What do you think?
Rate this book
The Maid / The Mystery Guest
Please Note That The Following Individual Books As Per Original ISBN and Cover Image In this Listing shall be Dispatched Titles In This The Mystery Guest [Hardcover] The Maid Molly the Maid Series 2 Books Collection Set By Nita Prose (The Maid, The Mystery Guest [Hardcover]): The Mystery Guest [Hardcover]: Molly Gray wears her Head Maid badge proudly for every shift at the Regency Grand plumping pillows, sweeping up secrets, silently restoring rooms to a state of perfection. But the hotel’s reputation is sullied when a guest – a famous mystery writer – drops very dead on the tearoom floor.As suspicion swirls in the hotel corridors, it’s clear there’s grime lurking beneath the gilt. And Molly knows that she alone holds the key to the mystery. But unlocking it means thinking about the past. The It begins like any other day for Molly Gray, silently dusting her way through the luxury rooms at the Regency Grand Hotel.But when she enters suite 401 and discovers an infamous guest dead in his bed, a very messy mystery begins to unfold. And Molly’s at the heart of it – because if anyone can uncover the secrets beneath the surface, the fingerprints amongst the filth – it’s the maid . . .
688 pages, Paperback
Published February 23, 2024
3 people are currently reading
689 people want to read
About the author
Nita Prose
16 books8,316 followersNITA PROSE is the #1 New York Times bestselling author of The Mystery Guest and The Maid, which has sold more than two million copies worldwide. A Good Morning America Book Club pick, The Maid won the Ned Kelly Award for International Crime Fiction, the Fingerprint Award for Debut Book of the Year, the Anthony Award for Best First Novel, and the Barry Award for Best First Mystery. The Maid was also an Edgar Award finalist for Best Novel. Visit Nita at nitaprose.com or on Instagram and X @NitaProse.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 10 of 10 reviews
March 8, 2025
1. The Maid ⭐⭐
Η Nita Prose παίζει το χαρτί του «φάσματος» (ΕΝΑ είναι το φάσμα) για να δημιουργήσει ένα αδιάφορο και hyperhyped… θρίλερ; Αστυνομικόν; Δεν ξέρω και δεν έχει καν σημασία.
Η καμαριέρα Molly είναι ένα άτομο σαφώς δυσλειτουργικό, με δυσκολίες στην κοινωνική προσαρμογή, ίσως μέτριας προς το χαμηλό ευφυΐας και με πολλές παραξενιές, που υποτίθεται ότι θα την κάνουν χαριτωμένη και συμπαθή στον αναγνώστη, ενώ στην πραγματικότητα την κάνουν ένα θύμα μέσα στο βιβλίο. Η Μόλι είναι ένας χαρακτήρας που δημιουργήθηκε από κάποιον που έκανε google τις λέξεις «ήπιος αυτισμός» και χρησιμοποίησε το “I feel lucky” option.
Η Μόλι είναι στο στοιχείο της όταν φτιάχνει μαξιλάρια, σκουπίζει σκόνες, καθαρίζει καθρέφτες κ.λπ., καθιστώντας αδύνατον να ταυτιστεί μαζί της ο αναγνώστης, που περισσότερο την αντιμετωπίζει ως ένα όχι ιδιαίτερα ενδιαφέρον αξιοπερίεργο. Ενδιαφέρεται για τους λάθος άντρες και το πληρώνει είτε με οικονομική αφαίμαξη, είτε με προοπτικές πολυετούς κάθειρξης.
Ωστόσο, επειδή η Μόλι είναι η Μόλι, τίποτε δεν την ταρακουνάει και συνεχίζει αμέριμνη να φλυαρεί και να καθαρίζει, ενώ μπροστάστα μάτια της γίνεται διακίνηση ναρκωτικών, εκβιασμοί, φόνοι, βασανισμοί, εξαναγκασμοί σε παράνομες δραστηριότητες και άλλα τέτοια χαριτωμένα. Η Μόλι ακροβατεί μεταξύ έντιμης ηλιθιότητας και εγκληματικά ληθαργικής αμεριμνησίας, αλλά περιέργως βρίσκει την «ευφυΐα» να πάει σε ενεχυροδανειστή τη βέρα που βρήκε ώστε να πληρώσει το ενοίκιο, αλλά και την ανοησία να μοιραστεί το γεγονός αυτό με τον πιο λάθος άνθρωπο. Η Μόλι είναι ένας πολύ ενοχλητικός χαρακτήρας. Πέφτει θύμα του κάθε επιτήδειου και μετά με συνέπεια του εύχεται από μέσα της τα χειρότερα.
