Седьмой уровень

by Miyuki Miyabe

В дневнике бесследно исчезнувшей токийской школьницы мать находит загадочные слова: "Попытаюсь дойти до седьмого уровня. Безвозвратно?". На другом конце города в незнакомой квартире просыпаются юноша и девушка: они не в состоянии вспомнить, что с ними произошло и откуда на руках у обоих появилась таинственная надпись "Седьмой уровень". Кто они - преступники, скрывающиеся от полиции, жертвы странного преступления, участники дьявольского эксперимента или герои компьютерной игры? Их жизнь сможет продолжаться, только когда страшная загадка будет разгадана.

Genres: Fiction, Mystery, Japanese Literature, Japan

Unknown Binding

First published September 1, 1990

About the author

See also 宮部 みゆき (Japanese language profile) and 宮部美幸 (Chinese language profile).

Miyuki Miyabe (宮部みゆき Miyabe Miyuki) is a popular contemporary Japanese author active in a number of genres including science fiction, mystery fiction, historical fiction, social commentary, and juvenile fiction.
Miyabe started writing novels at the age of 23. She has been a prolific writer, publishing dozens of novels and winning many major literary prizes, including the Yamamoto Shūgorō Prize in 1993 for Kasha and the Naoki Prize in 1998 for Riyū [The Reason] (理由). A Japanese film adaptation of Riyû, directed by Nobuhiko Obayashi, was released in 2004.

Reviews

[Phu · Rating 2 out of 5]

The book makes me sleepy, I haven't had a book like this in a long time.🛌🏻

[Pete WK. · Rating 4 out of 5]

สำหรับเล่นวันนี้เป็นเล่มที่ 2 ของนักเขียนคนนี้ที่เราได้อ่าน
เล่นก่อนหน้านี้ก็คือเรื่องเสียงกระซิบสังหาร

ซึ่งโดยรวมแล้วมันสนุกแต่มาตกม้าตายตรงจุดเฉลยในการฆาตกรรมของเรื่องซึ่งเรามองว่ามันคล้อยตามได้ค่อนข้างยาก และก่อนที่เราจะอ่านเรื่องนี้แล้วอ่านเรื่องย่อแล้วเราพบว่าวิธีการที่จะทำให้คนฆ่าตัวตายโดยแท้จริงและเป็นการฆาตกรรมเราก็บอกได้แค่ว่ามันมีวิธีเดียวแต่เราก็ไม่คิดว่าคนเขียนก็จะใช้วิธีนั้นจริงๆเราก็เลยรู้สึกว่ามันไม่ค่อยน่าประทับใจเท่าไหร่


เข้าเรื่อง


สำหรับเรื่องนี้เราเห็นว่าหลายคนค่อนข้างชอบ และหลายคนพูดว่าเรื่องนี้ค่อนข้างเป็นมาสเตอร์พีซ ซึ่งแน่นอนว่าเราพยายามที่จะไม่คาดหวังอะไรแล้วเพราะเรากลัวว่าในเรื่องนี้มันจะมีการเฉลยทริกต่างๆแล้วมันคล้อยตามได้ยากเหมือนเล่มที่แล้ว



พออ่านจบแล้วมันก็เป็นแบบนั้นจริงๆแต่เราก็ถือว่ามันยังอยู่ในขั้นที่ยอมรับได้

สำหรับเรื่องนี้เรื่องย่อก็คือ 2 ชายหญิงตื่นมาในห้องที่ตัวเองไม่รู้จักและแต่ละคนก็จำชื่อของตัวเองไม่ได้ เนื้อเรื่องย่อแบบนี้ทำให้เราอยากอ่านมากและอยากรู้ว่าเนื้อเรื่องมันจะดำเนินไปแบบไหน


แต่ดูเหมือนว่าเนื้อเรื่องจริงๆของมันจะแตกต่างจากที่เราคิดไว้มากแล้วคิดว่าเรื่องนี้จะเกี่ยวกับฆาตกรโรคจิตที่จับคนมาไว้ในห้องหรือเป็นฆาตกรต่อเนื่องอะไรสักอย่างแต่สุดท้ายแล้วเนื้อเรื่องจริงๆมันไม่ใช่แบบนั้น

มันมีตัวละครแล้วก็ปุ่มของเรื่องค่อนข้างเยอะแต่เอาจริงๆผมสุดท้ายของเรื่องที่จะไปคลี่คลายในตอนสุดท้ายเรายอมรับว่ามันค่อนข้างธรรมดา แต่มันไม่ธรรมดาตรงที่นักเขียนคนนี้เขาฉลาดมากโดยเลือกที่จะเอาปมต่างๆเอาปมที่ 1 ที่ 2 ที่ 3 มาทับซ้อนกันไว้แล้วก็มาผูกเรื่องเขาด้วยกัน ทำให้หนังสือเล่มนี้มันสุดยอดมาก

