What do you think?
Rate this book
Laat me binnen
De nieuwe verhalen van Manon Uphoff – intens, hartstochtelijk en intrigerend.
In Laat me binnen zijn de personages verbannen uit hun huis en uit het leven zoals ze dat kennen. De jonge vrouw uit het titelverhaal wordt opgejaagd door iets ongrijpbaars van binnenuit: het verleden, waar ze nog niet naar kan kijken. In het tweede verhaal moet Hebibovic, die zachtaardiger is dan hem als man wordt toegestaan, de oorlog in – om daarna als een splinter in het leven van zijn vrouw en zoon te blijven steken. In het laatste verhaal overziet Linde, nadat ze ten val komt in haar atelier, haar leven en dat van haar broer, en onderzoekt ze wat hen van elkaar heeft vervreemd na hun gedeelde jeugd.
Allen zoeken ze in een aangetaste wereld naar een plek waar vrijheid en zorg voor een ander naast elkaar kunnen bestaan.
In Laat me binnen zijn de personages verbannen uit hun huis en uit het leven zoals ze dat kennen. De jonge vrouw uit het titelverhaal wordt opgejaagd door iets ongrijpbaars van binnenuit: het verleden, waar ze nog niet naar kan kijken. In het tweede verhaal moet Hebibovic, die zachtaardiger is dan hem als man wordt toegestaan, de oorlog in – om daarna als een splinter in het leven van zijn vrouw en zoon te blijven steken. In het laatste verhaal overziet Linde, nadat ze ten val komt in haar atelier, haar leven en dat van haar broer, en onderzoekt ze wat hen van elkaar heeft vervreemd na hun gedeelde jeugd.
Allen zoeken ze in een aangetaste wereld naar een plek waar vrijheid en zorg voor een ander naast elkaar kunnen bestaan.
207 pages, Paperback
First published January 28, 2025
6 people are currently reading
163 people want to read
About the author
Manon Uphoff
49 books59 followersManon Uphoff was born in 1962 into a family of 13 children. She left home at 16, went on to study literary theory and is now an acclaimed artist and writer, whose novels have been shortlisted for numerous prizes. Vallen is als vliegen (Falling is Like Flying) has been a literary phenomenon in the Netherlands, making 32 ‘Best of 2019’ lists, being shortlisted for 4 awards and winning the prestigious Charlotte Köhler Prize.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 10 of 10 reviews
June 30, 2025
Tja best mooie verhalen maar niet erg indrukwekkend. Ik bleek het boek een paar maanden geleden al te hebben gelezen, maar wist er niets meer van.
May 6, 2025
‘Zijn ogen glansden. Het was niet dat hij werkelijk in zo’n theorie geloofde, maar ze zagen het genot van het vrije, onbelemmerde denken, waarin alles even weer mogelijk was.’
May 1, 2025
Ik heb mezelf gedwongen deze verhalen te lezen, nadat ik , een poosje geleden weliswaar, niet echt genoten had van "vallen is als vliegen" waar wel een hype rond bestond, --niet aan mij besteed dus 😉
Uphoff hanteert wel een rijke, vaak poëtische taal, soms bijna op het irritante af.
Het eerste verhaal vond ik redelijk ok, het tweede echt niet, het derde scoorde ietwat beter,
maar ik was gewoonweg blij dat ik het boek uit had.
Jammer maar ik heb duidelijk geen klik met de manier van vertellen van Manon Uphoff.
Uphoff hanteert wel een rijke, vaak poëtische taal, soms bijna op het irritante af.
Het eerste verhaal vond ik redelijk ok, het tweede echt niet, het derde scoorde ietwat beter,
maar ik was gewoonweg blij dat ik het boek uit had.
Jammer maar ik heb duidelijk geen klik met de manier van vertellen van Manon Uphoff.