Οι χαρακτήρες. Μάλλον έχασαν κάποιο τρένο από τη δεκαετία του 1950 και λειτουργούν σαν να τους έβαλαν με το ζόρι στο 2022 όπου και δρουν αμήχανα, όντες εκτός τόπου και χρόνου. Πέρα από την Μόλι, είναι ο «κακός λεφτάς», η καλόβολη αγαθομπούτα σύζυγος του κακού λεφτά που-δεν-είναι-και-τόσο-πουτάνα-όσα-θα-νόμιζε-ο-κόσμος-όταν-τον-παντρεύτηκε-για-τα-λεφτά-του-και-θέλει-μια-φίλη-για-να-μιλάει, ο γοητευτικός μπαρμάνσταρδος (μπάρμαν μπάσταρδος), ο αθώος μεξικάνος χωριάτης που έμπλεξε στη μεγάλη πόλη, ο κρυόκωλος μάνατζερ του ξενοδοχείου, ο καλός γερο-θυρωρός (Λαυρέντης Διανέλλος intensifies), η γυναίκα μπατσίνα που παίρνει την υπόθεση πάνω της αλλά πρέπει να της δώσουν τα στοιχεία στο πιάτο, μασημένα, χωνεμένα και ξερασμένα για να τη λύσει, η δαιμόνια δικηγόρος αδέκαστη μπάρα που είναι κόρη του θυρωρού και ζαπλουτίδου, αλλά αφήνει τον πατέρα της να εργάζεται ακόμα ως θυρωρός, ο λίγδας σπιτονοικοκύρης που απειλεί με εξώσεις, η γιαγιά που μιλάει με fortune cookies, ίσως επειδή ξέρει ότι η εγγονή δε στροφάρει, η τεμπέλα αρχικαμαριέρα που βουτάει τα φιλοδωρήματα, οι καλές καμαριέρες που δεν έχουν κανένα πρόβλημα να σκίζονται για ψίχουλα στο ξενοδοχείο και σχωράτε με αν ξέχασα κάποιον.
Η πλοκή. Κλισέ, προκάτ με μια εσάνς υποχρεωτικής απόκλισης της πρωταγωνίστριας από τις νόρμες (αν και ποτέ δε μαθαίνουμε τι ακριβώς έχει η Μόλι και φέρεται σαν ηλίθια), κάτι που θα ήταν πολύ πρωτότυπο. Το 1930. Δεν ξέρω αν έπρεπε να γελάσουμε με τη Μόλι που δεν έπαιρνε χαμπάρι τι γινόταν μπροστά στα μάτια της και το περιέγραφε με τρόπο τέτοιο ώστε να μην αφήνει πολλές απορίες στον αναγνώστη, αλλά δε συνηθίζεται ο συγγραφέας να προσβάλλει τόσο βάναυσα το χαρακτήρα που ο ίδιος δημιούργησε. Βέβαια, ο τρόπος που μιλάει και μερικές φορές σκέφτεται έρχεται συχνά σε αντίθεση με το αρχικό χτίσιμο του χαρακτήρα και, δυστυχώς, χωρίς να προκύπτει μέσα από την εξέλιξη του χαρακτήρα. Απλώς κάποιες φορές η Μόλι είναι επιτηδευμένα ευφραδής και ευφυής. Οι καταστάσεις τις οποίες αντιμετωπίζει είναι τραγικές, αλλά για κάποιο λόγο (η ανικανότητα της Μόλι να αντιληφθεί τα αυτονόητα) δείχνουν γελοίες, γκροτέσκες και κωμικοτραγικές. Σκεφτείτε κάποιον να δολοφονεί ένα μωρό φώκιας. Με όπλο μια τούρτα. Ενώ πέρδεται. Στο ρυθμό της Μασσαλιώτιδας.
