What do you think?
Rate this book
Is het voor een cijfer?
Jongeren ervaren steeds meer stress door school. Niet zo gek, want scholen zijn cijferfabrieken geworden. En dat is rampzalig voor de motivatie en het welzijn van leerlingen.
In dit bevlogen pleidooi laat Johannes Visser zien hoe scholen in de ban raakten van cijfers en hoe het onderwijs jongeren beter kan motiveren. Een must-read voor iedereen die zich zorgen maakt over de toekomst van het onderwijs
In dit bevlogen pleidooi laat Johannes Visser zien hoe scholen in de ban raakten van cijfers en hoe het onderwijs jongeren beter kan motiveren. Een must-read voor iedereen die zich zorgen maakt over de toekomst van het onderwijs
2 pages, Audiobook
First published November 4, 2023
20 people are currently reading
701 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 163 reviews
November 9, 2023
Op twitter zei ik dat dit boekje een aanrader is voor iedereen in het onderwijs. Dat vind ik nog altijd, maar ik heb ook kritiek.
Overal kwam het getal van 102 in het nieuws afgelopen week: de hoeveelheid cijfers die leerlingen bij ons op school krijgen. Dat is teveel. Leerlingen en leraren hebben een ongezonde verhouding gekregen met cijfers. Leraren werken toe naar een toets en leerlingen gaan pas vaak opletten als er een toets in de buurt komt. Daar heeft Johannes Visser helemaal gelijk in.
Maar hij schrijft ook dat nergens kinderen zo ongemotiveerd zijn voor school als in Nederland (https://lnkd.in/e3RChrfM). In alle buitenlandse scholen waar ik ben geweest (een stuk of vijftig) werden cijfers gegeven. Vermoedelijk vaak meer dan in Nederland. In Georgië moest elke leraar elke leerling per les een cijfer geven voor het huiswerk. In een heleboel landen waren er in school lijsten opgehangen waar je op kon zien wie het hoogste cijfer had gehaald voor een vak. In Rusland maakte ik er een video over (https://lnkd.in/eWazAjCE).
En waren die Russische leerlingen ongemotiveerd? Absoluut niet. Ze deden hun best op school. Of sprongen ze alleen maar door het spreekwoordelijke hoepeltje? Toen ik dat vroeg aan mijn Russische collega keek ze me vreemd aan: school is geen hoepeltje, het is een serieuze zaak. Leerlingen die goed zijn in geschiedenis willen graag bovenaan de lijst staan, maar houden ook van het vak. Dat kan toch niet anders?
Dit vind ik het mooie van scholen in het buitenland bezoeken. Soms stel je een ontzettend domme vraag en dan besef je plotseling dat niet zij de vreemde eend zijn, maar wij.
Ik ben er van overtuigd geraakt dat intrinsieke en extrinsieke motivatie geen gescheiden werelden zijn. Je kan ergens afwisselend extrinsiek (omdat het moet) en intrinsiek (omdat je het wil) gemotiveerd voor zijn. Soms het één, soms het ander. Het kan elkaar versterken.
Wat ik ook helemaal nergens in het buitenland zag is de obsessie met eigen keuze en autonomie voor leerlingen die wij in Nederland hebben. Autonomie is één van de ingrediënten voor motivatie, natuurlijk. De vrijheid om te doen wat je wil is ontzettend motiverend. Maar daarvoor moet je wel eerst kunnen kiezen. Wat heb je daarvoor nodig? Kennis en vaardigheden. Het liefst trouwens gedeelde kennis en vaardigheden. Dat zorgt ervoor dat je kan meedraaien in de maatschappij en die als nieuwe generatie kan vormen. Daarom is de school een plek waar je eerst een boel leert en laten we je vervolgens (begeleid) je eigen weg kiezen.
Raad ik dit boekje nog steeds aan? Jazeker! Er is echt iets aan de hand in het Nederlandse onderwijs als het gaat over cijfers, toetsing en motivatie. Lees het want Johannes Visser schrijft het goed op. Niet cijfers of autonomie, maar leren moet centraal staan op school.
Overal kwam het getal van 102 in het nieuws afgelopen week: de hoeveelheid cijfers die leerlingen bij ons op school krijgen. Dat is teveel. Leerlingen en leraren hebben een ongezonde verhouding gekregen met cijfers. Leraren werken toe naar een toets en leerlingen gaan pas vaak opletten als er een toets in de buurt komt. Daar heeft Johannes Visser helemaal gelijk in.
Maar hij schrijft ook dat nergens kinderen zo ongemotiveerd zijn voor school als in Nederland (https://lnkd.in/e3RChrfM). In alle buitenlandse scholen waar ik ben geweest (een stuk of vijftig) werden cijfers gegeven. Vermoedelijk vaak meer dan in Nederland. In Georgië moest elke leraar elke leerling per les een cijfer geven voor het huiswerk. In een heleboel landen waren er in school lijsten opgehangen waar je op kon zien wie het hoogste cijfer had gehaald voor een vak. In Rusland maakte ik er een video over (https://lnkd.in/eWazAjCE).
En waren die Russische leerlingen ongemotiveerd? Absoluut niet. Ze deden hun best op school. Of sprongen ze alleen maar door het spreekwoordelijke hoepeltje? Toen ik dat vroeg aan mijn Russische collega keek ze me vreemd aan: school is geen hoepeltje, het is een serieuze zaak. Leerlingen die goed zijn in geschiedenis willen graag bovenaan de lijst staan, maar houden ook van het vak. Dat kan toch niet anders?
