Στο Τέλος πάντων ο Αχιλλέας ΙΙΙ αποφασίζει να καταστρέψει τον κόσμο, και μάλιστα όχι μία φορά αλλά είκοσι τέσσερις. Με αφορμή τη συντέλεια, δημιουργεί και παρουσιάζει ένα πλήθος από παράξενους –ή όχι και τόσο παράξενους, τελικά– κόσμους, στους οποίους τίποτα δεν είναι αδύνατο. Με το τέλος των πάντων να μοιάζει περισσότερο με ευκαιρία παρά με απειλή, οι γνωστοί κανόνες ανατρέπονται και κάθε Αποκάλυψη οδηγεί σε περισσότερες αποκαλύψεις, καθιστώντας ξεκάθαρο ότι, ως γεγονός, το ίδιο το Τέλος έχει πολύ μικρότερη σημασία και ενδιαφέρον από όλα όσα μπορούν να συμβούν μέχρι να φτάσει κανείς σε αυτό.
Στα διηγήματα του βιβλίου αυτού, ο κόσμος ολόκληρος εξετάζεται στο μικροσκόπιο, παρατηρείται μέσω τηλεσκοπίου, διηθίζεται περνώντας μέσα από διαφορετικά φίλτρα, αλλάζει μορφή μπροστά σε παραμορφωτικούς καθρέφτες κάθε είδους, διαλύεται και επανασυντίθεται άπειρες φορές, και παρουσιάζεται ως σταυροδρόμι στο οποίο το παράδοξο, το χιούμορ και η κριτική θεώρηση της πραγματικότητας συναντιούνται και παρασύρουν τον αναγνώστη σε ένα διαφορετικό λογοτεχνικό σύμπαν, όπου τα πάντα υπακούουν μέχρι τέλους σε έναν και μοναδικό κανόνα, εκείνον που ορίζει ότι «Δεν ισχύει κανένας κανόνας».
Λοιπόν Αχιλλέα 1,2,3 πέρασα από 3 στάδια διαβάζοντάς σε 1. «Θα το παρατήσω - οριακά με εκνευρίζει» 2. «Α! Ξεκαθαρίζει το τοπίο, μάλλον καταλαβαίνω τι θέλει να πει ο ποιητής» 3. «Μωρέ τελικά μου αρέσει αυτό»
3,5-4 ίσως είναι το πιο δίκαιο αλλά βάζω 3 γιατί ή πηγαίνουμε αντίστροφα σε όλα ή σε τίποτα. Θα το ήθελα πιο ξεκάθαρο σε ορισμένα σημεία, επίσης σε κάποιες περιπτώσεις ο μακροπερίοδος λόγος λειτουργούσε ανασταλτικά. Γενικά μου άρεσε το χιούμορ και το ότι διάβασα απρόβλεπτες ιστορίες για έναν κόσμος που θα χαλιέται και θα φτιάχνεται πάντα, ή και όχι.
Σε κάθε περίπτωση, αν τύχει να φτάσει η συλλογή στα χέρια σας, μπορώ να σας διαβεβαιώσω πως θα διαβάσετε ιστορίες απρόβλεπτες, ελαφρώς δυστοπικές, κάμποσο φανταστικές, αρκετά χιουμοριστικές, γεμάτες υπαινιγμούς, (αν)ισορροπώντας μεταξύ ρεαλισμού και σουρεαλισμού. Κι αν θέλετε να φτάσετε στην αφετηρία του λαβυρίνθου, τότε σίγουρα θα κληθείτε να ξετυλίξετε το κουβάρι πάση θυσία, Κ3νή τη Διαθήκη.
Και, Τέλος Πάντων, αν είστε και λίγο παράξενα τυπάκια, μάλλον θα περάσετε καλά ράβοντας-ξηλώνοντας το σύμπαν παρέα με τον συγγραφοκαταστροφέα.
