What do you think?
Rate this book
Nie pamiętam cię, córeczko
W jednym z krakowskich szpitali przebywa młoda pacjentka, która na skutek urazu głowy straciła pamięć. Nie wie, kim jest ani jak się nazywa. Po kilku dniach w jej sali pojawia się mężczyzna, Aleks Kulik, twierdząc, że kobieta ma na imię Laura i jest jego żoną oraz matką ich pięcioletniej córeczki. Laura nie rozpoznaje męża, córki ani domu, w którym podobno mieszkają od pewnego czasu. Staje się nieufna i podejrzliwa, ale wszystko wskazuje na to, że rzeczywiście jest Laurą Kulik. Kobieta powoli akceptuje więc rzeczywistość i asymiluje się w nowej dla siebie rodzinie. Zaczynają ją jednak nawiedzać niepokojące sny.
Kilkakrotnie śni jej się inny mężczyzna i inna dziewczynka, z którymi czuje mocną emocjonalną więź. Pewnego dnia podczas spaceru w pobliskim lesie Laura spotyka mężczyznę ze snu… i jej dotychczasowe życie ulega niespodziewanym perturbacjom.
Kilkakrotnie śni jej się inny mężczyzna i inna dziewczynka, z którymi czuje mocną emocjonalną więź. Pewnego dnia podczas spaceru w pobliskim lesie Laura spotyka mężczyznę ze snu… i jej dotychczasowe życie ulega niespodziewanym perturbacjom.
440 pages, Paperback
First published February 15, 2024
1 person is currently reading
10 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 5 of 5 reviews
April 5, 2024
Zastanawialiście się czasem jakby to było obudzić się i nic nie pamiętać?
Owszem fajnie by było nie pamiętać niektórych epizodów w życiu..ale nie pamiętać nic...To już zdecydowanie mniej miłe.
Nie przypominam sobie bym czytała coś już autorki...I szczerze jestem bardzo pozytywnie zaskoczona.
Książka wciągnęła mnie od pierwszych stron.
Z ogromnym zaciekawieniem śledziłam losy bohaterki by dowiedzieć się o co chodzi. Intryga świetnie wykreowana.
Strona po stronie wiele rzeczy nabiera sensu. I zaczyna wyłaniać się pełen obraz.
Do tego bardzo przyjemny styl autorki sprawia,że przez książkę się płynie.
Owszem fajnie by było nie pamiętać niektórych epizodów w życiu..ale nie pamiętać nic...To już zdecydowanie mniej miłe.
Nie przypominam sobie bym czytała coś już autorki...I szczerze jestem bardzo pozytywnie zaskoczona.
Książka wciągnęła mnie od pierwszych stron.
Z ogromnym zaciekawieniem śledziłam losy bohaterki by dowiedzieć się o co chodzi. Intryga świetnie wykreowana.
Strona po stronie wiele rzeczy nabiera sensu. I zaczyna wyłaniać się pełen obraz.
Do tego bardzo przyjemny styl autorki sprawia,że przez książkę się płynie.
April 13, 2024
Uwielbiam wiosnę, kiedy przyroda budzi się do życia, zaczynają kwitnąć kwiaty i świeci słońce.
Przybywa pracy na działce i w ogrodzie - to też uwielbiam. Jest tylko jeden minus - mniej czasu na czytanie. Myślę, że jakoś da się to pogodzić i będzie ok. U was też tak jest?
Kto zna autorkę @danka.braun, to wie że jej powieści są życiowe, piękne, wciągająca i zaskakujące.
"Nie pamiętam cię córeczko" nakładem #wydawnictwoprozami.
"Nie pamiętam cię córeczko" jest powieścią obyczajową, w której jedna z bohaterek przechodzi amnezję. Nic nie pamięta z ostatnich kilkunastu lat, a przede wszystkim nie pamięta swojej rodziny.
Po powrocie że szpitala do domu czuje się zdezorientowaba. Nie wie gdzie jest i nie poznaje męża, ani swojej córeczki. Zaczyna się stopniowo przyzwyczajać do tego stanu, lecz cały czas czuje podświadomie, że coś tu nie gra. Kiedy poznaje sąsiadkę która przekazała jej pewne informacje, zaczyna sobie stopniowo przypominać kim jest.
Z czasem przekonuje się, że jej podejrzenia stają się prawdą i za wszelką cenę chce odzyskać swoje dawniejsze życie.czy jej się to uda ?
Biorąc do ręki powieść, która ma ponad 400 stron, widzimy okładkę, która wzbudza naszą ciekawość. Jest to historia wielu ciekawych bohaterów.
