What do you think?
Rate this book
Hij noemde me Elly
Gebaseerd op het waargebeurde verhaal van Elly Vleeschhouwer-Blocq
Tegen het steeds grimmiger decor van een bezet Amsterdam wordt de zestienjarige Elly Blocq verliefd op Wim Vleeschhouwer, de voorzitter van de tafeltennisvereniging. Maar op een koude winteravond begin 1943 staan twee NSB'ers voor de deur: Elly moet meekomen. Wim is radeloos en besluit vrijwillig met haar mee te gaan.
De twee komen terecht in Kamp Vught. Omdat Wim Duits spreekt, valt hij in de gratie bij de kampcommandant en weet hij niet alleen zichzelf, maar ook Elly op de lijst te krijgen van het Philips-Kommando. Gaandeweg wordt duidelijk dat Philips een list bedenkt om de Joodse gevangenen te beschermen tegen deportatie.
In de zomer van 1944 blijkt dit niet langer houdbaar. Elly wordt op transport gezet naar Auschwitz. Terwijl ze in mensonterende omstandigheden vecht voor haar leven, wordt van hogerhand in Berlijn bedongen dat het Philips-Kommando niet naar de gaskamer hoeft. Maar na drie maanden in Auschwitz moeten ze toch weer op transport. Hoelang kan Philips de groep nog redden en waar is Wim?
Hij noemde me Elly is het wonderbaarlijke verhaal van een vrouw die dankzij de liefde van haar man en de bescherming van Philips acht concentratiekampen overleefde.
Tegen het steeds grimmiger decor van een bezet Amsterdam wordt de zestienjarige Elly Blocq verliefd op Wim Vleeschhouwer, de voorzitter van de tafeltennisvereniging. Maar op een koude winteravond begin 1943 staan twee NSB'ers voor de deur: Elly moet meekomen. Wim is radeloos en besluit vrijwillig met haar mee te gaan.
De twee komen terecht in Kamp Vught. Omdat Wim Duits spreekt, valt hij in de gratie bij de kampcommandant en weet hij niet alleen zichzelf, maar ook Elly op de lijst te krijgen van het Philips-Kommando. Gaandeweg wordt duidelijk dat Philips een list bedenkt om de Joodse gevangenen te beschermen tegen deportatie.
In de zomer van 1944 blijkt dit niet langer houdbaar. Elly wordt op transport gezet naar Auschwitz. Terwijl ze in mensonterende omstandigheden vecht voor haar leven, wordt van hogerhand in Berlijn bedongen dat het Philips-Kommando niet naar de gaskamer hoeft. Maar na drie maanden in Auschwitz moeten ze toch weer op transport. Hoelang kan Philips de groep nog redden en waar is Wim?
Hij noemde me Elly is het wonderbaarlijke verhaal van een vrouw die dankzij de liefde van haar man en de bescherming van Philips acht concentratiekampen overleefde.
407 pages, Kindle Edition
First published April 12, 2024
7 people are currently reading
413 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 77 reviews
June 13, 2024
Voor mij persoonlijk was dit boek extra bijzonder en indringend omdat mijn oma en mijn tante hierin genoemd worden! Mijn oma heeft dezelfde route als Elly moeten volgen in de oorlog, zij zat ook bij het Philips commando. Mijn tante (Wanda) is op 18-jarige leeftijd vermoord in Auschwitz en haar heb ik dus helaas nooit mogen leren kennen. Zie o.a. blz 135: mevrouw Verduin en haar dochter. De schrijfster heeft een prachtige en ontroerende opdracht voorin het boek geschreven voor mij. Ook heb ik inmiddels mailcontact gehad met Elly, dit boek is mij heel dierbaar.
August 1, 2024
Het waargebeurde verhaal van Esther Vleeschhouwer-Blocq, die acht concentratiekampen overleefde. Ongelooflijk maar waar!
Prachtige schrijfstijl van Femmetje. En door het lezen van andere boeken en het zien van films en docu’s over deze verschrikkelijke, mensonterende tijd, ging dit verhaal enorm voor me leven. Wat een heldin, die Esther!
Dit verhaal mag niet worden vergeten, het moet van generatie op generatie worden verteld, opdat zoiets nooit weer mag gebeuren. 🤍
Prachtige schrijfstijl van Femmetje. En door het lezen van andere boeken en het zien van films en docu’s over deze verschrikkelijke, mensonterende tijd, ging dit verhaal enorm voor me leven. Wat een heldin, die Esther!
Dit verhaal mag niet worden vergeten, het moet van generatie op generatie worden verteld, opdat zoiets nooit weer mag gebeuren. 🤍
Read
October 4, 2024Geen boek dat ik zelf zou uitkiezen, maar dat is ook wel eens goed. Het verhaal is indrukwekkend en en belangrijk; de stijl is niet mijn smaak.
July 26, 2024
Wat een ongelooflijk verhaal! Ben je liefhebber van Het Hooge Nest? Zet dit boek dan op je Want to read-lijst!
