Le bonheur, désespérément

by André Comte-Sponville

Rare Book

Genres: Philosophy, Nonfiction, France

96 pages, Paperback

First published January 1, 1999

About the author

André Comte-Sponville, philosophe matérialiste, rationaliste et humaniste, est né à Paris, en 1952. Ancien élève de l'Ecole Normale Supérieure de la rue d'Ulm, agrégé de philosophie, docteur de troisième cycle, il est aussi Docteur Honoris Causa de l'Université de Mons-Hainaut, en Belgique.

André Comte-Sponville fut maître de conférences à la Sorbonne1 (Université Paris I) jusqu'en 1998, date depuis laquelle il se consacre exclusivement à l'écriture et aux conférences qu'il donne en dehors de l'Université.
André Comte-Sponville est membre du Comité Consultatif National d'Ethique depuis mars 2008.

André Comte-Sponville a souvent été invité sur les plateaux télévisés, notamment chez Michel Polac, Bernard Pivot, Guillaume Durand, Frédéric Ferney, Christine Ockrent, Patrick Poivre d'Arvor et Serge Moati.

Reviews

[Maziyar Yf · Rating 4 out of 5]

خوشبختی در اوج ناامیدی ،در حقیقت سخنرانی ایست از آندره کنت اسپونویل ، فیلسوف فرانسوی که انتشارات قصیده سرا آنرا به صورت کتاب منتشر کرده است . کتاب دو بخش دارد ، سخنرانی اسپونویل و بخش دوم ، پاسخ به پرسش ها .
اسپونویل معتقد است که خوشبختی از طریق امید به دست نمی‌آید، زیرا امید به محض برآورده شدن دیگر امید نیست و هرگز قابلیت برآورده شدن کامل را ندارد. او استدلال می‌کند که اتکا به امید برای رسیدن به خوشبختی، در نهایت منجر به ناامیدی می‌شود .
امید ماهیت گذرا و محدود دارد و به یک هدف خاص گره خورده است ، امیدوار بودن به یافتن شغل جدید ، قبول شدن در امتحان و امیدهای مشابه به محض اینکه محقق شود، دیگر آن امید به معنای انتظار و آرزو وجود ندارد و فرد به خواسته‌ خود رسیده‌. هم چنین امید به آینده تعلق دارد. خوشبختی واقعی، به باور اسپونویل، باید در زمان حال یافت شود. اگر دائماً خوشبختی موکول به تحقق یک امید در آینده شود، در لحظه اکنون احساس رضایت حاصل نخواهد شد .
از نگاه اسپونویل وقتی یک امید برآورده می‌شود، اغلب امید جدیدی جای آن را می‌گیرد. انسان ذاتاً موجودی است که همواره به دنبال چیزهای بیشتر است. به محض رسیدن به یک هدف، هدف دیگری در ذهن شکل می‌گیرد. این چرخه بی‌پایان امید و تحقق (که به سرعت به امید جدید تبدیل می‌شود) مانع از تجربه عمیق و پایدار خوشبختی می‌شود .
هیچ امیدی نمی‌تواند تمام نیازها و خواسته‌های انسان را به طور کامل برآورده کند. حتی اگر به تمام اهداف مادی و غیرمادی خود برسد، باز هم ممکن است احساس خلاء یا نارضایتی کند. بنابراین خوشبختی، از دیدگاه اسپونویل، چیزی فراتر از صرفاً رسیدن به خواسته‌هاست.
خطرات ناامیدی ناشی از عدم تحقق امید:
از نگاه اسپونویل ،همیشه احتمال عدم تحقق امید وجود دارد. زندگی پر از فراز و نشیب است و بسیاری از عوامل خارج از کنترل انسان هستند. اگر خوشبختی به برآورده شدن امید وابسته باشد، در صورت شکست یا ناکامی، انسان به شدت دچار ناامیدی خواهد شد.
تکیه بیش از حد به امید می‌تواند فرد را از لذت بردن از زمان حال باز دارد. او آنقدر درگیر انتظار برای آینده موهوم می شود که از زیبایی‌ها و فرصت‌های موجود در لحظه کنونی غافل می ماند.
به طور خلاصه، اسپونویل معتقد است که خوشبختی واقعی در گرو رهایی از وابستگی به امیدهای آینده است. او به جای تمرکز بر داشتن یا رسیدن به چیزی در آینده، بر بودن و یافتن رضایت در زمان حال تاکید می‌کند. خوشبختی از نظر او، بیشتر یک حالت درونی و یک نوع پذیرش واقعیت است تا نتیجه تحقق یک آرزو.
خوشبختی در اوج ناامیدی
اسپونویل با این عنوان می‌خواهد بگوید که خوشبختی واقعی نه از طریق امید واهی به آینده‌ای خیالی، بلکه از طریق پذیرش واقعیت و رهایی از توهمات به دست می‌آید. یعنی انسان باید از امید بستن به چیزهایی که ممکن است هرگز محقق نشوند یا حتی اگر محقق شوند، رضایت پایدار نداشته باشند ، دست بردارد. ناامیدی در اینجا به معنای دست کشیدن از امیدهای غیرواقعی و توهم‌آمیز است، نه یک احساس منفی و فلج‌کننده. ناامیدی در این چارچوب به معنای پذیرش این محدودیت‌ها و واقعیت‌های تلخ زندگی است. وقتی فرد واقعیت را آنگونه که هست بپذیرد، دیگر انرژی خود را صرف مبارزه با آن یا امید بستن به تغییرات غیرمحتمل نمی‌کند. این گونه از بار انتظارات غیرواقعی رها می‌شود، می‌تواند زیبایی‌ها و فرصت‌های موجود در همین لحظه را ببیند و از آن‌ها لذت ببرد .
در پایان خوشبختی در اوج ناامیدی از نگاه اسپونویل به این معناست که باید از امید بستن به توهمات و انتظارات غیرواقعی دست برداشت و به جای آن، واقعیت را پذیرفت، در زمان حال زندگی کرد، قدردان داشته ها بود و بر پرورش و رشد فضائل انسانی تمرکز کرد .
خوشبختی در اوج ناامیدی کتاب سخت خوانی ایست ، ( من دوبار پشت سر هم خواندم ) اما شاید بتوان آنرا کتابی مناسب برای ورود به دنیای پیچیده اسپونویل دانست .

