Daluyku

İs #5

by Binnur Şafak Nigiz, Gizem Ulaş (Illustrator), Vildan Yılmaz (Illustrator)

Yaşanan felaketin ardından, tehdit altında olduklarını hisseden Korhan, İs’i koruyabilmek için onu Mardin’e götürmeye karar verir. Zaman tünelinin içinde ilerleyip yaşanan eski anılara yeniden dokundukları bu süreçte Mardin onların yaralarını iyileştirecek merhem olabilecek midir?

Kaos büyük bir hızla onlara doğru yaklaşırken, aşkları bu kaosun içinde tek parça kalabilmeleri için kalkanları hâline gelir ama İs için öğrendiği yeni bir gerçekle birlikte zorlu bir süreç başlamak üzeredir. Serinin veda kitabında, karanlık tüm gökyüzünü kaplıyor ve şafağın, güneşi doğurmak için geceye meydan okuduğu bir savaş başlıyor.

“Sevgili Mantus,” diye fısıldadım. “Her evrende mutlak surette seni bulmanın bir yolunu ararken ben, sen beni mahvetmek için orada olacaksın ve yine, yeniden ben, senin tarafından mahvedilmenin mağduruyken bile sana âşık kalacağım.”

“Çünkü,” dedik aynı anda. “Aynı ruhtan yaratılanlar,” diye devam ettik aynı anda. Yeniden bir arada konuştuk. Bu son nefesimizdi. “Sonsuz bir döngüde, sürekli birbirlerine çarpacaklardır.”

591 pages, Paperback

First published January 23, 2024

Reviews

[Zeynep Dilara · Rating 4 out of 5]

ay zaman atlamalarından beynim arpa şehriye çorbası gibi oldu ama son kitap diye dayandım!!!! ve ben bu çifti seviyorum ya hem çok garibanlar mutlu olmayı hak ediyorlar hem de çocuk gibiler ha yazık yazık. NYS İYİ BİTTİ KÖTÜ BİTSEYDİ YAZARA TÜRLÜ BÜYÜ YAPACAKTIM YIRTTI

[Siyah Hayaller · Rating 5 out of 5]

Binnur'un harika kitaplarından birisi. İs serisi 3 yıldır okuduğum bir kitap serisi ve bu kitap serinin son kitabı. En başından beri onlara veda etmeye hazır olmadığımı biliyordum ama kitabın sonunda bunu çok fazla hissettim. Kitap bitince o kadar büyük bir boşluğa düştüm ki anlatamam. Resmen benim dostlarım, hayatımın bir parçası olmuşlar. Onlara veda etmek beni çok üzdü. Sonları gözlerim dolu dolu okudum. Ve onlara o kadar yakışan bir sonları vardı ki. Onlar adına çok mutluyum. Kitapta bir çok olay yaşandı. Yeri geldi korktuk yeri geldi üzüldük yeri geldi kahkaha attık ve yeri geldi alev alev yandık. Her iki anlamda da yandık diyebilirim. Yaptık diye bahsediyorum çünkü olayları sadece karakterler değil ben de yaşadım. Binnur bu konuda o kadar iyi ki sadece okumuyorsunuz aynı zamanda onlarla beraber anı yaşıyorsunuz. Tabi bu biraz Binnur'un kalemine alışkın olmayı da gerektiriyor çünkü paragraf aralarında betimleme yapmayı sevdiği için ilk başta biraz sizleri sıkabilir ama ben alışkın olduğum için bütün her şeyi hissettim. Bütün karakterler adına o kadar mutluyum ki. Ama keşke sonda Ayçelen ve Ezrak'ı görseydik diye düşünmeden edemiyorum. Şenay kısmında hayatımın şokunu yaşadım resmen. Ve olasılıklar sahnesi her ne kadar bir olasılık olsa da çok canımı yaktı. Onları öyle bir sonla hayal edemiyorum. Kitabın başlarında geriye dönüş sahneleri çok fazlaydı ve bu olaydan kopuyormuş gibi hissetmeme sebep oluyordu ama bir yandan da hiç okumadığımız eski sahneleri okumak çok hoşuma gitti. Reyhani oynadıkları sahneye kalbimi bıraktım. Kına ve düğün sahneleri o kadar güzeldi ki. Resmen sırıta sırıta okudum. Son sahnelerde ise gülümsememi durduramaz hale geldim. Aşırı güzellerdi. İyi ki onları tanımışım ve iyi onlarla dost olmuşum. Aklımın her zaman en güzel yerinde sonsuza kadar yaşayacaksınız. Puanım 10/10.

[Maze Demir · Rating 5 out of 5]

#daluyku
#isserisi
~BİNNUR ŞAFAK NİGİZ

“Her yara iyileşmek için kabuk tutmaya başlar…”

Hani bazı kitaplar vardır ya bitmesin istersiniz. Bir mucize olsa da o kitabın içinde, belki yaşanılan bir sahnede, belki de karakterlerin birinin yerinde olmak istersiniz. Aslında zordur bu hisleri taşımak ama buda bence kitabı yaşamak.
İs serisi işte benim hiç unutamayacağım serilerden biri.

