What do you think?
Rate this book
W cieniu Majdanka
Niezwykle wzruszająca, autentyczna historia dwóch sióstr, które rozdzieliła akcja pacyfikacyjna przeprowadzona przez Niemców w Tarnowoli. Jedna trafiła do partyzantów, druga, wraz z resztą rodziny, do obozu w Majdanku. Jak się potoczyły ich losy?
Sylwia Kubik zabiera nas w podróż do czasów, gdy każdy dzień był naznaczony strachem, ale i nadzieją, że wojna przeminie, a życie wróci do normalności. Innej, nowej, ale wolnej od zła...
Sylwia Kubik zabiera nas w podróż do czasów, gdy każdy dzień był naznaczony strachem, ale i nadzieją, że wojna przeminie, a życie wróci do normalności. Innej, nowej, ale wolnej od zła...
336 pages, Paperback
First published March 27, 2024
2 people are currently reading
22 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 12 of 12 reviews
April 14, 2024
Sylwia Kubik skradła moje serce bardzo emocjonującą historią „Zimowe Żuławy”. W tamtym momencie, odkładając książkę na półkę, wiedziałam, że jeszcze kiedyś powrócę do twórczości autorki. Dzisiaj, choć nie mogę poszczycić się znajomością wszystkich powieści pani Sylwii, wiem, że każda historia, jaka wyjdzie spod jej pióra, musi trafić w moje ręce.
„W cieniu Majdanka”, powieść oparta na prawdziwych wydarzeniach, w której autorka zabiera nas do najokrutniejszych czasów w dziejach ludzkości. Do lat, kiedy każdy dzień był naznaczony strachem i niewyobrażalnym cierpieniem, ale również nadzieją, że kiedyś w końcu zza chmur wyjrzy słońce, a życie pogrążonych w rozpaczy ludzi wróci do normalności.
Na kartach powieści poznajemy historię dwóch sióstr, które rozdzieliła akcja pacyfikacyjna przeprowadzona przez Niemców w Tarnowoli. Jedna z nich trafiła do partyzantów, druga zaś z resztą rodziny do obozu na Majdanku.
Powieści z literatury wojennej, jak można się domyślić, nie należą do łatwych, szczególnie te, których fabuła oparta jest na prawdziwych wydarzeniach. Historia, którą na kartach swojej powieści snuje Sylwia Kubik to opowieść pełna bólu i cierpienia będąca niepodważalnym świadectwem okrucieństwa, jakiego doświadczyli ludzie w czasach drugiej wojny światowej. Autorka z niezwykłą skrupulatnością i dokładnością, ale również z empatią i delikatnością kreśli przed nami losy dwóch sióstr rozdzielonych przez wojnę. Niezwykle obrazowo przedstawia nam brutalność i bestialstwo, jakie panowały w obozie na Majdanku.
Za każdym razem, kiedy sięgam po powieść, której fabuła oparta jest na prawdziwych wydarzeniach, wiem, że to nie będzie łatwa lektura. Historia, którą oddała w nasze ręce Sylwia Kubik, mocno mną wstrząsnęła i wywołała we mnie mnóstwo emocji. Powieść czytałam z zapartym tchem i łzami w oczach. Ból i cierpienie, jakiego doświadczyły, odczuwałam na własnej skórze. Kartkowałam kolejne strony z przerażeniem, doskonale, zdając sobie sprawę z tego, że historia spisana na kartach nie jest fikcją literacką, która powstała w głowie autorki, lecz prawdziwą opowieścią o ludziach, którzy żyli w tak trudnych i przerażających czasach, i mimo wszystko walczyli o to, by przeżyć i zapewnić, choć namiastkę człowieczeństwa swoim bliskim. Takich historii, jak ta z kart powieści Sylwii Kubik jest wiele, każda z nich jest pełna emocji, jednak już dawno w moje ręce nie trafiła opowieść, w której opisane wydarzenia wręcz przerażają.
„W cieniu Majdanka” to jedna z najbardziej poruszających książek z literatury wojennej, jakie czytałam w ostatnim czasie. Cieszę się, że mogłam poznać tę historię i dziękuję autorce, że zdecydowała się nią podzielić ze swoimi czytelnikami. To przepiękna, przepełniona wieloma emocjami opowieść, która na długo pozostanie w mojej pamięci i sercu. Polecam.
„W cieniu Majdanka”, powieść oparta na prawdziwych wydarzeniach, w której autorka zabiera nas do najokrutniejszych czasów w dziejach ludzkości. Do lat, kiedy każdy dzień był naznaczony strachem i niewyobrażalnym cierpieniem, ale również nadzieją, że kiedyś w końcu zza chmur wyjrzy słońce, a życie pogrążonych w rozpaczy ludzi wróci do normalności.
Na kartach powieści poznajemy historię dwóch sióstr, które rozdzieliła akcja pacyfikacyjna przeprowadzona przez Niemców w Tarnowoli. Jedna z nich trafiła do partyzantów, druga zaś z resztą rodziny do obozu na Majdanku.
Powieści z literatury wojennej, jak można się domyślić, nie należą do łatwych, szczególnie te, których fabuła oparta jest na prawdziwych wydarzeniach. Historia, którą na kartach swojej powieści snuje Sylwia Kubik to opowieść pełna bólu i cierpienia będąca niepodważalnym świadectwem okrucieństwa, jakiego doświadczyli ludzie w czasach drugiej wojny światowej. Autorka z niezwykłą skrupulatnością i dokładnością, ale również z empatią i delikatnością kreśli przed nami losy dwóch sióstr rozdzielonych przez wojnę. Niezwykle obrazowo przedstawia nam brutalność i bestialstwo, jakie panowały w obozie na Majdanku.
Za każdym razem, kiedy sięgam po powieść, której fabuła oparta jest na prawdziwych wydarzeniach, wiem, że to nie będzie łatwa lektura. Historia, którą oddała w nasze ręce Sylwia Kubik, mocno mną wstrząsnęła i wywołała we mnie mnóstwo emocji. Powieść czytałam z zapartym tchem i łzami w oczach. Ból i cierpienie, jakiego doświadczyły, odczuwałam na własnej skórze. Kartkowałam kolejne strony z przerażeniem, doskonale, zdając sobie sprawę z tego, że historia spisana na kartach nie jest fikcją literacką, która powstała w głowie autorki, lecz prawdziwą opowieścią o ludziach, którzy żyli w tak trudnych i przerażających czasach, i mimo wszystko walczyli o to, by przeżyć i zapewnić, choć namiastkę człowieczeństwa swoim bliskim. Takich historii, jak ta z kart powieści Sylwii Kubik jest wiele, każda z nich jest pełna emocji, jednak już dawno w moje ręce nie trafiła opowieść, w której opisane wydarzenia wręcz przerażają.
„W cieniu Majdanka” to jedna z najbardziej poruszających książek z literatury wojennej, jakie czytałam w ostatnim czasie. Cieszę się, że mogłam poznać tę historię i dziękuję autorce, że zdecydowała się nią podzielić ze swoimi czytelnikami. To przepiękna, przepełniona wieloma emocjami opowieść, która na długo pozostanie w mojej pamięci i sercu. Polecam.
May 27, 2024
Jakie cechy powinna mieć książka, żeby zajęła szczególne miejsce w Waszym 🩷?