March 11, 2025
Toen Linde en Harold nog kinderen waren, zagen ze in een ondiepe put op het kerkhof een ijsblauwe engel liggen, met een gestrekte vinger verticaal over zijn mond, als wilde hij zeggen dat ze nooit over dit voorval mochten praten. En dat deden die broer en zus ook niet. Ze bedekten de engel met bladeren en mos en zwegen erover. Maar vergeten deden ze het voorval niet. Voor Linde, inmiddels 67, kunstenares en verhuisd naar een eiland in de Adriatische Zee, smeedde de ontmoeting met de engel niet alleen een band met Harold, ze zag er ook een voorteken in voor wat er met haar broer zou gebeuren, hoe ook hij mettertijd in een stenen engel zou veranderen, onbereikbaar in zijn eenzaamheid en zijn psychische stoornis.
‘Harold en Linde’ is een van de drie verhalen die samen Manon Uphoffs Laat me binnen vormen, een bundel met een grote thematische eenvormigheid. Linde staat immers niet alleen met haar verdriet omwille van de onmogelijkheid tot echt contact met haar broer Harold. In het titelverhaal maken we bijvoorbeeld kennis met een jonge vrouw die iedere ochtend wacht tot Jimmy, de vader van haar ‘kleineding’ naar zijn werk vertrekt om vervolgend de lift naar zijn flat te nemen en er met het uk op bed te gaan liggen spelen, Kristeva en Bataille lezend wanneer het kind slaapt. Wanneer ze ’s avonds Jimmy zijn auto hoort parkeren, neemt ze haar jas en vertrekt. Soms kruisen de twee ouders elkaar, maar geen van beide geeft dan een teken van herkenning. Waarom de jonge vrouw op straat leeft tot het ochtend wordt, is het eigenlijke onderwerp van ‘Laat me binnen’, en ook dat heeft weer alles met psychologie te maken. Vaders en de trauma’s waarmee ze het latere leven van hun kinderen belasten zijn een thema in het werk van Uphoff. In haar autobiografische roman Vallen is als vliegen beschreef ze bijvoorbeeld hoe ze als meisje misbruikt werd door haar stiefvader, ook wel ‘de minotaurus’ genoemd. Dat Harold uit haar nieuwste boek in een instelling belandt, zou wel eens een gelijkaardige oorzaak kunnen hebben.
In het derde verhaal uit de bundel focust Uphoff op Hebibović, die begin jaren negentig verwikkeld raakte in de Joegoslavische burgeroorlog en in 2020 stierf in Sarajevo. Opnieuw is het een psychologisch portret van een kwetsbare mens die door zijn omgeving werd verneukt, in dit geval door de strijd die ook na het tekenen van de vrede in zijn leven bleef doorwerken. Heb ik hem ooit werkelijk gekend, vraagt de vertelster zich af, wat ben ik uiteindelijk van zijn wereld te weten gekomen, ook al waren we al decennialang familie? Finaal gaan de verhalen uit Laat me binnen, hoe divers ook in stijl en emotionele geladenheid, over de menselijke conditie, over oorlog, ziekte en verval, en de onmogelijkheid om elkaar daarin te vinden.
‘Harold en Linde’ is een van de drie verhalen die samen Manon Uphoffs Laat me binnen vormen, een bundel met een grote thematische eenvormigheid. Linde staat immers niet alleen met haar verdriet omwille van de onmogelijkheid tot echt contact met haar broer Harold. In het titelverhaal maken we bijvoorbeeld kennis met een jonge vrouw die iedere ochtend wacht tot Jimmy, de vader van haar ‘kleineding’ naar zijn werk vertrekt om vervolgend de lift naar zijn flat te nemen en er met het uk op bed te gaan liggen spelen, Kristeva en Bataille lezend wanneer het kind slaapt. Wanneer ze ’s avonds Jimmy zijn auto hoort parkeren, neemt ze haar jas en vertrekt. Soms kruisen de twee ouders elkaar, maar geen van beide geeft dan een teken van herkenning. Waarom de jonge vrouw op straat leeft tot het ochtend wordt, is het eigenlijke onderwerp van ‘Laat me binnen’, en ook dat heeft weer alles met psychologie te maken. Vaders en de trauma’s waarmee ze het latere leven van hun kinderen belasten zijn een thema in het werk van Uphoff. In haar autobiografische roman Vallen is als vliegen beschreef ze bijvoorbeeld hoe ze als meisje misbruikt werd door haar stiefvader, ook wel ‘de minotaurus’ genoemd. Dat Harold uit haar nieuwste boek in een instelling belandt, zou wel eens een gelijkaardige oorzaak kunnen hebben.
