Στάθηκα σε μια άκρη της μικρής αίθουσας που την κυριαρχούσε το αριστούργημα. Έψαξα ένα ένα τα πρόσωπα των ανθρώπων που το κοίταζαν. Υπήρχε ο θαυμασμός, η περιέργεια, ακόμα και το λίγο βαριεστημένο βλέμμα των ανθρώπων που επισκέπτονται ένα μουσείο γιατί πρέπει να το επισκεφτούν. Τέσσερα όμως πρόσωπα είχαν μια διαφορετική έκφραση. Την έκφραση μιας απορίας, σκέψεως, «μελέτης» θα μπορούσα να πω. Τέσσερις άνθρωποι δεν θαύμαζαν ή χάζευαν το αριστούργημα, αλλά το μελετούσαν σαν αντικείμενο δουλειάς. Κι αυτοί οι τέσσερις άνθρωποι με την ιδιαίτερη έκφραση ήταν ο εισαγωγεύς των ηλεκτρικών μηχανημάτων, ο πρίγκιπας, ο Εγγλέζος μπεκρής μου και, φυσικά, ο καθηγητής κάτω από το καλοκάγαθο ύφος και την αρχαιολογική φλυαρία του. Ο πέμπτος, ασφαλώς, αλλά αυτό δεν το’ βλεπα, θα ήμουν εγώ.
Αν και έχω διαβάσει μόνο ένα βιβλίο του συγγραφέως, πριν από αυτό, μπορώ να πω ότι ήταν κάτι διαφορετικό. Διατηρεί την ίδια δομή στο πως παρουσιάζει τα γεγονότα, ωστόσο διαφέρει. Σε κάποια στιγμή νόμιζα πως είναι έργο άλλου συγγραφέα και όχι του Γιάννη Μαρή. Αυτό για εμένα είναι μεγάλο κατόρθωμα. Να έχει την ικανότητα, δηλαδή, ο εκάστοτε συγγραφέας να εναλλάσσεται και να μην έχει ένα τυποποιημένο ύφος. Το συγκεκριμένο βιβλίο ήταν αρκετά καλό. Έχει ενδιαφέρον. Τα τρία αστεράκια τα έδωσα καθαρά για τον τρόπο που τελειώνει, και κυρίως για τον πανέξυπνο Γιώργο Στεφάνου, τον πρωταγωνιστή. Ήμουν σίγουρη ότι δεν θα άφηνε τα πράγματα στην τύχη τους -στον καθηγητή Φόυερμπαχ- , αλλά δεν περίμενα και αυτά που έγιναν. Πραγματικά μια εξαιρετική δουλειά !!!
Το πιο περίεργο από τα βιβλία που διάβασα μέχρι στιγμής του Μαρή (τρία μέχρι τώρα). Δεν έχει αστυνομικό στην υπόθεση και όλη η ιστορία είναι αφήγηση του πρωταγωνιστή. Στην αρχή με κούρασε γιατί φαινόταν σαν μονόλογος αλλά το τέλος δικαίωσε. Εκπληκτικό κονσεπτ. Δεν παίρνεις ιδέα μέχρι το τέλος και γίνεται η αποκάλυψη. Πολύ ωραίο βιβλίο.
Πώς να κλέψετε τον Ηνίοχο των Δελφών κ να μην σας πάρουν είδηση. Κλασικός Μαρής. Χωρίς τον Αστυνόμο Μπέκα. 5 αστέρια για το τέλος κυρίως. Καταφέρνει κ δίνει λύση στο κουβάρι που έχει πλέξει, με αληθοφανή τρόπο.
Και μόνο για την επιλογή του θέματος, να οργανωθεί μια ολόκληρη συμμορία για να κλέψει τον Ηνίοχο των Δελφών από το μουσείο, του το δίνω! Πρωταγωνιστής ένας που στρατολογείται για τον σκοπό αυτόν. Μπαίνεις στο κλίμα της εποχής, ζεις και κυκλοφορείς στα στενά των Δελφών και συγχωρείς τις όποιες υπερβολές στην πλοκή. Την παράσταση κλέβουν ο καθηγητής Φόυερμπαχ, αλλά και ο Άγγλος!
Οπως πάντα ο Μαρής δεν απογοητεύει το χαμόγελο της Πυθίας είναι μια πολύ έξυπνη ιστορία με πολύ ωραίους πρωταγωνιστές, ανθρώπινους. Διαβάζετε μονορούφι.