Verslag van gesprekken met 170 jongeren op het vmbo en mbo over kansenongelijkheid, met aandacht voor de onderwaardering en eenzaamheid die zij als gevolg daarvan ondervinden en voor de mogelijkheden om hun kansen in de samenleving te vergroten.
De verhalen van de jongeren zijn goed om te lezen maar de daarna volgende oproepen en conclusies zijn zo makkelijk met weinig oog voor de gecompliceerde samenleving en politieke besluitvorming dat het roepen in de woestijn wordt. Daarin is het meest waardevolle nog de laatste twee bladzijden waarin er 10 vuistregels staan vanuit de jongeren geformuleerd, Believe me, een keihard werkende MBO-docent, daar zijn we intens mee bezig, maar ook wij worden beperkt en gemangeld door het rechtse beleid, directies met weinig oog voor wat wij als docenten nodig hebben om de jongeren goed te begeleiden, en de overdaad aan mensen op onderwijsministeries die hun geld verdienen met het bedenken van nieuwe plannen die veel tijd en energie kosten die we vervolgens niet kunnen besteden aan diezelfde jongeren. Stem niet meer rechts mensen, het geld stroomt naar de rijken en niet naar de mensen die het nodig hebben en naar onze sociale voorzieningen die de samenleving overeind houden.
Heel toegankelijk en treffend verhaal. Het is vlot geschreven, goed te volgen en ook superfijn dat zoveel jongeren zelf aan het woord worden gelaten. Ik heb echt niet de makkelijkste schooltijd gehad, maar dat stelt niets voor in vergelijking met de tegenslagen waar deze jonge mensen allemaal mee te maken hebben gehad. En dan toch doorzetten. Zo knap! Het boek heeft mij in ieder geval aan het denken gezet, ik vond het erg inspirerend.