Alicja i Laura są bardzo dobrymi przyjaciółkami, jedną wychowywała babcia, drugą mama. Są dla siebie wsparciem i zawsze służą sobie pomocą. Relację wraz z wiekiem ulegają zmianie, a niektóre podjęte decyzje oddalają je od siebie.
W powieści "Nie pamiętam cię córeczko" nie zabraknie tajemnic, które z czasem zaczynają odsłaniać prawdę ukazując prawdziwe oblicze. Autorka w swojej powieści opisuje zdarzenia z perspektywy wielu bohaterów, dzięki czemu możemy lepiej poznać i zrozumieć pewne sytuacie.
Autorka ma lekkie i piękne pióro, pisząca o życiowych problemach i życiu, które niesie ze sobą wiele niespodzianek, nie zawsze tych dobrych, które potrafią obrócić życie o sto osiemdziesiątych stopni. Powieść ta ma zaskakujące zakończenie, spodziewałam się trochę innego, ale jest ok.
Polecam bardzo książkę bo jest świetna.
Przybywa pracy na działce i w ogrodzie - to też uwielbiam. Jest tylko jeden minus - mniej czasu na czytanie. Myślę, że jakoś da się to pogodzić i będzie ok. U was też tak jest?
Kto zna autorkę @danka.braun, to wie że jej powieści są życiowe, piękne, wciągająca i zaskakujące.
"Nie pamiętam cię córeczko" nakładem #wydawnictwoprozami.
"Nie pamiętam cię córeczko" jest powieścią obyczajową, w której jedna z bohaterek przechodzi amnezję. Nic nie pamięta z ostatnich kilkunastu lat, a przede wszystkim nie pamięta swojej rodziny.
Po powrocie że szpitala do domu czuje się zdezorientowaba. Nie wie gdzie jest i nie poznaje męża, ani swojej córeczki. Zaczyna się stopniowo przyzwyczajać do tego stanu, lecz cały czas czuje podświadomie, że coś tu nie gra. Kiedy poznaje sąsiadkę która przekazała jej pewne informacje, zaczyna sobie stopniowo przypominać kim jest.
Z czasem przekonuje się, że jej podejrzenia stają się prawdą i za wszelką cenę chce odzyskać swoje dawniejsze życie.czy jej się to uda ?
Biorąc do ręki powieść, która ma ponad 400 stron, widzimy okładkę, która wzbudza naszą ciekawość. Jest to historia wielu ciekawych bohaterów.
Alicja i Laura są bardzo dobrymi przyjaciółkami, jedną wychowywała babcia, drugą mama. Są dla siebie wsparciem i zawsze służą sobie pomocą. Relację wraz z wiekiem ulegają zmianie, a niektóre podjęte decyzje oddalają je od siebie.
W powieści "Nie pamiętam cię córeczko" nie zabraknie tajemnic, które z czasem zaczynają odsłaniać prawdę ukazując prawdziwe oblicze. Autorka w swojej powieści opisuje zdarzenia z perspektywy wielu bohaterów, dzięki czemu możemy lepiej poznać i zrozumieć pewne sytuacie.
Autorka ma lekkie i piękne pióro, pisząca o życiowych problemach i życiu, które niesie ze sobą wiele niespodzianek, nie zawsze tych dobrych, które potrafią obrócić życie o sto osiemdziesiątych stopni. Powieść ta ma zaskakujące zakończenie, spodziewałam się trochę innego, ale jest ok.
Polecam bardzo książkę bo jest świetna.
January 11, 2026
Spoilers
Bardzo cenię w tej książce formę – krótkie rozdziały, dużo dialogów i łatwy język, przez co szybko się ją czyta; przeczytałam ją w jeden dzień.
Podoba mi się też, że mamy motyw zagadki, kim jest Laura, kim jest jej rodzina, kto kłamie. Motyw samej utraty pamięci również wydaje mi się ciekawy. Powikłana historia, dużo bohaterów, na dodatek w dwóch miejscach czasowych, co mnie wciągnęło. Sympatyzowałam z główną bohaterką, wcześnie domyśliłam się, że Laura to Alicja, więc tutaj uważam, że autorka konsekwentnie poprowadziła postać, mimo że jej emocjonalności trochę nie rozumiem.
Książkę czytało się bardzo dobrze, wybiła mnie z zastoju czytelniczego, natomiast ma też sporo minusów, co dla niektórych może przeważyć nad tymi plusami.
Książka ogólnie nie jest zbyt realistyczna, więc jeśli chce się ją czytać, trzeba przymknąć oko na pewne rzeczy. Motyw amnezji wstecznej, mimo że często wykorzystywany w literaturze, nie jest realistyczny; dodatkowo to, że zdarza się ona bohaterce dwa razy w życiu, tym bardziej nie jest realistyczne. Również sposób działania tej amnezji – wracające wspomnienia sprzed pierwszej amnezji po drugiej, pierwsza amnezja trwająca 11 lat – również jest mało realistyczny i raczej się nie zdarza.
