Een tragikomisch verhaal over online identiteiten, de verleidingen van een dubbelleven en de chaos die ontstaat wanneer de grens tussen online en realiteit vervaagt.
Zolang David zich kan herinneren, hebben anderen beslissingen in zijn plaats genomen. Nu zijn carrière muurvast zit en zijn huwelijk met nachtverpleegster Melanie onder druk staat, zoekt hij steeds vaker verstrooiing in Mundis, een hyperrealistische videogame, waar hij zich profileert als de man die hij altijd had willen zijn. Hij wordt verliefd op Lauren, een alleenstaande moeder, en gaat in zee met Charles, een flamboyante ondernemer. Naarmate David in Mundis opbloeit, neemt hij ook in realiteit de touwtjes in handen. Met verregaande gevolgen.
“De familietrofee” gaat over het jonge koppel David en Melanie. David is een voorspelbare man en hij houdt enorm van structuur. Hij is gehuwd me Melanie maar zowel zijn huwelijk als zijn job lopen niet meer zo goed. Wanneer Melanie nachtdiensten als verpleegster doet zoekt David zijn vertier in de virtuele wereld. Hij speelt het spel Mundis met zijn VR-bril. In het spel leert hij Lauren kennen en al snel groeit er iets moois tussen die 2. Hij vlucht uit de echte wereld. Weet David eigenlijk nog wat fictie is en wat realiteit. Het boek leest heel vlot en maar David verliest zich echt in de realiteit. Voor mij gaat het persoonlijk soms iets te ver zodat het niet echt realistisch meer klinkt. Het is wel een onderwerp van verslaving waar helaas toch velen mee te kampen hebben. Maar ook komen er realistische onderwerpen in voor “de kinderwens”. De personages zijn zeer goed uitgewerkt en er wordt aandacht besteed aan de gevaren voor verslaving, fraude…
De familietrofee leest als een trein. Het boek slingert de lezer over en weer tussen virtuele en tastbare wereld, tussen man, vrouw en minnares, baas en bediende, schoonzoon en schoonvader, Mere en Barcelona, romantiek en boerenbedrog.
Slimme plotwendigen, geloofwaardige karakters en een bedrieglijk eenvoudige schrijfstijl maken dit een bijzonder leeswaardig en vermakelijk debuut dat doet verhopen op meer van deze auteur.
Een roman zoals je deze nog niet las. Drie hoofdpersonnages waartussen het perspectief continue wisselt waardoor je als het ware rond hen heen cirkelt totdat je in de draaikolk van het verhaal wordt gezogen. Deze personnages zijn bijzonder goed uitgewerkt. Je voelt ze denken en voelen, alsof je in hun eigen schoenen staat. Je voelt hun ontgoocheling, hoop, verliefdheid, kinderwens, .. . Een bizar debuut ook! Een debuut dat enerzijds schuurde omdat het irreëel aanvoelde - want wie wordt nu verliefd op een avatar? (tot het je overkomt) - en anderzijds zo razendsnel dichtbij komt als je de huidige technologie van virtuele realiteit en artificiële intelligentie ziet evolueren. Hilarisch en knap ineen gezet!
‘De familietrofee’ speelt zich nogal dichtbij af, letterlijk. In het slaapverwekkende Erpe (ikzelf ben afkomstig van Erpe-Mere) wonen David en Melanie, een jong koppel. Daarnaast speelt de helft van het verhaal zich af in een videogame (ik game meer dan ik lees en ik lees veel). Meer had ik dus niet nodig om toch redelijk nieuwsgierig te zijn.
Al snel kwam het spel ‘The Sims’ ter sprake en ik werd onmiddellijk verzwolgen door nostalgie. ‘The Sims’ moet één van de eerste spelletjes geweest zijn die ik intensief speelde. Hoofdpersonage David leert het spel als tiener kennen en raakt een beetje geobsedeerd. Hij ontvlucht het echte leven en leeft quasi synchroon met zijn Sim. Heel grappig maar ook ergens triest dat David uiteindelijk enkele sociale skills onder de knie krijgt door zijn Sim. De grens tussen fictie en realiteit vervaagt langzaam. Wat David met de Sim uitvoerde tijdens zijn tienerjaren, overkomt hem later in de realiteit. Grappig, triest en iets om even bij stil te staan.