📚RECENZJA📚
"W cieniu Majdanka" to poruszająca powieść, która swoją fabułą skupia się na jednym z najbardziej mrocznych okresów w historii ludzkości. Sercem powieści jest historia rozdzielonych rodzin w Tarnowoli. Pani Sylwia Kubik oddaje w nasze ręce głęboko poruszającą opowieść o losach jednostek, których życie zostało na zawsze zmienione przez brutalne wydarzenia podczas wojny. Autorka z wyjątkową empatią i precyzją kreśli historie rodzin,oddając nie tylko tragizm tych wydarzeń, ale także niezłomność ludzkiego ducha. Mistrzowsko wplecione osobiste wspomnienia ofiar na tle historycznych wydarzeń, tworzą niezwykle przejmującą narrację. Autorka z niezwykłą wrażliwością przedstawia historię rodzin rozdzielonych przez akcję pacyfikacyjną, ukazuje jednocześnie okrucieństwo wojny i siłę ludzkiego ducha.
Książka jest jednak, nie tylko historią tragicznych losów więźniów obozu koncentracyjnego Majdanek, ale również medytacją nad ludzką zdolnością do przetrwania oraz niezłomnej sile nadziei w najbardziej beznadziejnych sytuacjach. Pani Kubik, jak zwykle, z namacalną wręcz wrażliwością przedstawia historie ocalałych, nie tylko skupiając się na ich odczuciach, ale również na ich olbrzymiej sile i determinacji. "W cieniu Majdanka" odczuwa się prawdziwy ciężar wojny, ale także niezwykłą siłę ludzkiej determinacji i solidarności.
Pani Sylwia serwuje nam treści pełne poetyckiego piękna, co stanowczo kontrastuje z brutalnością opisywanych wydarzeń. Autorka, w mojej ocenie, zawsze kreuje najdrobniejsze niuanse ludzkich emocji, co sprawia, że jej opowieść jest nie tylko realistyczna, ale również głęboko poruszająca. Jej język jest jednocześnie prosty i piękny, co sprawia, że opisywana rzeczywistość staje się niezwykle realistyczna i emocjonująca. Potrafi również uchwycić zarówno ból, jak i nakreślić na kartach powieści nadzieję swoich bohaterów, co nadaje każdej jej książce wyjątkową głębię. Bohaterowie są tutaj są pełnokrwiści, ich losy poruszająco autentyczne, a emocje – namacalne. Czytelnik odczuwa ich strach, ból rozłąki, ale także nadzieję na odzyskanie upragnionej wolności.
"W cieniu Majdanka" to jednak nie tylko książka opisująca tragiczne zdarzenia z przeszłości, ale także pozycja skłaniająca do głębokiej refleksji nad teraźniejszością i przyszłością. Emocjonujące opisy wydarzeń ukazujące cierpienie, strach i rozpacz, ale także niezłomną wolę przetrwania i miłość, która potrafi przetrwać najcięższe próby.
Czytając "W cieniu Majdanka", odczuwa się prawdziwy ciężar wojny, ale także niezwykłą siłę ludzkiej determinacji i solidarności. Sylwia Kubik doskonale oddaje atmosferę tamtych czasów, szczegółowo opisując zarówno realia życia w obozie, jak i dramaty rozgrywające się poza jego murami. Jej opowieść jest pełna autentyczności i emocji, co sprawia, że czytelnik ma wrażenie, jakby sam przeżywał te tragiczne wydarzenia.
"W cieniu Majdanka" to nie tylko książka o przeszłości, ale także ważna lekcja. Przypomina bowiem o okrucieństwie wojny i o tym, jak ważne jest, by pamiętać i uczyć się na błędach przeszłości. To opowieść o ludziach, którzy mimo niewyobrażalnych trudności, zachowali wiarę i nadzieję, a ich historie są dowodem na niezwykłą siłę ludzkiego ducha.
Kubik w swojej książce z niezwykłą starannością odmalowuje tło historyczne, przedstawiając życie w okupowanej Polsce oraz mroczne realia obozu Majdanek.
Pani Sylwia posługuje się językiem prostym, ale niezwykle sugestywnym. Jej opisy są pełne emocji, a dialogi autentyczne. Dzięki temu książka nabiera niezwykłej głębi i staje się prawdziwym świadectwem tamtych dni. Autorka z wrażliwością przedstawia zarówno tragiczne momenty, jak i te pełne nadziei, tworząc zrównoważoną i pełną opowieść, która wciąga od pierwszych stron.
"W cieniu Majdanka" to książka, która nie tylko wzrusza, ale ukazuje niegasnącą nadzieję, siłę przetrwania i miłości, która potrafi przezwyciężyć nawet najgorsze koszmary. Pani Sylwia udowadnia, że nawet w najciemniejszych chwilach, człowiek jest zdolny do niezwykłych czynów, a jego duch pozostaje nieugięty. Książka ta, jest nie tylko swoistą kroniką cierpienia, ale przede wszystkim świadectwem miłości, nadziei i determinacji w obliczu niewyobrażalnych trudności. Autorka zabiera nas do świata, w którym podwaliną sensu istnienia staje się codzienna walka o przetrwanie.
Lektura tej książki to niezwykle emocjonalne doświadczenie. "W cieniu Majdanka" pozostaje w pamięci na długo po przeczytaniu, przypominając o tragediach wojny, ale także o niezłomnej woli życia. To tytuł, które warto poznać, by zrozumieć prawdziwe oblicze ludzkiej determinacji i siły. „W cieniu Majdanka” porusza serce i duszę, skłaniając do głębokiej refleksji nad przeszłością i jej wpływem na nasze życie.
Ta powieść porusza do głębi, pozostawiając czytelnika z mieszanką smutku, poruszenia i głębokiego podziwu.
Książka stanowi swoisty hołd, dla cudu jakim jest życie.
#RecenzjaKsiążki #PolecamKsiążkę #LiteraturaPiękna #PowieśćObyczajowa #Książka #Czytam #CzytanieJestFajne #Książkoholik #Czytelnicy #KsiążkoweLove #KsiążkowyŚwiat #KsiążkowyInstagram #KsiążkoweRecenzje #MiłośnicyKsiążek #KsiążkowaPasja #KsiążkiMojaMiłość #MustReadPL #Literatura #Czytamy #bookstagram #bookstagrampolska #polskiebookstagramy #czytamypolskichautorow #czytamzkubik
📚RECENZJA📚
"W cieniu Majdanka" to poruszająca powieść, która swoją fabułą skupia się na jednym z najbardziej mrocznych okresów w historii ludzkości. Sercem powieści jest historia rozdzielonych rodzin w Tarnowoli. Pani Sylwia Kubik oddaje w nasze ręce głęboko poruszającą opowieść o losach jednostek, których życie zostało na zawsze zmienione przez brutalne wydarzenia podczas wojny. Autorka z wyjątkową empatią i precyzją kreśli historie rodzin,oddając nie tylko tragizm tych wydarzeń, ale także niezłomność ludzkiego ducha. Mistrzowsko wplecione osobiste wspomnienia ofiar na tle historycznych wydarzeń, tworzą niezwykle przejmującą narrację. Autorka z niezwykłą wrażliwością przedstawia historię rodzin rozdzielonych przez akcję pacyfikacyjną, ukazuje jednocześnie okrucieństwo wojny i siłę ludzkiego ducha.