[Hossein · Rating 4 out of 5]

کتاب نه رساله‌ای فلسفی، بلکه یه سخنرانی از نویسنده‌ست. احتمالا مهم‌ترین نکته که لازمه درباره کتاب بدونیم اینه که منظور کتاب از ناامیدی، ناامیدی به معنایی که در زندگی روزانه به کار می‌بریم نیست. شاید واژه‌ی «بی‌امیدی» معادل بهتری باشه برای چیزی که نویسنده تو ذهن داره.
خیلی خیلی یاد گرفتم از همین حجم کوچک. دلم خواست بیشتر ازش بخونم و بدونم. یه عالمه سخنرانی هم ازش پیدا میشه، ولی متاسفانه همه‌شون به زبان فرانسه‌ست. ترجمه کتاب اصلا روون نیست. برای ویراستاری هم نمیشه واژه‌ای کمتر از«فاجعه» رو به کار برد. با این‌حال به نظرم زمان گذاشتن و تلاش برای فهمیدنش ارزنده‌ست.

[mica · Rating 4 out of 5]

"Se trata de esperar un poco menos y de amar un poco más."

un tipazo

[JJ Cárdenas · Rating 5 out of 5]

En esta obra, André Comte-Sponville, explica de una forma breve y muy sutil que, hoy en día, la sociedad está separada de la felicidad, precisamente, por la misma esperanza que la persigue, siendo esa esperanza, la esperanza de aprender a vivir; porque, como dijo Michel de Montaigne: "Nos enseñan a vivir cuando la vida ya ha pasado." Filosofar sirve para aprender a vivir, si puede ser, antes de que sea demasiado tarde. Y solo se puede vivir, realmente, a través de la verdad y sin perseguir, desesperadamente, la felicidad.

"La felicidad es el objetivo de la filosofía. Pero, aunque la felicidad sea el objetivo de la filosofía, no es su norma. El objetivo de una actividad es aquello hacia lo que tiende; su norma es aquello a lo que se somete. La felicidad es el objetivo de la filosofía pero no es su norma, porque la norma de la filosofía es la verdad."

