Een vriend van mij heeft de neiging om in een gesprek, uit het niets, iets te zeggen als 'Dat was ook zo bizar toen..!'. Dan is ie afwachtend stil, en is het aan jou om te vragen 'Uh, wat was zo bizar?' En dan vertelt ie het pas. Wat volgt is altijd een anticlimax en de 'opgebouwde spanning' niet waard. Ongelooflijk irritant vind ik dat!
Precies zo is dit boek ook opgebouwd. Sterker nog, ieder hoofstuk is zo opgebouwd. En ook hier wordt de 'spanning' nergens ingelost.