აკა მორჩილაძის წერილები მწერლებსა და წიგნებზე სხვადასხვა დროს იბეჭდებოდა "ცხელ შოკოლადსა" და "არილში". ეს კრებული არ წარმოადგენს ლიტერატურული კრიტიკის კლასიკურ ნიმუშს – მასში დარღვეულია ქრონოლოგია; აქ ვერ ნახავთ ვერც ერთ ისტორიულსა თუ ბიოგრაფიულ თარიღს, ვერც რომელიმე მწერლისა თუ წიგნის შესახებ თუნდაც ერთ, უკვე საყოველთაოდ შეთანხმებულ, წყალგაუვალ მოსაზრებას. კრებული მხოლოდ და მხოლოდ აკა მორჩილაძის პირადი შთაბეჭდილებების ნაკრებია და სწორედ ამის გამო თანაბრად საინტერესოა, როგორც გამოცდილი ლიტერატურათმცოდნეების, ისე ახალბედა მკითხველებისთვის, რომელთათვისაც წერილები მწერლებისა და წიგნების შესახებ საუკეთესო მეგზური იქნება ლიტერატურის სამყაროში.
აკა მორჩილაძე დაიბადა 1966, წელს თბილისში. 1998 წლიდან დღემდე "ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობის" მიერ მისი ოცი რომანი და მოთხრობების ორი კრებულია გამოცემული. მიღებული აქვს არაერთი ლიტერატურული პრემია. მისი ნაწარმოებების მიხედვით რამდენიმე ფილმი და სპექტაკლია გადაღებული და დადგმული. რომანი "სანტა ესპერანსა" გამოცემულია გერმანულ ენაზე პრესტიჟული გერმანული გამომცემლობის მიერ. ამჟამად ცხოვრობს და მუშაობს ლონდონში.
Born in 1966 in Tbilisi, is arguably the most outstanding, recognized and talented contemporary Georgian author of literary fiction. He studied and later taught Georgian History at Tbilisi State University; worked as a sports journalist in a sports daily newspaper and participated in Literature Express within Europe in 2000. Aka Morchiladze’s twenty novels and three books of short stories have been published by Sulakauri publishing since 1998. In 2005-2006 he was an author and presenter of one of the most interesting TV programs to date concerning literature. Several films and plays have been based on his works. Like Milorad Pavic, his favourite author, Morchiladze believes that a novel does not necessarily need to start at the beginning and proceed in a straight line to the end; instead, he takes Umberto Eco’s theory of the emancipated reader seriously. Currently, he lives and works in London, UK.
LITERARY PRIZES AND AWARDS
Literary award SABA 2012 in category the best novel for Obolé IliaUni literary prize 2010 for the best novel of the year for Mameluk Literary award SABA 2008 in category the best novel for Maid in Tiflis Literary award SABA 2006 in category the best novel for Venera’s Dream Literary award SABA 2005 in category the best novel for Santa Esperanza Literary award SABA 2003 in category the best novel for Your Adventure
აკა რომ ამბობს, დიკენსის წიგნებში რაღაცნაირი სითბო იგრძნობაო, სანთლის შუქზე, ზამთარში მაგის კითხვა რომ კარგიაო, თვითონ ამ წიგნიდან, აკასგან იმდენი სითბო ვიგრძენი, მთელი ცხოვრება რო მემახსოვრება მისი ფავ წიგნი “ჯორჯიელი ბიჭი” რომ არი და ისეთი კითხვები რო აწუხებს, მაგალითად, ედგარ პოსთან ჯინს თუ დალევდა ვინმე.