Książka jest jednak, nie tylko historią tragicznych losów więźniów obozu koncentracyjnego Majdanek, ale również medytacją nad ludzką zdolnością do przetrwania oraz niezłomnej sile nadziei w najbardziej beznadziejnych sytuacjach. Pani Kubik, jak zwykle, z namacalną wręcz wrażliwością przedstawia historie ocalałych, nie tylko skupiając się na ich odczuciach, ale również na ich olbrzymiej sile i determinacji. "W cieniu Majdanka" odczuwa się prawdziwy ciężar wojny, ale także niezwykłą siłę ludzkiej determinacji i solidarności.
Pani Sylwia serwuje nam treści pełne poetyckiego piękna, co stanowczo kontrastuje z brutalnością opisywanych wydarzeń. Autorka, w mojej ocenie, zawsze kreuje najdrobniejsze niuanse ludzkich emocji, co sprawia, że jej opowieść jest nie tylko realistyczna, ale również głęboko poruszająca. Jej język jest jednocześnie prosty i piękny, co sprawia, że opisywana rzeczywistość staje się niezwykle realistyczna i emocjonująca. Potrafi również uchwycić zarówno ból, jak i nakreślić na kartach powieści nadzieję swoich bohaterów, co nadaje każdej jej książce wyjątkową głębię. Bohaterowie są tutaj są pełnokrwiści, ich losy poruszająco autentyczne, a emocje – namacalne. Czytelnik odczuwa ich strach, ból rozłąki, ale także nadzieję na odzyskanie upragnionej wolności.
"W cieniu Majdanka" to jednak nie tylko książka opisująca tragiczne zdarzenia z przeszłości, ale także pozycja skłaniająca do głębokiej refleksji nad teraźniejszością i przyszłością. Emocjonujące opisy wydarzeń ukazujące cierpienie, strach i rozpacz, ale także niezłomną wolę przetrwania i miłość, która potrafi przetrwać najcięższe próby.
Czytając "W cieniu Majdanka", odczuwa się prawdziwy ciężar wojny, ale także niezwykłą siłę ludzkiej determinacji i solidarności. Sylwia Kubik doskonale oddaje atmosferę tamtych czasów, szczegółowo opisując zarówno realia życia w obozie, jak i dramaty rozgrywające się poza jego murami. Jej opowieść jest pełna autentyczności i emocji, co sprawia, że czytelnik ma wrażenie, jakby sam przeżywał te tragiczne wydarzenia.
"W cieniu Majdanka" to nie tylko książka o przeszłości, ale także ważna lekcja. Przypomina bowiem o okrucieństwie wojny i o tym, jak ważne jest, by pamiętać i uczyć się na błędach przeszłości. To opowieść o ludziach, którzy mimo niewyobrażalnych trudności, zachowali wiarę i nadzieję, a ich historie są dowodem na niezwykłą siłę ludzkiego ducha.
Kubik w swojej książce z niezwykłą starannością odmalowuje tło historyczne, przedstawiając życie w okupowanej Polsce oraz mroczne realia obozu Majdanek.
Pani Sylwia posługuje się językiem prostym, ale niezwykle sugestywnym. Jej opisy są pełne emocji, a dialogi autentyczne. Dzięki temu książka nabiera niezwykłej głębi i staje się prawdziwym świadectwem tamtych dni. Autorka z wrażliwością przedstawia zarówno tragiczne momenty, jak i te pełne nadziei, tworząc zrównoważoną i pełną opowieść, która wciąga od pierwszych stron.
"W cieniu Majdanka" to książka, która nie tylko wzrusza, ale ukazuje niegasnącą nadzieję, siłę przetrwania i miłości, która potrafi przezwyciężyć nawet najgorsze koszmary. Pani Sylwia udowadnia, że nawet w najciemniejszych chwilach, człowiek jest zdolny do niezwykłych czynów, a jego duch pozostaje nieugięty. Książka ta, jest nie tylko swoistą kroniką cierpienia, ale przede wszystkim świadectwem miłości, nadziei i determinacji w obliczu niewyobrażalnych trudności. Autorka zabiera nas do świata, w którym podwaliną sensu istnienia staje się codzienna walka o przetrwanie.
Lektura tej książki to niezwykle emocjonalne doświadczenie. "W cieniu Majdanka" pozostaje w pamięci na długo po przeczytaniu, przypominając o tragediach wojny, ale także o niezłomnej woli życia. To tytuł, które warto poznać, by zrozumieć prawdziwe oblicze ludzkiej determinacji i siły. „W cieniu Majdanka” porusza serce i duszę, skłaniając do głębokiej refleksji nad przeszłością i jej wpływem na nasze życie.
Ta powieść porusza do głębi, pozostawiając czytelnika z mieszanką smutku, poruszenia i głębokiego podziwu.
Książka stanowi swoisty hołd, dla cudu jakim jest życie.
#RecenzjaKsiążki #PolecamKsiążkę #LiteraturaPiękna #PowieśćObyczajowa #Książka #Czytam #CzytanieJestFajne #Książkoholik #Czytelnicy #KsiążkoweLove #KsiążkowyŚwiat #KsiążkowyInstagram #KsiążkoweRecenzje #MiłośnicyKsiążek #KsiążkowaPasja #KsiążkiMojaMiłość #MustReadPL #Literatura #Czytamy #bookstagram #bookstagrampolska #polskiebookstagramy #czytamypolskichautorow #czytamzkubik
July 18, 2024
„Widzisz, córciu, wstyd wszyscy zostawiliśmy za bramą tego piekła. Jemy gorzej niż świnie, mieszkamy w baraku jak zwierzęta, wyglądamy niczym wypłoszone z chlewika, uwalane gnojem szczury. Radzimy sobie, jak możemy".
Wybrałam tę książkę nie przez przypadek. W zeszłym roku będąc w Lublinie, odwiedziłam to miejsce, widziałam je na własne oczy, spacerowałam drogami, którymi oni spacerowali. Wysłuchałam też ich historii. Nie robię w takich miejscach zdjęć przez szacunek do tego co tam się wydarzyło. Pamiętam jeden moment kiedy to schodziłam z podwyższenia, na którym znajduje się kopiec z prochami i spojrzałam przed siebie: była tam połać skoszonej, wysuszonej trawy i zobaczyłam morze kruków, wiecie co pomyślałam: "tam zginęło najwięcej". Teraz wiem, że to tam mogły być te stosy trupów opisywane przez autorkę.
Historia porusza do głębi, opisy są rzeczowe, proste i brutalne. Nie można powiedzieć, że oddają rzeczywistość, bo jej nie da się oddać. Wypływa z nich ból, cierpienie, wola walki, głód, pragnienie, a nawet można poczuć ten smród chorych i niemytych ciał.
Cieszę się, że autorka skupiła się na historii rodziny: dwóch sióstr – jedna w obozie, druga poza nim. Każda z nich przeżywała katusze, a najgorsza była tęsknota, niewiedza i świadomość, że możesz się nigdy nie dowiedzieć co się stało z Twoją rodziną. Choć miałam wrażenie, że ta historia ma jeszcze kilka wątków i brakowało mi spójności, szczegółów i rozwinięć to wiem, że przedstawienie obrazu obozu jest ciężkie – brakowało profilu Niemców, traktowania, tego jak postrzegali ich ludzie takiego psychologicznego obrazu. Może to i lepiej, że autorka uzewnętrzniła nam prostych ludzi, ich myślenie i to co przeżyli w czasie wojny. Musimy też pamiętać, że historia jest zamazana przez czas, a szczegóły nawet te najbardziej brutalne mogą się zatrzeć lub zostać wyparte z pamięci, dlatego ważne jest, aby widzieć w tym przestrogę, uwierzyć, że działy się rzeczy o których nawet nam się nie śni, a działo się to nie całe 100 lat temu i to ludzie ludziom byli wilkiem.
