθύνεται σε ένα συγκεκριμένο πρόσωπο κάθε φορά- έχει ως αποτέλεσμα να φαντάζει σαν να μιλά σε κάθε αναγνώστη/στρια ξεχωριστά καί αυτό προκαλεί ρίγη σε όλο μας το κορμί. Ποια τα όρια ανάμεσα στην λογική καί στην φαντασία; Μπορεί το μυστήριο να κυριαρχήσει έναντι της πραγματικότητας;
Λάτρεις του μυστηρίου καί του τρόμου, αλλά καί μη, θεωρώ πώς η παρούσα συλλογή είναι μία αξιόλογη προσπάθεια του συγγραφέα, η οποία μας μεταφέρει, αυτούσια, όλα όσα επιθυμεί να μοιραστεί μαζί μας. Ένα ταξίδι στην ψυχή καί στο μυαλό των ανθρώπων απέναντι στο ζήτημα του θανάτου καί το πώς αυτός επηρεάζει τις πράξεις, μα καί την πορεία μας στην ζωή...
Αναζητήστε το! Καλή ανάγνωση.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Παράξενος Ελκυστής.
https://vivliovamon.blogspot.com/2024...
Πρώτη δημοσίευση εδώ: https://www.dominicamat.gr/2024/05/1....
''Αφιέρωμα σε βιβλία θρίλερ/φαντασίας''
~ Μέρος 1ο ~
Τίτλος: Στερνό μελάνι
Συγγραφέας: Άγγελος Αναγνωστόπουλος
Τί νομίζατε; Θα ξεκίναγε νέος μήνας καί εγώ θα σας άφηνα χωρίς -τουλάχιστον ένα- καινούργιο αφιέρωμα; Καί τί καλύτερο από ένα τριήμερο αφιέρωμα σε βιβλία που ανήκουν στα είδη του θρίλερ καί της φαντασίας; Άν καί η σειρά με την οποία θα σας παρουσιάσω τα βιβλία είναι τυχαία, η αλήθεια είναι πώς ήθελα τα βιβλία να τα υπογράφουν εγχώριοι συγγραφείς, καθώς πιστεύω ότι υπάρχουν αρκετοί/ες αξιόλογοι/ες δημιουργοί στη χώρα μας, που εκπροσωπούν, επάξια, τα συγκεκριμένα λογοτεχνικά είδη. Η αρχή γίνεται με το βιβλίο ''Στερνό μελάνι'', το οποίο υπογράφει ο συγγραφέας Άγγελος Αναγνωστόπουλος καί κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Παράξενος Ελκυστής.
Άν καί γνώριζα το όνομα του συγγραφέα, μέσα από συζητήσεις μου με άλλους/ες βιβλιόφιλους/ες, δεν είχε τύχει μέχρι σήμερα να διαβάσω κάποιο δικό του έργο. Όμως, το ''Στερνό μελάνι'' οφείλω να ομολογήσω ότι μου έκανε αυτό το ''κλικ'' καί με προ(σ)καλούσε με ένα δικό του μοναδικό κάλεσμα να το διαβάσω καί να δω τί είχε αποτυπωθεί πάνω στις σελίδες του βιβλίου. Βλέπετε αυτός ο επιθετικός προσδιορισμός ''στερνό'' μπροστά από την λέξη ''μελάνι'' είχε εξιτάρει την φαντασία μου, ενώ ταυτόχρονα μυριάδες σκέψεις είχαν κατακλύσει το μυαλό μου. Τί θα μπορούσε να συμβολίζει αυτό το στερνό μελάνι; Θα έπρεπε να το δούμε μέσα από μία κυριολεκτική, ή, από μία μεταφορική έννοια; Ή μέσα από έναν συνδυασμό καί των δύο;
Περιγραφή:
''Πέρασε καιρός, αλλά δεν έχω ξεχάσει. Θυμάμαι κάθε λεπτομέρεια από τότε που…
Άγγιξα το παλιό βιβλίο
Έπιασα τον ματωμένο σταυρό
Είδα τον θάνατο σκαλισμένο στον βράχο
Ανέλαβα εκείνον τον ασθενή
Κοίταξα το παράξενο γλυπτό
Αντίκρισα τις γυναίκες στη λίμνη
Στάθηκα στο Σταυροδρόμι
Όσο και αν π��οσπάθησα να τις αποσιωπήσω, οι μνήμες έχουν τη δική τους φωνή και τώρα ακούγονται στο κεφάλι μου πιο έντονα από ποτέ.