Όταν ο αντιπαθής πλουσιότερος ένοικος του ξενοδοχείου βρίσκεται νεκρός, από την ίδια τη Μόλι, δεν αργεί να μετατραπεί σε υπ’ αριθμόν ένα ύποπτο για το φόνο. Η Μόλι. Η αυτιστική καμαριέρα που δεν έχει ΤΙΠΟΤΕ κυριολεκτικά να κερδίσει και ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ να χάσει (τα φιλοδωρήματα και μόνο των 100$ από τη σύζυγο του νεκρού να σκεφτεί κανείς…). Δεν ξέρω αν η συγγραφέας έχει ιδέα για το πώς σχηματίζουν τα προφίλ των εγκληματιών οι ένστολοί, αλλά δε μου δίνει και πολλές ενδείξεις για το «ναι».
Στο σωρό των πραγμάτων που αναφέρονται αλλά δεν μπαίνει στον κόπο να θίξει την ουσία τους η συγγραφέας στην ανάγκη της να παρουσιάσει την ανεγκέφαλη χαζοχαρούμενη Μόλι ως χαριτωμένη και να κλείσει το βιβλίο με ένα μαστουρωμένα ευτυχές φινάλε, βρίσκονται τα ναρκωτικά και οι συνέπειες της χρόνιας χρήσης για τους χρήστες και την οικογένεια, οι παράτυποι μετανάστες και οι κίνδυνοι που διατρέχουν, η ενδοοικογενειακή βία, η κακοποίηση σε χώρους εργασίας (συμπεριλαμβανομένων και μορφών σωματικού βασανισμού), η εκβιαστική εκμετάλλευση ανθρώπων. Αυτά τα ασήμαντα.
Στο φινάλε, κάθε συμπάθεια που μπορεί να έχει δημιουργηθεί για το βιβλίο μέχρι τότε, όχι και πολλή, αλλά…, πάει στα σκουπίδια.
Ανοησίες που θα διαβάσει ο αναγνώστης, αλλά λίγη σημασία έχουν: Η Μόλι κρατάει κάθε μέρα στην αρχή της βάρδιας της ένα δωμάτιο (συνήθως διαφορετικό) για τον Μανουέλ, τον παράτυπο μετανάστη. Η συγγραφέας προφανώς δεν έχει ακούσει για πρωινές αφίξεις, κρατήσεις της τελευταίας στιγμής κ.λπ., ή απλώς δε σκέφτηκε ότι μετά από τόσο καιρό ΜΙΑ φορά, θα είχε ζητήσει πελάτης το δωμάτιο. Επίσης, μάλλον δεν έχει ακούσει και για τις κάμερες ασφαλείας, ή εφηύρε το λιγότερο οργουελικό ξενοδοχείο στο γνωστό σύμπαν. Η άδεια παραμονής με την οποία πιάνει δουλειά στο ξενοδοχείο ο Χουάν Μανουέλ, λήγει, αλλά το ξενοδοχείο δεν έχει ιδέα. Πολύ λογικό. Ακόμη: Οι εργαζόμενοι δεν μπαινοβγαίνουν στα ξενοδοχεία από την κεντρική είσοδο. Η Μόλι μένει σε ένα διαμέρισμα που της στοιχίζει 1800$ το μήνα, ενώ δουλεύει ως καμαριέρα. Κανονικά, με το που πέθανε η γιαγιά θα έπρεπε να είχε μετακομίσει σε σαφώς οικονομικότερο διαμέρισμα. Αλλά δεν το έκανε. Επειδή «Μόλι». Όταν βρίσκεται το όπλο στην ηλεκτρική σκούπα της Μόλι, η αστυνομία δεν κάνει καν έναν έλεγχο μητρώου για τον σειριακό του αριθμό και τα ρίχνει όλα στη Μόλι… ενώ ο φόνος ΔΕΝ έγινε με πυροβόλο όπλο. Αυτά και άλλα πολλά.
Στα πολύ αρνητικά του βιβλίου
Γενικώς βαθμός χαρακτηρισμός: Ανούσιο, αφελές, ενοχλητικό, προσβλητικό για τους ανθρώπους που είναι στο φάσμα, αλλά και για τους αναγνώστες (αυτά τα τουίστ…), αποτυγχάνει να είναι χαριτωμένο και ελαφρύ με την καλή έννοια και είναι σαχλό και ελαφρύ με την κακή έννοια, γεμάτο αβλεψίες και λάθη και απευθυνόμενο στον χαμηλότερο κοινό αναγνωστικό παρονομαστή.