[Nemo Sauro · Rating 5 out of 5]

Nesse livro André Comte-Sponville trata da felicidade como algo desesperado - mas não desesperado no sentido comum de angústia. Pautando-se na noção spinozana de que esperar é temer em igual proporção, o desespero surge como o não esperar nada além daquilo que já é. Assim, a sabedoria surge como algo a ser vivido em ato, como expressão da potência de ser-se feliz com a vida do modo como ela se apresenta. É um prazer a clareza com que o autor trata a tradição filosófica e expõe suas ideias, de modo que a leitura se dá de modo instrutivo e descontraído. Este é um livro que eu recomendaria a todos que se interessam pela questão da felicidade em se tratando da filosofia.

[Guido Rosano · Rating 5 out of 5]

Tuve la suerte de cruzarme con este libro y comprarlo por curiosidad. Adentro me encontré con una entrevista a este filósofo, que en un tono muy llevadero, habla de la vida, la muerte, dios, el amor, la felicidad; su propuesta sobre como encarar la vida desde la "feliz desesperanza" es muy interesante. El libro es corto y conciso. Me gustó mucho.

[Sérgio Avelleda · Rating 5 out of 5]

"Só é feliz quem perdeu toda a esperança; porque a esperança é a maior tortura que há, e o desespero, a maior felicidade". Essa frase do mahabarata resume a tese do autor do livro, uma perspectiva inusitada mas inspiradora sobre a felicidade, desesperadamente.

[febnvds · Rating 5 out of 5]

acessível, claro, lúcido e descontraído com um assunto tão complexo quanto felicidade.

[Sara-Jeanne · Rating 4 out of 5]

Kinda slay ngl

[Francisco Barrios · Rating 5 out of 5]

En este texto brevísimo, fruto de un “Lunes de Filos” en Nantes, Francia, el autor se propone responder a una pregunta: «Si la filosofía, como actividad discursiva y racional, nos procura una vida dichosa a través de la sabiduría ¿cómo debemos entender esta?» (pp. 12-14).

En la p. 15 acotará un poco más sus alcances, a saber: “Decimos que la sabiduría indica una dirección: aquella de la mayor dicha dentro de la mayor lucidez”.

Esto llevará a André Comte-Sponville a analizar, en tres capítulos muy breves, el porqué no somos felices, una crítica bastante interesante de la “esperanza” como categoría filosófica (que desemboca en lo que él llama "la bondad en acto", pp. 42 y 43) y concluye en su propuesta de una “sabiduría de la des-esperanza” (entendida como un estado cercano al nirvana de los budistas, donde nada ya se espera y no puede faltarnos nada) que es, también, una “sabiduría de la dicha, de la acción y del amor”.

En las pp. 61-87 se incluye la transcripción de las preguntas y respuestas que siguieron a la conferencia. Un libro valioso, que nos reencuentra con el mejor Comte-Sponville que reivindica la ética de Spinoza y la investigación filosófica de Marcel Conche, en una charla amena, profunda y breve.

[Eduardo Xavier · Rating 5 out of 5]

Esse é um daqueles livros pequenos e densos, ótimos pra fazer leitura compartilhada e debatida. É uma jornada importante fazer do presente algo denso e ação. [spoiler pra baixo]

Platão diz “o que não temos, o que não somos, o que nos falta, eis o objeto do desejo e do amor”.

Se o amor é desejo e desejo é falta. A medida que desejamos o que nos falta é impossível ser feliz. Pois ser feliz é ter o que se deseja. O contrário é sofrimento.

A esperança é uma grande armadilha, pois só esperamos o que não temos. Toda esperança é desejo mas nem todo desejo é esperança. E a esperança nem sempre é sobre o futuro, pode ser sobre o presente e o passado. Já o desejo é sempre sobre o futuro. No entanto, ninguém espera aquilo de que se é capaz. Quando a ação é uma intenção, o desejo já não é mais esperança. Os estoicos diziam que esperar é “desejar sem gozar”, sem saber. Esperança de fato é um desejo que não depende de nós, pois se dependesse viraria vontade.

Aqui entendi que o presente é uma duração, diferente do instante. O presente é real, é eternidade. Viver o presente é diferente de viver o instante pois o presente mantém conexões com o passado (memória) e futuro (projeto). O futuro que podemos conhecer é diferente do futuro da imaginação e da esperança. O futuro sobre desejo, projeto e ação. Já o passado, a memória que precisamos acessar no presente, é algo desprendido de lamentações.

