احتمالن مسئلهی عجیبی که تا بحال چیزی از خانم گلمحمدی نخونده بودم؛ چون گویا اثر دیگهای از ایشون منتشر نشده. اما وقتی یه روز نسبتن کمحوصله و در حالی که هنوز ۲۰۰ صفحه از خوندنِ دوبارهی جنایت و مکافات داستایفسکی مونده بود، تصمیم گرفتم رمان جدیدی رو شروع کنم و چند صفحهی ابتدای «نسیان» رو خوندم فهمیدم که این کتاب رو نمیشه نخونده رها کرد.قصهی زندگی یه دختر متولد دهه ۵۰ در سالهای دههی ۶۰ که نویسنده در نوشتن و تداعی حال و هوای اون سالها کوچکترین کمفروشی نکرده. من خیلی اهل خاطرهبازی نیستم، ولی اگه نوستالژیایی وجود داشته باشه، شهناز گلمحمدی در نسیان به شیوهی هنرمندانهای ازش استفاده کرده.این کتاب قطعن بیایراد نیست و بعضی جاهاش رو میشه از نو نوشت؛ اما در مجموع اثری جذاب و خوندنیه با ماجراهایی که هر کدوم از ما دهه پنجاهیها و شصتیها باهاش خاطرههای شخصی داریم.