محتوای کتاب یک دوره مسایل اعتقادی و کلامی بر پایه الهیات اسلامی و از منظر مذهب شیعه امامیه است.عقل و وحی -کتاب و سنت- مرجع داوری نهایی در تصمیمگیریها و ارزیابیها بوده است. در این میان، از آرا و اندیشه های متفکران اسلامی، به ویژه اندیشمندان شیعه امامیه، بهرههای فراوان برده شده است. و به انگیزه حقشناسی و امانت داری مصادر و منابع آراء و اندیشههای دیگران نقل گردیده و احیانا نام آنان در متن پاورقی آورده شده است. بحثهای کتاب از نظر ساختاری به روش درسنامهای تنظیم گردیده است. کوشش شده است نثر کتاب روشن و روان باشد و از اصطلاحات نامانوس و نامفهوم یا ترکیبهای کلامی ثقیل و دشوار پرهیزگردد.
کتاب به من معرفی شده بود. اولین کتاب منسجمی بود که در مورد کلام اسلامی میخوندم. بعضا در کتب علوم دینی مدارس میشود همین مطالب را پیدا کرد اما ناقص و حتی گمراه کننده. کتاب سرفصل های مشخص دارد و اگر کسی میخواهد کل کتاب را نخواند میتواند با مراجعه به فهرست به راحتی در مورد موضوع مورد نظر پاسخی بیابد. سعی شده تا همه نظرات پیرامون موضوعات مختلف را جمع کند و این بسیار خوب بود. حتما در آینده به کتاب رجوع خواهم کرد. کتاب را جهت یافتن ادله شیعه پیرامون اثبات خداوند خواندم و ادله خوبی آورده شده بود.
از کتاب: <حکیم لاهیجی: آدمی را به خدای تعالی رو راه است: یکی را ظاهر و دیگری را باطن. راه ظاهر، راه استدلال است، و راه باطن، راه سلوک. را استدلال مقدم است بر راه سلوک، چه، تا کسی نداند منزل هست، طلب راهی که به منزل برد نتوان کرد. درجای دیگر گفته است: پیش از استحکام علم حکمت و کلام، ادعای تصوف، عامفریبی و شیادی باشد.>
<علامه طبابایی نیز در این باره میگوید: هیچ کس اعم از مومن و کافر، تردید ندارد که انسان در لحظههای خطر که از همه اسباب علل نجاتبخش ناامید میشود، به سوی قدرتی برتر که مافوق اسباب است و عجز و غفلت و نسیان در او راه ندارد روی میآورد و از او یاری میجوید...بنابراین امید بالفعل در نفس انسان نسبت به وجوری قاهر، گواه بر تحقق عینی آن است، وجود چنین قدرتی را فطرت انسان به روشنی درک میکند اگرچه در اثر سرگرمی بسیار به اسباب و امور ظاهری چه بسا از آن غفلت کند...>