2. The Mystery Guest ⭐
Η καμαριέρα Μόλι ξαναχτυπά. Το κεφάλι μας στον τοίχο, με την απλοϊκή πλοκή και έναν από τους πιο ενοχλητικούς και ασυνεπείς χαρακτήρες της παγκόσμιας λογοτεχνίας («ο θεός να την κάνει»).
Η Νιταπρόσε, αποφασίζει να φωτίσει και το παρελθόν της Μόλι και κάνει φλασμπακ στο «before» δίνοντας αφειδώς περιστατικά που φωτίζουν την άχαρη και ελαφρώς βλαμμένη ζωή της πρωταγωνίστριας όταν ήταν παιδί και ζούσε με την γιαγιά της. Όχι, δεν σε κάνει να τη συμπαθήσεις περισσότερο, απλώς αναρωτιέσαι πώς βρέθηκαν όλοι αυτοί οι δυσλειτουργικοί σε ένα βιβλίο.
Τέλος πάντων, στο ξενοδεοχείο που η Μόλι ζει το όνειρο αλλάζοντας πετσέτες και καθαρίζοντας καθρέφτες, γίνεται κι άλλος φόνος (να θυμηθώ να το αποφύγω αν ποτέ βρεθώ εκεί) και μάλιστα το θύμα είναι γνώριμος της Μόλι από τα παλιά. Αν και εκείνος δεν την αναγνωρίζει (λογικό, την είδε μερικές φορές ως μικρή βλαμμένη, δύσκολο να την αναγνωρίσει ως μεγάλη βλαμμένη που εκστασιάζεται αδειάζοντας τασάκια και απαγγέλλοντας ομοιοκατάληκτα στιχάκια για τετράχρονα).
Καθώς λοιπόν οι έρευνες γύρω από το θάνατο του συγγραφέα θρίλερ ξεκινά, η Μόλι μαζεύει στοιχεία σαν τον άνθρωπο της βροχής (αν δεν έχετε δει την ταινία αφήστε κατά μέρος αυτή την κριτική, δείτε την ταινία και επανέρχεστε όποτε μπορέσετε) παράλληλα με την αστυνομία, γιατί, άλλωστε, όπως λέγεται και από αστυνομικά χείλη «οι καθαρίστριες και η αστυνομία μοιάζουν σα δουλειά». Βεβαίως, έχω ακριβώς τις ίδιες απαιτήσεις από αυτούς που κυνηγάνε όσους κάνουν ��ράφικινγκ και πουλάνε ναρκωτικά ή δολοφονούν και από αυτούς που καθαρίζουν τη χέστρα όταν ξενοικιάσω το δωμάτιο. Λετζίτ.
Ο φόνος θα λυθεί χάρη στο βλαμμένο μυαλό της Μόλι, τα κομμάτια θα πέσουν στη θέση τους το ένα μετά το άλλο, όπως και οι σταγόνες σάλιου από το στόμα του αναγνώστη που πέφτει σε κατατονία.
Σα να μη φτάναν όλα αυτά, στο τέλος, η Νιταπρόσε, αποφασίζει να κάνει και μια αποκάλυψη ΤΑΝΤΑΝ-ΤΑΝΤΑΝ για το παρελθόν της Μόλι και να της προσθέσει ένα ακόμη άτομο στο οικογενειακό δέντρο (το οποίο μεταξύ μας θυμίζει απότιστη ακακία στην έρημο). Δυστυχώς είναι τόσο άκομψη η προσθήκη που παραπέμπει σε παιδικό απωθημένο ώστε την ανταλλάσσεις χωρίς δισταγμό με μια κυστική ίνωση ή κονδυλώματα.
