Blauwe tomaten vertelt het verhaal van onverwachte ontmoetingen die tot waarheden leiden waar schuld, boete en vergeving bekeken worden vanuit het menselijke (on)vermogen met de eigen beperkingen om te gaan.
Deze roman speelt zich af op Curacao waar shon Mi in de binnenstad een opvang voor zwervers bestiert, Kevin zijn kleine zusje probeert te beschermen, pastoor Bree zich geconfronteerd ziet met misbruik, de drankverslaafde Wesu zijn oude beroep oppakt om een al lang uitstaande rekening te vereffenen en Dominique tegen wil en dank haar weg vindt.
Elodie Heloise (1968) woont, werkt en schrijft op Curaçao, het eiland waar zij opgroeide.
Elodie Heloise is schrijver, denker en dichter. Mens en maatschappij zijn thema’s die haar regelmatig in de pen doen klimmen. Vooral wanneer het haar dushi Korsou aan gaat. Maar haar leitmotiv wordt misschien wel het beste omschreven door een van de karakters uit de roman Blauwe Tomaten: Shon Mi.
“Het hogere plan van je leven word je zelden van te voren medegedeeld. Toch is alles wat je bent erin opgenomen. Als losse schijnbaar onverbonden schakels. Het is aan jou die schakels aan elkaar te koppelen opdat je in het mysterie van jouw bestaan de perfectie ontdekt. Dat is waar de ervaring ‘leven’ voor staat.”
Sociaal maatschappelijke thema’s Veel sociaal maatschappelijke thema’s leerde Elodie Heloise onderzoeken door haar werk voor de Curaçaose media. Tien jaar werkte ze onder andere voor het Antilliaans Dagblad als redacteur en voor de Amigoe als eindredacteur en hoofdredacteur. Verder schreef ze diverse columns voor onder andere radio paradise FM en had zij een rubriek ‘Face in the Crowd’ bij het Antilliaans Dagblad en ‘Uit de kunst’ (For di Arte) bij het Antilliaans Dagblad en de Extra.
Elodie Heloise is de auteur van Herinneringen aan Curaçao (2006) Uitgeverij Memento Vivi, Carnaval op Curaçao (2011) Carib Publishing, Woestijnzand (2012) Uitgeverij In de Knipscheer en Shusu en Sir Raylison (2019) Fundashon Sembra Buki, haar eerste jeugdboek en Blauwe Tomaten (2023) Uitgeverij In de Knipscheer.
Diverse bijdragen leverde ze aan boeken van anderen waaronder Kas di Shon, Kas di Pueblo, Curacao Religions, Gedenkboek van de Nationale Bibliotheek en Gods Wijngaard in de West. Voor het fotoboek Curacao, my lasting love affair met fotos van Bea Moedt schreef zij de teksten.
In het dagelijks leven is zij manager van het culturele centrum Landhuis Bloemhof op Curacao.
Een sterk verhaal over huiselijk geweld en de opvang van zwervers en alcoholisten op Curaçao. Wel wat wijdlopig en dichtgesmeerd maar door de verschillende perspectieven rijkgeschakeerd en intermenselijk. Blauwe tomaten is een warm-menselijke roman die gezicht geeft aan de ketting van misbruik waar Curaçaose families in gevangen kunnen zitten. Het beeld van de blauwe tomaten als de afdruk van huiselijk geweld die slechts langzaam vervaagt, is tegelijkertijd wrang en hoopvol
Het verhaal geeft zeer veel perspectieven die elkaar snel en niet altijd even duidelijk afwisselen. Zeker in de eerste helft had ik hier moeite mee. Het tweede deel liep voor mij beter, al ben ik nog steeds niet overtuigd van alle perspectieven. Wel nam het verhaal een mooie afslag. Het is jammer dat de schrijfster koos voor een epiloog, voor mij was het einde sterker zonder.
De verklarende woordenlijst achterin was niet compleet.