ซึ่งเอาเข้าจริงๆองค์สุดท้ายที่เป็นปมหลักของเรื่อง มันสามารถเขียนเป็นนิยาย 1 เรื่องได้เลยหมายถึงว่ามันไม่จำเป็นต้องมีอะไรต่างๆที่เกิดขึ้นในเนื้อเรื่องก่อนหน้านั้น มันสามารถเป็นนิยายอีกหนึ่งตัวเรื่องที่สมบูรณ์แบบได้ แต่ด้วยความเก่งกาจของนักเขียนทำให้เนื้อเรื่องมันมีความสลับซับซ้อนมากขึ้น

อย่างที่บอกว่ามันมีการใช้ทริกในการดำเนินเนื้อเรื่องที่ค่อนข้างคล้อยตามได้ยาก แต่สำหรับเล่มนี้เราสามารถมองข้างบนนั้นไปได้เลยเพราะว่าคนเขียนผูกเรื่องได้เยี่ยมมาก


สำหรับเราแล้วเรื่องนี้ถือว่าสนุกมาก

[Nott Pattaradanai · Rating 3 out of 5]

ความหนาระดับ 500 หน้า ซึ่งตอนแรกคาดหวังว่าจะเป็นแนวเกม แต่พอเฉลยเรื่องของเลเวลแล้วต้องร้องว่าอีเหี้ย หลอกกู ไม่สนุกเลยเสียเวลาอ่าน

การวางปมก็ดีแหละ ลุ้นไปว่าทำไมความจำเสื่อม ต่อไปจะเกิดไรขึ้นบ้าง

แต่ปัญหาคือตัวละครเยอะมากและชื่อคล้ายกันอีก อ่านไปงงไปว่าพวกนี้ใครวะ ลืม ถ้าจะให้รู้เรื่องควต้องนั่งทำแผนผังตัวละครแบบเรื่องคินดะอิจิเลยมั้ง

สรุปว่า เนื้อเรื่องอืด เสียเวลากับการอ่านระดับความหนาขนาดนี้มากๆ ดีนะซื้อมาไม่แพง

[Iggyizzy2000 · Rating 4 out of 5]

ผู้แต่ง มิยาเบะ สามารถสร้างสองเรื่องราวคนละขั้ว
ให้ร้อยต่อกันกันอย่างน่าสนใจ
มองข้ามเรื่องของ ‘Whodoneit’ หรือ ‘ใครฆ่า’
กลายเป็นการติดตามตัวละครทุกตัว
ดราม่าของแต่ละตัว
ไปสู่จุดสรุปของเรื่องได้อย่างตื่นเต้น
วางไม่ลง

ทั้งนี้ทั้งนั้นใช่ว่า ‘ฆาตกรรมระดับ 7’ จะไม่มีช่องโหว่
แม้นิยายจะสนุกขนาดไหน
แต่ถ้าผู้อ่านไม่คุ้นชินกับนิยายของ มิยาเบะ (หรืออาจรวมสืบสวนแบบญี่ปุ่น)
อาจสับสนทั้งชื่อตัวละคร สถานที่ที่ใช้อ้างอิงในช่วงแรกๆได้
จุดเหล่านี้ทำให้ผู้อ่านที่ไม่ค่อยได้มีประสบการณ์นิยายสืบสวนของญี่ปุ่นอาจงุนงงและขัดแข้งขัดขาความสนุกได้

[KunPunnawat · Rating 4 out of 5]

เป็นนิยายนักสืบสัญชาติญี่ปุ่นเรื่องแรกที่ได้อ่าน
เนื้อเรื่องออกจะเวอร์ตรงที่เอาการทดลองทางจิตวิทยามาเติมแต่งไปเยอะ

[Franco · Rating 4 out of 5]

Level 7....宮部美幸

佈局精彩，劇情曲折，放不下的那類小說，只是要解開錯縱複雜的謎團，結尾部分要用上太多對白解說，打亂節奏。

“她那麼一死，活著的人就輸定了。誰能贏得了一個死人？那樣贏了就跑太卑鄙了。”

[Puddingwawa · Rating 4 out of 5]

算是有點科幻的推理小說，對於失憶的描述很準確。

由兩條支線組成，其一是為了抓到殺害父母的兇手而遭注射藥物抹去記憶的男女主角一線，和為了忘卻現實生活的不愉快而自願去被注射藥物的一線，最後合併成一線。
主角應該是三枝(?)，為了鋪陳他如何對付大醫生，從19年前的火燒醫院不負責任事件，精神病院患者的管理，到為了利益發展將別墅區主人直接殺害等等，最後惡人惡報的結局也是很合理；且三枝這個角色也是唯一兩條支線都有貫通的人物，序章及尾聲都有出現。

[LiN · Rating 4 out of 5]

สองหนุ่มสาวไร้ความทรงจำกับเงินสด ปืน และผ้าเปื้อนเลือด เด็กหนีออกจากบ้าน สองเหตุการณ์ที่เหมือนไม่เกี่ยวข้องกันมาบรรจบกันอย่างพอดี ณ จุดเริ่มต้น ไม่มีสมบัติหรือชื่อเสียงใดๆ จะคงอยู่ได้ตลอด อาจคลิเช่ไปหน่อย แต่การเดินเรื่องสนุกจนไม่รู้สึกว่าหนาเลย
ป.ล.ตัวละครเด็กของอ.ยังน่ารักน่าเอ็นดูอีกเช่นเคย