Sposób radzenia sobie z amnezją przez Alicję też jest nierealistyczny – opłakuje matkę i przyjaciółkę, ale złość na samą sytuację, że ktoś odebrał jej córkę i męża, wydaje mi się nieproporcjonalnie mała.
Nie do końca rozumiem cel opisywania scen seksu (?).
Czasem da się też odczuć, że dialogi są drętwe i przez to trochę niekomfortowe.
Minusem jest również to, że czytelnik średnio może rozwikłać tajemnicę, bo dopiero druga połowa książki wyjaśnia nam rzeczy związane z Edem, których wcześniej nie mogliśmy wiedzieć.
Bohaterów jest dużo, co sprawia, że można się pogubić, kto jest kim. Uważam też, że nie wszyscy są tak naprawdę ważni – pojawiają się rzadko, trudno ich zapamiętać, bo są mało wyróżniający się.
Chyba najbardziej jednak zdenerwowało mnie zakończenie, a raczej to, jak książka poprowadziła nas do tego zakończenia. Wiemy dużo o życiu Alicji i Paula z przeszłości. Książka przedstawia nam bardzo dużo ich problemów, ale także ich miłość, która po odnalezieniu zdaje się znikać. Pod koniec książki Laura wybiera Maję, przez co będzie musiała zamieszkać z Aleksem oraz jej ojcem – z dwoma osobami, które okłamywały ją przez 11 lat (szczególnie ojciec zachowywał się paskudnie, kradnąc tożsamość Alicji i ciesząc się z jej amnezji). I wydaje się, jakby Alicję to w ogóle nie obchodziło. Alicja też poddaje się, nie walczy o relację z Paulem i Olivią. Zważając na to, że dostaliśmy tyle dobrych momentów z ich relacji, jest to wręcz bolesne. Nie wiem, jak wyglądało życie Alicji z Aleksem i Mają przez ostatnie lata – książka nam tego nie pokazuje, więc nie mamy jak sympatyzować z tym czasem.
Tak naprawdę wydźwięk tej książki jest dla mnie bardzo ponury – coś zostało odebrane egoistycznie przez ojca bohaterki i już nie da się do tego wrócić, nawet częściowo, bo wiadomo, że nie będzie tak jak wcześniej. Może to właśnie taki wydźwięk obyczajówki – że Alicja wydaje się być pogodzona ze swoją decyzją. Nie twierdzę, że wybranie Mai jest złe, to przecież jej dziecko, ale relacje z Aleksem, Edem, Paulem i Olivią na końcu książki są dla mnie niezrozumiałe.
Przyjęcie tożsamości swojej zmarłej przyjaciółki też wydaje mi się słabe. Mimo że przez ostatnie 11 lat Alicja była Laurą, to jednak po dowiedzeniu się o jej śmierci nadal przyjmuje jej tożsamość. Karczoch już wiedział, że żyje, bo przecież ją porwał, więc po co taki zabieg? Może autorka chciała dodać element pasujący do wydźwięku tej książki – że tożsamość Alicji już nie wróci – ale czemu kosztem tożsamości zmarłej przyjaciółki?
Brak zabójstwa Eda to dla mnie kolejny problem fabularny. Brzmi to tak, jakby autorka nie chciała przekroczyć granicy obyczajówki, bo nagła empatia Karczocha wydaje mi się nielogiczna, a książka spokojnie mogłaby unieść elementy thrillera.
Podsumowując, uważam, że część wątków autorka powinna przeprowadzić inaczej. Natomiast mimo wszystkich minusów książkę czytało się lekko i przyjemnie, dlatego myślę, że sięgnę po inne pozycje autorki.
Bardzo cenię w tej książce formę – krótkie rozdziały, dużo dialogów i łatwy język, przez co szybko się ją czyta; przeczytałam ją w jeden dzień.
Podoba mi się też, że mamy motyw zagadki, kim jest Laura, kim jest jej rodzina, kto kłamie. Motyw samej utraty pamięci również wydaje mi się ciekawy. Powikłana historia, dużo bohaterów, na dodatek w dwóch miejscach czasowych, co mnie wciągnęło. Sympatyzowałam z główną bohaterką, wcześnie domyśliłam się, że Laura to Alicja, więc tutaj uważam, że autorka konsekwentnie poprowadziła postać, mimo że jej emocjonalności trochę nie rozumiem.