In het derde verhaal uit de bundel focust Uphoff op Hebibović, die begin jaren negentig verwikkeld raakte in de Joegoslavische burgeroorlog en in 2020 stierf in Sarajevo. Opnieuw is het een psychologisch portret van een kwetsbare mens die door zijn omgeving werd verneukt, in dit geval door de strijd die ook na het tekenen van de vrede in zijn leven bleef doorwerken. Heb ik hem ooit werkelijk gekend, vraagt de vertelster zich af, wat ben ik uiteindelijk van zijn wereld te weten gekomen, ook al waren we al decennialang familie? Finaal gaan de verhalen uit Laat me binnen, hoe divers ook in stijl en emotionele geladenheid, over de menselijke conditie, over oorlog, ziekte en verval, en de onmogelijkheid om elkaar daarin te vinden.
April 12, 2025
In de bundel Laat me binnen onderzoekt Manon Uphoff hoe incest, onveiligheid of vervreemding in een jeugd een mens voorgoed kan beschadigen. Hetzelfde thema dat de indringende en ook persoonlijke roman Vallen is als vliegen (2019) tot een groot succes maakte.
In deze bundel met drie verhalen van novelle-lengte, trekt Uphoff de thematiek nog wat breder. In het eerste titelverhaal Laat me binnen leeft een jonge vrouw (24) ’s nachts op straat of ze houdt zich op in de bosjes met uitzicht op haar portiekflat. ‘Ze leek op een hert, een dier in de struiken, in de dichte begroeiing rond de vier gebouwen. Van een afstand kon je met gemak een wapen op haar richten om haar neer te halen, want ze bewoog amper, en als ze bewoog, was het langzaam.’
’s Morgens in alle vroegte gaat ze terug naar huis, ze ontmoet haar man, Jimmy. ‘Nadat hij was opgestaan en hun appartement had verlaten, troffen ze elkaar beneden in de hal bij de wand met de rijen gebutste brievenbussen. Of, wanneer ze echt vroeg was, voor hun deur op de zesde verdieping, waar ze hem licht op de wang kuste en met de sleutelbos in haar hand als in een droom passeerde (soms liet hij de deur openstaan) om meteen af te slaan naar de linkerkamer met de blauwe en helder gele kleuren en zich daar over het bed te buigen en het kleineding eruit te halen dat erin verborgen lag.’ lees hier verder
In deze bundel met drie verhalen van novelle-lengte, trekt Uphoff de thematiek nog wat breder. In het eerste titelverhaal Laat me binnen leeft een jonge vrouw (24) ’s nachts op straat of ze houdt zich op in de bosjes met uitzicht op haar portiekflat. ‘Ze leek op een hert, een dier in de struiken, in de dichte begroeiing rond de vier gebouwen. Van een afstand kon je met gemak een wapen op haar richten om haar neer te halen, want ze bewoog amper, en als ze bewoog, was het langzaam.’
’s Morgens in alle vroegte gaat ze terug naar huis, ze ontmoet haar man, Jimmy. ‘Nadat hij was opgestaan en hun appartement had verlaten, troffen ze elkaar beneden in de hal bij de wand met de rijen gebutste brievenbussen. Of, wanneer ze echt vroeg was, voor hun deur op de zesde verdieping, waar ze hem licht op de wang kuste en met de sleutelbos in haar hand als in een droom passeerde (soms liet hij de deur openstaan) om meteen af te slaan naar de linkerkamer met de blauwe en helder gele kleuren en zich daar over het bed te buigen en het kleineding eruit te halen dat erin verborgen lag.’ lees hier verder
February 24, 2025
Drie verhalen. Het eerste verhaal is koortsachtig en sluit aan bij verhalen uit de debuutbundel Begeerte, al is de anecdote/het verhaal haast opgelost. Het geweld ('de vuist') speelt in dit titelverhaal een belangrijke rol. Het tweede verhaal over de overleden Bosnisch-Kroatische zwager opent moeizaam, maar na verloop van pagina's is de vertelling wurgend. Al strooit de vertelster mij iets te veel met verwijzingen naar films en romans. Dat wurgende is in het laatste verhaal helemaal het geval: na een moeizame inleiding (met veel gedoe met vaders, moeders, stiefvaders) dringt de dode broer Harold zich aan de 'gevallen' zus Linde op. Veel dreiging van collaborerende geschiedenis en pedofilie. De drie verhalen hangen niet echt samen, maar bieden wel een staalkaart van de thema's van Manon Uphoff.