Dit vind ik het mooie van scholen in het buitenland bezoeken. Soms stel je een ontzettend domme vraag en dan besef je plotseling dat niet zij de vreemde eend zijn, maar wij.
Ik ben er van overtuigd geraakt dat intrinsieke en extrinsieke motivatie geen gescheiden werelden zijn. Je kan ergens afwisselend extrinsiek (omdat het moet) en intrinsiek (omdat je het wil) gemotiveerd voor zijn. Soms het één, soms het ander. Het kan elkaar versterken.
Wat ik ook helemaal nergens in het buitenland zag is de obsessie met eigen keuze en autonomie voor leerlingen die wij in Nederland hebben. Autonomie is één van de ingrediënten voor motivatie, natuurlijk. De vrijheid om te doen wat je wil is ontzettend motiverend. Maar daarvoor moet je wel eerst kunnen kiezen. Wat heb je daarvoor nodig? Kennis en vaardigheden. Het liefst trouwens gedeelde kennis en vaardigheden. Dat zorgt ervoor dat je kan meedraaien in de maatschappij en die als nieuwe generatie kan vormen. Daarom is de school een plek waar je eerst een boel leert en laten we je vervolgens (begeleid) je eigen weg kiezen.
Raad ik dit boekje nog steeds aan? Jazeker! Er is echt iets aan de hand in het Nederlandse onderwijs als het gaat over cijfers, toetsing en motivatie. Lees het want Johannes Visser schrijft het goed op. Niet cijfers of autonomie, maar leren moet centraal staan op school.
This entire review has been hidden because of spoilers.
December 22, 2023
Een zesje
Wat gemeen en cynisch van mij om Vissers pamflet te herleiden tot een -matig- cijfer. Is het eigen aan de tijd om alles met cijfers te willen uitdrukken? Visser mag dan het tegendeel beweren, de drang naar meetbaarheid en beoordeling steekt niet enkel binnen de schoolmuren de kop op. Ook andere facetten van onze samenleving lijden onder de dictatuur van cijfers. Goodreads nodigt me uit om mijn gelezen boeken te beoordelen aan de hand van een sterrensysteem. Bekijk ‘Nosedive’, een aflevering van het geniale Black Mirror, om de gevaren van die verregaande en steeds groeiende cijfersamenleving in te zien.
In een zeer helder Nederlands beschrijft Johannes Visser de onderwijsdroom die mijn theaterdocent Pol Dehert me ooit voorspiegelde. Vergelijk het met een markt, begon hij. Een speelplein vol kraampjes waarin leraren hun vak, hun kennis, hun vaardigheden aanprijzen als waren. Leerlingen zijn vrij om te shoppen, om te proeven, om te verkennen, om zich te verdiepen. Ze kiezen zelf wat ze willen leren, ze voelen zich betrokken, autonoom en competent. De realiteit die ik dagdagelijks aanschouw op school staat veraf van die droom. En dat wil Visser oplossen.
In zijn betoog legt hij zijn vinger op een wonde: ons onderwijssysteem wakkert bij jongeren niet de juiste vorm van motivatie aan. De grote boosdoener: onze hardnekkige obsessie met cijfers. Visser opent het debat en schotelt ons een cursus motivatieleer voor dummies voor. Hij kadert zijn verhaal historisch en pedagogisch en kruidt alles met de anekdotiek die hij tijdens zijn eigen loopbaan in het onderwijs vergaarde.
Visser kaart een probleem aan maar biedt geen oplossingen. Uiteraard wordt intrinsieke motivatie aangewakkerd als je jongeren zelf laat kiezen wat ze willen leren en uiteraard werkt een obsessie met cijfers een scheefgetrokken motivatie in de hand. Maar de cynische leraar in mij kan zich niet van de indruk ontdoen dat Vissers ideale wereld een zekere naïviteit inhoudt.
Jaren geleden was ik enorm onder de indruk van een brief die Gaea Schoeters schreef aan de jongeren van toen. Daarin schrijft ze: ‘Spruitjes moet je leren eten. Laat kinderen kiezen, en ze eten elke dag chicken nuggets en choco.’ Versta me niet verkeerd, Johannes. Ik vind cijfers ook niet de beste manier om jongeren spruitjes te leren eten maar ik ben er wel van overtuigd dat jongeren begeleiding en sturing nodig hebben. Cijfers dienen daarbij niet als stok achter de deur maar wel als achteruitkijkspiegel en als manier om te evalueren. Een bewustmaking van dat hele proces bij jongeren lijkt me waardevoller dan het afschaffen ervan. Misschien moet ik dit boekje gewoon op mijn leeslijst zetten. Het zal met zijn 102 pagina’s razend populair zijn.
Vissers visie op onderwijs past hoegenaamd bij de Correspondent dat een positief mens- en maatschappijbeeld vooropstelt. Is het daarom dat hij in zijn boekje blind blijft voor andere wonden of pijnpunten in ons hedendaagse onderwijs? Sta me toe om een voorbeeld uit mijn eigen leservaring te putten. Tijdens een proefwerk Nederlands in de derde graad antwoordde een leerling van een collega op de vraag wie het Middelnederlandse ridderverhaal Walewein schreef: ‘die ene guy’. Dit antwoord is veelzeggend. Dat de leerling in kwestie het antwoord op de vraag schuldig moet blijven is één ding. Je kan het afdoen als een vergetelheid, een klein hiaat in feitenkennis. Maar het is iets anders dat de leerling de schaamte voorbij is en een volstrekt belachelijk antwoord noteert en het is nog iets anders dat de leerling zijn poging tot kwinkslag formuleert in een tenenkrommend Nederengels. Die attitude, van een totaal gebrek aan begrip en studie, van een onbeschaamdheid en van een onachtzaam verkwanselen van de eigen taal, zullen we niet bijsturen door cijfers weg te halen.