“Desesperar é fazer o luto das suas esperanças, fazer o luto do que não é, para se regozijar do que é […] a ação faz parte do real, a vontade faz parte do real”

A sabedoria de encarar a vida como ela é, invés de projetar em como ela deveria ser.

[Elisa · Rating 5 out of 5]

Adorei cada página desse livrinho charmoso. Todo o respaldo construído em Spinoza e Epicuro - e mesmo em livros milenares da sabedoria oriental - conduzem para o conceito de felicidade como ausência de esperança: o desespero. Gostei especialmente de como Comte-Sponville desconstrói a ideia do amor platônico (ou do desejo como falta, sempre, e por isso o almejar de uma felicidade inalcançável). "Amar com apetite" e amar, desejar o que não falta. O flerte filosófico da p. 83 também é ótimo! E as perguntas e respostas ao final, sabiamente publicadas, trazem ainda mais aproximação com o autor e sua perspectiva de "ateu fiel". A noção de tempo como eternidade é um adendo excelente. "Se preciso tanto filosofar, é porque eu era mal dotado para a vida". p. 123.

[Ana Helena · Rating 5 out of 5]

Transcrição de uma palestra proferida pelo autor. Muito bem organizada e com referências claras (para alguém, que, como eu, havia feito poucas incursões por textos filosóficos, é extremamente acessível) e um convite a pensar nossas ações e a vida vivida - presentificando a felicidade.

[marion · Rating 5 out of 5]

Au fils des siècles, l'Homme n'a cessé d’espérer parvenir au bonheur véritable, une quête vers un idéal à l'apparence inaccessible. Dans cette conférence, André Comte-Sponville expose sa vision philosophique du bonheur. Tout en s'appuyant sur la pensée de grands philosophes, il partira d’Épicure pour qui, je cite ;
« La philosophie est une activité qui, par des discours et des raisonnements, nous procure la vie heureuse ».
Partant de cette citation, nous pouvons y discerner une certaine connexion entre la pensée de l'auteur et l'épicurisme. Pour les Épicuriens, la philosophie est une activité et une joie qui naît de la vérité, ou plutôt, qui naît de la modération de nos envies dans les bornes de nos besoins véritables. D’après cette doctrine, le bonheur réside avant tout dans l'absence de craintes et d'angoisses liées à l’excès de nos désirs dit « non-nécessaires et non-naturels ». C'est en limitant nos envies que nous pouvons éprouver une joie stable et permanente.
De ce point de vue, nous retrouvons ici des éléments similaires à ceux dicter par Comte-Sponville dans l'ouvrage, pour qui la philosophie serait la recherche du bonheur à travers la Vérité. De la sorte, contrairement à la croyance, la philosophie ne peut ni tromper ni décevoir, c'est un puissant modérateur substituant l’espérance par une force raisonnée qui améliore et soutient la vie de l'Homme.
Ainsi, selon ces opinions respectives, n'usant jamais de l'heure actuelle, le malheur de l'Homme viendrait de sa négligence à ne jamais jouir de l'instant présent.
De cette façon, la problématique se pose en ces termes ;
« Qu'est-ce que le bonheur et pourquoi, d’après l'auteur, ne pouvons-nous espérer l'atteindre ? » Voyons en premier lieu le rôle néfaste que peut avoir l’espérance dans notre quête vers le bonheur et, par la suite, comment peut-il s’avérer n'être qu'un vain espoir.


Tout d'abord, l'Homme porte constamment ses désirs sur un bonheur lointain, un idéal qu'il ne possède pas et qui le fait souffrir. En effet, nous désirons être heureux, mais l'espoir ne fait que traduire un manque qui, inévitablement, apporte la souffrance. D'autre part, l'objet de nos attentes une fois possédé, la valeur que nous lui portions auparavant fuit avec une égal rapidité pour inlassablement tomber dans l'oubli. Ainsi, toujours occupés de projets et d'espoirs nouveaux ; sans cesse distrait du présent et dépendants de nos désirs ; l’espérance creuse le vide de nos jours et fait place à l'ennui.
Par conséquent, tout comme l'auteur y fait référence dans l'ouvrage, l'enfant qui, à l'approche des fêtes de Noël, désir ardemment recevoir un jouet en particulier, ne cessera d'éprouver un sentiment de crainte et d'impatiente à l'idée de ne pouvoir encore le posséder. Il se dit qu'il ne pourra être heureux tant qu'il n'obtiendra ce jouet. Néanmoins, le jour de Noël venu et l'objet tant convoité reçu, l'imagination qui avait tant promis, se voit à nouveau contrainte à accepter l'ennui et la pauvreté de ce qui est. Le désir de l'enfant à présent éteint par la possession de son objet, son ancien caprice se verra rapidement remplacé par un nouveau besoin encore plus pressent.