Μου έχουν καταστήσει σαφές πως πρέπει να τις καταγράψω, να αποτυπώσω στο χαρτί τον τρόμο και τη φρίκη που μου προκάλεσαν – ακόμα και αν αυτή θα είναι η τελευταία μου πράξη… Μια συλλογή διηγημάτων μυστηρίου και τρόμου που αποδεικνύουν ότι ο θάνατος μπορεί να είναι και το τελευταίο πράγμα που θα γράψεις. Επτά ιστορίες που εξερευνούν το βάθος του ανθρώπινου ψυχισμού και όσα ακολουθούν όταν αυτός ραγίζει.”
Διάβασα όλο το βιβλίο με μία ανάσα. Ναι, δεν μπορώ να πω ότι αγάπησα στον ίδιο βαθμό όλα τα διηγήματα της συλλογής, μα καθένα από αυτά χάραξε την δική του εντύπωση πάνω στην ψυχή καί στο μυαλό μου. Κοινός παρονομαστής, στην πλοκή όλων των διηγημάτων, το ζήτημα του θανάτου καί η θέση του μέσα στην ζωή καί καθημερινότητά μας. Άραγε, γιατί τον φοβόμαστε καί δεν τον αποδεχόμαστε, αφού ό,τι γεννάται, είναι προορισμένο να πεθάνει; Από πού πηγάζει αυτή η άσχημη καί επώδυνη αίσθηση;
Τί κάνει, λοιπόν, ο συγγραφέας μέσω αυτών των επτά αυτοτελών διηγημάτων; Αρχικά, χτίζει ένα σκηνικό τρόμου που παίζει σαν την γάτα με το ποντίκι, όπου η γάτα το έρεβος καί το ποντίκι εμείς το αναγνωστικό κοινό. Έπειτα, η αμεσότητα του λόγου του -απευθύνεται σε ένα συγκεκριμένο πρόσωπο κάθε φορά- έχει ως αποτέλεσμα να φαντάζει σαν να μιλά σε κάθε αναγνώστη/στρια ξεχωριστά καί αυτό προκαλεί ρίγη σε όλο μας το κορμί. Ποια τα όρια ανάμεσα στην λογική καί στην φαντασία; Μπορεί το μυστήριο να κυριαρχήσει έναντι της πραγματικότητας;
Λάτρεις του μυστηρίου καί του τρόμου, αλλά καί μη, θεωρώ πώς η παρούσα συλλογή είναι μία αξιόλογη προσπάθεια του συγγραφέα, η οποία μας μεταφέρει, αυτούσια, όλα όσα επιθυμεί να μοιραστεί μαζί μας. Ένα ταξίδι στην ψυχή καί στο μυαλό των ανθρώπων απέναντι στο ζήτημα του θανάτου καί το πώς αυτός επηρεάζει τις πράξεις, μα καί την πορεία μας στην ζωή...
Αναζητήστε το! Καλή ανάγνωση.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Παράξενος Ελκυστής.
https://vivliovamon.blogspot.com/2024...
March 11, 2024
▪︎Κάτι πολύ διαφορετικό από τις προηγούμενες δουλειές του συγγραφέα και μόνο αυτό είναι άξιο θαυμασμού. Δείχνει έναν δημιουργό που θέλει να ρισκάρει, να δοκιμαστεί και να ψαχτεί ακόμα περισσότερο με το συγγραφικό στυλ που του ταιριάζει. Και 7 ιστορίες τρόμου, είτε απτού είτε ψυχολογικού, με φόντο τη Βικτωριανή Αγγλία φαίνεται πως του ταιριάζουν πάρα πολύ.
▪︎Μεστή, λογοτεχνική γραφή, πρωτοπρόσωπη αυτή τη φορά αφήγηση και χαρακτήρες με εντελώς διαφορετικές προσωπικότητες που διηγούνται γραπτώς τα τρομακτικά τελικά συμβάντα της ζωής τους.
▪︎Ο συγγραφέας παίζει έξυπνα με τα είδη γραπτού λόγου -ημερολόγιο, γράμμα, επιστολή, ιατρικός φάκελος- και ακολουθεί κατά γράμμα το στοίχημα που επιβάλλει το είδος του διηγήματος να αγγίξεις: μια συνεχόμενη κορύφωση σε κάθε ιστορία. Αμείωτο ενδιαφέρον για τη συνέχεια σε κάθε σελίδα.