Dit erg goed geschreven pleidooi mist in mijn ogen wat context, wat nuance en wat realisme. Maar laat deze recensie niet aan je hart komen, Johannes. Het is alleen maar het cijfer van een oude, cynische leraar.
Wat gemeen en cynisch van mij om Vissers pamflet te herleiden tot een -matig- cijfer. Is het eigen aan de tijd om alles met cijfers te willen uitdrukken? Visser mag dan het tegendeel beweren, de drang naar meetbaarheid en beoordeling steekt niet enkel binnen de schoolmuren de kop op. Ook andere facetten van onze samenleving lijden onder de dictatuur van cijfers. Goodreads nodigt me uit om mijn gelezen boeken te beoordelen aan de hand van een sterrensysteem. Bekijk ‘Nosedive’, een aflevering van het geniale Black Mirror, om de gevaren van die verregaande en steeds groeiende cijfersamenleving in te zien.
In een zeer helder Nederlands beschrijft Johannes Visser de onderwijsdroom die mijn theaterdocent Pol Dehert me ooit voorspiegelde. Vergelijk het met een markt, begon hij. Een speelplein vol kraampjes waarin leraren hun vak, hun kennis, hun vaardigheden aanprijzen als waren. Leerlingen zijn vrij om te shoppen, om te proeven, om te verkennen, om zich te verdiepen. Ze kiezen zelf wat ze willen leren, ze voelen zich betrokken, autonoom en competent. De realiteit die ik dagdagelijks aanschouw op school staat veraf van die droom. En dat wil Visser oplossen.
In zijn betoog legt hij zijn vinger op een wonde: ons onderwijssysteem wakkert bij jongeren niet de juiste vorm van motivatie aan. De grote boosdoener: onze hardnekkige obsessie met cijfers. Visser opent het debat en schotelt ons een cursus motivatieleer voor dummies voor. Hij kadert zijn verhaal historisch en pedagogisch en kruidt alles met de anekdotiek die hij tijdens zijn eigen loopbaan in het onderwijs vergaarde.
Visser kaart een probleem aan maar biedt geen oplossingen. Uiteraard wordt intrinsieke motivatie aangewakkerd als je jongeren zelf laat kiezen wat ze willen leren en uiteraard werkt een obsessie met cijfers een scheefgetrokken motivatie in de hand. Maar de cynische leraar in mij kan zich niet van de indruk ontdoen dat Vissers ideale wereld een zekere naïviteit inhoudt.
Jaren geleden was ik enorm onder de indruk van een brief die Gaea Schoeters schreef aan de jongeren van toen. Daarin schrijft ze: ‘Spruitjes moet je leren eten. Laat kinderen kiezen, en ze eten elke dag chicken nuggets en choco.’ Versta me niet verkeerd, Johannes. Ik vind cijfers ook niet de beste manier om jongeren spruitjes te leren eten maar ik ben er wel van overtuigd dat jongeren begeleiding en sturing nodig hebben. Cijfers dienen daarbij niet als stok achter de deur maar wel als achteruitkijkspiegel en als manier om te evalueren. Een bewustmaking van dat hele proces bij jongeren lijkt me waardevoller dan het afschaffen ervan. Misschien moet ik dit boekje gewoon op mijn leeslijst zetten. Het zal met zijn 102 pagina’s razend populair zijn.
Vissers visie op onderwijs past hoegenaamd bij de Correspondent dat een positief mens- en maatschappijbeeld vooropstelt. Is het daarom dat hij in zijn boekje blind blijft voor andere wonden of pijnpunten in ons hedendaagse onderwijs? Sta me toe om een voorbeeld uit mijn eigen leservaring te putten. Tijdens een proefwerk Nederlands in de derde graad antwoordde een leerling van een collega op de vraag wie het Middelnederlandse ridderverhaal Walewein schreef: ‘die ene guy’. Dit antwoord is veelzeggend. Dat de leerling in kwestie het antwoord op de vraag schuldig moet blijven is één ding. Je kan het afdoen als een vergetelheid, een klein hiaat in feitenkennis. Maar het is iets anders dat de leerling de schaamte voorbij is en een volstrekt belachelijk antwoord noteert en het is nog iets anders dat de leerling zijn poging tot kwinkslag formuleert in een tenenkrommend Nederengels. Die attitude, van een totaal gebrek aan begrip en studie, van een onbeschaamdheid en van een onachtzaam verkwanselen van de eigen taal, zullen we niet bijsturen door cijfers weg te halen.
Dit erg goed geschreven pleidooi mist in mijn ogen wat context, wat nuance en wat realisme. Maar laat deze recensie niet aan je hart komen, Johannes. Het is alleen maar het cijfer van een oude, cynische leraar.
March 30, 2024
15 euro betalen om nog geen uur te lezen is al niet zo’n goede deal, maar de diepgang in dit boek viel me helaas ook tegen. De auteur heeft een blauwe maandag voor de klas gestaan, maar vergeet dat anekdotes geen bewijs zijn. De weinige argumenten die hij heeft herhaalt hij gedurende het hele boek.
