Ο Στυλιανός Ασλανίδης, κατά κόσμον Στελάκος, ολοκληρώνει ένα ταξίδι που ξεκίνησε στο Λονδίνο το 2008. Παρέες πλέον δεν υπάρχουν και ο ήρωάς μας, στα όρια της ναρκισσιστικής διαταραχής και της μανιοκατάθλιψης, μάς παρουσιάζει τα ψήγματα μιας επιστροφής σε έναν κόσμο και μια πατρίδα που αν δεν έχει αλλάξει, τότε, απλώς, δεν είχε κατανοηθεί ποτέ.
Το «Γκρόβερ 2» είναι ένα έργο που αγγίζει τις θεματικές της ταυτότητας, της απώλειας, της επανασύνδεσης, και της αναζήτησης νοήματος σε έναν κόσμο που συνεχώς μεταβάλλεται, προσφέροντας μια βαθιά και συναισθηματικά φορτισμένη αφήγηση προσωπικής συμφιλίωσης και αναστοχασμού. Δεν αποτελεί υπενθύμιση για ένα μέλλον που μπορεί και να μην επέλθει ούτε για ένα παρελθόν που μπορεί και να μην έχει παρέλθει, αλλά μια κραυγή για ένα παρόν που πρέπει να υπάρξει και θα υπάρξει.
[Η σύνοψη στο οπισθόφυλλο είναι συνδημιουργία του συγγραφέα και του ChatGPT4]
Παρα πολυ δυνατο μπορω να πω,ειναι απο τα λιγα sequels που παραδεχομαι.Βασικα περα απο το terminator το δυο,νομιζω πως το γκροβερ το δυο ειναι το δευτερο καλυτερο sequel σε αυτον τον πλανητη.
Το βιβλίο του Στέργιου Χατζηκυριακίδη, εστιασμένο στην περίοδο της πανδημίας και των συνεχών lockdowns, επαναφέρει τη συγγραφή σε έναν από τους πρωταρχικούς σκοπούς της: αυτόν της καταγραφής της εκάστοτε πραγματικότητας. Εγχειρίδιο για όσους θέλους να ξεχάσουν ή να θυμηθούν ή να ξεχάσουν ό,τι θυμούνται, το "Γκρόβερ 2" αποτελεί τη φωνή στο μυαλό μας για όλα τα παράλογα και λογικά που συνέβησαν τα προηγούμενα χρόνια. Αφήνοντας σε μεγάλο ποσοστό την τρελή παρέα και τις ξέφρενες αφηγηματικές παράνοιες του "Γκρόβερ 1", ο συγγραφέας/αφηγητής αναμετράται μόνος του με το σκληρό παρόν. Σαν ένας μεγάλος μονόλογος που ποτέ δεν τελειώνει, ο συγγράφεας αποφασίζει να σηκώσει το χέρι του αναζητώντας οποιαδήποτε βοήθεια και να πιαστεί από ασφάλειες: έρωτας, παρελθόν, παρέες, θεραπείες, νεύρα, φυγή. Εκεί που αποτυγχάνει, εκεί σηκώνει και συνεχώς ανάστημα και καταφέρνει να βγει στην άλλη μεριά του τούνελ με απώλειες, θυσίες, συνεχείς αναπάντητους προβληματισμούς. Το "Γκρόβερ 2" είναι ένα πανέξυπνο, καλογραμμένο, ευαίσθητο, συγκινητικό, αστείο αλλά παράλληλα οδυνηρό ανάγνωσμα, όπως κάθε ακριβής καταγραφή κι ανάγνωση του παρελθόντος που άφησε πίσω του ένα μεγάλο σκοτάδι. HINT: Οι τελευταίες φράσεις του βιβλίου είναι ένα από τα πιο συγκινητικά, καίρια, αισιόδοξα και θλιμμένα παράλληλα, αποσπάσματα που έχω διαβάσει ποτέ είτε σε βιβλίο είτε σε σενάριο ταινίας.
Η συνέχεια του ημερολογίου μιας γενιάς που, όπως μάλλον και όλες οι προηγούμενες, πίστεψε πως δεν θα στουκάρει στον υπαρξιακό τοίχο. Οικονομική κρίση, πανδημία, νεοδεξιά δυστοπία. Η σύγκρουση συμβαίνει και είναι πιο οδυνηρή απ'όσο υπολογίζαμε (εμείς, τα μέλη της γενιάς). Γραφή που κάποτε μοιάζει με απομαγνητοφώνηση προφορικού παραληρηματικού μονολόγου. Θα τα κουβαλάμε υπό μάλης τα γκρόβερς καθώς θα γερνάμε και ίσως έτσι να νιώθουμε πιο ήρεμοι. Κάποιος κατέγραψε τί σκεφτόμασταν τότε.
Τα Γκροβερ ειναι απο μονα τους ειδικη κατηγορια λογοτεχνιας στα ορια του Ντανταισμου. Το 2, ωριμη συνεχεια του πρωτου, εχει και κατι απο Μαγκαιβερ Δυτικης Μακεδονιας. Αν δε σας παρασυρει, αν δε σας συγχυσει, αν δε σας διασκεδασει, αν δε σας μελαγχολησει και λιγο ταυτοχρονα τοτε λυπαμαι.