Ze waren verliefd maar konden niet samen verder. Ria, weduwe, en Edwin, gescheiden, komen elkaar een half leven later opnieuw tegen en besluiten nooit meer uit elkaar te gaan. Ze brengen vele gelukkige jaren met elkaar door, tot Ria tekenen van dementie begint te vertonen. Ze lijdt onder hallucinaties, herkent Edwin niet meer en begint te schreeuwen als ze hem ziet. Hij blijft zich over haar ontfermen, maar haar toestand verslechtert zo dat hij het uiteindelijk niet meer kan opbrengen haar te verzorgen. Op zeer aangrijpende wijze vertelt hun kleindochter over haar oma, die de greep op de werkelijkheid langzaam kwijtraakt, en haar opa, die de liefde van zijn leven een tweede keer verliest, ditmaal aan een ziekte die de herinnering aan hun grote geluk definitief vernietigt.
Wat een indrukwekkend boek zeg. Een boek waarbij je zelf na het lezen ook vragen stelt. Je ze zelfs bespreekbaar maakt met je partner. Want het kan je zelf ook overkomen....
Samenvatting: Ze waren verliefd maar konden niet samen verder. Ria, weduwe, en Edwin, gescheiden, komen elkaar een half leven later opnieuw tegen en besluiten nooit meer uit elkaar te gaan. Ze brengen vele gelukkige jaren met elkaar door, tot Ria tekenen van dementie begint te vertonen. Ze lijdt onder hallucinaties, herkent Edwin niet meer en begint te schreeuwen als ze hem ziet. Hij blijft zich over haar ontfermen, maar haar toestand verslechtert zo dat hij het uiteindelijk niet meer kan opbrengen haar te verzorgen. Op zeer aangrijpende wijze vertelt hun kleindochter over haar oma, die de greep op de werkelijkheid langzaam kwijtraakt, en haar opa, die de liefde van zijn leven een tweede keer verliest, ditmaal aan een ziekte die de herinnering aan hun grote geluk definitief vernietigt.
Het boek leest heel makkelijk en vlot. Het is zeer aangrijpend, zodat je heel snel wilt doorlezen, zodat je weet wat er allemaal speelt. Het heden en verleden wat aangehaald wordt. De gevoelens die je overneemt tijdens het lezen. Af en toe kippenvel momenten. Voor mij nu achteraf herkenbare momenten.
Confronterend en aangrijpend boek. Het laat je nadenken over hoe anders het leven kan lopen dan je ooit had gewenst, hoe dementie niet alleen de herinneringen wegneemt, maar ook relaties compleet kan ontwrichten. De pijn van de partner die ziet hoe deze ziekte van de geliefde een onherkenbaar andere persoon maakt, het gevoel van machteloosheid. Dat een grootse liefde hieraan ten onder gaat, dat de belofte niet kan nageleefd worden. Ontroerend mooi..
Een boek dat je na laat denken over de vraag : wat doe ik als mijn partner dement wordt? kan ik het aan deze zelf te verzorgen? blijf je bij elkaar tot het eind?
wat een prachtig verhaal! Over liefde vinden en liefde kwijt raken en terug vinden en weer moeten verliezen (dementie) Wat zal ik doen?.....die vraag houdt mij nog wel even bezig!
De belofte beschrijft het verhaal van een man die kampt met het verliezen van zijn vrouw aan dementie. Tevens beschrijft het boek het verhaal, hetzij in mindere mate, van de achteruitgang van de vrouw.
Edwin heeft zijn vrouw Ria beloofd haar nooit te verlaten. Maar wat als Ria lijdt aan dementie en steeds verder achteruit gaat? Wat als zij zichzelf niet meer is? Wat als zij Edwin niet meer als Edwin ziet, maar hem aanziet voor iemand anders? Wat als zij hem gaat beschuldigen van dingen die hij niet gedaan heeft?
De ongelooflijk moeilijke strijd van Edwin is in dit boek prachtig beschreven. Tevens de belevenis van Nadine die haar opa en oma bijstaat. De gebeurtenissen geven haar moeilijke momenten in het leven. Laat haar nadenken over het leven en over haar eigen handelen. Wat is goed? Wanneer denk je aan een ander en wanneer aan jezelf? Hoe kun je er voor iemand zijn in de situatie zoals die is bij Edwin en Ria?