Op vlotte wijze zet Femmetje de Wind het verhaal van Esther (Elly) Vleeschhouwer-Blocq, die als 18-jarige in Kamp Vught terecht komt. Ze wordt onderdeel van het Philips Kommando en weet zo meermaals aan de dood te ontstaan. Met een brok in de keel gelezen.
Op vlotte wijze zet Femmetje de Wind het verhaal van Esther (Elly) Vleeschhouwer-Blocq, die als 18-jarige in Kamp Vught terecht komt. Ze wordt onderdeel van het Philips Kommando en weet zo meermaals aan de dood te ontstaan. Met een brok in de keel gelezen.
August 1, 2025
gaan lezen na het horen van het verhaal van Elly bij de nationale kinderherdenking 5 mei
nog geen woorden voor, opdat wij nooit vergeten
nog geen woorden voor, opdat wij nooit vergeten
April 16, 2024
Hele diepe indruk maakt dit boek op mij.
January 7, 2025
Nog even geen woorden voor
May 8, 2024
Een verhaal over hoop en liefde in de tijd van de oorlog.
Dit boek is een waargebeurd verhaal over Esther (Elly) Vleesschhouwer - Blocq, getrouwd met Willem (Wim) Vleeschhouwer. Het verhaal begint net voor de oorlogstijd en gaat over haar leven, hoe zij Wim leerde kennen en verliefd werd, hoe ze steeds meer last kregen van de Duitse bezetting en wat dat voor impact had op haar leven en dat van haar geliefden.
Elly is een Joodse vrouw, maar heeft zelf niet echt affiniteit met het geloof en voelt haarzelf dan ook niet Joods. Toch staan op een avond de NSB'ers voor de deur om haar af te voeren naar een kamp. Wim besluit om vrijwillig met haar mee te gaan en zo eindigen ze samen in het eerste concentratiekamp.
Het verhaal gaat vanaf nu over haar tijd en ervaringen in de verschillende kampen. Het boek beschrijft alles in veel detail: hoe Elly zich voelde, wat er gebeurde, hoe ze zich moesten gedragen, enzovoorts. Het verhaal wordt beschreven tot kort na de oorlog dus je krijgt Elly's leven van (het bijna) begin tot eind mee.
Wat een indrukwekkend verhaal was dit. Ten eerste vond ik het prachtig geschreven. Door de schrijfstijl leefde je mee met Elly en de akelige omstandigheden en gebeurtenissen waar ze mee te maken heeft gehad. Hierdoor voelde je dus ook enorm de hoop en liefde waar Elly zich in deze verschrikkelijke jaren aan vast heeft weten te houden.
De hoop en liefde waren voor mij een rode draad in dit boek. Naar mijn idee kwam het hier steeds weer op terug en is dit wat Elly door de oorlog heen heeft geholpen. De liefde voor haar man, Wim, de liefde voor haar familie en de liefde voor haar nieuwe vriendinnen die zij maakte tijdens gevangenschap. Ook de hoop komt veel aan bod. Door kleine (gestolen) momenten merk je dat Elly veel hoop krijgt.
Het is een waargebeurd verhaal waardoor het voor mij een beetje gek voelt om het een "cijfer" te geven. Dus mijn sterrenbeoordeling is enkel gebaseerd op de schrijfstijl. Zoals eerder vermeld: een hele fijne schrijfstijl. Ik kon dit boek niet wegleggen en leefde enorm met Elly mee.
[Dit boek heb ik ontvangen van The House of Books in ruil voor een review met mijn eigen mening.]
Dit boek is een waargebeurd verhaal over Esther (Elly) Vleesschhouwer - Blocq, getrouwd met Willem (Wim) Vleeschhouwer. Het verhaal begint net voor de oorlogstijd en gaat over haar leven, hoe zij Wim leerde kennen en verliefd werd, hoe ze steeds meer last kregen van de Duitse bezetting en wat dat voor impact had op haar leven en dat van haar geliefden.
Elly is een Joodse vrouw, maar heeft zelf niet echt affiniteit met het geloof en voelt haarzelf dan ook niet Joods. Toch staan op een avond de NSB'ers voor de deur om haar af te voeren naar een kamp. Wim besluit om vrijwillig met haar mee te gaan en zo eindigen ze samen in het eerste concentratiekamp.
Het verhaal gaat vanaf nu over haar tijd en ervaringen in de verschillende kampen. Het boek beschrijft alles in veel detail: hoe Elly zich voelde, wat er gebeurde, hoe ze zich moesten gedragen, enzovoorts. Het verhaal wordt beschreven tot kort na de oorlog dus je krijgt Elly's leven van (het bijna) begin tot eind mee.
Wat een indrukwekkend verhaal was dit. Ten eerste vond ik het prachtig geschreven. Door de schrijfstijl leefde je mee met Elly en de akelige omstandigheden en gebeurtenissen waar ze mee te maken heeft gehad. Hierdoor voelde je dus ook enorm de hoop en liefde waar Elly zich in deze verschrikkelijke jaren aan vast heeft weten te houden.
