In 'Geef je over' onderzoekt Sluimer haar leven. Het is een verslag van alle transformaties die een vrouw in deze tijd doormaakt wanneer ze moeder wordt, carrière maakt, een huwelijk aangaat en zich moet verhouden tot haar eigen verleden. Sluimers schrijven is humoristisch, en ook uitgesproken politiek, vooral als het aankomt op de strijd die vrouwen moeten voeren om een gelijkwaardig leven te kunnen leiden. 'Geef je over' schijnt een licht op het dagelijkse geploeter en vindt grote schoonheid in het kleine leven. Het is een boek waarin een vrouw een weg probeert te vinden voor haarzelf en haar gezin in een roerige eeuw waarin al onze maatschappelijke pijlers wankelen.
Sarah Sluimer schrijft zo invoelbaar over de geneugten en verschrikkingen van het moederschap, dat ik het bijna zou gaan overwegen (al is het maar als politieke daad van verzet). Bijna dan, hè.
Oh, dus de oplossing tegen alles maar zo zwaar en moeilijk vinden is me er simpelweg aan overgeven? I'm in, Sarah Sluimer. Al leer ik dat misschien nog beter als ik ook drie kinderen zou hebben en dus eigenlijk niet anders kan.
Een verzameling afwisselende columns die Sarah Sluimer schreef in de afgelopen 8 jaar.. Over de ontwikkeling die ze doormaakte in die periode van veel veranderingen. Eén van de grootste veranderingen is het moederschap (ze kreeg 3 kinderen) Maar het gaat niet enkel over moederschap. Sluimer onderzoekt ook haar leven als partner, kind van, schrijver, columnist, theatermaker. Soms grappig, dan ontroerend, confronterend, vertederend, kritisch, filosofisch.. Compact, goed geschreven, interessante gedachten over Indo zijn, gezin, de maatschappij, relaties, politiek, metoo.. Sluimer heeft een sprankelende schrijfstijl.
Veel vrouwen (medemoeders) zullen zich herkennen in deze columns. Ik ben van een andere generatie maar ik heb wel genoten van de korte verhalen. Vooral die over het gezin eigenlijk. ~Zakgeld (de eerste familievergadering met een 7 jarige voorzitter)is geweldig. Ook haar boosheid over de verschillende verwachtingen die er bestaan van man/vrouw deel ik. (maar niet haar oordeel over spiritualiteit)
Toevallig begon ik net in een boek over hormonen, en las ik een uur later in dit boek de column over.. inderdaad hormonen. Meteen een praktijkvoorbeeld. Ik heb zelf weinig last gehad van hormonen, ben ook nooit aan de pil gegaan, mogelijk is er een verband.. Maar dit terzijde. In het algemeen vind ik de verhalen verfrissend en leuk om te lezen. Ook in een mooie afwisseling van serieus en grappig. Ouderschap vergelijken met een glijbaan, kom er maar es op.
Vantevoren wist ik trouwens niet dat dit een boek met losse verhalen zou zijn. Ze zijn eerder verschenen in dagbladen. Ik ben wel benieuwd geworden naar meer werk van deze schrijver.