„Widzisz, córciu, wstyd wszyscy zostawiliśmy za bramą tego piekła. Jemy gorzej niż świnie, mieszkamy w baraku jak zwierzęta, wyglądamy niczym wypłoszone z chlewika, uwalane gnojem szczury. Radzimy sobie, jak możemy”.Wybrałam tę książkę nie przez przypadek. W zeszłym roku będąc w Lublinie, odwiedziłam to miejsce, widziałam je na własne oczy, spacerowałam drogami, którymi oni spacerowali. Wysłuchałam też ich historii. Nie robię w takich miejscach zdjęć przez szacunek do tego co tam się wydarzyło. Pamiętam jeden moment kiedy to schodziłam z podwyższenia, na którym znajduje się kopiec z prochami i spojrzałam przed siebie: była tam połać skoszonej, wysuszonej trawy i zobaczyłam morze kruków, wiecie co pomyślałam: "tam zginęło najwięcej". Teraz wiem, że to tam mogły być te stosy trupów opisywane przez autorkę.
Historia porusza do głębi, opisy są rzeczowe, proste i brutalne. Nie można powiedzieć, że oddają rzeczywistość, bo jej nie da się oddać. Wypływa z nich ból, cierpienie, wola walki, głód, pragnienie, a nawet można poczuć ten smród chorych i niemytych ciał.
Cieszę się, że autorka skupiła się na historii rodziny: dwóch sióstr – jedna w obozie, druga poza nim. Każda z nich przeżywała katusze, a najgorsza była tęsknota, niewiedza i świadomość, że możesz się nigdy nie dowiedzieć co się stało z Twoją rodziną. Choć miałam wrażenie, że ta historia ma jeszcze kilka wątków i brakowało mi spójności, szczegółów i rozwinięć to wiem, że przedstawienie obrazu obozu jest ciężkie – brakowało profilu Niemców, traktowania, tego jak postrzegali ich ludzie takiego psychologicznego obrazu. Może to i lepiej, że autorka uzewnętrzniła nam prostych ludzi, ich myślenie i to co przeżyli w czasie wojny. Musimy też pamiętać, że historia jest zamazana przez czas, a szczegóły nawet te najbardziej brutalne mogą się zatrzeć lub zostać wyparte z pamięci, dlatego ważne jest, aby widzieć w tym przestrogę, uwierzyć, że działy się rzeczy o których nawet nam się nie śni, a działo się to nie całe 100 lat temu i to ludzie ludziom byli wilkiem.
Wybrałam tę książkę nie przez przypadek. W zeszłym roku będąc w Lublinie, odwiedziłam to miejsce, widziałam je na własne oczy, spacerowałam drogami, którymi oni spacerowali. Wysłuchałam też ich historii. Nie robię w takich miejscach zdjęć przez szacunek do tego co tam się wydarzyło. Pamiętam jeden moment kiedy to schodziłam z podwyższenia, na którym znajduje się kopiec z prochami i spojrzałam przed siebie: była tam połać skoszonej, wysuszonej trawy i zobaczyłam morze kruków, wiecie co pomyślałam: "tam zginęło najwięcej". Teraz wiem, że to tam mogły być te stosy trupów opisywane przez autorkę.
Historia porusza do głębi, opisy są rzeczowe, proste i brutalne. Nie można powiedzieć, że oddają rzeczywistość, bo jej nie da się oddać. Wypływa z nich ból, cierpienie, wola walki, głód, pragnienie, a nawet można poczuć ten smród chorych i niemytych ciał.
Cieszę się, że autorka skupiła się na historii rodziny: dwóch sióstr – jedna w obozie, druga poza nim. Każda z nich przeżywała katusze, a najgorsza była tęsknota, niewiedza i świadomość, że możesz się nigdy nie dowiedzieć co się stało z Twoją rodziną. Choć miałam wrażenie, że ta historia ma jeszcze kilka wątków i brakowało mi spójności, szczegółów i rozwinięć to wiem, że przedstawienie obrazu obozu jest ciężkie – brakowało profilu Niemców, traktowania, tego jak postrzegali ich ludzie takiego psychologicznego obrazu. Może to i lepiej, że autorka uzewnętrzniła nam prostych ludzi, ich myślenie i to co przeżyli w czasie wojny. Musimy też pamiętać, że historia jest zamazana przez czas, a szczegóły nawet te najbardziej brutalne mogą się zatrzeć lub zostać wyparte z pamięci, dlatego ważne jest, aby widzieć w tym przestrogę, uwierzyć, że działy się rzeczy o których nawet nam się nie śni, a działo się to nie całe 100 lat temu i to ludzie ludziom byli wilkiem.
„Widzisz, córciu, wstyd wszyscy zostawiliśmy za bramą tego piekła. Jemy gorzej niż świnie, mieszkamy w baraku jak zwierzęta, wyglądamy niczym wypłoszone z chlewika, uwalane gnojem szczury. Radzimy sobie, jak możemy”.Wybrałam tę książkę nie przez przypadek. W zeszłym roku będąc w Lublinie, odwiedziłam to miejsce, widziałam je na własne oczy, spacerowałam drogami, którymi oni spacerowali. Wysłuchałam też ich historii. Nie robię w takich miejscach zdjęć przez szacunek do tego co tam się wydarzyło. Pamiętam jeden moment kiedy to schodziłam z podwyższenia, na którym znajduje się kopiec z prochami i spojrzałam przed siebie: była tam połać skoszonej, wysuszonej trawy i zobaczyłam morze kruków, wiecie co pomyślałam: "tam zginęło najwięcej". Teraz wiem, że to tam mogły być te stosy trupów opisywane przez autorkę.
Historia porusza do głębi, opisy są rzeczowe, proste i brutalne. Nie można powiedzieć, że oddają rzeczywistość, bo jej nie da się oddać. Wypływa z nich ból, cierpienie, wola walki, głód, pragnienie, a nawet można poczuć ten smród chorych i niemytych ciał.
Cieszę się, że autorka skupiła się na historii rodziny: dwóch sióstr – jedna w obozie, druga poza nim. Każda z nich przeżywała katusze, a najgorsza była tęsknota, niewiedza i świadomość, że możesz się nigdy nie dowiedzieć co się stało z Twoją rodziną. Choć miałam wrażenie, że ta historia ma jeszcze kilka wątków i brakowało mi spójności, szczegółów i rozwinięć to wiem, że przedstawienie obrazu obozu jest ciężkie – brakowało profilu Niemców, traktowania, tego jak postrzegali ich ludzie takiego psychologicznego obrazu. Może to i lepiej, że autorka uzewnętrzniła nam prostych ludzi, ich myślenie i to co przeżyli w czasie wojny. Musimy też pamiętać, że historia jest zamazana przez czas, a szczegóły nawet te najbardziej brutalne mogą się zatrzeć lub zostać wyparte z pamięci, dlatego ważne jest, aby widzieć w tym przestrogę, uwierzyć, że działy się rzeczy o których nawet nam się nie śni, a działo się to nie całe 100 lat temu i to ludzie ludziom byli wilkiem.
April 15, 2024
W ten deszczowy dzień przychodzę ze słonecznym zdjęciem choć treść jest wręcz idealna na pochmurne dni.
Już nie jeden raz widzieliście książki autorki sylwia.kubik_pisarka na moim profilu więc sięgając po ten tytuł, który z resztą by mnie przyciągnął samą nazwą byłego obozu koncentracyjnego, wiedziałam, że się nie zawiodę.