De hoop en liefde waren voor mij een rode draad in dit boek. Naar mijn idee kwam het hier steeds weer op terug en is dit wat Elly door de oorlog heen heeft geholpen. De liefde voor haar man, Wim, de liefde voor haar familie en de liefde voor haar nieuwe vriendinnen die zij maakte tijdens gevangenschap. Ook de hoop komt veel aan bod. Door kleine (gestolen) momenten merk je dat Elly veel hoop krijgt.
Het is een waargebeurd verhaal waardoor het voor mij een beetje gek voelt om het een "cijfer" te geven. Dus mijn sterrenbeoordeling is enkel gebaseerd op de schrijfstijl. Zoals eerder vermeld: een hele fijne schrijfstijl. Ik kon dit boek niet wegleggen en leefde enorm met Elly mee.
[Dit boek heb ik ontvangen van The House of Books in ruil voor een review met mijn eigen mening.]
January 25, 2025
Wat een ongelooflijk verhaal van Edith, het was nog maar een meisje, ze heeft al die kampen overleefd maar vraag niet hoe. Wat hebben die mensen allemaal meegemaakt in die vreselijke oorlog. Bijzonder dat ze dit (grotendeels) zelf kon navertellen. Op jonge leeftijd zoveel geliefden verloren en toch zelf zo oud geworden terwijl ze zo zwak was. Dit mag echt nooit meer gebeuren. Hoe is het mogelijk dat mensen zo intens barbaars kunnen zijn om dit de medemens aan te doen.
June 29, 2024
Op de dag dat psv nog geen kampioenschap vierde, een week later wel, ben ik met mijn dochter naar kamp vught geweest. Alles daar gezien en gelezen, echt alles. Dat geeft beeldvorming in je hoofd. En nu dit boek. Wat een ongelooflijk afschuwelijk, mooi, zielig, mens-onterend, gedetailleerd , prachtig liefdesverhaal.
August 1, 2024
In één ruk uitgelezen, wat een boek
November 17, 2024
Indrukwekkend verhaal, maar ik miste de diepgang door de schrijfstijl. Geen enkele keer heb ik een emotie gevoeld of het gevoel gehad het verhaal te doorleven.
November 19, 2024
Er zijn veel boeken over WOII, maar dit heftige waargebeurde verhaal geeft goed weer hoe mensen zich toen op de been probeerden te houden, fysiek en mentaal gezien.
November 29, 2024
Het boek biedt een uniek perspectief op de Tweede Wereldoorlog door de ogen van Esther Vleeschhouwer-Blocq, gecombineerd met een mooi liefdesverhaal. Het verhaal laat indringend zien hoe Joodse slachtoffers de gebeurtenissen ervoeren, vaak zonder volledig te beseffen wat hen te wachten stond.
March 7, 2025
Opdat wij nooit vergeten.
June 23, 2025
wat een indrukwekkend verhaal, je wordt er helemaal in meegenomen. Enorme aanrader!
August 11, 2025
Je reist echt mee met Elly en haar verhaal. Heel indrukwekkend. Mooi dat dit verhaal zo bewaard blijft.
September 28, 2024
Mooi ontroerend en ook vreselijk verhaal over een Joods meisje van 17 dat 8 concentratiekampen overleefde.
January 26, 2025
Een bijzonder verhaal van een Holocaustoverlevende, door de schrijfster in een echt meeslepende vorm gegoten.
November 9, 2024
Het verhaal is natuurlijk hartverscheurend. Des te meer omdat het waargebeurd is, en ook omdat je weet dat er zo ontzettend veel lotgenoten van Elly zijn die dit ongelooflijke drama NIET hebben overleefd. Ik kreeg tijdens het lezen ontzettend veel respect voor de gigantisch dappere Elly/Esther.
De manier waarop het verhaal is opgeschreven vind ik helaas minder geslaagd. Het is duidelijk dat Femmetje de Wind een journalist is, en geen romancier. Het hele verhaal is erg fragmentarisch ingedeeld, kort hoofdstukje na kort hoofdstukje, allemaal chronologisch, en zo afstandelijk geschreven dat ik geen emotie voelde. Een enorme gemiste kans met een verhaal als dit!
Er zitten veel scenes in die echt om emotie 'riepen' als ze meer zouden zijn uitgediept, zo had ik bijvoorbeeld graag gezien dat er meer werd ingezoomd op de gevoelswereld van Elly en hoe ze alles ervaarde/ haar mening over wat er gebeurde/ hoe ze haar familie miste, enz. In plaats daarvan lijkt het door de koele en zakelijke manier waarop dit verhaal is opgetekend dat ze alles maar stilletjes accepteerde en over zich heen liet komen zonder er verder veel bij te denken of te voelen. Dat klopt natuurlijk niet.
Desondanks ben ik dankbaar dat De Wind dit boek heeft gemaakt, want we mogen nooit vergeten wat er is gebeurd. Ik heb het verhaal met interesse gelezen, en bleef moeiteloos doorlezen want het tempo ligt hoog. Natuurlijk wordt er niets nieuws verteld, we kennen deze verhalen al uit de vele andere boeken over de Holocaust, maar het blijft hartverscheurend.