Een schitterend boek. Een boek die iedereen zal raken die iemand kent of heeft gekend met dementie. Maar ook een boek die iemand kan raken die hier niet direct mee te maken heeft gehad nog. Een boek wat inzicht geeft in het verhaal achter dementie. Die verder gaat dan de feitelijkheden. Die de strijd weergeeft van zowel de dementerende als de mensen om die persoon heen.
Dit boek beschrijft wat dementie kan betekenen voor de geliefden van de zieke. Het is schrijnend en mooi tegelijk, toont de pijn en het verdriet, maar ook de liefde en de verbondenheid. Toont de mens achter de ziekte.
Nadine Ahr, De belofte, Amsterdam: Em. Querido’s Uitgeverij BV, 25 februari 2014, 240p.
Biografie
Nadine Ahr is geboren in Hannover in 1982. Ze heeft communicatiewetenschappen en geschiedenis gestudeerd. Ze werkt als journaliste voor Die Zeit. 'De belofte' is het enige boek dat Nadine heeft geschreven. Het is een waargebeurd verhaal die het verhaal van haar grootouders vertelt. Ze ontving verschillende prijzen voor haar boek, waaronder de Deutsche Reporterpreis in 2013. Ze woonde al drie jaar lang in Berlijn toen het allemaal begon. Haar oma werd naar een verzorgingstehuis gestuurd. Toen ze klein was, vertelden haar grootouders haar altijd zoveel verhalen over hun leven en wat ze allemaal hadden meegemaakt. Ze ging vaak samen met haar oma boodschappen doen en toen ze wat ouder werd ging Tino, haar lief, altijd boodschappen doen voor haar grootouders. Voordat ze naar Berlijn verhuisd was ging ze nog regelmatig op bezoek bij haar grootouders. Haar oma en haar opa. Haar opa was echter niet haar echte opa. Haar oma, Ria, was eerst getrouwd met iemand die haar mishandelde, haar echte opa. Toen hij was gestorven is ze eindelijk kunnen samen gaan met Edwin. Toen Ria naar een verzorgingstehuis werd gestuurd, voelde Nadine zich schuldig omdat ze hen niet genoeg had komen zien. Ze begon haar grootouders regelmatiger te zien en probeerde vooral Edwin zo veel mogelijk te helpen. Op een dag vroeg ze toen ook Edwin in een rusthuis zat, een andere als die van Ria omdat hij het niet meer kon aanstaan om bij haar te zijn, of ze hun verhaal mocht publiceren. Wekenlang werkten ze aan het boek, om alle verhalen zo juist mogelijk te krijgen. Totdat Edwin stierf voor het boek af was. Ze heeft het boek 'De belofte' opgedragen aan Edwin.
Bronnen : Boek: Nadine Ahr, De belofte, Amsterdam: Em. Querido’s Uitgeverij BV, 25 februari 2014, 240p., geraadpleegd op 4 maart 2018.
Creatieve Verwerkingsopdracht : 5 nieuwe titels
Eeuwig
Ik heb voor deze titel gekozen omdat toen Edwin en Ria weer samen waren, ze aan elkaar hadden beloofd dat ze voor altijd samen zouden blijven. Edwin had beloofd om haar te beschermen en haar nooit meer te laten gaan. Hij had beloofd dat hij voor altijd van haar zou houden.