I tak było, styl pisania autorki jest tak przyjemny jak balsam chłodzący po zbyt długim pobycie na słońcu.
Mimo, że tematy są trudne, bolesne, smutne i nie rzadko tragiczne to bardzo dobrze się je czyta, bo autorka potrafi nam przekazać emocje.
Zarówno swoje własne jak i bohaterów swoich powieści.
Umiejętnie wplata fakty w swoje powieści, byśmy otrzymali pełen obraz życia tamtych czasów.
Po dylogii Wpatrzeni w niebo, W cieniu Majdanka to kolejna książka, która jest oparta na autentycznych wydarzeniach, wsparta wspomnieniami prawdziwych ludzi, którzy przeżyli piekło wojny.
Historia sióstr rozdzielonych podczas łapanki i wysiedlania wsi, które zostały rozdzielone.
Dwie z nich uciekły, kolejna wraz z resztą wielodzietnej rodziny trafiła na wywózkę do Majdanka...
Nie myślcie sobie, że tylko ta część rodziny, która trafiła do obozu miała źle, o nie.
Chociaż z pewnością można stwierdzić, że mieli najtrudniejsze warunki to jednak całą rodzina cierpiała, niezależnie od miejsc do których trafili.
Eugenia dzięki pomocy partyzantów dotarła do wsi swojej babci, gdzie oczekiwała jej stryjenka.
Kobieta była jednak bardzo apodyktyczna, wyniosła i traktowała Gienię jak osobę gorszego sortu, wykorzystując ją do pracy za niewielkie porcje jedzenia i pozwalając jej zajmować stodołę.
Franciszka będąc jeszcze całkiem małą dziewczynką, została wywieziona z rodzicami do Majdanka.
Droga była nieziemsko trudna, warunki uwłaczające godności, katorżniczy marsz i niepowetowana strata rodziny Marców, podczas tej sceny zdarzyło mi się uronić łzę.
Wzruszająca, pełna cierpienia, bólu ale także miłości historia rodziny Marców, pokazana z perspektywy kilku członków tej licznej familii, wzbogacona nieco wspaniałą wyobraźnią i wiedzą autorki.
Już nie jeden raz widzieliście książki autorki sylwia.kubik_pisarka na moim profilu więc sięgając po ten tytuł, który z resztą by mnie przyciągnął samą nazwą byłego obozu koncentracyjnego, wiedziałam, że się nie zawiodę.
I tak było, styl pisania autorki jest tak przyjemny jak balsam chłodzący po zbyt długim pobycie na słońcu.
Mimo, że tematy są trudne, bolesne, smutne i nie rzadko tragiczne to bardzo dobrze się je czyta, bo autorka potrafi nam przekazać emocje.
Zarówno swoje własne jak i bohaterów swoich powieści.
Umiejętnie wplata fakty w swoje powieści, byśmy otrzymali pełen obraz życia tamtych czasów.
Po dylogii Wpatrzeni w niebo, W cieniu Majdanka to kolejna książka, która jest oparta na autentycznych wydarzeniach, wsparta wspomnieniami prawdziwych ludzi, którzy przeżyli piekło wojny.
Historia sióstr rozdzielonych podczas łapanki i wysiedlania wsi, które zostały rozdzielone.
Dwie z nich uciekły, kolejna wraz z resztą wielodzietnej rodziny trafiła na wywózkę do Majdanka...
Nie myślcie sobie, że tylko ta część rodziny, która trafiła do obozu miała źle, o nie.
Chociaż z pewnością można stwierdzić, że mieli najtrudniejsze warunki to jednak całą rodzina cierpiała, niezależnie od miejsc do których trafili.
Eugenia dzięki pomocy partyzantów dotarła do wsi swojej babci, gdzie oczekiwała jej stryjenka.
Kobieta była jednak bardzo apodyktyczna, wyniosła i traktowała Gienię jak osobę gorszego sortu, wykorzystując ją do pracy za niewielkie porcje jedzenia i pozwalając jej zajmować stodołę.
Franciszka będąc jeszcze całkiem małą dziewczynką, została wywieziona z rodzicami do Majdanka.
Droga była nieziemsko trudna, warunki uwłaczające godności, katorżniczy marsz i niepowetowana strata rodziny Marców, podczas tej sceny zdarzyło mi się uronić łzę.
Wzruszająca, pełna cierpienia, bólu ale także miłości historia rodziny Marców, pokazana z perspektywy kilku członków tej licznej familii, wzbogacona nieco wspaniałą wyobraźnią i wiedzą autorki.
May 15, 2024
Tytuł : W cieniu Majdanka
Autor : Sylwia Kubik
Wydawnictwo Skarpa Warszawska
Data premiery : 27.03.2024r
#współpracareklamowa
#współpracabarterowa
#współpracarecenzencka
Opis książki :
Niezwykle wzruszająca, autentyczna historia dwóch sióstr, które rozdzieliła akcja pacyfikacyjna przeprowadzona przez Niemców w Tarnowoli. Jedna trafiła do partyzantów, druga, wraz z resztą rodziny, do obozu w Majdanku. Jak się potoczyły ich losy?
Sylwia Kubik zabiera nas w podróż do czasów, gdy każdy dzień był naznaczony strachem, ale i nadzieją, że wojna przeminie, a życie wróci do normalności. Innej, nowej, ale wolnej od zła…
"Tak wybrała - dźwięczało jej w głowie, gdy wsłuchiwała się w świszczący oddech malucha. Przecież to nie była prawda. Ewa tak nie wybrała. To ktoś zdecydował za nią. Wpłynął na jej los, podobnie jak na ich życie. Oni nie wybierali wojny Nie chcieli tak żyć. Nie mieli jednak nic do powiedzenia, ich zdanie nikogo nie obchodziło."
Historia, która wydarzyła się naprawdę.
Historia, której nie usłyszycie w szkole, lecz na stronach właśnie tej książki.
Historia pełna bólu, strachu, tęsknoty.
Historia dwóch sióstr Eugeni i Franciszki.
1943 roku w czerwcu, rozpoczyna się akcja pacyfikacyjna, Eugeni udaje się uciec do lasu do partyzantów, a Franciszka nie miała tyle szczęścia i wraz z rodziną trafia do ciężarówki gdzie zostają przetransportowani do Majdanka.
Czy rodzinie uda się jeszcze spotkać w takim samym gronie?
Piękna historia, która złamie serca nawet te wykute z lodu.
Historia opowiadana z perspektywy dwóch małych dziewczynek, które nie zaznały beztroskiego dzieciństwa za to poznały co to głód, ból i okrutne bestialstwo, które zaserwowały Niemcy.
Przejmujące rozdziały z perspektywy matki, które aż biją od emocjii.
Do tej książki powinny być dodawane chusteczki, ponieważ łzy, które same się cisną podczas czytania, to są łzy współczucia i bezsilności.
Historia, która nigdy nie powinna się wydarzyć a każdy powinien znać i pamiętać.
Dziękuję wydawnictwu za zaufanie i egzemplarz recenzencki.
#książkoweimpresje
#ewelabook
Autor : Sylwia Kubik
Wydawnictwo Skarpa Warszawska
Data premiery : 27.03.2024r
#współpracareklamowa
#współpracabarterowa
#współpracarecenzencka
Opis książki :
Niezwykle wzruszająca, autentyczna historia dwóch sióstr, które rozdzieliła akcja pacyfikacyjna przeprowadzona przez Niemców w Tarnowoli. Jedna trafiła do partyzantów, druga, wraz z resztą rodziny, do obozu w Majdanku. Jak się potoczyły ich losy?