Toch helaas maar 3 sterren, omdat het zo zakelijk/afstandelijk beschreven is en ik nergens emotie voelde. Het verhaal gaat te snel, het had mooier geweest als de schrijfster af en toe even op de pauze-knop had gedrukt om meer stil te staan bij sommige gebeurtenissen, in plaats van er maar voorbij te razen. Ook was er nergens sprake van mooi taalgebruik, je komt in dit boek geen fraaie zinnen of metaforen tegen. Alles is recht toe recht aan, alsof het een (lang) artikel in een tijdschrift is, in plaats van een roman. Dat is zonde.
De manier waarop het verhaal is opgeschreven vind ik helaas minder geslaagd. Het is duidelijk dat Femmetje de Wind een journalist is, en geen romancier. Het hele verhaal is erg fragmentarisch ingedeeld, kort hoofdstukje na kort hoofdstukje, allemaal chronologisch, en zo afstandelijk geschreven dat ik geen emotie voelde. Een enorme gemiste kans met een verhaal als dit!
Er zitten veel scenes in die echt om emotie 'riepen' als ze meer zouden zijn uitgediept, zo had ik bijvoorbeeld graag gezien dat er meer werd ingezoomd op de gevoelswereld van Elly en hoe ze alles ervaarde/ haar mening over wat er gebeurde/ hoe ze haar familie miste, enz. In plaats daarvan lijkt het door de koele en zakelijke manier waarop dit verhaal is opgetekend dat ze alles maar stilletjes accepteerde en over zich heen liet komen zonder er verder veel bij te denken of te voelen. Dat klopt natuurlijk niet.
Desondanks ben ik dankbaar dat De Wind dit boek heeft gemaakt, want we mogen nooit vergeten wat er is gebeurd. Ik heb het verhaal met interesse gelezen, en bleef moeiteloos doorlezen want het tempo ligt hoog. Natuurlijk wordt er niets nieuws verteld, we kennen deze verhalen al uit de vele andere boeken over de Holocaust, maar het blijft hartverscheurend.
Toch helaas maar 3 sterren, omdat het zo zakelijk/afstandelijk beschreven is en ik nergens emotie voelde. Het verhaal gaat te snel, het had mooier geweest als de schrijfster af en toe even op de pauze-knop had gedrukt om meer stil te staan bij sommige gebeurtenissen, in plaats van er maar voorbij te razen. Ook was er nergens sprake van mooi taalgebruik, je komt in dit boek geen fraaie zinnen of metaforen tegen. Alles is recht toe recht aan, alsof het een (lang) artikel in een tijdschrift is, in plaats van een roman. Dat is zonde.
September 10, 2024
Na het lezen van dit boek begrijp ik beter waarom zoveel haat is jegens joden en Israël in Europa in het algemeen en in Nederland in het bijzonder. Er is altijd een "goed" reden om joden te haten, vroeger was het de financiële situatie van het land, tegenwoordig is dat Gaza en Palestina.
Als iemand die uit een islamitisch land komt en een antisemitische opvoeding heeft gehad op school kan ik zeggen dat dit boek een eye opener is. De gebeurtenissen in dit boek laten mij denken aan de verhalen die ik vroeger hoorde over wat de Ottomanen deden met de minderheden.
Als iemand die uit een islamitisch land komt en een antisemitische opvoeding heeft gehad op school kan ik zeggen dat dit boek een eye opener is. De gebeurtenissen in dit boek laten mij denken aan de verhalen die ik vroeger hoorde over wat de Ottomanen deden met de minderheden.
May 5, 2024
Indrukwekkend verhaal, matig opgeschreven.
September 13, 2024
Indrukwekkend boek, leest fijn maar miste misschien een beetje diepgang in hoe zij alles ervaarde
Read
October 19, 2024No stars, only deep respect for Elly. Met her a few times. She still brings sparkles of joy to the world.
August 26, 2024
Ik had dit boek al op m ijn TBR liggen. Maar na het zien van het interview bij Sophie & Jeroen werd ik alleen maar nieuwsgieriger naar het verhaal van Elly Vleeschhouwer-Blocq.
Als intro lezen we dat Femmetje op bezoek gaat bij Elly. Femmetje wil het verhaal voor Elly op papier zetten. Al is Elly sceptisch, voor haar gevoel is er niet zoveel op papier te zetten en wie zou het nu eigenlijk willen lezen?
Vanaf dan gaan we het leven van Elly binnen. We gaan terug naar de tijd waarin Elly nog bij haar ouders woonde. We maken haar beginnende liefde mee en de start van de oorlog.
In het begin heeft Elly nog alle hoop. En ik moet bekennen dat wanneer ik over haar lees ik de Elly van het televisie interview bijna haar praten. Ik vond het zo´n lieve vrouw, die geen haat kent en heel erg liefdevol is. Ik had al direct het gevoel dat ik moest benoemen dat Femmetje haar goed weet neer te zetten met haar woorden.
