อันกามการุณย์ Non fa niente

by ลาดิด

นวนิยายกระแสสำนึกที่เล่าผ่านความเป็นแม่และความเป็นอื่น

เรื่องราวของลลนา เขาเป็นแม่คนหนึ่ง และเป็นผู้ชายคนหนึ่ง
ในปีแห่งการเปลี่ยนผัน จากลูก เป็นแม่ จากสมรส เป็นหย่าร้าง จากหญิง เป็นชาย
เขาได้พบกับชายคนหนึ่ง
ณ ถนนทรงวาด ชายคนนั้นเปิดประตูบ้านให้เขาอย่างผู้การุณย์

ลูกรัก
หากพ่อของลูกทิ้งรอยคอดไว้ที่นิ้วนางข้างซ้ายของแม่
ส่วนลูกทิ้งรอยแตกไว้บนหน้าท้องแม่
เขาคนนั้นก็ทิ้งรอยสลักอันถาวรไว้เช่นกัน

Genres: Fiction

258 pages, Paperback

Published April 1, 2024

About the author

Associated Names:
* Ladys
* ลาดิด

Reviews

[MT · Rating 5 out of 5]

- มิทราบว่าเป็นเล่มที่สี่หรือห้าที่ได้อ่านของลาดิด ซึ่งเล่มก่อนหน้าที่ได้อ่านมานั้น ต้องเรียนตามตรงว่ายังไม่เจอเล่มไหนที่จูนและจอยเลยสักเล่มเดียว(อาจมีadalineที่โอเค) รู้สึกว่างานทุกเล่มมันภาษามีจริตจะก้าน มีท่ายาก มีนมเนยอะไรก็ไม่รู้เยอะไปหมด ยอมรับว่าอยากเลิกตามอยู่เหมือนกัน (แต่ทำไม่ได้เหรอ เพราะคุณเขาดังมาก ฮ่าๆ) ส่วนเล่มนี้อยากอ่านเพราะชื่อสวย+ได้ชิงซร (!?) ก็เลยเออ ลองอีกสักตั้ง สรุป โอ้ว ว้าวๆ อ่านจบแทบภายในone-setting เป็นเล่มที่จูนและจอยมาก เผลอๆอาจจะมากเกินคาดด้วย !

- ชอบมาก เพราะงานเล่มนี้ของลาดิดเหมือนลอกคราบตัวเองจากเล่มอื่นๆแบบชัดเจนเลย ภาษาดูหนักแน่นขึ้น ประดิษประดอยน้อยลง เลือกที่จะตรงไปตรงมา แต่ก็ยังมีลูกล่อลูกชน ความเป็นกระแสสำนึก (ที่ถูกติดป้ายไปโดยปริยายสำหรับนักเขียนท่านนี้)เล่มนี้จึงไม่ลอยฟุ้งเพ้อ แต่กลับเต็มไปด้วยมวลอารมณ์และความรู้สึกภายในของแม่คนนี้ที่กำลังเป็นอื่นกับความเป็น"แม่"ของตัวเอง ซึ่งจุดนี้ทำให้นึกถึงงานของสุวรรณี สุคนธามากๆ โดยเฉพาะเล่มพระจันทร์สีน้ำเงิน ส่วนอารมณ์เควียร์ที่ต่างไปเล่มก่อนหน้าที่เคยอ่าน ทำให้นึกถึงงานของนักเขียนเควียร์รุ่นใหญ่อย่างwintersonอยู่บ้าง ตลอดการอ่านเลยม่วนจอยมาก ราวกับลาดิดกำลังซัมม่อนสองนักเขียนในตำนานมาไว้ในเล่มนี้ !

- เราชอบความสัมพันธ์เควียร์ๆอิรุงตุงนักในเรื่องนี้มาก ปกติเราจะเห็นอะไรแบบนี้จากในหนังซะเยอะ (laurence anyways, girlfriend's experience, แมลงรักในสวนหลังบ้าน etc.) โดยเฉพาะทางฝั่งฝรั่งเศสที่เล่นเรื่องเพศวิถีของเควียร์ได้หลายมิติและชวนเหวออยู่เรื่อยๆ พอได้เจองานความสัมพันธ์เควียร์ๆชวนปวดหัวแบบนี้ในรสต้มยำ ในเซ็ตติงไทยๆแล้วรู้สึกรีเลทมาก ห้าดาวเลยนอนมา