Sylwia Kubik zabiera nas w podróż do czasów, gdy każdy dzień był naznaczony strachem, ale i nadzieją, że wojna przeminie, a życie wróci do normalności. Innej, nowej, ale wolnej od zła…
"Tak wybrała - dźwięczało jej w głowie, gdy wsłuchiwała się w świszczący oddech malucha. Przecież to nie była prawda. Ewa tak nie wybrała. To ktoś zdecydował za nią. Wpłynął na jej los, podobnie jak na ich życie. Oni nie wybierali wojny Nie chcieli tak żyć. Nie mieli jednak nic do powiedzenia, ich zdanie nikogo nie obchodziło."
Historia, która wydarzyła się naprawdę.
Historia, której nie usłyszycie w szkole, lecz na stronach właśnie tej książki.
Historia pełna bólu, strachu, tęsknoty.
Historia dwóch sióstr Eugeni i Franciszki.
1943 roku w czerwcu, rozpoczyna się akcja pacyfikacyjna, Eugeni udaje się uciec do lasu do partyzantów, a Franciszka nie miała tyle szczęścia i wraz z rodziną trafia do ciężarówki gdzie zostają przetransportowani do Majdanka.
Czy rodzinie uda się jeszcze spotkać w takim samym gronie?
Piękna historia, która złamie serca nawet te wykute z lodu.
Historia opowiadana z perspektywy dwóch małych dziewczynek, które nie zaznały beztroskiego dzieciństwa za to poznały co to głód, ból i okrutne bestialstwo, które zaserwowały Niemcy.
Przejmujące rozdziały z perspektywy matki, które aż biją od emocjii.
Do tej książki powinny być dodawane chusteczki, ponieważ łzy, które same się cisną podczas czytania, to są łzy współczucia i bezsilności.
Historia, która nigdy nie powinna się wydarzyć a każdy powinien znać i pamiętać.
Dziękuję wydawnictwu za zaufanie i egzemplarz recenzencki.
#książkoweimpresje
#ewelabook
June 21, 2024
🔥🔥🔥RECENZJA 🔥🔥🔥
Dobry wieczór Kochani 😉zapraszam Was dzisiaj na recenzję książki @sylwia.kubik_pisarka pt. ,,W cieniu Majdanka", którą przeczytałam w ramach #współpracabarterowa z wydawnictwem @skarpawarszawska.
Marcowie to rodzina wielodzietna. Mimo iż nie zawsze było jedzenia pod dostatkiem to miłości i szczęścia w tym domu nie brakowało. Trwająca wojna utrudniała im życie jeszcze bardziej, jednak nie poddawali się. Aż do pewnego niedzielnego dnia. To właśnie wtedy Niemieckie wojska wtargnęły do Tarnowoli aby wszystkich mieszkańców aresztować. W tym rodzinę Marców, która niestety została rozdzielona. Bowiem Eugenia i Kazimiera tego dnia pierwsze wyszły do kościoła. Efektem czego była ich przymusowa ucieczka do lasu, gdzie również zostały rozdzielone. A reszta rodziny Marców trafiła do obozu w Majdanu.
Czy uda się im przetrwać i ujść z życiem z najgorszego miejsca na ziemi? Jak poradzi sobie Eugenia z Kazimierą w lesie? Czy dane będzie im się jeszcze spotkać całą rodziną?
,,W cieniu Majdanka" jest to książka, która pokazuje nam jak wyglądała rzeczywistość w trakcie trwania II wojny światowej. Pani Sylwia pisze piękne i uczuciowe książki, które ja czytam z zapartym tchem. Historia opisana w książce to autentyczne przeżycia sióstr. To okropne ile społeczeństwo musiało znosić każdego dnia. Ile cierpienia, okrucieństwa doświadczyli z rąk okupantów. Pozbawieni wszystkiego: majątków, własnych domów a także godności nie tracili nadzieji na to że ich los w końcu się odmieni. Miłość do rodziny oraz bliskich dawała im siłę aby wytrwać ten ciężki czas. Jest to książka, którą każdy powinien przeczytać aby zobaczyć jaki los zgotowano naszym rodakom.
Bardzo dziękuję wydawnictwu @skarpawarszawska za egzemplarz do recenzji 😘😘😘
#recenzja #książka #bookstagram #readmorebooks #współpraca #współpracabarterowa #światrecenzentów #czytam #czytanienieboli #czytanieuzależnia #milospedzonyczas #ciezkieczasy #realiawojny #walkaoprzetrwanie #skarpawarszawska #wcieniumajdanka #ksiazkowelove #książkoholiczka
Dobry wieczór Kochani 😉zapraszam Was dzisiaj na recenzję książki @sylwia.kubik_pisarka pt. ,,W cieniu Majdanka", którą przeczytałam w ramach #współpracabarterowa z wydawnictwem @skarpawarszawska.
Marcowie to rodzina wielodzietna. Mimo iż nie zawsze było jedzenia pod dostatkiem to miłości i szczęścia w tym domu nie brakowało. Trwająca wojna utrudniała im życie jeszcze bardziej, jednak nie poddawali się. Aż do pewnego niedzielnego dnia. To właśnie wtedy Niemieckie wojska wtargnęły do Tarnowoli aby wszystkich mieszkańców aresztować. W tym rodzinę Marców, która niestety została rozdzielona. Bowiem Eugenia i Kazimiera tego dnia pierwsze wyszły do kościoła. Efektem czego była ich przymusowa ucieczka do lasu, gdzie również zostały rozdzielone. A reszta rodziny Marców trafiła do obozu w Majdanu.
Czy uda się im przetrwać i ujść z życiem z najgorszego miejsca na ziemi? Jak poradzi sobie Eugenia z Kazimierą w lesie? Czy dane będzie im się jeszcze spotkać całą rodziną?
,,W cieniu Majdanka" jest to książka, która pokazuje nam jak wyglądała rzeczywistość w trakcie trwania II wojny światowej. Pani Sylwia pisze piękne i uczuciowe książki, które ja czytam z zapartym tchem. Historia opisana w książce to autentyczne przeżycia sióstr. To okropne ile społeczeństwo musiało znosić każdego dnia. Ile cierpienia, okrucieństwa doświadczyli z rąk okupantów. Pozbawieni wszystkiego: majątków, własnych domów a także godności nie tracili nadzieji na to że ich los w końcu się odmieni. Miłość do rodziny oraz bliskich dawała im siłę aby wytrwać ten ciężki czas. Jest to książka, którą każdy powinien przeczytać aby zobaczyć jaki los zgotowano naszym rodakom.
Bardzo dziękuję wydawnictwu @skarpawarszawska za egzemplarz do recenzji 😘😘😘
#recenzja #książka #bookstagram #readmorebooks #współpraca #współpracabarterowa #światrecenzentów #czytam #czytanienieboli #czytanieuzależnia #milospedzonyczas #ciezkieczasy #realiawojny #walkaoprzetrwanie #skarpawarszawska #wcieniumajdanka #ksiazkowelove #książkoholiczka
April 13, 2024
Franciszka i Eugenia Marzec to dwie siostry, które rozdzieliła wojenna zawierucha. Jedna wraz z rodziną trafiła do obozu w Majdanku, drugą zaś przygarnęli dalecy krewni. Obie dziewczyny dotkliwie odczują czas rozłąki. Głód, tęsknota za bliskimi i ludzka podłość będą im towarzyszyć każdego dnia. Zdane na łaskę i niełaskę okrutnego losu zrobią wszystko, aby odnaleźć swoich bliskich. Czy rodzinie Marców uda się przetrwać ciężkie chwile i ocalić życie? Zapraszam was moi drodzy do lektury najnowszej powieści @sylwia.kubik_pisarka
.