We hoeven niet raar op te kijken over de gruwelijkheden die in de kampen gebeurd zijn in die tijd. We weten allemaal wat er gebeurd is. Maar op een lieftallige manier door de ogen van een jonge vrouw krijgen we dit op papier. Soms denk ik dat Elly de dingen door een roze bril heeft gezien. Niet dat ze de realiteit niet onder ogen wilde zien, maar meer dat ze nog zo jong was en van veel geen weet had.
We lezen dat ze onderdeel wordt van het Philips-Kommando. Hierdoor weet ze vele transporten te skippen maar ook wordt ze ‘anders’ behandeld. Ik denk dat mede hierdoor zij nog in leven is. De vriendschap met Janny vond ik heel mooi. Ik las achterin dat Femmetje hierin de werkelijkheid iets verdraait heeft, maar ik wil haar toch bedanken. Want in het verhaal was de vriendschap met Janny een van de twee dingen die ervoor zorgden dat Elly doorzette. De andere reden van het doorzetten van Elly is haar liefde voor Wim. Voor de oorlog leren ze elkaar kennen en moeten ze al snel trouwen. Na de oorlog beloofd de vader van Elly dat ze een goed feest krijgt. De jaren van de oorlog en dat de twee in kampen hebben gezeten doet geen afbreuk aan hun relatie. Je merkt dat voor beide het zien van de ander zorgt voor net dat beetje zonlicht op een dag.
Alleen maar hoeraatjes voor Femmetje de Wind die deze historische roman ondanks het thema en de situaties heel mooi weet neer te zetten. We krijgen te maken met rouw, vriendschap, liefde, ruzie, onderdanigheid en voor jezelf zorgen. Een verhaal dat me niet koud gelaten heeft.
Als intro lezen we dat Femmetje op bezoek gaat bij Elly. Femmetje wil het verhaal voor Elly op papier zetten. Al is Elly sceptisch, voor haar gevoel is er niet zoveel op papier te zetten en wie zou het nu eigenlijk willen lezen?
Vanaf dan gaan we het leven van Elly binnen. We gaan terug naar de tijd waarin Elly nog bij haar ouders woonde. We maken haar beginnende liefde mee en de start van de oorlog.
In het begin heeft Elly nog alle hoop. En ik moet bekennen dat wanneer ik over haar lees ik de Elly van het televisie interview bijna haar praten. Ik vond het zo´n lieve vrouw, die geen haat kent en heel erg liefdevol is. Ik had al direct het gevoel dat ik moest benoemen dat Femmetje haar goed weet neer te zetten met haar woorden.
We hoeven niet raar op te kijken over de gruwelijkheden die in de kampen gebeurd zijn in die tijd. We weten allemaal wat er gebeurd is. Maar op een lieftallige manier door de ogen van een jonge vrouw krijgen we dit op papier. Soms denk ik dat Elly de dingen door een roze bril heeft gezien. Niet dat ze de realiteit niet onder ogen wilde zien, maar meer dat ze nog zo jong was en van veel geen weet had.
We lezen dat ze onderdeel wordt van het Philips-Kommando. Hierdoor weet ze vele transporten te skippen maar ook wordt ze ‘anders’ behandeld. Ik denk dat mede hierdoor zij nog in leven is. De vriendschap met Janny vond ik heel mooi. Ik las achterin dat Femmetje hierin de werkelijkheid iets verdraait heeft, maar ik wil haar toch bedanken. Want in het verhaal was de vriendschap met Janny een van de twee dingen die ervoor zorgden dat Elly doorzette. De andere reden van het doorzetten van Elly is haar liefde voor Wim. Voor de oorlog leren ze elkaar kennen en moeten ze al snel trouwen. Na de oorlog beloofd de vader van Elly dat ze een goed feest krijgt. De jaren van de oorlog en dat de twee in kampen hebben gezeten doet geen afbreuk aan hun relatie. Je merkt dat voor beide het zien van de ander zorgt voor net dat beetje zonlicht op een dag.
Alleen maar hoeraatjes voor Femmetje de Wind die deze historische roman ondanks het thema en de situaties heel mooi weet neer te zetten. We krijgen te maken met rouw, vriendschap, liefde, ruzie, onderdanigheid en voor jezelf zorgen. Een verhaal dat me niet koud gelaten heeft.
November 3, 2024
Wat een bijzonder aangrijpend, krachtig en indrukwekkend verhaal! Dank, Esther Vleeshouwer-Blocq dat u uw verhaal met de wereld wilde delen. En dank aan Femmetje de Wind dat je het wilde optekenen en hoe je dat gedaan hebt 🙏
Hij noemde me Elly is het verhaal van de Joodse Elly die opgroeit in Amsterdam als op haar vijftiende de oorlog uitbreekt. Het boek heeft Femmetje verdeeld in drie delen: de eerste oorlogsjaren in Amsterdam, haar tijd in Kamp Vught en het transport. Binnen de delen zijn het steeds hoofdstukken van, in het luisterboek, een minuut van 6 à 8. Ieder hoofstuk heeft de datum in de titel. Dat vond ik iedere keer weer zo'n besefmoment. Je kent de feiten en data die bij de tweede wereldoorlog horen en soms is het zo schrijnend dat je als lezer weet wat er allemaal nog komt en wat er elders in Europa gebeurde op het moment dat Esther x of y meemaakte. Er zitten bijvoorbeeld een aantal hoofdstukken in rond en op 6 juni 1944. In de geschiedenis een kantelpunt in de oorlog, maar Esther maakte ondertussen de hel mee.