Verder in het verhaal zien we hetzelfde gebeuren met het spel ‘Mundis’, een VR-variant op The Sims. De grens tussen fictie en realiteit vervaagt opnieuw, maar deze keer lichtjes anders en extremer. Melanie en David leven naast elkaar, elk in een totaal andere wereld. Waar ik eerst medelijden had met David, sloeg dit volledig om naarmate het verhaal vorderde. Je kan je heel erg verliezen in iets maar David is op zijn zachtst gezegd gewoon extreem naïef. Naar het einde van het verhaal toe had ik echter opnieuw medelijden.
En dat is het mooie maar af en toe ook trieste en verslavende aan sommige spellen. Ze nemen je net als boeken even mee naar een totaal andere wereld. Ze stellen je in staat om alles even te ontvluchten, een personage te zijn dat soms mijlenver van jezelf staat.
Je moet het alleen gezond weten te houden en dat mislukt hier nogal. David raakt verstrikt in een web vol leugens. Al was ik daardoor heel benieuwd hoe hij zich hier uit zou lullen. De gebeurtenissen waren vaak absurd maar tegelijkertijd ook hilarisch.
‘De familietrofee’ leest vlot weg, is (tot op zekere hoogte) herkenbaar, maar is vooral een hedendaagse roman van het type dat mij makkelijk kan verleiden. De humor, taal en thema’s weten deze millennial moeiteloos in te palmen.
“Melanies moeder had het tijd gevonden om een nieuw hoofdstuk aan te snijden in de strijd tegen verveling.”
“Mijnheer, die verbouwing zal een opmerkelijk verschil maken. Maar zelfs de mooiste trapgevel maakt van een rijtjeshuis geen renaissanceparel, dat weet ook wel.”
“Weet je, Matti, verlossing komt soms uit onverwachte hoek.”
Ik las De familietrofee, interessant én vermakelijk, op één dag uit. Björn Joos heeft zijn ervaring in de videogamesindustrie knap verwerkt in deze debuutroman, en dat voel je als lezer.
“Het wordt een unieke ervaring, echt. Je zult jezelf verliezen in een wereld die velen als nep beschouwen.”
David is een man die van structuur en voorspelbaarheid houdt. Maar zowel zijn huwelijk met Melanie als zijn carrière zitten een beetje in het slop. Terwijl Melanie nachtdiensten draait als verpleegster, zoekt David afleiding in de virtuele wereld. Met zijn VR-bril duikt hij graag in het videogame Mundis, waar er iets moois tussen hem en Lauren ontstaat. David lijkt zelfs lessen te trekken uit zijn virtueel leventje en dit zorgt aanvankelijk voor een positieve, en ook wel bizarre, wending in zijn echte leven. Maar een onverwachte ontmoeting brengt alles aan het wankelen.
“Moest ze zich zorgen maken over zijn geestelijke gezondheid, over zijn obsessie met zijn avatar, over die virtuele wereld waarin hij zich zo thuis leek te voelen?”
Björn Joos heeft zijn personages en situaties overtuigend uitgewerkt. Voor sommige lezers zit er waarschijnlijk wel iets herkenbaars in de relatie met de schoonouders, het leven in een dorpje, de kinderwens van Melanie,… Dit vermakelijke verhaal bevat ook voldoende spanning. Wat gebeurt er als de scheidingslijn tussen de twee werelden van David begint te vervagen? Zelfs als je weinig of geen affiniteit met games hebt, toch is ook dit gedeelte duidelijk in beeld gebracht. Op een subtiele manier snijdt Björn Joos belangrijke thema’s over de geneugten en de gevaren van de digitale wereld én de realiteit aan. Fraude, de maakbaarheid van de mens, waarom we soms liever in een fictieve wereld vertoeven, relaties, onderscheid tussen feit en fictie, onze ware identiteit,… Dit wordt allemaal op een luchtige manier verpakt in De familietrofee. Knap gedaan! Ook een pluim voor het ontwerp van de kaft, zo passend bij de identiteit(en) van het hoofdpersonage. De betekenis van de titel wordt ook al snel duidelijk en deze loopt als een rode draad door het verhaal. Ik heb alvast genoten van dit opmerkelijke debuut en kijk zeker uit naar meer werk van Björn Joos.