Yıllar varki ilk kez karşılaştık bu serinin ilk kitabı #tünel ile. O gün bugündür hikaye bende derin yaradır. Serinin her kitabında ise o duygu yoğunluğuna kendimi hazırlar öyle başlarım kitaba. Çünkü bilirim yine yakacak, yıkacak… Binnur’un öyle dolu dolu bir kalemi var ki hiç sıkmaz o betimleme yoğunluğu bile, daha da kapılır gömülürsün hikayeye. İs seri benim için öyle bir yolculuk oldu işte. Şimdi veda zamanı. Bize veda, onlara veda. Mantus ve Mania’ya veda…

Hikaye tam da güzel bir haberle canlanacak derken yaşanan yangın felaketi yeniden herkesi tepetaklak ediyor. O güzel haberi de alıyoruz almasına Korhan ve İs’in bir bebekle taçlanacak aşkları. Fakat her mutlu olacakları an hayat illaki bir engel çıkarıyor önlerine. Ağır tehdit altında oldukları için de çareyi bir süre güvenlik için Mardin’e gitmekte buluyorlar. Orası belki de yaralarına iyi gelecek kimbilir. Çünkü heran her saniye bir kaos çıkmaya hazır. Geçmişin sırları da önlerine birer birer çıkmaya devam ederken şimdi dört kişilik kurmak üzere oldukları çekirdek ailelerini daha fazla koruma altına almak zorundalar. Aileleri, arkadaşları herkes seferber olmuş durumda. O sıcaklık, o bağ öyle yoğun hissediliyorki. Acı tatlı bitiriyoruz bir seriyi daha. Ve bende unutamayacağım izler bırakırken seri, okuyanlar bilir ‘Bazen konuşamazsın sesin ağrır..’ işte öyle bir mesele..
Okuyun…
İs serisini mutlaka okuyun.

[Tutku Petek · Rating 4 out of 5]

"Benim özgürlüğüm senin göğsünün içinde solsun, hiç önemli değil," dedim içtenlikle. "Ben senin kalbinin mahkûmu da olurum."

Nurşan ve Korhan...

Tüm acılara göğüs germeye karar verdiklerinde bir patlama sonucu sarsılırlar. Çünkü geçmişleri bir urgan gibi boyunlarına ilmek ilmek sarmalanmıştı. Özellikle Korhan İkizalev sonunda Nurşan'dan güzel haber almışken çıkan yangın onu çok etkiler. Zaten kitapta da bunu okuyoruz.

Vedalar zordur derler. Hele ki o vedalar uzun ve yıpratıcı olsa da... Fakat kitabın istediğim gibi bitmesi vedayı bir nebze de olsun kolaylaştırdı. Özellikle karakter gelişimleri çok ama çok güzeldi. Kat ettikleri o yollar, sağlıksız ilişkilerinin boyut atlaması... Aslında Daluyku bir vedadan çok ders kitabıydı. Karakterlerin geçmişlerinden ders çıkararak devam ettikleri o mutlak ve güzel yolculuk...

Yetişkin kısımları var biraz detaylı fakat bunları olaylar alıp götürüyor takılmıyorsunuz bile. Şahsen ben takılmadım bilmiyorum. Kitapta sevdiğim bir diğer nokta ilk dört kitaptan bazı sahnelerin yerleştirilmiş olmasıydı. Çok duygulandım çok güzeldi :)

Ana karakterler dışında yan karakterlerinde duygu ve düşüncelerini okumak... Binnur bu sporu çok güzel yapıyor. Daluyku bambaşkaydı diğer ilk dört kitapta önceliğim hep Daluyku olacak.

Kalemine sağlık Binnur :)

[Dilara · Rating 3 out of 5]

Her ne olursa olsun benim için değerli bir seriydi ve sonunda sona geldik. Bu kitabı da heyecanla ve aynı duygusallıkla okudum. Bu sefer yan karakterlerin duyguları da ön plandaydı. Bütün karakterleri harmanlama işini yazar harika yapıyor bunu kabul etmek gerekiyor. Sadece karakterler çok fazla melankolik ve toksik bunu da kabul edelim önce jdjdj Son kitap biraz daha mutlu olalım gülelim eğlenelim ama son sayfaya kadar hâlâ o dram devam etti. Boğdu artık beni. Sürekli eskiye gidip gelmeler, uzun uzun betimlemeler... Uzun tutmaya da gerek yoktu bu kadar olayları çözüp (olayı nasıl çözdük o da oldu bittiye geldi) artık mutlu bir şeyler okuyabilirdik iki karakterin melankolisini okumak yerine. Ha hiç güzel şeyler okumadik mı okuduk. İkiz bebeklerimiz oldu bizim. İs ve Korhan'ın anne ve baba olacağını asla tahmin etmezdim hiç böyle hayal etmemiştim. Ama oldular çok da güzel oldular. Bir seriye de böylelikle kapattık.Bu serinin yeri bende çok ayrı olacak.😭

[Selen Abalı · Rating 3 out of 5]

ya ben bu is serisini seviyorum da işte ilk üç kitap değil benim için. şu an üzerinden üç ay geçmiş ben hatırlamıyorum mesela kitabı. ama ilk üç kitap öyle mi, sorsan sayarım olayları mesela.
binnurum keşke bu seriyi üçte bıraksaymış tadından yenmezmiş