Natuurlijk is zijn punt een goed punt; we willen leerlingen motiveren en niet hun enthousiasme doodslaan. Helaas biedt dit boek geen antwoorden, enkel een aanklacht tegen docenten, die volgens mij over het algemeen eerder steun nodig hebben dan nog meer gezeik.
Natuurlijk is zijn punt een goed punt; we willen leerlingen motiveren en niet hun enthousiasme doodslaan. Helaas biedt dit boek geen antwoorden, enkel een aanklacht tegen docenten, die volgens mij over het algemeen eerder steun nodig hebben dan nog meer gezeik.
December 17, 2023
Aardig boekje dat de vinger legt op het probleem van cijfers in het onderwijs, maar nog geen duidelijke richting voor oplossingen biedt. Een goed startpunt voor een zoektocht naar motivatie en prestatiedruk in het onderwijs voor de komende jaren.
March 27, 2024
Er zaten zeker interessante aspecten in, maar de veel te makkelijke, niet onderbouwde aanbevelingen over o.a. het MVT onderwijs zorgden voor een heel matig einde.
March 9, 2024
Interessant! Het focust wel heel erg op cijfers (terwijl er denk ik meer problemen zijn), maar.. dat komt ook door de vorm van een pamflet. Goede praktische (en uitdagende) ideeën op het eind en... ik heb zelf ook in het onderwijs gewerkt en herkende veel (ook uit mijn eigen tijd zelf op de middelbare school). Denk dat hij een heel goed punt heeft!
Geluisterd via de online bibliotheek.
Geluisterd via de online bibliotheek.
March 21, 2024
De aanprijzing van dit boek luidt: "In dit bevlogen pleidooi laat Johannes Visser zien hoe scholen in de ban raakten van cijfers en hoe het onderwijs jongeren beter kan motiveren. Een must-read voor iedereen die zich zorgen maakt over de toekomst van het onderwijs."
Daar zijn twee dingen mis mee. Visser laat weliswaar zien hoe scholen in de ban raken van cijfers, maar niet hoe we leerlingen beter kunnen motiveren. Althans ik haal het niet uit het wat gehaaste laatste hoofdstuk. Ten tweede is het vooral een must read voor mensen die zich juist geen zorgen maken over het onderwijs. Mensen die dat al wel deden leren niks nieuws en zien wel meer problemen dan alleen cijferfetisjisme.
Daar zijn twee dingen mis mee. Visser laat weliswaar zien hoe scholen in de ban raken van cijfers, maar niet hoe we leerlingen beter kunnen motiveren. Althans ik haal het niet uit het wat gehaaste laatste hoofdstuk. Ten tweede is het vooral een must read voor mensen die zich juist geen zorgen maken over het onderwijs. Mensen die dat al wel deden leren niks nieuws en zien wel meer problemen dan alleen cijferfetisjisme.
July 1, 2025
Ik vond dit een duidelijk en interessant boek dat me echt aan het denken heeft gezet over hoe ons onderwijssysteem werkt. Het boek legt goed uit dat leren nu vaak draait om het halen van cijfers, op basis van de oude systemen.
De uitleg over het beloningssysteem vond ik sterk. Het laat zien dat cijfers leerlingen meestal maar kort motiveren. Het aanwakkeren van intrinsieke motivatie middels autonomie, competentie en verbondenheid, doet meer in de wil om iemand iets te laten leren.
Daarentegen vond ik het jammer dat het boek vooral vanuit één kant is geschreven. Er hadden wat mij betreft meer verschillende meningen en voorbeelden in mogen staan. Dit ervaar ik vaker bij de boeken van De Correspondent.
Toch vond ik het een waardevol boek dat op een toegankelijke manier laat zien waarom onderwijs anders kan en misschien wel zou moeten. 3⭐️
De uitleg over het beloningssysteem vond ik sterk. Het laat zien dat cijfers leerlingen meestal maar kort motiveren. Het aanwakkeren van intrinsieke motivatie middels autonomie, competentie en verbondenheid, doet meer in de wil om iemand iets te laten leren.
Daarentegen vond ik het jammer dat het boek vooral vanuit één kant is geschreven. Er hadden wat mij betreft meer verschillende meningen en voorbeelden in mogen staan. Dit ervaar ik vaker bij de boeken van De Correspondent.
Toch vond ik het een waardevol boek dat op een toegankelijke manier laat zien waarom onderwijs anders kan en misschien wel zou moeten. 3⭐️
July 15, 2024
Een sterk pleidooi waarin uiteen wordt gezet waarom het zo problematisch is hoe we ons onderwijs hebben ingericht en dat het de hoogste tijd is om andere afwegingen te gaan maken. Er is werk aan de winkel voor het ministerie van Onderwijs!
June 19, 2025
Mager zesje.
November 6, 2023
Interessant pleidooi voor iedereen in het onderwijs. Het boek stelt vooral autonomie, verbondenheid en competentie centraal. Wel is het pleidooi erg gefocust op de middelbare school.
Want de vraag die nu, voor mijn gevoel, niet is beantwoord, is hoe je de overgang naar het mbo, hbo of universiteit wil waarborgen? Zou dat onderwijs ook moeten veranderen (mijn educated guess is ja). En waar begin je dan?
Uiteraard zijn dit vragen die opkomen na het lezen van dit boek. Verwacht ik dat Visser deze allemaal beantwoord? Nee. Dat is onrealistisch. Maar het pleidooi nodigt uit tot verder nadenken over de vormgeving van het Nederlandse onderwijs.