Ik heb tijdens het lezen van het boek ook zeer geregeld mijn tranen moeten drogen. In de trein, boven de afwas... steeds wist het verhaal van Esther me te raken. Mijn hart is meermaals gebroken voor haar en haar familie. Tegelijkertijd werd ik trots, trots op haar en de immense kracht die zij en alle andere mensen die deze hel hebben overleefd aan de dag gelegd hebben.
De manier waarop Femmetje het verhaal verteld is heel respectvol, gedegen, zonder een blad voor de mond te nemen/de lezer te sparen, maar met een nuance die enorm in het gedrag van Esther zit en die Femmetje heeft weten over te dragen aan de pagina's van dit boek.
Het is zo belangrijk dat dit soort verhalen verteld blijven worden en dat Esther het zelf nog aan Femmetje heeft kunnen vertellen en met haar 98 jaar bij de boekpresentatie aanwezig kon zijn, vind ik bijzonder en indrukwekkend. Het getuigt van Esthers immense kracht dat zij er nu nog is, zekee als je leest in welke gezondheid zij uit de oorlog is gekomen.
Wat mij betreft is dit een boek dat op iedere leeslijst van het vak Nederlands zou moeten staan op de middelbare school!
Ps. Wat me trouwens wel opviel, was dat in de kampen o.a. een vriendin Esther ook Elly ging noemen. Ik ben benieuwd hoe de naam die eerst voorbehouden was aan Wim langzaam Esthers tweede naam werd.
Hij noemde me Elly is het verhaal van de Joodse Elly die opgroeit in Amsterdam als op haar vijftiende de oorlog uitbreekt. Het boek heeft Femmetje verdeeld in drie delen: de eerste oorlogsjaren in Amsterdam, haar tijd in Kamp Vught en het transport. Binnen de delen zijn het steeds hoofdstukken van, in het luisterboek, een minuut van 6 à 8. Ieder hoofstuk heeft de datum in de titel. Dat vond ik iedere keer weer zo'n besefmoment. Je kent de feiten en data die bij de tweede wereldoorlog horen en soms is het zo schrijnend dat je als lezer weet wat er allemaal nog komt en wat er elders in Europa gebeurde op het moment dat Esther x of y meemaakte. Er zitten bijvoorbeeld een aantal hoofdstukken in rond en op 6 juni 1944. In de geschiedenis een kantelpunt in de oorlog, maar Esther maakte ondertussen de hel mee.
Ik heb tijdens het lezen van het boek ook zeer geregeld mijn tranen moeten drogen. In de trein, boven de afwas... steeds wist het verhaal van Esther me te raken. Mijn hart is meermaals gebroken voor haar en haar familie. Tegelijkertijd werd ik trots, trots op haar en de immense kracht die zij en alle andere mensen die deze hel hebben overleefd aan de dag gelegd hebben.
De manier waarop Femmetje het verhaal verteld is heel respectvol, gedegen, zonder een blad voor de mond te nemen/de lezer te sparen, maar met een nuance die enorm in het gedrag van Esther zit en die Femmetje heeft weten over te dragen aan de pagina's van dit boek.
Het is zo belangrijk dat dit soort verhalen verteld blijven worden en dat Esther het zelf nog aan Femmetje heeft kunnen vertellen en met haar 98 jaar bij de boekpresentatie aanwezig kon zijn, vind ik bijzonder en indrukwekkend. Het getuigt van Esthers immense kracht dat zij er nu nog is, zekee als je leest in welke gezondheid zij uit de oorlog is gekomen.
Wat mij betreft is dit een boek dat op iedere leeslijst van het vak Nederlands zou moeten staan op de middelbare school!
Ps. Wat me trouwens wel opviel, was dat in de kampen o.a. een vriendin Esther ook Elly ging noemen. Ik ben benieuwd hoe de naam die eerst voorbehouden was aan Wim langzaam Esthers tweede naam werd.
August 25, 2024
Wat een geweldig boek. Mijn nieuwe favoriete boek. Ik heb nog geen betere biografie gelezen over de gruwelen van de Tweede Wereldoorlog. Ondanks de helse situaties waarin Elly verkeerde, vond ik het boek hoopvol.
Zelfs in de meest afschuwelijke situaties waarin mensen op basis van willekeur en haat worden vermoord, waren Wim en Elly in staat elkaar in leven te houden. Met slimme listen, goede contacten, maar vooral door de wil om voor elkaar te blijven leven hielden ze het vol.