March 11, 2025
3.5*
Het derde verhaal heeft me het meest bekoord.
Het derde verhaal heeft me het meest bekoord.
November 17, 2025
Raar, verknipt en niet toegankelijk. Ik lad dit boek niet op het juiste moment.
August 7, 2025
Laat me binnen - Manon Uphoff – Querido 2025
Schoorvoetende taal, stamelend, op eieren, dan weer voluit schreeuwend, omtrekkende bewegingen makend, hetzelfde taalgebruik als in haar ‘Vallen is als vliegen’. Waar het helemaal paste.
Maar bij deze drie verhalen vond ik het een beetje een maniertje geworden, en dat stoorde me.
Het betreft drie verhalen waarvan ik het laatste verhaal ‘Harold en Linde’ verreweg het best te pruimen vond, ofschoon ook hier soms warrig en overdreven poëtisch, zoals:
Zij bewoog haar armen over het papier, voelde in de verf en inkt de melancholie van het diepe blauw. De muzikaliteit van drijvende leventjes – scholen zilveren visjes, zeeegels, bloemdieren, zeedahlia’s, chrysanten. De slijkerige stilte van de donkere zeekomkommers, die zich traag over de zeebodem wurmden. (178)
En iets wat ik nog niet wist:
Ernaast, op een laag grenen nachtkastje, 'Erzählungen' van Heinrich Böll, de schrijver die in de oorlog viermaal gewond was geraakt, en al zijn tenen had verloren door de kou. (157)
Schoorvoetende taal, stamelend, op eieren, dan weer voluit schreeuwend, omtrekkende bewegingen makend, hetzelfde taalgebruik als in haar ‘Vallen is als vliegen’. Waar het helemaal paste.
Maar bij deze drie verhalen vond ik het een beetje een maniertje geworden, en dat stoorde me.
Het betreft drie verhalen waarvan ik het laatste verhaal ‘Harold en Linde’ verreweg het best te pruimen vond, ofschoon ook hier soms warrig en overdreven poëtisch, zoals:
Zij bewoog haar armen over het papier, voelde in de verf en inkt de melancholie van het diepe blauw. De muzikaliteit van drijvende leventjes – scholen zilveren visjes, zeeegels, bloemdieren, zeedahlia’s, chrysanten. De slijkerige stilte van de donkere zeekomkommers, die zich traag over de zeebodem wurmden. (178)
En iets wat ik nog niet wist:
Ernaast, op een laag grenen nachtkastje, 'Erzählungen' van Heinrich Böll, de schrijver die in de oorlog viermaal gewond was geraakt, en al zijn tenen had verloren door de kou. (157)
December 17, 2025
Een bundeling van drie verhalen, waarin vervreemding en trauma centraal staan. Een jonge moeder gaat haar huis niet in, maar zoekt buitenshuis haar seksuele bevrediging. De zwager van de schrijfster, een veteraan uit Bosnië, komt zwaar beschadigd uit de oorlog terug. Een vrouw valt en blikt terug op haar relatie met haar broer. Vooral in de laatste twee verhalen wordt gaandeweg duidelijk wat de personages zo beschadigde dat ze nauwelijks echt contact kunnen maken met hun meest dierbaren. In het eerste verhaal is het buitengesloten zijn een thema dat op alle niveaus van het verhaal is uitgewerkt. Uphoff schrijft zintuiglijk en beeldend, maar lijkt in deze verhalenbundel ook de afstand van de verteller tot het vertelde te onderzoeken.
Displaying 1 - 10 of 10 reviews