▪︎Δεν θέλω να προδώσω τίποτα για τις υποθέσεις των διηγημάτων, αλλά οφείλω να δηλώσω πως ανυπομονώ να δω τι άλλες συγγραφικές προκλήσεις θα κοιτάξει ο συγγραφέας απευθείας στα μάτια με τις επόμενες δουλειές του. Είμαι σίγουρη πως θα με εκπλήσσει με συνεχόμενη κορύφωση.
▪︎Μεστή, λογοτεχνική γραφή, πρωτοπρόσωπη αυτή τη φορά αφήγηση και χαρακτήρες με εντελώς διαφορετικές προσωπικότητες που διηγούνται γραπτώς τα τρομακτικά τελικά συμβάντα της ζωής τους.
▪︎Ο συγγραφέας παίζει έξυπνα με τα είδη γραπτού λόγου -ημερολόγιο, γράμμα, επιστολή, ιατρικός φάκελος- και ακολουθεί κατά γράμμα το στοίχημα που επιβάλλει το είδος του διηγήματος να αγγίξεις: μια συνεχόμενη κορύφωση σε κάθε ιστορία. Αμείωτο ενδιαφέρον για τη συνέχεια σε κάθε σελίδα.
▪︎Δεν θέλω να προδώσω τίποτα για τις υποθέσεις των διηγημάτων, αλλά οφείλω να δηλώσω πως ανυπομονώ να δω τι άλλες συγγραφικές προκλήσεις θα κοιτάξει ο συγγραφέας απευθείας στα μάτια με τις επόμενες δουλειές του. Είμαι σίγουρη πως θα με εκπλήσσει με συνεχόμενη κορύφωση.
November 18, 2024
Πολύ αξιόλογη δουλειά. Ατμοσφαιρικές κ ξεχωριστές ιστορίες. Ίσως σε κάποιες να μου έλειψε η πλήρωση της πλοκής, η ολοκλήρωση του ήρωα.
Read
May 13, 2024📌 Πρόκειται για μία συλλογή επτά διηγημάτων μυστηρίου. Ακροβατεί ανάμεσα στα δίχτυα μυστηρίου, τρόμου και θρησκευτικής αντίληψης. Κάθε ιστορία ακολουθεί μια χρονολογική ροή. Η πρώτη διαδραματίζεται το 1866, φτάνοντας στην τελευταία το 1890. Μια αξιόλογη προσπάθεια σε ένα ιδιαίτερα δύσκολο είδος.
📚 Quote : Διήγημα: Το Ξόανο
" Όλοι λένε πως οφείλουμε να έχουμε τις καλύτερες των σχέσεων με τους ανθρώπους που μας έφεραν στον κόσμο• να τους σεβόμαστε, να τους αγαπάμε, να τους φροντίζουμε όσο κατηφορίζουν τον δρόμο του θανάτου όπως εκείνοι μάς βοήθησαν όσο ανηφορίζαμε τον δρόμο της ζωής".
📚 Quote : Διήγημα: Το Ξόανο
" Όλοι λένε πως οφείλουμε να έχουμε τις καλύτερες των σχέσεων με τους ανθρώπους που μας έφεραν στον κόσμο• να τους σεβόμαστε, να τους αγαπάμε, να τους φροντίζουμε όσο κατηφορίζουν τον δρόμο του θανάτου όπως εκείνοι μάς βοήθησαν όσο ανηφορίζαμε τον δρόμο της ζωής".
March 19, 2024
Το βιβλίο αποτελεί μια ανθολογία με διάφορα διηγήματα σε μορφή επιστολών .
Κάποιες επιστολές μάλιστα ήταν τόσο μικρές που βοηθούσαν ώστε οι σελίδες να κυλούν πιο γρήγορα .
Σε γενικές γραμμές μου άρεσαν όλα τα διηγήματα με εξαίρεση την κατάληξη την οποία την βρήκα κάπως απλοϊκή σε αρκετά από αυτά .
Επιπλέον λογικό είναι καθώς μιλάμε για χόρορ ανθολογία να επικρατεί η παράνοια και η ωμή βία ωστόσο δεν βρήκα κάποια διηγήματα που το μυστήριο να είναι το κύριο στοιχείο και να είναι φάση Σέρλοκ όπως περίμενα.