Het boek was beeldend en informatief. Ik heb veel geleerd over het dagelijkse leven van Joden in concentratiekampen. Femmetje heeft veel details toegevoegd die het verhaal deden leven. Over wat ze aten (koolraapsoep, en hoe vaak ze niet aten). Over de sadistische kampleiders. Over de grote blijken van goedheid (Philips lijst met ‘onmisbare’ Joodse vrouwen voor de radio productie, het doorzettingsvermogen om voor ze te vechten), maar ook de kleine daden (elkaar meedragen, dingen uitleggen, briefjes doorgeven). Over de ring die Elly had genaaid in haar jurk om hem te beschermen, het verdriet toen ze de jurk moest achterlaten. Over de schoenen met kartonnen zolen die ze in Auschwitz kreeg…
Daarnaast heeft het me geleerd wat de kracht is van de wil om te leven. Elly noemt het zelf geluk, en in sommige situaties was dat misschien ook zo (aan het einde werden er bijvoorbeeld willekeurige vrouwen uit een wagen getrokken om vermoord te worden). Maar in veel situaties, waar ze ook had kunnen opgeven van de ellende, bleef ze denken aan Wim, of Janny, waar ze voor moest blijven leven. Elly’s mentale kracht was onverwoestbaar.
Het boek heeft me ook geleerd hoe bizar sterk het menselijk lichaam kan zijn. Want fysiek gezien was Elly er vaak erg slecht aan toe. En zij is al 99 jaar oud!
Naast het ontroerende verhaal is het ook gewoon fantastisch geschreven door Femmetje. Goede structuur en in de ik-vorm geschreven wat me lastig lijkt als je het over iemand anders schrijft. Het verhaal is van zichzelf al spannend genoeg, en die spanning komt goed naar voren in het boek. Hierdoor voel je je als lezer 1 met Elly en blijf je daardoor ook de pagina’s omslaan ‘wat gebeurde er toen? Wanneer ziet ze Wim weer?’
Zelfs in de meest afschuwelijke situaties waarin mensen op basis van willekeur en haat worden vermoord, waren Wim en Elly in staat elkaar in leven te houden. Met slimme listen, goede contacten, maar vooral door de wil om voor elkaar te blijven leven hielden ze het vol.
Het boek was beeldend en informatief. Ik heb veel geleerd over het dagelijkse leven van Joden in concentratiekampen. Femmetje heeft veel details toegevoegd die het verhaal deden leven. Over wat ze aten (koolraapsoep, en hoe vaak ze niet aten). Over de sadistische kampleiders. Over de grote blijken van goedheid (Philips lijst met ‘onmisbare’ Joodse vrouwen voor de radio productie, het doorzettingsvermogen om voor ze te vechten), maar ook de kleine daden (elkaar meedragen, dingen uitleggen, briefjes doorgeven). Over de ring die Elly had genaaid in haar jurk om hem te beschermen, het verdriet toen ze de jurk moest achterlaten. Over de schoenen met kartonnen zolen die ze in Auschwitz kreeg…
Daarnaast heeft het me geleerd wat de kracht is van de wil om te leven. Elly noemt het zelf geluk, en in sommige situaties was dat misschien ook zo (aan het einde werden er bijvoorbeeld willekeurige vrouwen uit een wagen getrokken om vermoord te worden). Maar in veel situaties, waar ze ook had kunnen opgeven van de ellende, bleef ze denken aan Wim, of Janny, waar ze voor moest blijven leven. Elly’s mentale kracht was onverwoestbaar.
Het boek heeft me ook geleerd hoe bizar sterk het menselijk lichaam kan zijn. Want fysiek gezien was Elly er vaak erg slecht aan toe. En zij is al 99 jaar oud!
Naast het ontroerende verhaal is het ook gewoon fantastisch geschreven door Femmetje. Goede structuur en in de ik-vorm geschreven wat me lastig lijkt als je het over iemand anders schrijft. Het verhaal is van zichzelf al spannend genoeg, en die spanning komt goed naar voren in het boek. Hierdoor voel je je als lezer 1 met Elly en blijf je daardoor ook de pagina’s omslaan ‘wat gebeurde er toen? Wanneer ziet ze Wim weer?’
May 1, 2024
Ik lees altijd graag oorlogsverhalen en was dus ook erg benieuwd naar dit waargebeurde verhaal over Esther Blocq en Wim Vleeschhouwer. Esther is joods, ook al zijn ze niet praktiserend en heeft ze zelf niet echt iets met het geloof. Op een avond staan NSB’ers voor de deur om Esther op te halen. Haar Sperre is niet meer geldig en ze moet mee. Wim besluit vrijwillig met haar mee te gaan.
Ze komen terecht in Kamp Vught en omdat Wim Duits spreekt kan hij hier zijn voordeel mee doen.
Je leest in dit verhaal over het leven van voornamelijk Esther, die Elly genoemd wordt, in de verschillende concentratiekampen. Haar liefde voor Wim houdt haar op de been. Je leest over de verschrikkelijke ontberingen die Elly en haar kampgenoten moeten doorstaan. Het tekentalent van Elly komt op een bepaald moment nog van pas waardoor ze jurken moet ontwerpen voor de kampbewaarsters. Waar ik vooral iedere keer versteld van sta bij een oorlogsboek over concentratiekampen is de samenhorigheid die aan de dag gelegd wordt door de kampgevangenen. Ondanks de honger en de tekorten staan ze toch steeds voor elkaar klaar en proberen ze het moreel hoog te houden.