D'autre part, toujours attachés là où nous ne sommes pas, il ne pourrait y avoir de joies, de plaisirs, que lorsque nous portons nos désirs sur ce que nous possédons déjà. De ce fait, nous pouvons désirer ce qui est, mais nous ne pouvons l’espérer ; le présent ne peut nous manquer. Espérer, c'est désirer dans l'attente, c'est désirer sans jouir.
De même, il dépends de nous et de notre Volonté de désirer ce que nous faisons. De ce point de vue, l’espérance est vaine ; nous pouvons espérer seul ce qui ne dépends pas de nous.
Espérer, c'est désirer sans pouvoir.
Enfin, nous sommes à même de nous réjouir de ce que nous connaissons, ce qui, d'un autre coté, ne peut être possible lorsque notre désir revêt l'ignorance de la situation et de sa finalité.
Espérer, c'est désirer sans savoir.
Dès lors, le véritable bonheur est sans espoir, c'est une succession presque continue et durable, où tout est à connaître, faire ou aimer. Le seul bonheur réel, est cette douce harmonie qui représente la vie du sage. N'ayant rien à attendre ni à espérer, il est sans craintes et, ne désirant que le réel, il ne peut être déçu. C'est un amour sans espoir ; un amour éternel.


En définitive, il n'est de bonheur durable que pour celui qui n'a besoin d'illusions.
L’espérance amène la souffrance de ce qui ne peut être apprécier, connu et maîtriser par notre Volonté. En opposition, l'amour vrai serait dans le plaisir même, dans la connaissance de ce qui est et dans l'action de l'instant présent.
Ainsi, je suis d'avis que la souffrance de l'Homme vient avant tout de son opposition entre ses espérances et la réalité de ce qu'il peut éprouver. Son être toujours occupé en dehors de lui-même, il souffre de cette dépendance et s’épuise dans le lointain. L'Homme vraiment heureux est désespéré, ses facultés sont limités afin de maintenir un équilibre entre ses besoins primaires et ceux qui l’empêche de suivre le chemin de sa propre nature.
Pour conclure ; jouir de ce que nous possédons, dans une réalité qui ne promet rien, mais ne déçoit jamais.

[Melissa Preza · Rating 4 out of 5]

No me parece cosa fácil hacerle una reseña a un tratado filosófico. Tal vez deba, primero que nada, dejar asentar las ideas en mi cabeza. Pero la primera impresión que tengo después de la lectura ha sido muy grata. Es de esas lecturas que de pronto te hace conectar con una consciencia mayor, algo que pareciera que cada uno lleva dentro, que te hace no solo reflexionar sino valorar el papel de la filosofía en la vida moderna. Cosa increíble considerando que la lucidez del autor me pareció anacrónica, es decir, me sorprendí descubriendo que la publicación de sus libros lo sitúa, al menos para mí, como un autor contemporáneo, aunque las ideas (tomadas en parte de grandes pensadores como Spinoza) merecen la pena tanto como para considerarlas atemporales.

[Gabriel · Rating 5 out of 5]

"La vue ne peut faire le bonheur que d'un aveugle."

Schopenhauer : "La vie donc oscille, comme un pendule, de droite à gauche, de la souffrance à l'ennui."

George Bernard Shaw : "Il y a deux catastrophes dans l'existence : la première, c'est quand nos désirs ne sont pas satisfaits ; la seconde, c'est quand ils le sont."

"Une partie des malheurs du temps tient au fait qu'il y a beaucoup de gens qui veulent obéir, mais seulement quand ils sont d'accord. Et d'autres qui sont tellement habitués à obéir qu'ils sont d'accord par obéissance."

[Bluro · Rating 4 out of 5]

En una sociedad en la cual nos castigamos con expectativas altísimas, elegir la feliz desesperanza como modo de vida, aligera esa carga que a veces sentimos al desear que nuestra vida sea diferente a la que ya tenemos.