Λιγότερο από όλα μου άρεσε το τελευταίο με έναν δαίμονα παρόμοιο με Τζίνι που κάνει θελήματα ,
Το διήγημα ο Τρόφιμος του Ασύλου μου άρεσε περισσότερο σαν σύνολο ενώ το Λαξεμένη Κρήνη θα μπορούσε να μην είχε αυτή την βίαιη κατάληξη , και να αποτελούσε ένα διήγημα μυστηρίου χωρίς βία και μαχαιροβγάλματα.
Το λέω γιατί στο μεγαλύτερο μέρος είχε μυστήριο και μου άρεσε , το τέλος όμως το βρήκα κάπως φτηνό και μου χάλασε όλη την εικόνα ,
Σε γενικές γραμμές δεν μετάνιωσα που το αγόρασα παρόλο που αυτό το είδος δηλαδή της φρίκης δεν το προτιμώ συνήθως .
Αυτά .
Κάποιες επιστολές μάλιστα ήταν τόσο μικρές που βοηθούσαν ώστε οι σελίδες να κυλούν πιο γρήγορα .
Σε γενικές γραμμές μου άρεσαν όλα τα διηγήματα με εξαίρεση την κατάληξη την οποία την βρήκα κάπως απλοϊκή σε αρκετά από αυτά .
Επιπλέον λογικό είναι καθώς μιλάμε για χόρορ ανθολογία να επικρατεί η παράνοια και η ωμή βία ωστόσο δεν βρήκα κάποια διηγήματα που το μυστήριο να είναι το κύριο στοιχείο και να είναι φάση Σέρλοκ όπως περίμενα.
Λιγότερο από όλα μου άρεσε το τελευταίο με έναν δαίμονα παρόμοιο με Τζίνι που κάνει θελήματα ,
Το διήγημα ο Τρόφιμος του Ασύλου μου άρεσε περισσότερο σαν σύνολο ενώ το Λαξεμένη Κρήνη θα μπορούσε να μην είχε αυτή την βίαιη κατάληξη , και να αποτελούσε ένα διήγημα μυστηρίου χωρίς βία και μαχαιροβγάλματα.
Το λέω γιατί στο μεγαλύτερο μέρος είχε μυστήριο και μου άρεσε , το τέλος όμως το βρήκα κάπως φτηνό και μου χάλασε όλη την εικόνα ,
Σε γενικές γραμμές δεν μετάνιωσα που το αγόρασα παρόλο που αυτό το είδος δηλαδή της φρίκης δεν το προτιμώ συνήθως .
Αυτά .
February 13, 2024
Θα τα πούμε από κοντά στην παρουσίαση! 23/02/24
August 15, 2024
Ίσως το μεγαλύτερο επίτευγμα αυτής της συλλογής διηγημάτων είναι το πόσο άρτια κατορθώνει να αποτυπώσει το γλωσσικό και ψυχολογικό ύφος της Βικτωριανής λογοτεχνίας χρησιμοποιώντας τη νέα Ελληνική. Αν και το διάβασα μέσα στο καλοκαίρι, στην παραλία, τα διηγήματα κατόρθωσαν να με ταξιδέψουν στο κλίμα των "σκοτομουχλοδρυμών" (που θα έλεγε και ένας ρομαντικός λόγιος των αρχών του 20ου αιώνα) της γηραιάς Αλβιώνας του 19ου αιώνα. Προσωπικά, ξεχώρισα την "Λαξεμένη Κρίνη" και το "Ξόανο" ως διηγήματα που "δεν λένε, ούτε κρύπτουν, αλλά σημαίνουν". Οι περιγραφές του συγγραφέα κατορθώνουν να δημιουργήσουν ένα αναγνωστικό κλίμα ιδιαίτερα έφορο για την δημιουργία νοερών εικόνων και συνδέσεων με λεπτομέρειες που συνυποδηλώνονται, ενισχύοντας έτσι την ατμόσφαιρα μυστηρίου και τρόμου. Μικρό, ευκολοδιάβαστο, το εν λόγω έργο αποτελεί ένα υπέροχο νεοελληνικό penny dreadful!
June 4, 2024
Πένα με προοπτικές
June 12, 2024
Συλλογή ιστοριών μυστηρίου στη Βικτωριανή Αγγλία; Ήταν αδύνατο ν' αντισταθώ! Δεν έμεινε πάνω από τρεις μέρες στην παρέα των "αδιάβαστων", βούτηξα σχεδόν αμέσως στις σελίδες του και άφησα τη χρονομηχανή του Άγγελου να με μεταφέρει σε αυτήν την αγαπημένη εποχή...