Στο «Τέλος Πάντων» ο Αχιλλέας ΙΙΙ αποφασίζει να καταστρέψει τον κόσμο, είκοσι τέσσερις φορές ,με τόσους διαφορετικούς και ευρηματικούς τρόπους. Πρόκειται για ευφυέστατες και ευφάνταστες ιστορίες, επιστημονικής φαντασίας, ιστορίες τρόμου με υπερφυσικά στοιχεία, ή ρεαλιστικές και σουρεαλιστικές ιστορίες , δυστοπικές ή χιουμοριστικές, με κοινό όμως τέλος,το τέλος του κόσμου το οποίο όταν έρχεται ο κόσμος χάνεται όπως τον ξέρουμε και μεταλλάσσεται σε κάτι άλλο.Το ίδιο το Τέλος (η συντέλεια) δεν έχει τόση σημασία και ενδιαφέρον όσο έχει το τι γίνεται μέχρι να φτάσει κανείς σε αυτό.Στο τέλος του βιβλίου αντί για επίμετρο έχουμε ένα εππιρεπίμετρο στο οποίο μας μιλά για την αγωνία και την πίεση του συγγραφέα να γράψει κάτι έστω και αν δεν έχει έμπνευση και αναρωτιέμαι αν το βιβλίο αυτό γράφτηκε ενώ ο συγγραφέας στερούνταν έμπνευσης, τότε τι θα γράψει όταν η έμπνευση του χτυπήσει την πόρτα ; Ή μήπως το τέλος της έμπνευσης ήρθε και με το τέλος των τόσων διαφορετικών τελών ; Μπα δεν το πιστεύω αυτό , το τέλος της έμπνευσης θα έρθει με το τέλος της ευφυΐας του συγγραφέα και νομίζω ότι είναι αρκετά νέος για να συμβεί αυτό, οπότε τον πιέζουμε ακόμη παραπάνω να "γυρίσει σελίδα" και να δημιουργήσει κι άλλες τέτοιες μοναδικές ιστορίες με αυτό το τόσο ιδιαίτερο στυλ του!ΥΓ:Γκουκλαρα να δω αν υπάρχει το πουλί «Ζουίρα»,τι όμορφη ιστορία συντέλειας του κόσμου 😀
πολυυυυ διασκεδαστικο και ενδιαφερων και δημιουργικο βιβλιαρακι!!! αγαπω οτι ουσιαστικα ηταν ξερωγω 20 ιστοριες (μικρες σε μηκος κιολας!) οποτε δεν βαριοσουν ποτε το βιβλιο. η γραφη ειναι εξαιρετικη ισως πολυ εξελιγμενη για το χαζο μυαλουδακι μου ισως και εκει ευθυνονται τα 4 αστερια και το γεγονος οτι διαβαζα ΤΟΣΟ αργα και μου πηρε δυο βδομαδες ενα βιβλιο με οριακα 200 σελιδες. σαν συνολο ΤΕΛΕΙΟ κονσεπτ και συνεχεια αναρωτιομουν πως ο μπρο (συγγραφεας) σκεφτηκε ολη αυτη την περιπλοκη ιστορια! και μετα ερχοταν κιαλλη ακομα πιο κουλ! το προτεινω πολυ υπαρξιακο και να σε αφηνει αφωνο και σε φαση "νταξει δεν παιζει να γινει ΟΝΤΩΣ αυτο...ετσι...χα χα ναι ρε..."
Το λιγότερο ενδιαφέρον βιβλίο του Αχιλλέα ΙΙΙ. Ενώ η βασική ιδέα μπορεί να οδηγήσει σε πολλά ενδιαφέροντα μονποπατια οι περισσότερες ιστορίες είναι χωρίς πολύ φαντασία ή αφορούν πράγματα που έχουμε δει κ αλλού.
Όταν η φαντασία συναντά το χιούμορ και τον αυτοσαρκασμό το αποτέλεσμα θα ειναι είτε καταστροφικό είτε πολύ καλό. Δεν υπάρχουν ημίμετρα. Ευτυχώς στο βιβλίο αυτό έχουμε το δεύτερο: μια γοητευτική συλλογή σύντομων διηγημάτων για το τέλος των πάντων. Ή, τέλος πάντων, ενα πολυ ωραίο βιβλίο :)