What do you think?
Rate this book
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 of 1 review
March 2, 2024
นางเอกเป็นพี่สาวคนโตที่พ่อตายพร้อมหนี้สินท่วมตัว ส่วนแม่ก็ป่วยหนัก และน้องสาวอีกสองคนก็ยังอยู่ในวัยเรียน เธอจึงเปรียบเสมือนเสาหลักของครอบครัว เรียนมหาวิทยาลัยไปด้วยทำงานไปด้วย แต่อยู่ดี ๆ หนี้ใหญ่สุดของบ้านของเธอก็ตกไปเป็นของพระเอก ซึ่งไม่รู้ว่าไปจงเกลียดจงชังเธอมาจากไหน อยู่ ๆ ก็มาเรียกร้องให้เธอปลดหนี้ด้วยการไปเป็นนางบำเรอให้เขา โดยใช้แม่และครอบครัวของเธอมาเป็นตัวประกัน
จริง ๆ คือเป็นเรื่องที่เราไม่ชอบคาแร็กเตอร์ของทั้งตัวพระและตัวนางเลย ถึงแม้จะเริ่มต้นเรื่องด้วยช่วงอายุวัยมหาวิทยาลัย แต่การกระทำของพระเอกก็คือร้ายแบบรับไม่ได้ ถึงนักเขียนจะพยายามทำให้เห็นว่าปากร้ายแต่ใจรัก (แบบไม่รู้ตัวและไม่ยอมรับ) แต่ก็ทำร้ายนางเอกไปเยอะมาก ส่วนนางเอกเองก็ชอบรับบทนางแบก มีครอบครัวไว้ทำไมก็ไม่รู้ ทำไมถึงไม่รู้จักปรึกษาหารือกัน แล้วก็ต้องวางบทให้นางเป็นคนหัวเดียวกระเทียมลีบ พึ่งพาคนในครอบครัวไม่ได้ (อาจจะเพื่อให้พระเอกได้แสดงฝีมือช่วยเหลือนางเอกมั้ง)
แต่ส่วนที่เราชอบมาก ๆ และอ่านจนจบได้อย่างต่อเนื่องถึงแม้เนื้อเรื่องจะยาวถึง 160,000 คำ (นับด้วยหนังสือขนาดฟ้อนต์ปกติก็ประมาณ 800 กว่าหน้า แต่เรื่องนี้ใช้ฟ้อนต์ใหญ่มาก เลยความยาวปาเข้าไปพันกว่าหน้า) เป็นเพราะสำนวนการเล่าเรื่องของนักเขียนเป็นหลักเลยค่ะ การเล่าคำพูดสลับความคิดในใจ การประชดเสียดสีตัวเอง หรือการรำพันถึงความสับสนในอารมณ์ ถือว่าทำได้ดีและสามารถใช้โทนอารมณ์ขันสร้างความสนุกให้กับเนื้อเรื่องได้
และแน่นอนว่าตัวละครย่อมต้องมีพัฒนาการและการเรียนรู้ค่ะ แม้จะเริ่มต้นมาด้วยความอิหยังวะมากมาย แต่ทั้งพระเอกและนางเอกล้วนได้รับบทเรียนและพัฒนาจนคาแร็กเตอร์ในตอนท้ายเรื่องแทบจะพลิกฝ่ามือจากตอนต้นเรื่องกันไปเลย ส่วนฉากอิโรติกนั้น แอบกระซิบว่าช่วงที่เขายังเหม็นขี้หน้ากันนั้น กินกันแซ่บกว่าตอนที่เขารักกันแล้วอีกค่ะ แต่เตือนก่อนว่าช่วงต้น ๆ เรื่องนี่คือ toxic relationship มากนะคะ แต่ถ้าไม่ได้ถือสากับความสัมพันธ์แบบนี้ ก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ใช้สำนวนการเล่าที่อ่านได้เพลินดีอยู่ค่ะ
จริง ๆ คือเป็นเรื่องที่เราไม่ชอบคาแร็กเตอร์ของทั้งตัวพระและตัวนางเลย ถึงแม้จะเริ่มต้นเรื่องด้วยช่วงอายุวัยมหาวิทยาลัย แต่การกระทำของพระเอกก็คือร้ายแบบรับไม่ได้ ถึงนักเขียนจะพยายามทำให้เห็นว่าปากร้ายแต่ใจรัก (แบบไม่รู้ตัวและไม่ยอมรับ) แต่ก็ทำร้ายนางเอกไปเยอะมาก ส่วนนางเอกเองก็ชอบรับบทนางแบก มีครอบครัวไว้ทำไมก็ไม่รู้ ทำไมถึงไม่รู้จักปรึกษาหารือกัน แล้วก็ต้องวางบทให้นางเป็นคนหัวเดียวกระเทียมลีบ พึ่งพาคนในครอบครัวไม่ได้ (อาจจะเพื่อให้พระเอกได้แสดงฝีมือช่วยเหลือนางเอกมั้ง)
แต่ส่วนที่เราชอบมาก ๆ และอ่านจนจบได้อย่างต่อเนื่องถึงแม้เนื้อเรื่องจะยาวถึง 160,000 คำ (นับด้วยหนังสือขนาดฟ้อนต์ปกติก็ประมาณ 800 กว่าหน้า แต่เรื่องนี้ใช้ฟ้อนต์ใหญ่มาก เลยความยาวปาเข้าไปพันกว่าหน้า) เป็นเพราะสำนวนการเล่าเรื่องของนักเขียนเป็นหลักเลยค่ะ การเล่าคำพูดสลับความคิดในใจ การประชดเสียดสีตัวเอง หรือการรำพันถึงความสับสนในอารมณ์ ถือว่าทำได้ดีและสามารถใช้โทนอารมณ์ขันสร้างความสนุกให้กับเนื้อเรื่องได้
และแน่นอนว่าตัวละครย่อมต้องมีพัฒนาการและการเรียนรู้ค่ะ แม้จะเริ่มต้นมาด้วยความอิหยังวะมากมาย แต่ทั้งพระเอกและนางเอกล้วนได้รับบทเรียนและพัฒนาจนคาแร็กเตอร์ในตอนท้ายเรื่องแทบจะพลิกฝ่ามือจากตอนต้นเรื่องกันไปเลย ส่วนฉากอิโรติกนั้น แอบกระซิบว่าช่วงที่เขายังเหม็นขี้หน้ากันนั้น กินกันแซ่บกว่าตอนที่เขารักกันแล้วอีกค่ะ แต่เตือนก่อนว่าช่วงต้น ๆ เรื่องนี่คือ toxic relationship มากนะคะ แต่ถ้าไม่ได้ถือสากับความสัมพันธ์แบบนี้ ก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ใช้สำนวนการเล่าที่อ่านได้เพลินดีอยู่ค่ะ
Displaying 1 of 1 review