Mogę śmiało powiedzieć, że książki pani Kubik biorę w ciemno. Wpisują się idealnie w tematykę, jaka jest mi szczególnie bliska. Pisarka ma swój charakterystyczny styl, który niezmiennie mnie zachwyca. Co prawda „W cieniu Majdanka” nie wywołała u mnie aż tyle emocji co np. „Leśny cud” czy cykl „Pod obcym niebem”. Nie przeżyłam szoku, nie wylałam morza łez ani nie reagowałam niedowierzaniem. Wydaje mi się też, że większa część tej historii poświęcona została Eugenii, a o Franciszce autorka prawie zapomniała skupiając się na jej rodzicach i rodzeństwu. Zastanawia mnie też skąd u Kubik tak negatywny stosunek do narodowości ukraińskiej. Nie posiadam rozległej wiedzy historycznej, jednak uważam, że tyle samo jest ludzi dobrych co i złych i dotyczy to każdej narodowości.
.
Nie dajcie się zwieść okładce – nie jest to słodka opowieść o słodkim życiu. Książka porusza niezwykle ważną i jednocześnie trudną tematykę. Autorka jak zawsze doskonale przygotowała się do tematu. Opis warunków panujących w obozie na Majdanku jest przerażająco autentyczny. Jeśli pojawiają się jakieś nieścisłości czy błędy, to wynikają one jedynie z tego, że nie są to pamiętniki a powieść fikcyjna oparta na prawdziwych wydarzeniach. Polecam :)
.
Za możliwość przeczytania i zrecenzowania książki dziękuję @skarpawarszawska
.
Mogę śmiało powiedzieć, że książki pani Kubik biorę w ciemno. Wpisują się idealnie w tematykę, jaka jest mi szczególnie bliska. Pisarka ma swój charakterystyczny styl, który niezmiennie mnie zachwyca. Co prawda „W cieniu Majdanka” nie wywołała u mnie aż tyle emocji co np. „Leśny cud” czy cykl „Pod obcym niebem”. Nie przeżyłam szoku, nie wylałam morza łez ani nie reagowałam niedowierzaniem. Wydaje mi się też, że większa część tej historii poświęcona została Eugenii, a o Franciszce autorka prawie zapomniała skupiając się na jej rodzicach i rodzeństwu. Zastanawia mnie też skąd u Kubik tak negatywny stosunek do narodowości ukraińskiej. Nie posiadam rozległej wiedzy historycznej, jednak uważam, że tyle samo jest ludzi dobrych co i złych i dotyczy to każdej narodowości.
.
Nie dajcie się zwieść okładce – nie jest to słodka opowieść o słodkim życiu. Książka porusza niezwykle ważną i jednocześnie trudną tematykę. Autorka jak zawsze doskonale przygotowała się do tematu. Opis warunków panujących w obozie na Majdanku jest przerażająco autentyczny. Jeśli pojawiają się jakieś nieścisłości czy błędy, to wynikają one jedynie z tego, że nie są to pamiętniki a powieść fikcyjna oparta na prawdziwych wydarzeniach. Polecam :)
.
Za możliwość przeczytania i zrecenzowania książki dziękuję @skarpawarszawska
April 24, 2024
"Niezwykle wzruszająca, autentyczna historia dwóch sióstr, które rozdzieliła akcja pacyfikacyjna przeprowadzona przez Niemców w Tarnowoli.
Jedna trafiła do partyzantów druga wraz z resztą rodziny do obozu w Majdanku. Jak potoczyły się ich losy?"
Mam szczególną słabość do literatury wojennej, ponieważ dotyka ona ważnej części naszej historii i to w sposób bezpośredni.
Fabuła opowiedziana z perspektywy trzech osób: Eugenii, która trafiła do kuzynostwa, jej siostry Franciszki, która wraz z mamą, Marianną i innymi została wywieziona do Majdanka oraz właśnie Marianny. I ostatnia z nich porusza w szczególny sposób i dotyka wrażliwości czytelnika, poprzez liryczność w swoich wypowiedziach.
"Piekło wniknęło we mnie i wypaliło trwałe piętno.
Zabrało radość, nadzieję, wiarę ludzi.
Zostawiło miłość.
Do dzieci.
Do męża.
Zaiste, miłości jest najsilniejsza i nigdy nie ginie."
Tragizm całej sytuacji, w której znaleźli się bohaterowie tej książki jest wielowymiarowy, wywołuje ogromny ból i cierpienie. Strona emocjonalna została przez autorkę świetnie oddana, w taki sposób, że nie tylko stajemy się obserwatorami fabuły, ale również współodczuwamy razem z bohaterami. Nie można zatem wyłączyć emocji przy czytaniu, wiedząc że jest to historia oparta na faktach.
Ogromnie poruszająca, wstrząsającą i ważna książka, dająca świadectwo tych którzy przeżyli piekło wojny. Pomimo tych ciężkich tematów, książkę czyta się przyjemnie że względu na lekkie pióro Autorki.
Recenzując takie książki, zawsze podkreślam, że stanowią one dla nas cenne źródło wiedzy, której nie odnajdziemy w podręcznikach od historii. Z tego powodu warto, a nawet trzeba po nie sięgać, żeby zachować to, co minęło wraz z upływającym czasem. Pamięć.
Polecam.
Jedna trafiła do partyzantów druga wraz z resztą rodziny do obozu w Majdanku. Jak potoczyły się ich losy?"
Mam szczególną słabość do literatury wojennej, ponieważ dotyka ona ważnej części naszej historii i to w sposób bezpośredni.
Fabuła opowiedziana z perspektywy trzech osób: Eugenii, która trafiła do kuzynostwa, jej siostry Franciszki, która wraz z mamą, Marianną i innymi została wywieziona do Majdanka oraz właśnie Marianny. I ostatnia z nich porusza w szczególny sposób i dotyka wrażliwości czytelnika, poprzez liryczność w swoich wypowiedziach.
"Piekło wniknęło we mnie i wypaliło trwałe piętno.
Zabrało radość, nadzieję, wiarę ludzi.
Zostawiło miłość.
Do dzieci.
Do męża.
Zaiste, miłości jest najsilniejsza i nigdy nie ginie."
Tragizm całej sytuacji, w której znaleźli się bohaterowie tej książki jest wielowymiarowy, wywołuje ogromny ból i cierpienie. Strona emocjonalna została przez autorkę świetnie oddana, w taki sposób, że nie tylko stajemy się obserwatorami fabuły, ale również współodczuwamy razem z bohaterami. Nie można zatem wyłączyć emocji przy czytaniu, wiedząc że jest to historia oparta na faktach.
Ogromnie poruszająca, wstrząsającą i ważna książka, dająca świadectwo tych którzy przeżyli piekło wojny. Pomimo tych ciężkich tematów, książkę czyta się przyjemnie że względu na lekkie pióro Autorki.