Τελικός βαθμός χαρακτηρισμός: Ένα άθλιο easy reading θριλεράκι, κακογραμμένο, αδιάφορο και με τόσο φλατ χαρακτήρες που χωράνε κάτω από πόρτα ασφαλείας, με τραγικούς διαλόγους που σε κάνουν να θες να ουρλιάξεις και με παιδαριώδες feelgood φινάλε που θυμίζει πουρέ πατάτας στον οποίο πετάξανε ένα τόνο ζάχαρη από λιωμένα μαρσμέλοουζ (ξερνάς όπως και να έχει). Ίσως να διαβάζεται με λιγότερες ανακατωσούρες από 12χρονα που δίνουν για lower (εννοώ στην αγγλική έκδοση, γιατί μόλις είδα ότι κυκλοφορεί και στα hellenikos), σαν practice.
Η Nita Prose παίζει το χαρτί του «φάσματος» (ΕΝΑ είναι το φάσμα) για να δημιουργήσει ένα αδιάφορο και hyperhyped… θρίλερ; Αστυνομικόν; Δεν ξέρω και δεν έχει καν σημασία.
Η καμαριέρα Molly είναι ένα άτομο σαφώς δυσλειτουργικό, με δυσκολίες στην κοινωνική προσαρμογή, ίσως μέτριας προς το χαμηλό ευφυΐας και με πολλές παραξενιές, που υποτίθεται ότι θα την κάνουν χαριτωμένη και συμπαθή στον αναγνώστη, ενώ στην πραγματικότητα την κάνουν ένα θύμα μέσα στο βιβλίο. Η Μόλι είναι ένας χαρακτήρας που δημιουργήθηκε από κάποιον που έκανε google τις λέξεις «ήπιος αυτισμός» και χρησιμοποίησε το “I feel lucky” option.
Η Μόλι είναι στο στοιχείο της όταν φτιάχνει μαξιλάρια, σκουπίζει σκόνες, καθαρίζει καθρέφτες κ.λπ., καθιστώντας αδύνατον να ταυτιστεί μαζί της ο αναγνώστης, που περισσότερο την αντιμετωπίζει ως ένα όχι ιδιαίτερα ενδιαφέρον αξιοπερίεργο. Ενδιαφέρεται για τους λάθος άντρες και το πληρώνει είτε με οικονομική αφαίμαξη, είτε με προοπτικές πολυετούς κάθειρξης.
Ωστόσο, επειδή η Μόλι είναι η Μόλι, τίποτε δεν την ταρακουνάει και συνεχίζει αμέριμνη να φλυαρεί και να καθαρίζει, ενώ μπροστάστα μάτια της γίνεται διακίνηση ναρκωτικών, εκβιασμοί, φόνοι, βασανισμοί, εξαναγκασμοί σε παράνομες δραστηριότητες και άλλα τέτοια χαριτωμένα. Η Μόλι ακροβατεί μεταξύ έντιμης ηλιθιότητας και εγκληματικά ληθαργικής αμεριμνησίας, αλλά περιέργως βρίσκει την «ευφυΐα» να πάει σε ενεχυροδανειστή τη βέρα που βρήκε ώστε να πληρώσει το ενοίκιο, αλλά και την ανοησία να μοιραστεί το γεγονός αυτό με τον πιο λάθος άνθρωπο. Η Μόλι είναι ένας πολύ ενοχλητικός χαρακτήρας. Πέφτει θύμα του κάθε επιτήδειου και μετά με συνέπεια του εύχεται από μέσα της τα χειρότερα.
