"Мережа вирує, а тим часом таємничий чоловік у газетній масці обирає собі нову жертву. Цього разу побиття наживо транслюють на стримінговій платформі — на превелику радість користувачів…
Та петля навколо злочинця потроху затягується. Команда лейтенантки Йошіно з’ясовує, що за маскою Газетяра ховається не одна людина! І ось на записі з камери відеоспостереження кіберкафе помічають підозрілого відвідувача. У журналі реєстрації він залишив загадкове ім’я: Нельсен Като Рікарте…"
ODDIO MA QUESTO COLPO DI SCENA FINALE NON ME LO ASPETTAVO!! Bello anche questo secondo volume e vedere come la polizia si sta piano piano avvicinando alla verità ma scoprire che c’era un piano più grande organizzato da paper boy si sta dimostrando davvero intrigante!!
This entire review has been hidden because of spoilers.
4.5 ⭐ Este tomo se mantiene bastante en suspense aunque sin avanzar en la historia, hacen reflexiones sobre el uso de las redes sociales y el anonimato bastante interesantes.
Del grupo de Shinbushi se centra en Nobita y acaba con un cliffhanger brutal. Deseando saber qué sucederá ya en el tercer tomo!
Biraz benden biraz da kitabın kendisinden “ötürü” sünen bir cilt oldu. Yatay seyirli bir devam cildi ama hikayeden kopmuyorsunuz. Bir de dizi sonu gibi bir sonla sonraki bölüme merak uyandıran finali var. İlk cilt kadar güçlü olmasa da konseptin devamı. Kanaatler finalle pekişir herhalde.
no ma questo colpo di scena finale 😱😱 cioè ogni volume finisce con un colpo di scena ma questo del secondo è più sconvolgente di quello del primo AAAA, corro subito ad iniziare il terzo. comunque tutto molto attuale, anche se è ambientato nel 2012 e sono passati 12 anni tutte le tematiche trattate potrebbe tranquillamente essere cronaca odierna
Voici une petite série manga très intéressante de plusieurs points de vue.
Tout d’abord parce que Tetsuya Tsutsui est une formidable conteur d’histoire. Tout comme un auteur de romans policier, il manie agréablement le suspense, l’alternance entre la vue des policiers et du malfrat
Ensuite parce que le dessin est bien abouti, bien fini et dynamique. La lecture est facile, agréable; on tourne vite les pages.
Enfin et surtout parce que l’histoire est complètement traitée en seulement 3 volumes. On est loin des séries qui n’en finissent pas, qui oublient le sujet original et finissent par perdre leurs lecteurs.
Тепер у Газетяра… Газетярів супермегахитрий план, в основі якого припущення, що люди будуть поводити себе саме так, як заплановано. Бо інакше діла не буде. І цей план - частина глобальнішого плану. Поведінка і лиходіїв, і поліціянтів - поза межами здорового глузду. Серед лиходіїв нарешті з’являється зрадник. Може, це теж частина плану. Історія зрадника переповнена соціопатичним крінжем. Автор якби говорить своїй аудиторії, що знає, хто читатиме його твір.
Добиває оцінку цього тому верстка української адаптації. Шрифт зменшили, і читати продовження “Пророцтва” відверто важко.
excessive words that are just not needed. where is the action. i am utterly bored to the extent that i am skipping majority of the convos. i can look at 2 panels and still get the general gist of the plot which solidifies that a lot of the dialogue is unnecessary.
Хороший хід із сумнівами. Один із учасників нарешті задумався, а вся група перейшла до серйозних злочинів. Не впевнена, що цій манзі вистачить часу розкрити мотивацію усіх, але їй точно вдалося підняти важливі соціальні теми. Шкода, що раніше не переклали. У 2012 читати таке й думати про майбутнє інтернету було би значно цікавіше.
En el primer número de Prophecy comentábamos que Tetsuya Tsutsui ha usado el manga como plataforma para escribir un thriller con altas dosis de denuncia social, protagonizado por un terrorista cubierto con una máscara de periódico que anuncia por internet sus próximos movimientos. La segunda entrega de la trilogía va por el mismo camino, aunque toma un derrotero algo distinto a su predecesora: mientras que la primera parte era una presentación de personajes y nos hacía ver el alcance que podían tener las acciones del protagonista de la historia, la continuación deja un poco de lado ese tema y se centra más en la subinspectora Yoshino, del Grupo de Ciberdelincuencia del Departamento de la Policía Metropolitana y trata de detener al terrorista.