Recenzując takie książki, zawsze podkreślam, że stanowią one dla nas cenne źródło wiedzy, której nie odnajdziemy w podręcznikach od historii. Z tego powodu warto, a nawet trzeba po nie sięgać, żeby zachować to, co minęło wraz z upływającym czasem. Pamięć.
Polecam.
April 24, 2024
„W cieniu Majdanka” to autentyczna opowieść dwóch sióstr, które zostały rozdzielone podczas akcji pacyfikacyjnej na ich wieś. Jedną wraz z rodzicami i resztą rodzeństwa Niemcy wywieźli na Majdanek, drugiej udało się zbiec z pomocą partyzantów do rodziny w innej wsi.
Jestem masochistką czytając takie książki. Na własne życzenie wbijam palce w oczy poznając historie tak trudne, bolesne i obok których nie można przejść obojętnie. To kolejna z takich historii, gdzie śmierć, cierpienie, piekło obozowe są głównymi bohaterami i kąsają czytelnika niczym stado jadowitych żmij. A mimo to wiem, że warto zagłębiać się w takie historie - mój ból podczas lektury jest niczym przy tym co spotkało nie jedną rodzinę w czasie wojny. Dla nich każda chwila mogła być ostatnią, oni zapomnieli co to nadzieja, wiara w człowieka, a tym co przetrwali została jedynie miłość do tych bliskich, którzy również ocaleli. Dla mnie zaś każda z takich historii to pamięć. To obowiązek by nie zapomnieć, że istniało piekło na ziemi.
„Tyle śmierci. Cierpienia. Zdrad. Dzieci, które nie dorosną. Matek z oczami wypełnionymi tęsknotą. Ojców trawionych żalem i chęcią zemsty. Bezimiennych grobów. Dołów wypełnionych ciałami, które kiedyś czuły i kochały. Myśli doprowadzających do szaleństwa (…)”
„Zaiste, miłość jest najsilniejsza i nigdy nie ginie. Przetrwała nawet zderzenie z piekłem. Będzie zatem istniała gdy wszystko inne zniknie.”
Jestem masochistką czytając takie książki. Na własne życzenie wbijam palce w oczy poznając historie tak trudne, bolesne i obok których nie można przejść obojętnie. To kolejna z takich historii, gdzie śmierć, cierpienie, piekło obozowe są głównymi bohaterami i kąsają czytelnika niczym stado jadowitych żmij. A mimo to wiem, że warto zagłębiać się w takie historie - mój ból podczas lektury jest niczym przy tym co spotkało nie jedną rodzinę w czasie wojny. Dla nich każda chwila mogła być ostatnią, oni zapomnieli co to nadzieja, wiara w człowieka, a tym co przetrwali została jedynie miłość do tych bliskich, którzy również ocaleli. Dla mnie zaś każda z takich historii to pamięć. To obowiązek by nie zapomnieć, że istniało piekło na ziemi.
„Tyle śmierci. Cierpienia. Zdrad. Dzieci, które nie dorosną. Matek z oczami wypełnionymi tęsknotą. Ojców trawionych żalem i chęcią zemsty. Bezimiennych grobów. Dołów wypełnionych ciałami, które kiedyś czuły i kochały. Myśli doprowadzających do szaleństwa (…)”
„Zaiste, miłość jest najsilniejsza i nigdy nie ginie. Przetrwała nawet zderzenie z piekłem. Będzie zatem istniała gdy wszystko inne zniknie.”
April 24, 2024
Wojna to nie tylko szereg bitew wagą losów kraju. To także ból, cierpienie i straty - ludzi, miłości, domów. To zmiana świata, czasem na gorsze, czasem, na lepsze.
Rok 1943 - rodzina Marców liczy dziesięć osób, wszyscy mieszkają w niewielkiej wiosce Tarnowola na Zamojszczyźnie.
Żyją jednak w cieniu wojny licząc,że żadne z nich nie straci życia.
Najstarszy syn Marianny i Marcina jest Partyzantem ,a rodzice wspierają go jam tylko moją.
Niestety pewnego dnia na spokojną wieś napadają naziści i dokonują pacyfikacji. Marianna wraz z mężem i sześciorgiem dzieci trafiają na Majdanek , do obozu pracy, gdzie kobiety i dzieci zostają zabrane od ojców mężów i braci.
Kazia i Gienia zostają jednak rozdzielone i muszą radzić sobie same, a ich los jest niepewny.
Czy rodzina odnajdzie się w wojennej zawierusze?
Szczerze mówiąc pisząc tę recenzję wciąż mam w głowie urywki zdań i obrazy stworzone przez Panią Sylwię.
Autorka w niezwykle działających na wyobraźnię słowach ukazała piekło zgotowane Polakom przez Niemców.
W cieniu Majdanka to książka bardzo trudna i wstrząsająca.
To opowieść o bólu, cierpieniu , o odarciu z godności, lecz również o sile woli, o nadziei i miłości.
Historia prowadzona jest z perspektywy trzech narratorek- Marianny , Franciszki i Eugenii, co pozwala zrozumieć targające bohaterkami emocje.
Przepiękna, choć trudna historia.
Polecam gorąco.
Rok 1943 - rodzina Marców liczy dziesięć osób, wszyscy mieszkają w niewielkiej wiosce Tarnowola na Zamojszczyźnie.
Żyją jednak w cieniu wojny licząc,że żadne z nich nie straci życia.
Najstarszy syn Marianny i Marcina jest Partyzantem ,a rodzice wspierają go jam tylko moją.
Niestety pewnego dnia na spokojną wieś napadają naziści i dokonują pacyfikacji. Marianna wraz z mężem i sześciorgiem dzieci trafiają na Majdanek , do obozu pracy, gdzie kobiety i dzieci zostają zabrane od ojców mężów i braci.
Kazia i Gienia zostają jednak rozdzielone i muszą radzić sobie same, a ich los jest niepewny.
Czy rodzina odnajdzie się w wojennej zawierusze?
Szczerze mówiąc pisząc tę recenzję wciąż mam w głowie urywki zdań i obrazy stworzone przez Panią Sylwię.
Autorka w niezwykle działających na wyobraźnię słowach ukazała piekło zgotowane Polakom przez Niemców.
W cieniu Majdanka to książka bardzo trudna i wstrząsająca.
To opowieść o bólu, cierpieniu , o odarciu z godności, lecz również o sile woli, o nadziei i miłości.
Historia prowadzona jest z perspektywy trzech narratorek- Marianny , Franciszki i Eugenii, co pozwala zrozumieć targające bohaterkami emocje.
Przepiękna, choć trudna historia.
Polecam gorąco.
August 11, 2024
Historia dość ciekawa, ale według mnie napisana bardzo ogólnie. Jeśli autorka nie napisałaby, że to Obóz na Majdanku to chyba nic by na to nie wskazało. Na końcu dostajemy informację, że część tej książki to zlepek wspomnień sióstr - dwóch bohaterek. Pamięć bywa zawodna, jednak mimo wszystko uważam, że można było to lepiej poprowadzić.
June 13, 2024
Sylwia Kubik stworzyła niezwykle poruszającą i wywołującą łzy opowieść. Opowieść pełną emocji , ale też wywołującą te emocje w czytelniku. Warto ją przeczytać, bo daje świadectwo tych okrutnych czasów, ocala od zapomnienia rodziny z Zamojszczyzny, ale także każe się zastanowić nad naszym życiem i docenić spokój, w jakim przyszło nam żyć. Pamiętajmy, że spokój ten nie jest jednak dany raz na zawsze. Bardzo polecam.
Displaying 1 - 12 of 12 reviews