Ο Γιάννης Ξανθούλης (English: Giannis Xanthoulis) είναι Έλληνας μυθιστοριογράφος, θεατρικός συγγραφέας και δημοσιογράφος. Γεννήθηκε το 1947 στην Αλεξανδρούπολη από οικογένεια προσφύγων και σπούδασε δημοσιογραφία, σχέδιο και ενδυματολογία θεάτρου. Από το 1969 εργάζεται ως δημοσιογράφος και χρονογράφος, ενώ το πρώτο του μυθιστόρημα, Μεγάλος Θανατικός, κυκλοφόρησε το 1981. Έγινε ευρύτερα γνωστός από τα χρονογραφήματά του στην Ελευθεροτυπία, καθώς και από τα σατιρικά του κείμενα και θεατρικά έργα, πολλά από τα οποία ανέβηκαν σε ελληνικές σκηνές. Έχει επίσης γράψει και εικονογραφήσει παιδικά βιβλία. Βιβλία του έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες. Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων και της ΕΣΗΕΑ.
Έρωτας τρελός. Τα μνημεία της, τα τοπία της, η κουλτούρα της, η κουζίνα της, αυτός ο Βόσπορος......Θέλω να ξαναπάω και να ξαναπάω και να ξαναπάω......Αν και μπλεγμένο μεταξύ μυθιστορίας και πραγματικών εντυπώσεων του συγγραφέα από τα ταξίδια του στην Πόλη δεν με χάλασε καθόλου. Κι ας μου πέταξε μες στη μέση του κειμένου πάλι κάτι περίεργες συμπτωματολογίες περί φαντασμάτων, ότι και καλά ένας φίλος φίλου που τον ξενάγησε στη μυστική πόλη ήταν φάντασμα, δεν νοιάστηκα καθόλου. Εγώ έμεινα στην Πόλη που ανακάλυψε ο συγγραφέας, όχι την τουριστική αλλά την περιπατητική. Πού κάνουν ξεχωριστά γλυκά, πού έχει πορνεία, που έχει χαμάμ (πολύ ωραίες οι περιγραφές στα ανδρικά χαμάμ, η διαδικασία, οι μυρωδιές, τα βλέμματα των γύρω σου), πικάντικες λεπτομέρειες για την ιστορία της οθωμανικής αυτοκρατορίας, μυστικά και ψέματα, κουλτούρα και πολιτισμός, πολύ ωραία πράγματα που με συνήρπασαν. Καλογραμμένο, απαραίτητο για όποιον ξαναπάει στην Πόλη και το σχήμα του βολεύει πολύ!
Αναπάντεχο και καλοδεχούμενο δώρο...η συνέχεια του βιβλίου που πρωτοκυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Μεταίχμιο το 2011! Στη συνέχεια του βιβλίου ο Ξανθούλης συγκρίνει την Πόλη του 2008 με τη σημερινή (2013) μετά τα γεγονότα στην πλατεία Ταξίμ την άνοιξη του 2013 και με τον Ερντογάν στην εξουσία. Τι άλλαξε, τι διαστρεβλώθηκε, τι έχει ανάγκη η Τουρκία και τι ετοιμάζεται για το 2023, όπου συμπληρώνονται 100 χρόνια τουρκικής δημοκρατίας. Η ματιά του συγγραφέα άμεση, καίρια, ειλικρινής, όσο γίνεται αντικειμενική. Νέα στοιχεία, αλλαγές, νέες ταυτότητες, εκπλήξεις (όχι πάντα ευχάριστες) κι όμως μια πόλη που εξακολουθεί να γοητεύει και να θέλγει. Και με μεγάλη χαρά διαπίστωσα ότι όσο υπάρχει η Πόλη θα υπάρχουν και σελίδες για να γράψει κανείς, οπότε, κύριε Ξανθούλη, ξέρετε τι πρέπει να κάνετε! Στις τελευταίες σελίδες περνά ακόμη και η εφήμερη τηλεοπτική κουλτούρα μέσω του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς και του Εζέλ, όλα όμως επισκιάζονται από την προσωπική νότα του μεγάλου συνθέτη Τοϊγκάρ Ισικλί, που ανεβάζει τη μουσική επένδυση των σαπουνοπερών σε επαγγελματικά επίπεδα! Το βιβλίο θα ξαναδιαβαστεί άμεσα!
For the sake of the international members of goodreads I will write my thoughts on this book in English. I read it while I am still reading a History of the Arab peoples of Albert Hourani (a sweeping panorama of the history of the Arabs, highly recommended). This was a fortuitous incidence because it added another piece in the enormous puzzle of the arab world. Instabul or Konstantinoupolis for the Greeks is one of these places where ‚Sehnsucht“ (longing, lost or unfulfilled dreams and wishes) are projected. Giannis Xanthoulis wrote a memoir, travelogue, diary or simply described thoughts and feelings after visiting this wonderfull city. I enjoyed the book but the long „metaphysical“ experiences during one of his visits marred my appreciation. I would like to have read more about the aristocratic family he met during the lavish dinner on the other side of Bosphorus or about the persons he met in the city and served as guides. It would have completed the picture of Polis. He promises to go back, I promise to read Orhan Pamuks Instanbul just to learn more about this city who has haunted the history and the lives of almost all Greeks for more than four centuries.
Κάθε σελίδα και ένα παράθυρο, από το οποίο το μυαλό πετά και περιδιαβαίνει νοσταλγικά ανάμεσα στην Πόλη των Πόλεων. Το βιβλίο σου αφήνει αυτή την πικρή γεύση της χαρμολύπης που κουβαλά κάθε επισκέπτης στις αποσκευές του, όταν έλθει η στιγμή να αφήσει πίσω του την Κωνσταντινούπολη....για να επιστρέψει πάλι στην αγκαλιά της και να αναζητήσει τις ίδιες εμπειρίες.