Want de vraag die nu, voor mijn gevoel, niet is beantwoord, is hoe je de overgang naar het mbo, hbo of universiteit wil waarborgen? Zou dat onderwijs ook moeten veranderen (mijn educated guess is ja). En waar begin je dan?
Uiteraard zijn dit vragen die opkomen na het lezen van dit boek. Verwacht ik dat Visser deze allemaal beantwoord? Nee. Dat is onrealistisch. Maar het pleidooi nodigt uit tot verder nadenken over de vormgeving van het Nederlandse onderwijs.
January 2, 2024
Soms heb ik het idee dat leerlingen niet meer weten hoe het is om iets te doen omdat je het leuk vindt of er waarde aan hecht; dan zie ik de dingen die ze wél met veel passie doen. Als ik daarnaar vraag hoor ik vaak: 'ja, dat telt niet, want het is niet voor school' of 'daar krijg ik geen cijfer voor'.
In dit boekje betoogt Visser het belang van intrinsieke motivatie en hoe cijfers dat in de weg staan. Wie gemotiveerd wordt door angst voor een onvoldoende gaat niet leren uit interesse. En wie gestrest is, leert aanzienlijk minder. Zeker iets om te onthouden wanneer je het zoveelste cijfer uitdeelt.
Wel voel ik frustratie wanneer ik het boekje uit heb: dit systeem moet anders, maar hoe dan? Ik kan als docent een klein verschil maken, maar een echte oplossing ligt buiten mij. Dan toch maar hopen dat deze boodschap uiteindelijk bij de juiste beleidmakers terechtkomt...
In dit boekje betoogt Visser het belang van intrinsieke motivatie en hoe cijfers dat in de weg staan. Wie gemotiveerd wordt door angst voor een onvoldoende gaat niet leren uit interesse. En wie gestrest is, leert aanzienlijk minder. Zeker iets om te onthouden wanneer je het zoveelste cijfer uitdeelt.
Wel voel ik frustratie wanneer ik het boekje uit heb: dit systeem moet anders, maar hoe dan? Ik kan als docent een klein verschil maken, maar een echte oplossing ligt buiten mij. Dan toch maar hopen dat deze boodschap uiteindelijk bij de juiste beleidmakers terechtkomt...
March 19, 2025
5 sterren, als het kon had ik er 6 gegeven. Speelt daarin mee dat ik zelf langzaam het onderwijs in rol, maar dit betoog las lekker weg.
Schrijver beschrijft cijfers als kunstmest, op de korte termijn gaan leerlingen sneller groeien/leren maar op de lange termijn verpest het de bodem. Als leerling snap ik heel goed dat je van cijfer naar cijfer werkt, je krijgt er schijnbaar 102 per jaar. Echter onthoud je weinig (zweten, weten, vergeten).
Hoewel ik zelf fan ben van de cijferstructuur, zodat je resultaten kan meten kan ik me wel vinden in het argument dat onderwijs focust op hoe je van een 5 een 6 kan maken ipv hoe je van een 8 een 10 gaat maken. Dat betoog kunnen we wellicht wat mee, je kan soms beter een expertise hebben dan "van alles een beetje weten".
Het smeden van dit soort alleskunners zorgt er inderdaad voor dat veel mensen na het eindexamen een tussenjaar nemen om "zichzelf te ontdekken". Persoonlijk trek ik dit argument niet, maar dit boekje zette me daarin even aan het denken.
En dan zit je denken "oke, wat als we het dan zonder cijfersdoen?". Nou, gelukkig geeft dit boek daar in H7 ook voorbeelden van. Top. Alsof het op aanvraag was.
Waar ik wel om kon lachen is dat het hele betoog er naartoe schrijft dat cijfers een mindere rol moeten krijgen, maar dat het boek vol staat met numerieke onderzoeksresultaten. Toch handig die cijfertjes en de interpretatie ervan.
Fun fact: boek is precies 102 pagina's. Groetjes.
Schrijver beschrijft cijfers als kunstmest, op de korte termijn gaan leerlingen sneller groeien/leren maar op de lange termijn verpest het de bodem. Als leerling snap ik heel goed dat je van cijfer naar cijfer werkt, je krijgt er schijnbaar 102 per jaar. Echter onthoud je weinig (zweten, weten, vergeten).
Hoewel ik zelf fan ben van de cijferstructuur, zodat je resultaten kan meten kan ik me wel vinden in het argument dat onderwijs focust op hoe je van een 5 een 6 kan maken ipv hoe je van een 8 een 10 gaat maken. Dat betoog kunnen we wellicht wat mee, je kan soms beter een expertise hebben dan "van alles een beetje weten".
Het smeden van dit soort alleskunners zorgt er inderdaad voor dat veel mensen na het eindexamen een tussenjaar nemen om "zichzelf te ontdekken". Persoonlijk trek ik dit argument niet, maar dit boekje zette me daarin even aan het denken.
En dan zit je denken "oke, wat als we het dan zonder cijfersdoen?". Nou, gelukkig geeft dit boek daar in H7 ook voorbeelden van. Top. Alsof het op aanvraag was.
Waar ik wel om kon lachen is dat het hele betoog er naartoe schrijft dat cijfers een mindere rol moeten krijgen, maar dat het boek vol staat met numerieke onderzoeksresultaten. Toch handig die cijfertjes en de interpretatie ervan.
Fun fact: boek is precies 102 pagina's. Groetjes.
June 26, 2024
Zeer beknopte maar wel pakkende introductie op de wijze waarop het geven van cijfers de drie pijlers van motivatie (autonomie, competentie en verbondenheid) bij leerlingen - en ook docenten - weghaalt. Voor iedereen die zich bezig houdt met onderwijs, leerlingen en leren, en dat wil verbeteren. Soms wat erg kort door de bocht geschreven.