Zo dichtbij
Ria moest toezien hoe Edwin met Irmgard moest blijven toen ze nog in hetzelfde huis woonden. Ze waren toen zo dicht bij elkaar, maar ze konden niets doen. Toen Edwin met Irmgard getrouwd was en Ria met Friedel woonden ze nog altijd in dezelfde stad. Ze waren dicht bij elkaar en als ze elkaar af en toe zagen dan deed het pijn om te weten dat hoewel ze dicht bij elkaar waren ze er niet samen waren. Van jou
Ook al waren ze niet bij elkaar, hun hart behoorde tot de ander. Edwin noemde Ria altijd ‘zijn meisje’ omdat hij van haar was. Ria was van Edwin en Edwin was van Ria, dat was altijd al zo geweest. Edwin vond het moeilijk om nog nut in zijn leven te vinden zonder Ria omdat zijn hart bij haar was, daarom was hij naar hetzelfde rusthuis als haar gegaan. Toen hij besefte dat het erger ging met haar, is hij veranderd van rusthuis om zijn goeie herinneringen van haar te behouden. Zelfs met zo’n grote afstand tussen hen behoorde zijn hart nog altijd tot Ria, maar hij had genoeg aan zijn herinneringen van haar.
Vergeet me niet
Toen Ria dement begon te worden was het zeer moeilijk voor Edwin. Ze hadden zoveel obstakels overwonnen en nu was er één gekomen die hij niet kon overwinnen. Het deed hem heel veel pijn toen ze vergat wie hij was, wat hij voor haar betekende en hoe hij eruit zag. Hij kon er niet meer mee leven dat ze hem altijd vergiste met Friedel, iemand die haar sloeg en bedroog.
Wachtend
Heel hun leven hebben ze op elkaar gewacht. Ze wisten dat ze bij elkaar hoorden en dat het maar een kwestie van tijd moest zijn eer dat ging gebeuren. Ze hebben gelukkig samen kunnen leven en toen Ria dementie kreeg, wachtte Erwin op de goeie dagen. De dagen, uren, minuten of zelfs seconden waar ze hem wel herinnerde voor wie hij echt was. Hij wachtte urenlang voor een paar minuten. Tot hij niet meer kon wachten.
Een mooi, aangrijpend verhaal verteld door de kleindochter Nadine. Edwin en Ria die door omstandigheden in hun jonge jaren niet bij elkaar kunnen blijven maar elkaar na vele jaren terug vinden. Ze worden samen gelukkig tot Ria tekenen van dementie begint te vertonen en meer en meer wegzakt in haar eigen wereldje. Edwin die haar zo graag ziet en er alles aan wil doen om haar bij hem te houden ziet op een gegeven geen uitweg meer en gaat van haar scheiden. Ze wordt naar een woonzorgcentrum gebracht. Een rollercoaster van emoties. Dit boek bracht me gelijk terug naar mijn eigen jeugd waarbij ook mijn grootmoeder door die ziekte werd getroffen. En hoe het voor mijn grootvader was om haar beetje bij beetje te moeten afgeven.
Wat een prachtig ontroerend verhaal. Zelf ben ik zeer bekommerd rond ouderen en dit verhaal deed me echt wat. Het voelde zo fragiel aan, zo kwetsbaar. Ik leefde echt mee met Edwin. Ik vind het ook pakkend om het hele liefdesverhaal te weten tussen Edwin en Ria. Het gaf me ook een andere visie op dementie en hoe het is om je partner te verliezen aan dementie. Je voelt je echt machteloos... Daarnaast begon ik, net zoals Nadine, mezelf vragen te stellen. Het is zo’n mooi verhaal. Ik raad het zeker aan.
Wunderbare Geschichte. Zeitgenössisch und sehr aktuelle Thematik, die es leicht macht, sich ganz in das Buch hineinzufühlen. Die doch sehr tragische wenn auch wahre Geschichte liest sich locker und leicht, schafft aber trotzdem Tiefe und Trauer an den richtigen Stellen. Die Sprache und Situationenbeschreibung ist wunderbar gelungen, empfehle dieses Buch wirklich jedem!
Dit boek was best een beetje confronterend. De situatie is natuurlijk anders dan bij mij het geval was, maar ook mijn oma had alzheimer. Dit boek bracht herinneringen aan mijn eigen grootouders naar boven. Leuke herinneringen, minder leuke herinneringen. Het boek is leuk geschreven, niet te zwaar en zeker een aanrader
Prachtig en zeer persoonlijk boek! Over dementie, en de vraag wat in dat geval "tot de dood ons scheidt" betekent... Een ode aan de liefde en een ode aan een grootvader.