الفلسفة السياسية اليوم

by Christian Delacampagne, نبيل سعد (ترجمة )

نقرأ فى الكتاب الإجابة عن ماذا تعنى الحرية، ومم يتشكل العدل ؟ وماذا نفعل بالنظام الدولى الجديد ؟ والسياسة والدين ، وكره الآخر والرقابة . والفصل بين السلطات .. فيزياء وسياسة .. وهل الحرية خير ؟ وهل الحرية الصورية تظل حرية؟ ألا يمكن تجنب الحرب؟ والمدينة واقع طبيعى أم اصطناعى ؟ والعقد الاجتماعى : واقع أم وهم ؟ وعن العدالة ، واختراع الوطنية ، وما بعد الدولة - الأمة؟ من الذى على حق ؟ هل هو الفيلسوف أم السياسى الذى يؤكد عكس ما يقوله الفيلسوف ؟ .

343 pages, Hardcover

Published January 1, 2003

About the author

Christian Delacampagne a fait ses études de philosophie à Paris (École normale supérieure en 1969 ; agrégation de philosophie en 1972 ; doctorat d'État ès lettres et sciences humaines en 1982).

Après avoir exercé divers métiers dans divers pays (professeur de philosophie en lycée, journaliste, directeur d’Institut ou de Centre culturel français à Barcelone, Madrid, Le Caire, Tel-Aviv et attaché culturel à Boston, il s’est installé aux États-Unis en 1998. Il a été professeur d’Études françaises à Connecticut College, New London (CT) de 1998 à 2000, puis à Tufts University, Medford (MA) de 2000 à 2002 et professeur titulaire (littérature et philosophie françaises du xxe siècle) au Département de Langues et Littératures romanes de l'université Johns Hopkins, à Baltimore (Maryland), de 2001 à 2006 inclus, avant de rentrer en France.

Il a publié une trentaine d’ouvrages, dont plusieurs essais portant sur des questions de philosophie politique. Certains d'entre eux ont été traduits dans diverses langues.

Il est également l’auteur de livres écrits avec des artistes et de plusieurs centaines d’articles. Nombre de ces derniers ont paru dans Le Monde, journal auquel il a collaboré de manière régulière de 1973 à 2004. Il a également collaboré de façon occasionnelle à différents journaux et revues, principalement en France (Les Temps modernes, Critique, Cités, Études, Le Magazine littéraire, Le Nouvel Observateur), mais aussi en Espagne (El Viejo Topo, Quimera, El País, La Vanguardia, Cambio 16) et aux États-Unis (Commentary, Raw Vision, French Politics, Culture & Society, SubStance, MLN).

Il meurt le 20 mai 2007 à Paris des suites d'un cancer.

Reviews

[Mohammad Mirzaali · Rating 4 out of 5]

مردم جهان سوّم لابد به «نفهمیدن» عشق می‌ورزند که مشتاقانه حاضرند ژیژک، بدیو، هیدگر یا آگامبن بخوانند حتّا اگر «نفهمند» و کتاب درخشانی مثل کتاب دلاکامپانی لابد از همین جهت است که چاپ اوّل‌اش بعد از ده سال هنوز تک-و-توک این‌ور-و-آن‌ور پیدا می‌شود. در واقع تحلیلِ نویسنده از مفاهمیم بنیادینِ زمینه‌ی بحث‌اش -یعنی فلسفه‌ی سیاست- عمیق و در عین حال واضح است. تعریف دلاکامپانی از مقوّماتِ دموکراسی -یعنی آزادی و تساهل، تفکیک قوا و حکومت قانون، و عدالت و برابری- و اختلافات مشهور و معاصرش کاملاً روشن‌گر است، به خصوص دو فصلی که به تئوریِ عدالت و دعوای رالز، نوزیک یا مکینتایر پرداخته است. مثلاً یکی از مبهماتی که کتاب برای شخص من حل کرد، بحث محدودیت بر آزادی بیان در فرانسه بود که درباره‌ی انکار هولوکاست یا قتل عامِ ارامنه به دست ترک‌ها اعمال می‌شود. در این مورد یا موارد مشابهی تصوّرات‌ام از فلسفه‌ی سیاست تا حدّ زیادی دگرگون ( اصلاح؟ ) شد، و مگر یک کتاب خوب چه رسالت دیگری می‌تواند داشته باشد؟

[Arash · Rating 3 out of 5]

بعد از اینکه چندین سالی خاک خورده بود، بالاخره هفته سوم مهر امسال (۱۴۰۱) برداشتم و شروع کردم به خوندنش؛
فصول ابتدایی کتاب شامل مقدمه ای وتعاریف و مرزبندی های مشخصی است که برای فهم کتاب لازم است(حتی بنظر برای فهم ساده ترین اخبار سیاسی باید اینهارو دونست)
اما متاسفانه اصلا کافی نیست.از فصل ۶ به بعد، نویسنده شروع به نقد غیر منظم و حتی قیاس تئوری های معاصر سیاست میکنه.
که مثلا هابرماز تو فلان کتابش اینطور گفته و روسو در فلان مصاحبه بهمان کرده.
لذا این تخصصی شدن، و این الزام به دونستن دقیق جزئیات تئوری های رایج در ادبیات سیاسی باعث میشه، خواننده غیر مسلط و آماتوری مثل من نتونه بیشتر از ۸ فصل دووم بیاره و سرانجام تسلیم شده، قید خواندنش رابزند.
اگر تجربه اولتان از کتب سیاسی است، توصیه میکنم با این یکی شروع نکنید و یا اگر کردید و فقط از فصل های اول لذت بردین بدونید تنها نیستید.

[مهدی رنجبریان · Rating 2 out of 5]

کتاب عالی، ترجمه‌ی بسیار ضعیف. تا الان از این مترجم (بزرگ نادرزاد) چیزی نخونده بودم و اگه مجبور نشم هیچ چیزی ازش نخواهم خوند.
خود کتاب دو قسمته:
بخش اول میگه چه حکومتهایی دموکراتیکن و معیار دموکراتیک بودن یه کشور چیه (تفکیک قوا، آزادی سیاسی و غیرسیاسی و تلاش برای رسیدن به برداشتی از عدالت)
بخش دوم هم به جایگزین‌های 《دولت سراسری ملی》 (دولت-ملت مدرن) آنارشی و حکومت‌های منطقه‌ای و احتمالا جهانی میپردازه‌.
نثر کتاب، ترجمه‌ی کهنه ولی قابل فهمی داره ولی مفردات جاافتاده‌ای که خیلی وقته استفاده میشن به طرز اشتباهی ترجمه شدن. بعضی از پانویسها غلط علمی دارن و خیلی وقت‌ها پرانتزها هم بدون ذکر مترجم و ویراستار از مترجمن.