Οι χαρακτήρες. Μάλλον έχασαν κάποιο τρένο από τη δεκαετία του 1950 και λειτουργούν σαν να τους έβαλαν με το ζόρι στο 2022 όπου και δρουν αμήχανα, όντες εκτός τόπου και χρόνου. Πέρα από την Μόλι, είναι ο «κακός λεφτάς», η καλόβολη αγαθομπούτα σύζυγος του κακού λεφτά που-δεν-είναι-και-τόσο-πουτάνα-όσα-θα-νόμιζε-ο-κόσμος-όταν-τον-παντρεύτηκε-για-τα-λεφτά-του-και-θέλει-μια-φίλη-για-να-μιλάει, ο γοητευτικός μπαρμάνσταρδος (μπάρμαν μπάσταρδος), ο αθώος μεξικάνος χωριάτης που έμπλεξε στη μεγάλη πόλη, ο κρυόκωλος μάνατζερ του ξενοδοχείου, ο καλός γερο-θυρωρός (Λαυρέντης Διανέλλος intensifies), η γυναίκα μπατσίνα που παίρνει την υπόθεση πάνω της αλλά πρέπει να της δώσουν τα στοιχεία στο πιάτο, μασημένα, χωνεμένα και ξερασμένα για να τη λύσει, η δαιμόνια δικηγόρος αδέκαστη μπάρα που είναι κόρη του θυρωρού και ζαπλουτίδου, αλλά αφήνει τον πατέρα της να εργάζεται ακόμα ως θυρωρός, ο λίγδας σπιτονοικοκύρης που απειλεί με εξώσεις, η γιαγιά που μιλάει με fortune cookies, ίσως επειδή ξέρει ότι η εγγονή δε στροφάρει, η τεμπέλα αρχικαμαριέρα που βουτάει τα φιλοδωρήματα, οι καλές καμαριέρες που δεν έχουν κανένα πρόβλημα να σκίζονται για ψίχουλα στο ξενοδοχείο και σχωράτε με αν ξέχασα κάποιον.
Η πλοκή. Κλισέ, προκάτ με μια εσάνς υποχρεωτικής απόκλισης της πρωταγωνίστριας από τις νόρμες (αν και ποτέ δε μαθαίνουμε τι ακριβώς έχει η Μόλι και φέρεται σαν ηλίθια), κάτι που θα ήταν πολύ πρωτότυπο. Το 1930. Δεν ξέρω αν έπρεπε να γελάσουμε με τη Μόλι που δεν έπαιρνε χαμπάρι τι γινόταν μπροστά στα μάτια της και το περιέγραφε με τρόπο τέτοιο ώστε να μην αφήνει πολλές απορίες στον αναγνώστη, αλλά δε συνηθίζεται ο συγγραφέας να προσβάλλει τόσο βάναυσα το χαρακτήρα που ο ίδιος δημιούργησε. Βέβαια, ο τρόπος που μιλάει και μερικές φορές σκέφτεται έρχεται συχνά σε αντίθεση με το αρχικό χτίσιμο του χαρακτήρα και, δυστυχώς, χωρίς να προκύπτει μέσα από την εξέλιξη του χαρακτήρα. Απλώς κάποιες φορές η Μόλι είναι επιτηδευμένα ευφραδής και ευφυής. Οι καταστάσεις τις οποίες αντιμετωπίζει είναι τραγικές, αλλά για κάποιο λόγο (η ανικανότητα της Μόλι να αντιληφθεί τα αυτονόητα) δείχνουν γελοίες, γκροτέσκες και κωμικοτραγικές. Σκεφτείτε κάποιον να δολοφονεί ένα μωρό φώκιας. Με όπλο μια τούρτα. Ενώ πέρδεται. Στο ρυθμό της Μασσαλιώτιδας.
Όταν ο αντιπαθής πλουσιότερος ένοικος του ξενοδοχείου βρίσκεται νεκρός, από την ίδια τη Μόλι, δεν αργεί να μετατραπεί σε υπ’ αριθμόν ένα ύποπτο για το φόνο. Η Μόλι. Η αυτιστική καμαριέρα που δεν έχει ΤΙΠΟΤΕ κυριολεκτικά να κερδίσει και ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ να χάσει (τα φιλοδωρήματα και μόνο των 100$ από τη σύζυγο του νεκρού να σκεφτεί κανείς…). Δεν ξέρω αν η συγγραφέας έχει ιδέα για το πώς σχηματίζουν τα προφίλ των εγκληματιών οι ένστολοί, αλλά δε μου δίνει και πολλές ενδείξεις για το «ναι».
Στο σωρό των πραγμάτων που αναφέρονται αλλά δεν μπαίνει στον κόπο να θίξει την ουσία τους η συγγραφέας στην ανάγκη της να παρουσιάσει την ανεγκέφαλη χαζοχαρούμενη Μόλι ως χαριτωμένη και να κλείσει το βιβλίο με ένα μαστουρωμένα ευτυχές φινάλε, βρίσκονται τα ναρκωτικά και οι συνέπειες της χρόνιας χρήσης για τους χρήστες και την οικογένεια, οι παράτυποι μετανάστες και οι κίνδυνοι που διατρέχουν, η ενδοοικογενειακή βία, η κακοποίηση σε χώρους εργασίας (συμπεριλαμβανομένων και μορφών σωματικού βασανισμού), η εκβιαστική εκμετάλλευση ανθρώπων. Αυτά τα ασήμαντα.
