鼻 [Hana]

by Ryūnosuke Akutagawa

池の尾（現在の京都府宇治市池尾）の僧である禅智内供（ぜんちないぐ）は五、六寸（約15 - 18cm）の長さのある滑稽な鼻を持っているために、人々にからかわれ、陰口を言われていた。内供は内心では自尊心を傷つけられていたが、鼻を気にしていることを人に知られることを恐れて、表面上は気にしない風を装っていた。
ある日、内供は弟子を通じて医者から鼻を短くする方法を知る。内供はその方法を試し、鼻を短くすることに成功する。鼻を短くした内供はもう自分を笑う者はいなくなると思い、自尊心を回復した。しかし、数日後、短くなった鼻を見て笑う者が出始める。内供は初め、自分の顔が変わったせいだと思おうとするが、日増しに笑う人が続出し、鼻が長かった頃よりも馬鹿にされているように感じるようになった。
※Wikipediaより引用

Genres: Japanese Literature, Short Stories, Classics, Fiction, Japan, Humor

15 pages, Kindle Edition

Published November 7, 2013

About the author

Akutagawa Ryūnosuke (芥川 龍之介) was one of the first prewar Japanese writers to achieve a wide foreign readership, partly because of his technical virtuosity, partly because his work seemed to represent imaginative fiction as opposed to the mundane accounts of the I-novelists of the time, partly because of his brilliant joining of traditional material to a modern sensibility, and partly because of film director Kurosawa Akira's masterful adaptation of two of his short stories for the screen.

Akutagawa was born in the Kyōbashi district Tokyo as the eldest son of a dairy operator named Shinbara Toshizō and his wife Fuku. He was named "Ryūnosuke" ("Dragon Offshoot") because he was born in the Year of the Dragon, in the Month of the Dragon, on the Day of the Dragon, and at the Hour of the Dragon (8 a.m.). Seven months after Akutagawa's birth, his mother went insane and he was adopted by her older brother, taking the Akutagawa family name. Despite the shadow this experience cast over Akutagawa's life, he benefited from the traditional literary atmosphere of his uncle's home, located in what had been the "downtown" section of Edo.

At school Akutagawa was an outstanding student, excelling in the Chinese classics. He entered the First High School in 1910, striking up relationships with such classmates as Kikuchi Kan, Kume Masao, Yamamoto Yūzō, and Tsuchiya Bunmei. Immersing himself in Western literature, he increasingly came to look for meaning in art rather than in life. In 1913, he entered Tokyo Imperial University, majoring in English literature. The next year, Akutagawa and his former high school friends revived the journal Shinshichō (New Currents of Thought), publishing translations of William Butler Yeats and Anatole France along with original works of their own. Akutagawa published the story Rashōmon in the magazine Teikoku bungaku (Imperial Literature) in 1915. The story, which went largely unnoticed, grew out of the egoism Akutagawa confronted after experiencing disappointment in love. The same year, Akutagawa started going to the meetings held every Thursday at the house of Natsume Sōseki, and thereafter considered himself Sōseki's disciple.

The lapsed Shinshichō was revived yet again in 1916, and Sōseki lavished praise on Akutagawa's story Hana (The Nose) when it appeared in the first issue of that magazine. After graduating from Tokyo University, Akutagawa earned a reputation as a highly skilled stylist whose stories reinterpreted classical works and historical incidents from a distinctly modern standpoint. His overriding themes became the ugliness of human egoism and the value of art, themes that received expression in a number of brilliant, tightly organized short stories conventionally categorized as Edo-mono (stories set in the Edo period), ōchō-mono (stories set in the Heian period), Kirishitan-mono (stories dealing with premodern Christians in Japan), and kaika-mono (stories of the early Meiji period). The Edo-mono include Gesaku zanmai (A Life Devoted to Gesaku, 1917) and Kareno-shō (Gleanings from a Withered Field, 1918); the ōchō-mono are perhaps best represented by Jigoku hen (Hell Screen, 1918); the Kirishitan-mono include Hokōnin no shi (The Death of a Christian, 1918), and kaika-mono include Butōkai(The Ball, 1920).