De vriendschap tussen Elly en Janny vond ik erg mooi om over te lezen. Hoe Janny van naïef jong meisje thuis in Den Haag opeens in het concentratiekamp opgegroeid is tot een realistische jonge vrouw die weet hoe ze zich staande moet houden.
Het is een verhaal wat je in zijn greep houdt en je wilt continue doorlezen. Ik las het boek in één ruk uit omdat ik wilde weten wat Elly allemaal mee zou maken en hoe ze uiteindelijk bevrijd zou worden. Een verhaal wat vertelt moet worden zodat we dit hopelijk nooit meer mee hoeven te maken.
Dit boek ontvingen wij van The House of Books. Dit beïnvloedt onze mening niet.
Ze komen terecht in Kamp Vught en omdat Wim Duits spreekt kan hij hier zijn voordeel mee doen.
Je leest in dit verhaal over het leven van voornamelijk Esther, die Elly genoemd wordt, in de verschillende concentratiekampen. Haar liefde voor Wim houdt haar op de been. Je leest over de verschrikkelijke ontberingen die Elly en haar kampgenoten moeten doorstaan. Het tekentalent van Elly komt op een bepaald moment nog van pas waardoor ze jurken moet ontwerpen voor de kampbewaarsters. Waar ik vooral iedere keer versteld van sta bij een oorlogsboek over concentratiekampen is de samenhorigheid die aan de dag gelegd wordt door de kampgevangenen. Ondanks de honger en de tekorten staan ze toch steeds voor elkaar klaar en proberen ze het moreel hoog te houden.
De vriendschap tussen Elly en Janny vond ik erg mooi om over te lezen. Hoe Janny van naïef jong meisje thuis in Den Haag opeens in het concentratiekamp opgegroeid is tot een realistische jonge vrouw die weet hoe ze zich staande moet houden.
Het is een verhaal wat je in zijn greep houdt en je wilt continue doorlezen. Ik las het boek in één ruk uit omdat ik wilde weten wat Elly allemaal mee zou maken en hoe ze uiteindelijk bevrijd zou worden. Een verhaal wat vertelt moet worden zodat we dit hopelijk nooit meer mee hoeven te maken.
Dit boek ontvingen wij van The House of Books. Dit beïnvloedt onze mening niet.
July 27, 2024
Ik sla net de laatste bladzijde om en ben er stil van… Twee dagen geleden las ik de eerste zin in dit boek en kon het al snel niet meer wegleggen. Zó goed dat dit op papier gezet is…..
Het boek beschrijft het leven van Elly Vleeschhouwer-Blocq, die acht (!) concentratiekampen wist te overleven…. Het is geschreven in romanstijl waardoor je snel in het verhaal zit en meeleeft met de emoties en gebeurtenissen van Elly. Ze is intussen 98 jaar en wilde na de oorlog alleen maar doorgaan met haar leven, maar besloot uiteindelijk toch dat het goed was dat haar leven op papier kwam te staan voor haar kinderen en kleinkinderen. Ik denk echter dat iedereen veel kan leren door dit te lezen. Ik moest in het begin even wennen aan de korte hoofdstukken, het verhaal kwam wat nuchter of opsommend op me over daardoor maar later in het verhaal had ik dat gevoel echt totaal niet meer. Sommige zaken uit het verhaal waren mij onbekend; de werkplaats van Philips in Vught die de omstandigheden van de gevangenen verhoogde door een relatief goede lunch bijvoorbeeld en transporten wist te voorkomen, en het feit dat er ook vrouwelijke bewakers waren. Het is onvoorstelbaar dat Elly en haar man (die overigens vrijwillig op transport met haar is meegegaan) de oorlog overleefd hebben en dit hebben moeten doorstaan. Een aanrader om te lezen.
Het boek beschrijft het leven van Elly Vleeschhouwer-Blocq, die acht (!) concentratiekampen wist te overleven…. Het is geschreven in romanstijl waardoor je snel in het verhaal zit en meeleeft met de emoties en gebeurtenissen van Elly. Ze is intussen 98 jaar en wilde na de oorlog alleen maar doorgaan met haar leven, maar besloot uiteindelijk toch dat het goed was dat haar leven op papier kwam te staan voor haar kinderen en kleinkinderen. Ik denk echter dat iedereen veel kan leren door dit te lezen. Ik moest in het begin even wennen aan de korte hoofdstukken, het verhaal kwam wat nuchter of opsommend op me over daardoor maar later in het verhaal had ik dat gevoel echt totaal niet meer. Sommige zaken uit het verhaal waren mij onbekend; de werkplaats van Philips in Vught die de omstandigheden van de gevangenen verhoogde door een relatief goede lunch bijvoorbeeld en transporten wist te voorkomen, en het feit dat er ook vrouwelijke bewakers waren. Het is onvoorstelbaar dat Elly en haar man (die overigens vrijwillig op transport met haar is meegegaan) de oorlog overleefd hebben en dit hebben moeten doorstaan. Een aanrader om te lezen.
Displaying 1 - 30 of 77 reviews