December 14, 2023
Er knaagt iets, maar ik weet niet zo goed wat.
May 4, 2024
In het begin is er eigenlijk niks nieuws. Het gaat over het Car-model en hoe dat de basis zou moeten zijn. Pas later dacht ik echt oh dit is een handige bron voor mijn Pedagogiek opdrachten.
September 23, 2024
Dit boekje zet je aan het denken over het schoolsysteem en de impact daarvan op de motivatie van scholieren. Toch miste ik af en toe wat diepgang, omdat de analyse soms wat oppervlakkig bleef. Ik zit nog steeds met veel onbeantwoorde vragen. Desondanks biedt het boek stof tot nadenken en draagt het bij aan de discussie over de noodzaak van verandering in het onderwijssysteem.
April 16, 2025
Leest heerlijk weg en geeft een fijne blik op de druk die door huidige scholieren wordt ervaren. Ik zou graag nog meer lezen over andere manieren, en bijvoorbeeld ook het Scandinavische perspectief willen zien. Verder absoluut een aanrader.
April 29, 2025
In één zit uitgelezen! Erg interessant over hoe het onderwijs in Nederland gefocust is op cijfers en wat de gevolgen hiervan zijn.
May 16, 2024
Door dit boek een aantal vreugdevolle en traumas herbeleefd. Het schoolsysteem moet inderdaad anders. Maar hoe... Daar geeft Visser mooie inspiratie voor. Ik ben benieuwd wat ome Geert ermee gaat doen.
December 9, 2023
Interessant pleidooi en zeker het lezen waard als je pubers hebt of in het (middelbaar) onderwijs werkt!
March 15, 2024
Interessante aanzet om na te denken over ons schoolsysteem en het geven van cijfers. Ik ben het eens met Visser dat cijfers motivatie en leerplezier in de weg kunnen zitten, maar het voelt wat kort door de bocht om dit alleen aan die cijfers te wijten. Ik ben nieuwsgierig naar hoe dit is in andere landen die hoog op de WEF ranking scoren.
July 12, 2025
Inspirerend betoog voor een onderwijssysteem dat geen faalangst kweekt maar motivatie koestert. Ik blijf wel zitten met de vraag: wat kan ik als individuele leerkracht doen in zo’n log en bureaucratisch onderwijssysteem?
December 20, 2023
Mooi dat er aandacht is voor stress in het onderwijs. Het onderwerp had alleen een beter en minder eenzijdig boek verdiend.
April 7, 2025
Belangrijk onderwerp gebracht met humor
September 22, 2024
Een mooie analyse van hoe we in een ideale wereld het schoolsysteem zouden kunnen inrichten. Als de huidige, niet-ideale wereld eenmaal wil meeveranderen dan komen we er wel.
Read
October 20, 2024Prikkelend pamflet. Het zet me weer eens aan het denken over motivatie van leerlingen en de rol van cijfers daarin. Het is natuurlijk één aspect van het onderwijs, maar daarvoor is dit wel een makkelijk leesbaar startpunt.
Read
April 21, 2025Oh boyoyoy, ik heb notities gemaakt tijdens het lezen en dan weet je dat het menens is...
Eerst en vooral mijn credentials: leerkracht secundair onderwijs sedert 8 jaren, bezitter van 3 hogere diploma's (ik had het ook nooit gedacht) en bovendien ook afgestudeerd op m'n 17e met een slordige 24 en 25 procent voor wiskunde en natuurwetenschappen. Het stoefen is daarmee afgesloten.
Het gros van mijn leerlingen en ik schelen zo'n 15 jaar in leeftijd. Ik heb dus al dubbel zo lang geleefd als zij hier op deze aarde rondlopen. Het doet me pijn in het hart om het te zeggen en ik ben er zeker van dat puberende Maaike zo hard met haar ogen zou gedraaid hebben dat ze op de grond tolden, maar... VROEGER WAS HET ANDERS HOOR. Ugh, ik haat die platitude ook. Maar goed, wat bedoel ik er dan mee?
Dit boek is geschreven over het Nederlandse onderwijs en hoewel ik het betwijfel, moet het toch zijn dat die guitige Nederlandse jongelingen van een ander soort klei gemaakt zijn want de puberteit en al zijn uitingen heeft blijkbaar over de grens geen invloed op hen. Zo zijn ze in tegenstelling tot hun Vlaamse soortgenoten makkelijk te stimuleren om eens niet op hun gsm te kijken, hebben ze een aandachtspanne die wél langer is dan de tijd die nodig is om je vinger van boven naar beneden op een TikTok-filmpje te doen swipen en zijn ze op de koop toe nog eens geen uitdaging qua klasmanagement? Nou, moe! Ik ga ervan uit dat ik hier schromelijk aan het overdrijven ben, maar dan doet Visser dat mijns inziens toch ook.
Een aantal notities:
- De idee dat een curriculum op een humaniora (ik neem even dit algemene woord om niet telkens de parallel met ASO/Doorstroom en vwo te moeten maken) op een aantal vakken toegespitst zou moeten worden gaat direct in tegen het concept van de ontwikkeling van de homo universalis; wat toch de basis vormt voor de oprichting van een algemene vorming? Het heeft net zijn voordelen om in contact te komen met heel wat vakken. Zo weet ik nu dat ik nooit microbiologie zal snappen. Een zeer kwalijk feit voor mijn wederhelft die het tot zijn voornaamste bezigheid beschouwd, maar hij heeft dan weer geen kaas gegeten van concepten als de piramide van Maslow en kan niet uitleggen wat behaviorisme is.