Akutagawa married Tsukamoto Fumiko in 1918 and the following year left his post as English instructor at the naval academy in Yokosuka, becoming an employee of the Mainichi Shinbun. This period was a productive one, as has already been noted, and the success of stories like Mikan (Mandarin Oranges, 1919) and Aki (Autumn, 1920) prompted him to turn his attention increasingly to modern materials. This, along with the introspection occasioned by growing health and nervous problems, resulted in a series of autobiographically-based stories known as Yasukichi-mono, after the name of the main character. Works such as Daidōji Shinsuke no hansei(The Early Life of

Reviews

[ZaRi]

در قلب هر آدمیزاده ای دو احساس متضاد هست: به هنگام شوربختی، دیگران همه با ما همدردی می کنند. چنین نیست؟... اما چندان که از میدان نبرد با زندگی پیروزمند درآمدیم و توانستیم بینوایی را به زانو در آوریم و به نوایی برسیم، همان کسان که همدردان روزگار تیره بختی ما بوده اند در خود احساس تأسفی می کنند و چه بسیار که راهی می جویند تا بار دیگر ما را به بینوایی پیشین بازگردانند و چه بسیار که این همدردان قدیم بی آن که خود آگاه باشند در ژرفای روحشان احساس حقد و کینه نیز می کنند...!

[Negar Khalili]

در کل جالب بود لذت بردم...
ترجمه دوست داشتنی بود...
داستان هاش به طور کلی برام یادآوری بود از سبک داستان نویسی صمد بهرنگی و داستان های یونان باستان :))
از بی شیله بودن نوشتارش خوشم اومد.
از این که پیچیده نمایی نداشت.
اطلاق فوق العاده نمی تونم بکنم. ولی مشتاق شدم آثار بیشتری از این نویسنده بخونم

[Mae]

وقتی به ترجمه‌ش فکر می‌کنم اینطوری می‌شم که «شاملوئه دیگه، بعید نیست ازش دخیل کردن چنین لحن حماسی‌ای».

[راحله پورآذر]

اما آخر خنده داریم تا خنده. این خنده‌ها به آن خنده‌های قدیم و آن خنده‌ها که به درازی بی رحمانه‌ی دماغ‌اش می‌کردند هیچ گونه شباهتی ندارد. آیا به راستی قابل قبول است که دماغی معمولی و متوسط بیش از خرطومچه‌ای دراز و نامناسب این جماعت بی‌فهم و شعور را به خنده بیندازد٬ تنها بدان دلیل که به دیدن آن یک عادت داشته‌اند و این یک چیزی است به خلاف عادت هایشان؟

[Night0vvl]

رویهمرفته کتاب بدی نبود، هر داستان نکته های خاص خودشو داشت و در کل ارزش خوندن رو داشت

[Mohammad]

کتاب شامل چهار داستان کوتاه است که فضای داستان های کهن را دارد. به خصوص دو داستان آخر که داستانهای هزار و یک شب را به یاد می‌آورد. شاملو سعی کرده در ترجمه نیز این سبک حفظ شود. در کل از خواندنش لذت بردم.

[Mahya Farmani]

یه ستاره به خاطر ِ اون یکی دو تا تصویرسازی ِعمو مرتضی که توش هست و ترجمه‌ی عمو احمد ِ عزیز بهش ارفاق می‌کنم وگرنه همون یه دونه بسّش بود

[Athar .]

شامل 4 داستان کوتاه که بیشتر افسانه هستند. در حد ادبیات نوجوان شاید. به جز داستان اول "دماغ" باقی تعریفی نداشتند.‏

[Farshad]

وقتی ده یازده ساله بودم خوندم ، هیچی نفهمیدم ، دوسال پیش هم خوندم هیچی نفهمیدم یعنی سطحی به نظر میاد ، چون درک نکردم امتیاز هم نمیدم ، شاید چیزی گفته که برام هنوز زوده شاید اصلا نگفته ، نمیدونم

[Shirin]

یادگاری ها:

- در قلب هر آدمیزاده ای دو احساس متضاد هست: به هنگام شوربختی، دیگران همه با ما همدردی می کنند. چنین نیست؟… اما چندان که از میدان نبرد با زندگی پیروزمند درآمدیم و توانستیم بینوایی را به زانو در آوریم و به نوایی برسیم، همان کسان که هم دردان روزگار تیره بختی ما بوده اند در خود احساس تأسفی می کنند و چه بسیار که راهی می جویند تا بار دیگر ما را به بینوایی پیشین بازگردانند و چه بسیار که این همدردان قدیم بی آن که خود آگاه باشند در ژرفای روح شان احساس حقد و کینه نیز می کنند. ص ۲۲

- به خودستایی، نیروی خویشتن را همه در کارِ رفتن می کند و به بازگشتن نمی اندیشد... آری، جوانان و خامان چنین اند. ص ۶۳

این دنیا نیز دنیای قصه های زودگذر است؛ اما بسی وسیع تر از آن. آن جا چه چیز در انتظار ماست؟
- نمی دانیم!
آنچه می دانیم، این است که ما به سوی این جهان گام بر می داریم و در این حال، به گروهی سرباز شجاع و رزمنده ماننده ایم! ص ۱۰۴

[Komeyl Monfared]

ترجمه احمد شاملو، بخصوص در داستان دوم، به شدت من رو مجذوب داستان کرد

[Maryam & her strange flora]

من یکی دو تا قصه شو خوندم اصن درکش نکردم یه فاز خاصیه که میتونم بگم نسبتا بیگانه م باش

[Saeed DN]

فضای خاص و عجیبی داشت.من ارتباط برقرار نکردم

[Armin]

This story reminded me of Dostoevsky's Gambler and one of my favorite quotes from that novel: "Most men love to see their friends in abasement, for generally it is in such abasement that friendship is founded."

[s1301005]

The story has a good message of acceptance of one-self. I think this message is really important to people nowadays because a lot of people, especially teenagers, cannot accept who they are and what the look like, so they try very hard to change their appearance to someone who they aren’t. After they have changed their appearance so much, they will come to realize that their original appearance is so much better, and being who they originally are is so much more comfortable. We should all accept who we are and this book brings a good message to everyone.

[Mahtab Sedaghat]

من فقط تونستم دو تا از داستان‌ها رو بخونم. در کل کتابش هیچ جذابیتی برام نداشت و حتی به نظرم خیلی مسخره و کلیشه بود. ترجمه‌ی شاملو رو هم اصلا دوست نداشتم. خوندنش رو پیشنهاد نمی‌کنم.
نکته‌ی بی‌ربطی که بهش برخوردم این بود که کسایی که کتاب رو به زبان اصلی یا به زبان انگلیسی خونده بودن، غالبا ریتینگ بالاتری به کتاب داده بودن.

[ukiyo]

"Man is possessed of two contradictory sentiments. Everyone will sympathize with another's misfortune. But when the other manages to pull through his misfortune, he not only thinks it safe to laugh at him to his face but also comes even to regard him with envy. In extreme cases some may feel like casting him into his former misfortune again and may even harbor some enmity toward him."

[Azin]

کتاب مجموعه ای از سه داستان کوتاه و یک نمایش نامه ست که حال و هوا و فضایی مشابه با باقی کارهای آکوتاگاوا دارن،
فقط متاسفانه ترجمه ی افتضاح شاملو و استفاده از کلمات قلمبه سلمبه و لحن ثقیل و حماسی، حس و حال ادبیات ژاپن رو کاملا از بین برده بود!
بیشتر انگار داشتم شاهنامه رو به نثر میخوندم تا یکی از کتابهای آکوتاگاوایی که به روان نویسی معروفه..!

[Sung-Gi Kim]

本文から

内供は、震旦の話の序に蜀漢の劉玄徳の耳が長かったと云う事を聞いた時に、それが鼻だったら、どのくらい自分は心細くなくなるだろうと思った。

[Amir Soleimani]

مترجم که شاملو باشد رد لحن خود را بخوبی در اثر گذاشته است، بعضی جاها ترجمه آزاد انتظار خواننده از یک متن ژاپنی را برآورده نکرده است.
برای تفنن خوب کتاب بدی نیست.