Psychologist, psychotherapist, and the creator of primal therapy, a treatment for mental illness that involves repeatedly descending into, feeling, and expressing long-repressed childhood pain. Janov directed a psychotherapy institute called the Primal Center in Santa Monica, California.
Janov wrote that his professional life changed in a single day in 1967 with the discovery of what he calls Primal Pain.During a therapy session, Janov heard what he describes as, “an eerie scream welling up from the depths of a young man lying on the floor”. He developed primal therapy, in which clients are encouraged to re-live and express repressed feelings.
Janov's patients included John Lennon and Yoko Ono.
از نظر آرتور آنو، علت بسیاری از روانرنجوریها، یک رنج بنیادین و اولیهست (از سوی والدین) که باعث ایجاد تنش و واکنشها و رفتارهای آنرمال در بیماران میشه. تنها راه درمان، اینه که بیمار، به کمک رواندرمان،اون رنج رو به یاد بیاره و دوباره احساسش بکنه. در این صورت، تنشهای درونی بیمار به منشا اولیهاش وصل میشه و از بین میره. البته به این معنی نیست که فرد پس از درمان، متحمل رنج یا حسهای بدِ دیگه نمیشه؛ بلکه دیگه اون رنج تبدیل به تنش نمیشه. روانرنجوری نه تنها روان که جسم فرد رو هم درگیر میکنه و میتونه باعث خیلی از بیماریها و اختلالات جسمی بشه که غالبا پس از درمان، خودبهخود برطرف میشن. بهرحال این روش که اسمش "درمانِ اولیه" هست، فعلا به تایید و اثبات کامل نرسیده :)
خب دو تا ایراد داشت کتاب از نظر من، یکی اینکه پر از اشتباههای نگارشی و ویرایشی بود! (که این برمیگرده به ترجمه ی کتاب) دوم اینکه، بجای ۷۰۰ صفحه میشد تو ۲۰۰-۳۰۰ صفحه جمعش کرد. مطالب تکراریش زیاد بود ناموسن:| ( که این برمیگرده به خود نویسنده)
از دید نویسنده تقریباً همه بیمارن و با یکسری تئوری و مثالهایی یکنواخت از بیمارانش، تا ۳۰۰ صفحه ( از ۷۰۰ صفحه) تکرار مکررات میکنه.
حالا، با فرض این که ما کتاب رو خوندیم و با پذیرش بیمار بودنمون، تسلیمِ تئوریِ آقای دکتر شدیم، تازه با سوال اصلی مواجه میشیم و از خود میپرسیم: من یه بیمارم. حالا چی؟ حالا برو آن سر دنیا ویزیت شو جهت درمان! مشکل بزرگ من با این کتاب همینه، که به نظر میاد صرفاً وسیلهای باشه برای معرفی تئوری درمان و بازار گرمی خودش. چرا که تشخیص و درمان این دست بیماران رو مخصوص به خود و متخصصینِ خود میدونه و سایر همکاران رو از انجامش محروم میکنه.
مجموعاً، در ابتدا رضایتم جلب ولی محتوا به مرور کسل کننده شد. گرچه بسیاری از استدلالهاش به اندازهی کافی قانع کننده بود (حداقل برای من).
•امتیازْ با تمام توضیحات بالا: با ارفاق ۳ از ۵ •بخشهایی از کتاب رو اسکیپ کردم :)) •شدیداً با نویسنده دربارهی دشواریهای پرورش بچه موافقم