"Se trata de dejar de esperar vivir, tomando de nuevo la expresión de Pascal, y de vivir efectivamente. Se trata de preferir la vida tal cual es antes que esperar que nuestra vida sea otra vida.”

Importante destacar: La edición impresa tiene detalles hermosos.

[Anna ☆ · Rating 4 out of 5]

Ça tue

[Nik Shahram · Rating 4 out of 5]

Bruxy French class 😔

[Kat Leen · Rating 4 out of 5]

Intéressant mais pas toujours simple de saisir les concepts philosophiques. A lire en étant bien concentré !

[Inês Beato · Rating 3 out of 5]

3.5/5 ⭐️

[Justine · Rating 4 out of 5]

3.5

Concept très intéressant d'un bonheur désespéré - différent, donc, de l'espérance - pour être véritablement heureux.

[Moé · Rating 3 out of 5]

3,5
sympa et intéressant, mais la philo c’est pas vrm pour moi je pense..

[Al · Rating 4 out of 5]

Première fois que je lis de la "philosophie ". Vraiment très intéressant, beaucoup de réflexions et de pages lues 3 fois pour être sure de bien comprendre.
J’ai beaucoup aimé remettre ma vie, mes pensées et mes agissements en question !

[Fidel Chaves · Rating 5 out of 5]

Gracias a este libro estoy terminando de encontrar mi línea filosófica. Es breve y va al punto para explicar una idea de felicidad heredada de Epicuro, los estoicos, el Buda y Spinoza. Excelente.

[Maria Zèfir · Rating 4 out of 5]

Puntuación: 4/5

“Si he necesitado filosofar tanto, es porque estaba poco dotado para la vida.”
- La felicidad, desesperadamente (André Comte-Sponville), página 91.

La felicidad, desesperadamente se trata de una transcripción revisada de una conferencia en la que André Comte-Sponville, filósofo y profesor, fue el portavoz, y la cual hace girar en torno al tema de la felicidad, aquel ideal al que todo ser humano quiere llegar según el propio André y muchos otros filósofos. Para resumir brevemente su posición enfrente a este tema, el mismo título lo dice todo: para alcanzar la felicidad hay que perder la esperanza, La felicidad, desesperadamente. ¿Recuerdas el popular dicho “lo último que se pierde es la esperanza”? Bien, pues esta corta disertación transcrita te hará comprender el punto de vista de porque la esperanza, precisamente, es lo primero que deberíamos perder.

He dado a este corto libro-conferencia, el cual tiene poco más de cien páginas, cuatro estrellas. Por un lado, porque he quedado muy satisfecha con la visión de André sobre la felicidad y cómo hay que entenderla para poder ser conscientes de ella y “llegar” a ella, además de sus argumentos sobre la relación entre la filosofía y la felicidad, y su crítica hacia la esperanza. Soy consciente que todo lo que acabo de decir puede variar totalmente en función del lector y de su visión sobre la vida, por lo que se podría decir que esta puntuación de cuatro estrellas no es especialmente objetiva (obviando el hecho de que ninguna reseña nunca es totalmente objetiva), ya que se basa mucho en el factor de que mi opinión sobre esta discusión coincide bastante con la del autor. Ahora bien, por mucho que puedas estar de acuerdo o no con la visión de Comte-Sponville, una cosa esta clara: su capacidad de transmitir sus ideas es clara y organizada. André consigue mostrar su filosofía ética de manera directa, sin metáforas complicadas, con un buen lenguaje y con ejemplos comprensibles y cotidianos.

Hace no tanto leí un libro de autoayuda que se describía así mismo como un libro de mesilla, es decir, un libro que hay que tener siempre cerca, para ir haciendo consultas de vez en cuando, para recordar aquello que no aprendiste del todo porque en ese momento no te era tan necesario retener esa información. Pues bien, La felicidad, desesperadamente es sin duda alguna para mí un libro de mesilla. Se trata de una novela de no ficción que ha sido capaz de organizar, de aclarar, algunos pensamientos e ideas difusas que tenía a día de hoy sobre la ética, sobre la felicidad.

Cuando me asalten las dudas sobre el concepto de sabiduría, cuando olvide la diferencia entre sobrevivir y querer ser feliz, cuando base mi día a día en algo tan ilusorio como es la esperanza (que es difícil no hacerlo), tendré a André Comte-Sponville en la mesilla para poder echarme una mano y hacerme recordar todo lo que he aprendido en estas cien páginas. (Bueno, realmente no. El libro es de la biblioteca… así que más bien que tenerlo en la mesilla lo tendré en una biblioteca municipal).