Στο φινάλε, κάθε συμπάθεια που μπορεί να έχει δημιουργηθεί για το βιβλίο μέχρι τότε, όχι και πολλή, αλλά…, πάει στα σκουπίδια.
Ανοησίες που θα διαβάσει ο αναγνώστης, αλλά λίγη σημασία έχουν: Η Μόλι κρατάει κάθε μέρα στην αρχή της βάρδιας της ένα δωμάτιο (συνήθως διαφορετικό) για τον Μανουέλ, τον παράτυπο μετανάστη. Η συγγραφέας προφανώς δεν έχει ακούσει για πρωινές αφίξεις, κρατήσεις της τελευταίας στιγμής κ.λπ., ή απλώς δε σκέφτηκε ότι μετά από τόσο καιρό ΜΙΑ φορά, θα είχε ζητήσει πελάτης το δωμάτιο. Επίσης, μάλλον δεν έχει ακούσει και για τις κάμερες ασφαλείας, ή εφηύρε το λιγότερο οργουελικό ξενοδοχείο στο γνωστό σύμπαν. Η άδεια παραμονής με την οποία πιάνει δουλειά στο ξενοδοχείο ο Χουάν Μανουέλ, λήγει, αλλά το ξενοδοχείο δεν έχει ιδέα. Πολύ λογικό. Ακόμη: Οι εργαζόμενοι δεν μπαινοβγαίνουν στα ξενοδοχεία από την κεντρική είσοδο. Η Μόλι μένει σε ένα διαμέρισμα που της στοιχίζει 1800$ το μήνα, ενώ δουλεύει ως καμαριέρα. Κανονικά, με το που πέθανε η γιαγιά θα έπρεπε να είχε μετακομίσει σε σαφώς οικονομικότερο διαμέρισμα. Αλλά δεν το έκανε. Επειδή «Μόλι». Όταν βρίσκεται το όπλο στην ηλεκτρική σκούπα της Μόλι, η αστυνομία δεν κάνει καν έναν έλεγχο μητρώου για τον σειριακό του αριθμό και τα ρίχνει όλα στη Μόλι… ενώ ο φόνος ΔΕΝ έγινε με πυροβόλο όπλο. Αυτά και άλλα πολλά.
Στα πολύ αρνητικά του βιβλίου
Γενικώς βαθμός χαρακτηρισμός: Ανούσιο, αφελές, ενοχλητικό, προσβλητικό για τους ανθρώπους που είναι στο φάσμα, αλλά και για τους αναγνώστες (αυτά τα τουίστ…), αποτυγχάνει να είναι χαριτωμένο και ελαφρύ με την καλή έννοια και είναι σαχλό και ελαφρύ με την κακή έννοια, γεμάτο αβλεψίες και λάθη και απευθυνόμενο στον χαμηλότερο κοινό αναγνωστικό παρονομαστή.
2. The Mystery Guest ⭐
Η καμαριέρα Μόλι ξαναχτυπά. Το κεφάλι μας στον τοίχο, με την απλοϊκή πλοκή και έναν από τους πιο ενοχλητικούς και ασυνεπείς χαρακτήρες της παγκόσμιας λογοτεχνίας («ο θεός να την κάνει»).
Η Νιταπρόσε, αποφασίζει να φωτίσει και το παρελθόν της Μόλι και κάνει φλασμπακ στο «before» δίνοντας αφειδώς περιστατικά που φωτίζουν την άχαρη και ελαφρώς βλαμμένη ζωή της πρωταγωνίστριας όταν ήταν παιδί και ζούσε με την γιαγιά της. Όχι, δεν σε κάνει να τη συμπαθήσεις περισσότερο, απλώς αναρωτιέσαι πώς βρέθηκαν όλοι αυτοί οι δυσλειτουργικοί σε ένα βιβλίο.