- Dat leidt me tot het volgende punt: experimenten op dieren aanhalen om conditionering gelijk te trekken met een 21ste-eeuwse puber? Ay, caramba. Nogal laatdunkend om jongeren als een aap te kwalificeren. Een kind dat sinds de letterlijke babytijd beïnvloed wordt door de huidige massamediamaatschappij smet de gevolgen op de hersenen en plus; dat is nu toch wel een ander wezen dan onze brave grootouders die nog met de regel kregen als ze 'rosa rosa rosae' verkeerd opzeiden?
- Een puber heeft andere prioriteiten dan aan mijn lippen te hangen. Ik beloof het Visser, ik probeer écht. Ik duid bij elk onderwerp (zeker als het énorm ver van hun leefwereld afligt en pas op, middeleeuwse geschiedenis is dat ten zeerste) waarom het in het curriculum zit, wat het voor hun leven kan betekenen etc. Helaas pindakaas, als je dan denkt dat elke leerling aan het drummen is om mijn lokaal binnen te komen, dan gaat deze captain, my captain het niet lang volhouden. Hun frontale kwab is nog niet volgroeid en dan kan ik wel romantisch staan doen over romaanse en gotische kerken, maar op zichzelf gaan ze heus niet de kerkroute van Oost-Vlaanderen fietsen. Motivatiepsycholoog Maarten Vansteenkiste heeft het daarom al lang niet meer over intrinsieke en extrinsieke motivatie. Hij spreekt eerder van autonome motivatie. Ik vertelde mijn kinderen dat samenvatten belangrijk is. Niet alleen voor de leerstof, maar ook als je veel informatie te verwerken krijgt op korte tijd. Zoals mocht ooit de dokter heel slecht nieuws te vertellen hebben. Dan is het goed dat je weet wat lieve, verzachtende woorden zijn en wat nu eigenlijk de diagnose is. Toen ik dat zei, snapten ze het wel. Kennis leidt tot persoonlijke groei en geeft de kans aan een jongere om impliciet en vooral op de lange termijn een empatisch vermogen te kweken en een identiteit te vormen. Daarna nog eens beginnen over jager-verzamelaars, ammehoela.
- De lat hoog leggen en aan relatiebevordering doen zijn geen exclusieve kwaliteiten. Mijn leerlingen zijn altijd welkom bij mij; maar ik verwacht ook dat ze hun beste beentje voorzetten. Mijn eerste les start ik standaard met 'respect geven is respect krijgen'. En geloof me, als ze willen dan blijven ze wel eens hangen na de bel.
- VRIJE-UITLOOPKINDEREN? Qué? Zijn we niet beschaamd? Ik heb de school waarover sprake is opgezocht. Een ouder betaalt het equivalent van 3 keer mijn maandelijkse elektriciteit-, gas en waterrekening om hun kind een 'tijdensschoolse opvang' te geven. Een diploma halen hoeft niet? Ah nee, want als het kind staatsexamens wil doen dan kunnen de ouders gelukkig zelf dit traject betalen. Een ondemocratischere school ken ik niet. Een kind uit een arbeidersfamilie, met migratie-achtergrond, met significante rekeningen en ferme tegenslagen in het leven kan in het algemeen onderwijs terecht om een breed palet aan onderwijsvakken te krijgen. Niet elk gezin kan een kind een privéschool en brede culturele opvoeding aanreiken. Dan is school daar om daarin bij te spijkeren. Dát is democratisch.
Onderwijs opent deuren dixit mijn moeder en ze had verdorie gelijk ook. Al was ze beduidend minder blij toen ik die 24 en 25 procent 6 jaar lang wist af te leveren. Gelukkig zag ze ook wat voor kind ik dan wel was: een kind dat goed zou passen voor de klas. En verdorie, 't is weer typisch. Ze had gelijk...
Eerst en vooral mijn credentials: leerkracht secundair onderwijs sedert 8 jaren, bezitter van 3 hogere diploma's (ik had het ook nooit gedacht) en bovendien ook afgestudeerd op m'n 17e met een slordige 24 en 25 procent voor wiskunde en natuurwetenschappen. Het stoefen is daarmee afgesloten.
Het gros van mijn leerlingen en ik schelen zo'n 15 jaar in leeftijd. Ik heb dus al dubbel zo lang geleefd als zij hier op deze aarde rondlopen. Het doet me pijn in het hart om het te zeggen en ik ben er zeker van dat puberende Maaike zo hard met haar ogen zou gedraaid hebben dat ze op de grond tolden, maar... VROEGER WAS HET ANDERS HOOR. Ugh, ik haat die platitude ook. Maar goed, wat bedoel ik er dan mee?
Dit boek is geschreven over het Nederlandse onderwijs en hoewel ik het betwijfel, moet het toch zijn dat die guitige Nederlandse jongelingen van een ander soort klei gemaakt zijn want de puberteit en al zijn uitingen heeft blijkbaar over de grens geen invloed op hen. Zo zijn ze in tegenstelling tot hun Vlaamse soortgenoten makkelijk te stimuleren om eens niet op hun gsm te kijken, hebben ze een aandachtspanne die wél langer is dan de tijd die nodig is om je vinger van boven naar beneden op een TikTok-filmpje te doen swipen en zijn ze op de koop toe nog eens geen uitdaging qua klasmanagement? Nou, moe! Ik ga ervan uit dat ik hier schromelijk aan het overdrijven ben, maar dan doet Visser dat mijns inziens toch ook.