ისე კი, ჩემთვის პირადად, შემეცნებითი წიგნი კი გამოვიდა, იმდენი რამ არ ვიცოდი, რაზეც აკა საუბრობდა. ❤️❤️❤️❤️
აკა მორჩილაძე, აკა მორჩილაძეა. ამ კაცს ჩემი ქება და დიდება არ ჭირდება, ისედაც დიდებულია. თანამედროვე ქართული ლიტერატურის უმთავრესი თუ არა, ერთ-ერთი მთავრი გიგანტი და წარმომადგენელი. ამ წიგნმა რაღაცნაირად ბავშვობაში გადამისროლა. ყველაზე მეტად მომეწონა დიკენსსა და პოზე. დიკენსი ადრე წავიკითხე, დიდი ხნის წინ, რათქმაუნდა დევიდ კოპერფილდი, ხოდა იმ წიგნმა ისეთი სითბოთი ამავსო,ისეთი გრძნობები მომანიჭა, მას მერე ბევრ წიგნს რომ არ გაუკეთებია.აკაც ხომ ამას ამბობს, დიკენსი გათბობსო. ათბობს და თან მერე როგორ, მთელი ცხოვრება გაგყვება ეს სითბო ადამიანს.მეც გამომყვა, მახსოვს ზამთარში წავიკითხე და გამათბო, მართლა გამათბო. ხელები გაყინული მქონდა მაგრამ გული ხო გათბა, ესაა მთავარი, თბილი გულები გვქონდეს, თორე ხელს კი გაითბობ ადამიანი. გულის გათბობა კი არაა მარტივი. ახლაც რომ წავიკითხე აკას ნაწერი დიკენსზე და გამახსენდა მაშინ რაც ვიგრძენი, ისევ გავთბი. თან მართლა მციოდა, გარეთ ვკითხულობდი, ხელები და ცხვირი გაყინული მქონდა მარა, გული ხო გამითბო და გამიცხელა კიდევაც.დიკენსი მართლა სითბოს ასხივებს, წარმოუდგენელ სითბოს. პოს რაც შეეხება, ეს მართლაც მუსიკაა ,სადღაც ბახსა და ბლექ საბათს შორის. მეტალის სამყაროში ბლექ საბათით და ლედ ზეპელინით შევაბიჯე. უფრო ოზი ოსორნის სიგიჟით და ტონი აიომის რიფებით, ხოდა ახლა რო ვუსმენ სულ პო ამომიტივდივდება ხოლმე თავში. ალბათ ასე იქნება სულ, ყოველ მოსმენაზე ის დაგეროტიპი ამომიტოვდივდება, პოს სამი არსებული გამოსახულებიდან ერთ-ერთი როა. ბახზე კი რა მოგახსენოთ, ის შტრაუსი მირჩევნია სტენლი კუბრიკმა რო გამოიყენა კოსმოსურ ოდისეაში. პოზე რაც თქვა, ყველაფერი ვიგრძენი როდესაც თვითონ პო ეავიკითხე. საშინელი და შავი რომანტიზმი, რო აგიბობოქრებს სულს და აგწეწავს, მეორედ რო ვეღარ დაუბრუნდები. მართლა ეგეთი შეგრძნება მქონდა და ახლც მაქ, ვეღარ მივუბრუნდები ალბათ ვერასოდეს. მაგრამ თავის საქმე ხო გააკეთა არა? ესაა მთავარი მე თუ მკითხავთ. რომანტიკოსები ხო ყოველთვის იბრძვიან, სულ რაღაცას ან ვიღაცას ებრძვიან. ხან საკუთარ თავსაც. პოც ხო იბრძოდა. ეს მონაკვეთი, რომ წავიკითხე მეც ბრძოლა მომანდომა. გალა და პო იბრძოდნენ და მე სრულიად არარაობა ვარ მათთან შედარებით რო არ ვიბრძოლო. ხოდა მეც ვიბრძოლებ, რაგინდ რთულიც არუნდა იყოს, და თუ გინდა გალასა ან პოსავით დავმარცხდე. მგონი მეც რომანტიკოსი ვარ... . გალას კავშირი გასაგებია. მაგრამ მე ყოველთვის ვხედავდი რაღაც უხილავს და ამავდროულად ხილულს, ხელშეუხებელსა და ხელშესახებს ჩვენს ტატოსთან. არვიცი შეიძლება ვცდები და ალბათ ასეცაა, მაგრამ მე ვხედავ და რავქნა. ხოდა მგონი უკვე მართლა ბევრს ვწერ და ვწელავ, ხოდა იმას ვიტყვი ერთს რო პოსთან ნამდვილად არ დავლევდი. ორი, ცუდი სიმთვრალის მქონე რომანტიკოსი ერთად... ეუუჰჰ!... მაგრამ რატომაც არა, ჰა!