Τέλος πάντων, στο ξενοδεοχείο που η Μόλι ζει το όνειρο αλλάζοντας πετσέτες και καθαρίζοντας καθρέφτες, γίνεται κι άλλος φόνος (να θυμηθώ να το αποφύγω αν ποτέ βρεθώ εκεί) και μάλιστα το θύμα είναι γνώριμος της Μόλι από τα παλιά. Αν και εκείνος δεν την αναγνωρίζει (λογικό, την είδε μερικές φορές ως μικρή βλαμμένη, δύσκολο να την αναγνωρίσει ως μεγάλη βλαμμένη που εκστασιάζεται αδειάζοντας τασάκια και απαγγέλλοντας ομοιοκατάληκτα στιχάκια για τετράχρονα).
Καθώς λοιπόν οι έρευνες γύρω από το θάνατο του συγγραφέα θρίλερ ξεκινά, η Μόλι μαζεύει στοιχεία σαν τον άνθρωπο της βροχής (αν δεν έχετε δει την ταινία αφήστε κατά μέρος αυτή την κριτική, δείτε την ταινία και επανέρχεστε όποτε μπορέσετε) παράλληλα με την αστυνομία, γιατί, άλλωστε, όπως λέγεται και από αστυνομικά χείλη «οι καθαρίστριες και η αστυνομία μοιάζουν σα δουλειά». Βεβαίως, έχω ακριβώς τις ίδιες απαιτήσεις από αυτούς που κυνηγάνε όσους κάνουν ��ράφικινγκ και πουλάνε ναρκωτικά ή δολοφονούν και από αυτούς που καθαρίζουν τη χέστρα όταν ξενοικιάσω το δωμάτιο. Λετζίτ.
Ο φόνος θα λυθεί χάρη στο βλαμμένο μυαλό της Μόλι, τα κομμάτια θα πέσουν στη θέση τους το ένα μετά το άλλο, όπως και οι σταγόνες σάλιου από το στόμα του αναγνώστη που πέφτει σε κατατονία.
Σα να μη φτάναν όλα αυτά, στο τέλος, η Νιταπρόσε, αποφασίζει να κάνει και μια αποκάλυψη ΤΑΝΤΑΝ-ΤΑΝΤΑΝ για το παρελθόν της Μόλι και να της προσθέσει ένα ακόμη άτομο στο οικογενειακό δέντρο (το οποίο μεταξύ μας θυμίζει απότιστη ακακία στην έρημο). Δυστυχώς είναι τόσο άκομψη η προσθήκη που παραπέμπει σε παιδικό απωθημένο ώστε την ανταλλάσσεις χωρίς δισταγμό με μια κυστική ίνωση ή κονδυλώματα.
Τελικός βαθμός χαρακτηρισμός: Ένα άθλιο easy reading θριλεράκι, κακογραμμένο, αδιάφορο και με τόσο φλατ χαρακτήρες που χωράνε κάτω από πόρτα ασφαλείας, με τραγικούς διαλόγους που σε κάνουν να θες να ουρλιάξεις και με παιδαριώδες feelgood φινάλε που θυμίζει πουρέ πατάτας στον οποίο πετάξανε ένα τόνο ζάχαρη από λιωμένα μαρσμέλοουζ (ξερνάς όπως και να έχει). Ίσως να διαβάζεται με λιγότερες ανακατωσούρες από 12χρονα που δίνουν για lower (εννοώ στην αγγλική έκδοση, γιατί μόλις είδα ότι κυκλοφορεί και στα hellenikos), σαν practice.
December 9, 2023
Loved Molly! Good read!
September 28, 2024
A dreaded sequel that was more enjoyable than the first. I enjoyed the parallel narrative, which enabled a lot more depth to be developed in the returning characters. I was rooting for Molly in this book rather than feeling sorry for her as I was in the first one, this added to the tension. Unlike the first book there were plenty of twists to keep you going till the end.
February 20, 2024
this book has a 4 from me but with +++++++ for pure enjoyment.
June 12, 2024
Easy and fun to read.
August 2, 2024
Molly is wonderful and so funny!
August 21, 2024
A little bit mild for me, but a good easy read.
July 28, 2025
great read!
October 29, 2025
Enjoyed the writing, but wished I was more surprised by the ending
February 19, 2026
an easy and enjoyable read. delightful and entertaining
Displaying 1 - 10 of 10 reviews