Książkę czytało się bardzo dobrze, wybiła mnie z zastoju czytelniczego, natomiast ma też sporo minusów, co dla niektórych może przeważyć nad tymi plusami.
Książka ogólnie nie jest zbyt realistyczna, więc jeśli chce się ją czytać, trzeba przymknąć oko na pewne rzeczy. Motyw amnezji wstecznej, mimo że często wykorzystywany w literaturze, nie jest realistyczny; dodatkowo to, że zdarza się ona bohaterce dwa razy w życiu, tym bardziej nie jest realistyczne. Również sposób działania tej amnezji – wracające wspomnienia sprzed pierwszej amnezji po drugiej, pierwsza amnezja trwająca 11 lat – również jest mało realistyczny i raczej się nie zdarza.
Sposób radzenia sobie z amnezją przez Alicję też jest nierealistyczny – opłakuje matkę i przyjaciółkę, ale złość na samą sytuację, że ktoś odebrał jej córkę i męża, wydaje mi się nieproporcjonalnie mała.
Nie do końca rozumiem cel opisywania scen seksu (?).
Czasem da się też odczuć, że dialogi są drętwe i przez to trochę niekomfortowe.
Minusem jest również to, że czytelnik średnio może rozwikłać tajemnicę, bo dopiero druga połowa książki wyjaśnia nam rzeczy związane z Edem, których wcześniej nie mogliśmy wiedzieć.
Bohaterów jest dużo, co sprawia, że można się pogubić, kto jest kim. Uważam też, że nie wszyscy są tak naprawdę ważni – pojawiają się rzadko, trudno ich zapamiętać, bo są mało wyróżniający się.
Chyba najbardziej jednak zdenerwowało mnie zakończenie, a raczej to, jak książka poprowadziła nas do tego zakończenia. Wiemy dużo o życiu Alicji i Paula z przeszłości. Książka przedstawia nam bardzo dużo ich problemów, ale także ich miłość, która po odnalezieniu zdaje się znikać. Pod koniec książki Laura wybiera Maję, przez co będzie musiała zamieszkać z Aleksem oraz jej ojcem – z dwoma osobami, które okłamywały ją przez 11 lat (szczególnie ojciec zachowywał się paskudnie, kradnąc tożsamość Alicji i ciesząc się z jej amnezji). I wydaje się, jakby Alicję to w ogóle nie obchodziło. Alicja też poddaje się, nie walczy o relację z Paulem i Olivią. Zważając na to, że dostaliśmy tyle dobrych momentów z ich relacji, jest to wręcz bolesne. Nie wiem, jak wyglądało życie Alicji z Aleksem i Mają przez ostatnie lata – książka nam tego nie pokazuje, więc nie mamy jak sympatyzować z tym czasem.
Tak naprawdę wydźwięk tej książki jest dla mnie bardzo ponury – coś zostało odebrane egoistycznie przez ojca bohaterki i już nie da się do tego wrócić, nawet częściowo, bo wiadomo, że nie będzie tak jak wcześniej. Może to właśnie taki wydźwięk obyczajówki – że Alicja wydaje się być pogodzona ze swoją decyzją. Nie twierdzę, że wybranie Mai jest złe, to przecież jej dziecko, ale relacje z Aleksem, Edem, Paulem i Olivią na końcu książki są dla mnie niezrozumiałe.
Przyjęcie tożsamości swojej zmarłej przyjaciółki też wydaje mi się słabe. Mimo że przez ostatnie 11 lat Alicja była Laurą, to jednak po dowiedzeniu się o jej śmierci nadal przyjmuje jej tożsamość. Karczoch już wiedział, że żyje, bo przecież ją porwał, więc po co taki zabieg? Może autorka chciała dodać element pasujący do wydźwięku tej książki – że tożsamość Alicji już nie wróci – ale czemu kosztem tożsamości zmarłej przyjaciółki?
Brak zabójstwa Eda to dla mnie kolejny problem fabularny. Brzmi to tak, jakby autorka nie chciała przekroczyć granicy obyczajówki, bo nagła empatia Karczocha wydaje mi się nielogiczna, a książka spokojnie mogłaby unieść elementy thrillera.
Podsumowując, uważam, że część wątków autorka powinna przeprowadzić inaczej. Natomiast mimo wszystkich minusów książkę czytało się lekko i przyjemnie, dlatego myślę, że sięgnę po inne pozycje autorki.
This entire review has been hidden because of spoilers.
June 28, 2024
Dobra intryga kryminalna. Infantylne dialogi
July 27, 2024
Fajna, wciągająca opowieść. Dużo niespodziewanych powiązań. Książka trzymała mnie w napięciu niemalże do ostatnich stron.
Displaying 1 - 5 of 5 reviews