ზოგადად, ჩემი დაკვირვებით, აკა მორჩილაძე უბრალო ამბებს წერს, მაგრამ როგორც რომ წერს, არაა გამოსატოვებელი, სწავლაც ბევრისა შეიძლება და ქართული ენისა და მეტყველების მუღამით ხომ ყდიდან-ყდამდე გაუმაძღრობის ცოდვასაც შეგამთხვევს. აქ, ამ წიგნში, უმეტესად ანგლოსაქსებზე წერს. ეგენი ჰყვარებია და, როგორც ჩანს, დღემდე გვარიანადაც ყოფილა გატაცებული. მანდ ვეფხისტყაოსანიცაა და კარგადაც არის, მაგრამ უფრო ძლიერად სხვებია, ჩემი აზრით: პო, ბრონტეები, დიკენსი, ბარტონი და ა.შ. მოკლედ, თუ ვინმეს სამკითხველო ბიოგრაფია აქვს უკვე, გასართობსა და საძრომიალოს ბევრსა ნახავს. ჰოდა, ეს კაია.
უცნაურია, მაგრამ ზუსტად ამ პუბლიცისტიკამ (თუ შეიძლება ამ წიგნს ასე ეწოდოს) საბოლოოდ დამარწმუნა იმაში, რომ მორჩილაძე ერთადერთი თუ არა, ნამდვილად საუკეთესო ქართველი თანამედროვე მწერალია. არ ვამბობ, რომ სხვა მწერლებს არა აქვთ საინტერესო იდეები, სიუჟეტები, თავისებური ენა, ახალი მიგნებები... მაგრამ აი რასაც ქვია მწერალი, ნამდვილი, თან ცოტა პოეტიც, აი მართლა კალმის პროფესიონალი - ასეთად მხოლოდ მორჩილაძე მეჩვენება.
ამ წიგნის წაკითხვა ბიბლუსში რომ ვმუშაობდი, იმ დროიდან მინდოდა. ვიდექი მაშინ ხშირად და ვათვალიერებდი, უბრალოდ ვათვალიერებდი და არ ვკითხულობდი. ახლა წავიკითხე და ოდნავადაც არ გაუცრუებია იმედი, მერე რა, რომ რაღაცებში არ ვეთანხმები.
ჰოდა რისი თქმა მინდოდა - რა მიყვარს მეგობრებო და აკას ჩანაწერების კითხვა შემოდგომისას.
აქვე, აუცილებლად უნდა ვთქვა, რომ დიდებული ყდის დიზაინი აქვს, ყოველი შეხედვისას უდიდეს სიამოვნებას მანიჭებდა.
პირველი ნახევარი ბევრად უფრო საინტერესოდ და მიმზიდველად მომეჩვენა ვიდრე მეორე. ზოგადად, ძალიან არ მიყვარს წიგნი რომ კარგად იწყება, დაგაინტერესებს, გაფიქრებინებს კიდევ წავიკითხავ, ეს რა კარგად და თავისებურად ორიგინალურად უწერიაო და დაახლოებით შუა ნაწილს რომ გასცდები ისე გბეზრდება, რომ ერთი სული გაქვს როდის დაამთავრებ. არვიცი, შეიძლება ხასიათზე აღარ ვიყავი მერე? იმედია. ცუდი არ არის, პირველ ნახევარს ალბათ კიდევ გადავიკითხავ რაღაც პერიოდი��� მერე.