Y quizá por esa razón este segundo volumen baje un poco el listón respecto a lo que nos ofrecía la primera parte, ya que, para ser sincero, el personaje de la subinspectora me parece poco interesante y excesivamente plano. Si Tsutsui nos habla de su pasado en el tercer volumen retiraré mi queja, pero por el momento el personaje únicamente hace la función de perro guardián sin apenas involucrarse en la trama más allá de su voluntad de detener al terrorista del periódico. Pero tiene que haber algo más, una motivación, quizá personal, para que el engranaje se mueva a pleno rendimiento.
En cambio, y posiblemente a costa del poco o nulo desarrollo de determinados personajes, el autor da más alcance a las repercusiones que están teniendo las acciones del tipo del periódico, quien de momento permanece en el anonimato pese a que nosotros como lectores conozcamos su rostro. Este es el motivo principal para leer Prophecy, ya que sus planificaciones y avisos cada vez van a más, hasta el punto de involucrar a alguien del gobierno.
Pero con lo que me quedo de este segundo Prophecy es sin duda con el retrato que hace Tsutsui de la sociedad nipona, y que se puede extrapolar a cualquier otra sociedad del planeta con acceso a internet y haga un uso más que frecuente de los teléfonos móviles. En mi opinión, el autor da totalmente en el clavo porque nos hace ver que esa misma sociedad que retrata el autor, y que el chico del periódico pretende cambiar con sus acciones, es el problema de raíz, con la violación de la intimidad ajena que cada vez más parece un problema de base imposible de corregir. ¿La plena libertad en internet está devorando la sociedad desde dentro? ¿Nos hace cada vez más caníbales ante las desgracias ajenas?
El segundo tomo de Prophecy da un paso adelante en el desarrollo de la historia en tono de thriller de Tsutsui. Aunque no explota la conclusión del anterior volumen como esperábamos, algunos personajes parecen más planos que una tabla de planchar y el dibujo no es todo complejo que debiera, dice cosas interesantes y mejora conforme nos acercamos a la recta final. Nos vemos en el tercero.
Il mio pensiero è molto simile all'altra opera dell'autore letta poco fa, Reset, ma al contrario: bello e interessante ma confuso a tratti e portato decisamente alla lunga. Molto bella la fine però, è stato davvero curioso capire quale fosse lo scopo finale dei personaggi. A proposito di personaggi, devo ammettere che nessuno di loro mi ha particolarmente colpito, né in positivo, né in negativo, ma forse è proprio ciò che il manga dovrebbe suscitare nel lettore. Bella l’idea anche delle diverse storie dei paperboys e di come si sono formati. Un’altra cosa che ho apprezzato è la morale, come nel precedente, ma in entrambi c’è un qualcosa che continua a non convincermi al 100%, ma lo consiglierei comunque a chi piace il genere!
Quick thoughts: Lots of speculation into motivation and Paperboy's ultimate goals, which slow things down but are important setup for the end I'm guessing. I didn't like the slant on a couple of the topics, but the story's still strong overall and there's a couple surprises mixed in. Definitely going to finish it up.
I knew I couldn't put this book down. The emotions of friendship and betrayal is moving inside my mind like a roller coaster. The mystery has gone from this unit however the thrill is still on! Now to get my hands on the final unit.
Promissora série de mangás em três partes, na qual uma divisão anti-crimes cibernéticos da polícia tenta descobrir quem está por trás dos atentados envolvendo o Homem-jornal. Sua intenção é ser um justiceiro social, usando a internet para desmascarar políticos e empresários, expondo informações sigilosas e praticando violência física. No começo, é um mangá ágil, com seus momentos de infodamp e personagens relativamente bem construídos. Os pontos de vista se alternam, dando maior complexidade e melhor ritmo à trama. O primeiro volume consegue cativar o leitor com suas reviravoltas, terminando com a promessa de algo mais eletrizante para o segundo volume. A expectativa é frustrada numa sequência que se sustenta mas inferior. Outro ponto negativo é que a líder da divisão anti-crimes cibernéticos, uma personagem de raciocínio rápido e humor seco, vai perdendo cada vez mais espaço, ao longo dos volumes. Li a terceira parte apenas saber como a história termina. E ela termina muito mal. Depois de tudo revelado, fica uma sensação de tempo perdido do leitor.