Een aantal notities:
- De idee dat een curriculum op een humaniora (ik neem even dit algemene woord om niet telkens de parallel met ASO/Doorstroom en vwo te moeten maken) op een aantal vakken toegespitst zou moeten worden gaat direct in tegen het concept van de ontwikkeling van de homo universalis; wat toch de basis vormt voor de oprichting van een algemene vorming? Het heeft net zijn voordelen om in contact te komen met heel wat vakken. Zo weet ik nu dat ik nooit microbiologie zal snappen. Een zeer kwalijk feit voor mijn wederhelft die het tot zijn voornaamste bezigheid beschouwd, maar hij heeft dan weer geen kaas gegeten van concepten als de piramide van Maslow en kan niet uitleggen wat behaviorisme is.
- Dat leidt me tot het volgende punt: experimenten op dieren aanhalen om conditionering gelijk te trekken met een 21ste-eeuwse puber? Ay, caramba. Nogal laatdunkend om jongeren als een aap te kwalificeren. Een kind dat sinds de letterlijke babytijd beïnvloed wordt door de huidige massamediamaatschappij smet de gevolgen op de hersenen en plus; dat is nu toch wel een ander wezen dan onze brave grootouders die nog met de regel kregen als ze 'rosa rosa rosae' verkeerd opzeiden?
- Een puber heeft andere prioriteiten dan aan mijn lippen te hangen. Ik beloof het Visser, ik probeer écht. Ik duid bij elk onderwerp (zeker als het énorm ver van hun leefwereld afligt en pas op, middeleeuwse geschiedenis is dat ten zeerste) waarom het in het curriculum zit, wat het voor hun leven kan betekenen etc. Helaas pindakaas, als je dan denkt dat elke leerling aan het drummen is om mijn lokaal binnen te komen, dan gaat deze captain, my captain het niet lang volhouden. Hun frontale kwab is nog niet volgroeid en dan kan ik wel romantisch staan doen over romaanse en gotische kerken, maar op zichzelf gaan ze heus niet de kerkroute van Oost-Vlaanderen fietsen. Motivatiepsycholoog Maarten Vansteenkiste heeft het daarom al lang niet meer over intrinsieke en extrinsieke motivatie. Hij spreekt eerder van autonome motivatie. Ik vertelde mijn kinderen dat samenvatten belangrijk is. Niet alleen voor de leerstof, maar ook als je veel informatie te verwerken krijgt op korte tijd. Zoals mocht ooit de dokter heel slecht nieuws te vertellen hebben. Dan is het goed dat je weet wat lieve, verzachtende woorden zijn en wat nu eigenlijk de diagnose is. Toen ik dat zei, snapten ze het wel. Kennis leidt tot persoonlijke groei en geeft de kans aan een jongere om impliciet en vooral op de lange termijn een empatisch vermogen te kweken en een identiteit te vormen. Daarna nog eens beginnen over jager-verzamelaars, ammehoela.
- De lat hoog leggen en aan relatiebevordering doen zijn geen exclusieve kwaliteiten. Mijn leerlingen zijn altijd welkom bij mij; maar ik verwacht ook dat ze hun beste beentje voorzetten. Mijn eerste les start ik standaard met 'respect geven is respect krijgen'. En geloof me, als ze willen dan blijven ze wel eens hangen na de bel.
- VRIJE-UITLOOPKINDEREN? Qué? Zijn we niet beschaamd? Ik heb de school waarover sprake is opgezocht. Een ouder betaalt het equivalent van 3 keer mijn maandelijkse elektriciteit-, gas en waterrekening om hun kind een 'tijdensschoolse opvang' te geven. Een diploma halen hoeft niet? Ah nee, want als het kind staatsexamens wil doen dan kunnen de ouders gelukkig zelf dit traject betalen. Een ondemocratischere school ken ik niet. Een kind uit een arbeidersfamilie, met migratie-achtergrond, met significante rekeningen en ferme tegenslagen in het leven kan in het algemeen onderwijs terecht om een breed palet aan onderwijsvakken te krijgen. Niet elk gezin kan een kind een privéschool en brede culturele opvoeding aanreiken. Dan is school daar om daarin bij te spijkeren. Dát is democratisch.
Onderwijs opent deuren dixit mijn moeder en ze had verdorie gelijk ook. Al was ze beduidend minder blij toen ik die 24 en 25 procent 6 jaar lang wist af te leveren. Gelukkig zag ze ook wat voor kind ik dan wel was: een kind dat goed zou passen voor de klas. En verdorie, 't is weer typisch. Ze had gelijk...
December 16, 2023
Prettig leesbaar boekje dat op zijn minst stof tot nadenken geeft. Zou het anders moeten, anders kunnen? Zeker de moeite waard.
Wel jammer is dat Visser impliciet docenten afschildert als een groep incompetente volgers. Hij doet het beroep en de mensen die elke dag weer voor al die leerlingen staan echt tekort.
Wel jammer is dat Visser impliciet docenten afschildert als een groep incompetente volgers. Hij doet het beroep en de mensen die elke dag weer voor al die leerlingen staan echt tekort.
February 11, 2024
Aardig boekje. Leest lekker weg. Jammer dat het geven van cijfers de enige oorzaak is die wordt gegeven voor het afnemen van intrinsieke en autonome motivatie bij leerlingen.
Displaying 1 - 30 of 163 reviews