Errico Malatesta (December 14, 1853 – July 22, 1932) was an Italian anarchist. He spent much of his life exiled from Italy and in total spent more than ten years in prison. Malatesta wrote and edited a number of radical newspapers and was also a friend of Mikhail Bakunin. He was an enormously popular figure in his time. According to Brian Doherty, writer for Reason magazine, "Malatesta could get tens of thousands, sometimes more than 100,000, fans to show up whenever [he] arrived in town." (Wikipedia)
Κάτι λιγότερο από 20 χρόνια μετά, ο Μαλατέστα δεν είναι πλέον εχθρός μου, παραμένει φίλος, ωστόσο διένυσα μια αρκετά μεγάλη διαδρομή, περνώντας από διάφορες φάσεις, βιώματα και την αλληλεπίδραση με άλλους, ώστε τώρα πια να μπορώ να του αντιπαρατίθεμαι, άλλοτε για να τον ακυρώσω κι άλλοτε για να τον συμπληρώσω. Σε κάθε περίπτωση πίστευα και πιστεύω πως με την Αναρχία και τον Κομμουνισμό συνέβη αυτή η μετάλλαξη που συμβαίνει πάντοτε όταν ένα σχήμα που μπορεί να αποδείξει την αξία του μόνο ως αντίλογος και όχι ως μονόλογος, προτάσσεται ως μοναδιαία λύση, με αποτέλεσμα να μη μπορεί να αγκαλιάσει όλες τις περιπτώσεις και όλους τους ανθρώπους. Γι' αυτό άλλωστε γράφω μαζί για την Αναρχία και τον Κομμουνισμό, όχι γιατί συμπορεύονται αναγκαστικά, ή επειδή και τα δυο είναι περιθωριοποιημένα, αλλά αλληλοσυμπληρώνονται.
Το θέμα όμως δεν είναι τι πιστεύω εγώ. Το θέμα είναι αυτό εδώ: Θα τους υποχρεώσουμε δια της βίας; Τότε αποχαιρετίστε τον αναρχισμό ... πως πρόκειται για ρεύμα με τα υπέρ και τα κατά του, πρόκειται για Φιλοσοφημένη στάση ζωής, ασχέτως αν συμφωνούμε ή διαφωνούμε μαζί της, που κάποιοι κουράστηκαν να περιμένουν και φοβήθηκαν επίσης τη μετάλλαξη και ώθησαν προς την εξέγερση και όχι προς την επανάσταση που επιζητεί την αλλαγή και τελικά ταύτισαν για πάντα τη Βία με την Αναρχία. Όπως ο Κομμουνισμός, ο μη επιθυμητός κατ' άτομο οδήγησε στη δολοφονική απολυταρχία της Ρωσίας ( όχι τόσο απλουστευμένα και ισοπεδωτικά βέβαια, αλλά το θέμα επί του παρόντος δεν είναι ο Κομμουνισμός ).
Σωστά, άλλωστε κι ο ίδιος ο Μαλατέστα υιοθετεί θέσεις του Κομμουνισμού και λέει, τότε γι' αυτό είμαστε Και Κομμουνιστές. Δε μπορούμε να είμαστε όμως μόνο αυτό.
Τι σημαίνει το 3 όμως της βαθμολογίας; Πάντως όχι πως μου ήταν αδιάφορο, όπως θεωρούν πολλοί τη συγκεκριμένη βαθμολογία. Σημαίνει πως ξεπερνάει το μέσο όρο. Είναι ένα έργο που αξίζει να διαβάζεις και να αξιοποιήσεις για να στοχαστείς κι όχι σα μουλάρι να συλλέγεις λέξεις που όμως μετά δεν ξέρεις τι να τις κάνεις. Το 3 επίσης σημαίνει κάτι ακόμη: στο λόγο του υπάρχει ένα από και ένα προς. Άρα πουθενά δε δίνονται κατηγορηματικές λύσεις, μόνο το να δοκιμάσουμε κι αυτό γιατί δοκιμάσαμε όλα τα άλλα. Αυτό δε σημαίνει πως τα συν του δεν είναι πολύτιμα κι ότι τα πλην του δεν είναι εξ' ίσου σημαντικά και ανεξάρτητα. Στον πυρήνα του λόγου του λοιπόν, υπάρχει η ερώτηση και όχι η απάντηση.
Με λίγα λόγια, είναι ένας σημαντικός στοχαστής και είναι ένα σημαντικό έργο για να βοηθήσει κι εμάς τους ίδιους να σκεφτούμε, κάτι που το έχουμε ανάγκη γιατί όλοι είμαστε μουλάρια του καναπέ, που περιμένουμε απ' τους άλλους να βρουν τις λύσεις, ώστε εμείς να φωνάζουμε και να οργιζόμαστε, ή να ταχθούμε υπέρ με τη συνέχιση της αποχαύνωσης μας. Η σκέψη είναι το μόνο που μας απέμεινε.