Το γεγονός ότι κάποιες από τις ιστορίες βασίζονται σε αληθινά πρόσωπα και γεγονότα κέντρισε ακόμα περισσότερο το ενδιαφέρον μου!
Η κάθε ιστορία κατάφερε να με συνεπάρει, να με ανατριχιάσει και περίμενα να στοιχειώσει και τα όνειρά μου! Τόσο ρεαλιστικές ήταν οι περιγραφές...
Η αγωνία κλιμακώνεται έτσι όπως πρέπει και το τέλος κάθε ιστορίας με άφηνε άφωνη!
Μου είναι πολύ δύσκολο να διαλέξω και να ξεχωρίσω κάποια ιστορία ως αγαπημένη, όμως πίεσα τον εαυτό μου να το κάνει! Επίσης, κάπου εδώ θα πω ότι από τη μία ήθελα να διαβάσω τη συλλογή "μονορούφι" κι από την άλλη δεν ήθελα να τελειώσει! Ήδη έκανα έκκληση στον συγγραφέα ν' αποπειραθεί να μας δώσει ένα αντίστοιχο μυθιστόρημα και εύχομαι να το κάνει, γιατί αυτό το πρώτο του εγχείρημα να γράψει κάτι μυστηρίου/τρόμου στέφτηκε, κατά την ταπεινή μου γνώμη, με απόλυτη επιτυχία. Με τη χρήση του κατάλληλου λεξιλογίου και ύφους κατάφερε να με μεταφέρει απόλυτα στο κλίμα της εποχής. Είδα τους ήρωες να ζωντανεύουν μπροστά μου, ακόμα και αυτούς που δεν ήταν... ζωντανοί!
Κλείνοντας, να πω ότι ο τίτλος δικαιολογείται εύστοχα και έξυπνα με την ολοκλήρωση της κάθε ιστορίας, πράγμα που λάτρεψα επίσης!
Άγγελε, συγχαρητήρια γι' άλλη μια φορά και εύχομαι να μην είναι το πρώτο και στερνό στο είδος του!
Το γεγονός ότι κάποιες από τις ιστορίες βασίζονται σε αληθινά πρόσωπα και γεγονότα κέντρισε ακόμα περισσότερο το ενδιαφέρον μου!
Η κάθε ιστορία κατάφερε να με συνεπάρει, να με ανατριχιάσει και περίμενα να στοιχειώσει και τα όνειρά μου! Τόσο ρεαλιστικές ήταν οι περιγραφές...
Η αγωνία κλιμακώνεται έτσι όπως πρέπει και το τέλος κάθε ιστορίας με άφηνε άφωνη!
Μου είναι πολύ δύσκολο να διαλέξω και να ξεχωρίσω κάποια ιστορία ως αγαπημένη, όμως πίεσα τον εαυτό μου να το κάνει! Επίσης, κάπου εδώ θα πω ότι από τη μία ήθελα να διαβάσω τη συλλογή "μονορούφι" κι από την άλλη δεν ήθελα να τελειώσει! Ήδη έκανα έκκληση στον συγγραφέα ν' αποπειραθεί να μας δώσει ένα αντίστοιχο μυθιστόρημα και εύχομαι να το κάνει, γιατί αυτό το πρώτο του εγχείρημα να γράψει κάτι μυστηρίου/τρόμου στέφτηκε, κατά την ταπεινή μου γνώμη, με απόλυτη επιτυχία. Με τη χρήση του κατάλληλου λεξιλογίου και ύφους κατάφερε να με μεταφέρει απόλυτα στο κλίμα της εποχής. Είδα τους ήρωες να ζωντανεύουν μπροστά μου, ακόμα και αυτούς που δεν ήταν... ζωντανοί!
Κλείνοντας, να πω ότι ο τίτλος δικαιολογείται εύστοχα και έξυπνα με την ολοκλήρωση της κάθε ιστορίας, πράγμα που λάτρεψα επίσης!
Άγγελε, συγχαρητήρια γι' άλλη μια φορά και εύχομαι να μην είναι το πρώτο και στερνό στο είδος του!
October 1, 2024
Πολύ ωραία σφηνάκια! Μου κράτησε όμορφη συντροφιά κατά την διάρκεια της ανάγνωσης. Κατά την γνώμη μου η φόρμα του διηγήματος ταιριάζει στην πένα του συγγραφέα.
Displaying 1 - 24 of 24 reviews