“Ante la barbarie, prefiero tener un buen fusil que una buena filosofía.”
- La felicidad, desesperadamente (André Comte-Sponville), página 77.

[Matheus · Rating 5 out of 5]

English below
Um amigo tinha recomendado o André Comte-Sponville. Um tempo depois eu estava num sebo e vi esse livrinho num balaio de livros com desconto. Nunca R$ 2 valeram tanto.
Não é bem um livro, é uma transcrição de uma palestra do autor.
Num resumo bem simplista, a ideia central do livro é que se quisermos ser felizes, temos que ter desespero. Aqui desespero não tem uma conotação negativa. Desespero para o autor é simplesmente a falta de esperança, ou a falta de esperar que algo aconteça ou que tenha acontecido pra que só então possamos ser felizes. Para sermos felizes, não devemos ficar pensando e esperando coisas do futuro, ou até mesmo do passado, devemos simplesmente viver no presente.
Quem já leu algo sobre Budismo pode ver um paralelo entra a ideia central desse livro com a ideia budista de que a origem do sofrimento é o desejo. No livro ele até comenta sobre isso. Ele não era familiar com o budismo antes, mas desde que vem falando sobre isso já lhe apontaram esse paralelo. E ele diz ter ficado feliz ao ver que chegou à mesma conclusão que sábios do passado
Eu não conhecia nada de Budismo quando li pela primeira vez então esse livro foi meu primeiro contato com essa ideia e me marcou bastante. Agora em 2021 resolvi reler e embora não tenha sido tão forte, ainda gostei.

Logo vou editar essa resenha com algumas citações que marquei enquanto lia.
---
For the most part this is similar to the review above, but some parts had to be written differently to account for translations issues between French/Portuguese and English
A friend had talked about André Comte-Sponville. Some time later, when I was in a second-hand book shop, I saw this book in a basket of discount books. Never before R$ 2 were worth this much.
It's not really a book, it's a transcription from a talk the author gave.
In a short summary, the book's main idea is that if we want to be happy, we shouldn't have hopes. Here, hopelessness, or despair ("désespérément" in the original in French and "desespero" in Portuguese) doesn't have the usual bad connotations. It's simply the lack of hoping, or longing for something to happen in the future, or that something happened in the past, so that we can then be happy. To be happy, we shouldn't keep waiting for the future, or even from something from the past, we should simply live in the present.
Those we have read buddhist works may see the parallel between this book's idea and the buddhist saying that desire is the source of suffering. In the book the author even talks about this relationship. When he first came up with the idea he wasn't familiar with Buddhism, but it has since been pointed out to him. He says that he was really happy to find that wise people that came before had also reached the same conclusions drawing from different sources.
This books was my first contact with this idea and it really touched me at the time. Now in 2021 I decided to reread it. Although the effect wasn't as strong as in the first time, I still enjoyed it.

Soon I'll edit this review with some quotes I've highlighted while reading.

[Nathalia · Rating 5 out of 5]

Hace siete años me recomendaron este libro, siempre lo tenía presente pero es verdad que le huía. No sé si por temor a lo que dicen de la filosofía (es difícil de entender y a veces mucha pretensión) o por el título que me parecía cliché.

Por fin lo leí y es uno de esos libros que sé que tengo que volver a leer después. Me deja reflexionando un montón de cosas. Ahora entiendo el juego de palabras en el título.

¿Qué es lo más fácil para ser feliz? ¿Disfrutar el presente y no esperar nada? Esperar lleva a tener decepciones. Nunca podemos saber si habrá futuro y hasta cuándo llegará.

[Cuppiesaur · Rating 5 out of 5]

"A felicidade não é um absoluto, é um processo, um
movimento, um equilíbrio, só que instável (somos mais ou menos felizes),
uma vitória, só que frágil, sempre a ser defendida, sempre a ser continuada
ou recomeçada."

[Delito · Rating 5 out of 5]

mon ouvrage philosophique préféré, je n’arrêterai jamais de le dire. j’adore la façon de penser de sponville. c’est grâce à mes cours de philo de terminale que j’ai été amenée à le lire et c’était une lecture vraiment agréable.