“Maar verliefd op een avatar? Wie kon zo wanhopig zijn? Nieuwsgierig naar de persoon achter de avatar, dat wel. Dat was toch niet meer dan menselijk?”
David heeft altijd een zwak voor games gehad. Vroeger kon hij zijn neurotisch kantje kwijt in The Sims, maar nu, nu is er het realistische Mundis videogame.
Wanneer zijn vrouw Melanie 's avonds naar haar werk als nachtverpleegkundige vertrekt, zet David zijn VR-bril op en dompelt hij zich onder in het nachtleven van Mundis. In Mundis kan hij zijn wie hij wil. In Davids geval, een zelfzekere knappe bankdirecteur. Hij ontmoet er Lauren en wordt al snel verliefd op de knappe verschijning.
Maar hoe verder David zich verliest in Mundis, hoe verder weg de realiteit komt te staan. Grenzen vervagen en de virtuele wereld en de realiteit lijken in elkaar over te lopen. Kan David alle chaos overzien vooraleer het te laat is?
Björn Joos schreef met De familietrofee zijn debuutroman, en wat voor eentje.
Ik en technologie, dat is zo'n beetje als water en vuur. Ik snap er niets van en eigenlijk wil ik er ook niets van snappen. Wat maakt dat De familietrofee voor mij een enorme eye opener was. Ik viel van de ene verbazing in de andere wat VR betreft. Björn Joos benadrukt feilloos de pijnpunten van de ziekte van deze tijd, hoe veel mensen, net zoals David, zich verliezen in een 'valse werkelijkheid'.
De familietrofee is een echte page turner. Het was mij haast onmogelijk om het boek weg te leggen. Continu werd ik geprikkeld om meer te weten te komen, te weten hoe David het nog meer ging verprutsen en zich nog dieper in de miserie zou steken. Ik werd helemaal opgeslokt door het verhaal en betrapte mezelf er meermaals op David terecht te wijzen.
Björn Joos schreef met De familietrofee een bijzonder krachtig en waardevol debuut. Een verhaal dat vele mensen de ogen zal openen en hopelijk terug zal brengen naar de werkelijkheid.
Ik vond De familietrofee een heel interessant boek met een absurd kantje (en dat heb ik wel eens graag bij een boek!). Het grootste deel van het boek zit je in het hoofd van David, en dat was een bijzonder personage om te volgen. Hij is heel gestructureerd en heeft gewoontes voor alles in zijn leven, maar die laat hij meer en meer los als hij meer in de game Mundis wordt gezogen. Ook de lezer brengt heel wat tijd door in deze virtuele wereld en dat vond ik erg interessant!
David is zo uniek en beleeft zulke speciale dingen, dat dit boek wel wat absurd kan overkomen bij sommige lezers. Je moet ervoor zijn! Ik vond het daardoor wel wat humoristisch en daardoor kwam de boodschap van het boek nog beter binnen. Het is een verhaal dat nog wel even gaat blijven hangen...
Een klein minpuntje vond ik dat het einde nogal plots is. Ik had graag ofwel een volledig open einde gehad, ofwel dat het huidige einde toch iets meer uitgewerkt was.
De cover van dit boek trok me erg aan, de kleuren en de illustratie. Je leest het boek vanuit verschillende personages, dit zorgt voor de nodige afwisseling en zo blijf je geboeid lezen. Het is bijzonder om te lezen hoe onschuldig het spelen van een videogame begint maar al snel helemaal uit de hand gaat lopen. Het is helemaal een verhaal van deze tijd; de digitale wereld en hoever gaan mensen daar soms in mee, en verliezen soms ook hun eigen identiteit. Tijdens het lezen wordt het ook al snel duidelijk waar de titel vandaan komt en dit blijft gedurende het verhaal steeds terugkomen. Het is een leuk, vermakelijk verhaal.