- ชอบที่ตัวละครแม่เขียนสารภาพผิด(หรือบาป?)ให้กับผู้เป็นลูกมาก ปกติเราจะคุ้นชินเรื่องทำนองนี้ในเชิงศาสนาหรืออะไรjuicyๆแบบพุธทอล์ค พุธโธ่ แต่กับเล่มนี้มันน่าเศร้าที่เควียร์(in general)มันไม่สามารถหันไปพึงใครได้จริงๆ เพราะสเปกตรัมความเป็นเควียร์มันเหลือคณานับ จะให้เควียร์มาเห็นใจคุณแม่ท่านนี้ทุกคนมันก็กระไรอยู่ ! การไปสารภาพทุกสิ่งให้กับลูก ผู้ซึ่งเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของตนอีกที มันเลยเป็นอะไรที่ทั้งลึกซึ้งและชวนน่าหดหู่ใจสำหรับชาวเควียร์จริงๆว่าความทุกข์ ความบาป หรือ ความผิดอาจไม่ได้รับการให้อภัยหรือแม้แต่ถูกรับฟังจริงๆ

- โดยรวมก็ประทับใจ ถือเป็นฟิกชั่นที่ชอบปีนี้ ดูเล่นเรื่องความเป็นเควียร์ได้น่าสนใจและชวนอื้อฉาวดี สนอกนีดข้าพเจ้ายิ่งนัก เล่มนี้ก็ตอกย้ำกับข้าพเจ้าอีกครั้งว่างานshortlistซีไรต์นิมันเฮี้ยน มีของ และน่าจดจำกว่าเล่มที่ชนะหลายเรื่องเลยนิ (เดียวว่างๆมาlistว่ามีเล่มไหนบ้าง ซึ่งก็มีเยอะอยู่เด้อ ว่าบาป !)

[Meaw T. · Rating 5 out of 5]

อึดอัด กระอักกระอ่วน และเชื่อมโยงกับตัวละครอย่างแปลกประหลาด

เราปฏิเสธไม่ได้เลยว่าตัวตนของ ลลนา คือสิ่งที่สังคมมองอย่างเหยียบย่ำ แม้กระทั่งในคอมมู LGBTQ+ เอง ยังมีการเหยียดทรานส์ที่เคยมีครอบครัวแบบสเตรท หากเคยผ่านตามาบ้างจะรู้เลยว่ากลุ่มนี้คือล่างสุดของห่วงโซ่อาหาร เพราะการมาค้นพบตัวเองในช่วงที่ชีวิตดูเข้าที่เข้าทางแล้วเป็นสิ่งที่ยอมรับกันได้ยากและกระทบต่อคนอื่นมากพอสมควร

โอเค เรารับรู้ความอึดอัดใจของลลนา การโหยหาเซฟโซนสักแห่งในชีวิต และการเป็นอื่นทุกครั้งที่ลลนามองร่างกายตนเองจากการบรรยายตลอดทั้งเรื่องแล้ว เราอาจจะรู้สึกสงสารลลนา แต่เรามาลองมองจากมุมอื่นกัน

ณัฐ-สามี เป็นเพียงสามีคนหนึ่งซึ่งเป็นสเตรท เป็นชายรักหญิงแต่งงานมีครอบครัวมีลูก และไม่เคยได้รู้ว่าภรรยามีจิตใจเป็นชาย ความผิดอะไรที่ณัฐจะรับไม่ได้กับการที่วันหนึ่งภรรยาจะเป็นทรานส์ โดยเฉพาะเมื่อการเริ่มต้นชีวิตแต่งงานของทั้งคู่นั้น ลลนาเป็นคนขอให้เริ่มมันเองด้วยซ้ำ

ลดา-ลูกสาว ตลอดทั้งเรื่องเราจะเห็นเลยว่า คนที่ดูแลลดาเป็นหลักคือสามี แม้ลลนาจะบอกว่าตนเองรู้สึกอยากเป็นแม่ เพียงแค่ไม่ได้อยากเป็นผู้หญิง แต่สิ่งที่ลลนากระทำตลอดทั้งเรื่องคือการทิ้งขว้างละเลย รังเกียจการเป็นแม่ ลลนาแคร์สายตาคนอื่นมากกว่าแคร์ลูกสาวด้วยซ้ำ

ผู้การุณย์ ชายคนหนึ่งซึ่งเปิดประตูให้ลลนา ทำให้ลลนาได้เป็นตัวเองในพื้นที่ของเขา ลลนาคิดว่าลลนารักเขา แต่ลลนารักเขาจริงหรือ การที่ความจริงเกี่ยวกับเขาปรากฏและทำให้ลลนาใจสลายลงเรื่อยๆ แค่เพราะพื้นที่เซฟโซนของตัวเองพังลงรึเปล่า เราจะตอบคำถามเหล่านี้ได้จากความรู้สึกเราเลยหลังอ่านจบ

ในเชิงวรรณกรรมมันดีนะ มันชวนให้คิดวิเคราะห์ต่อไปเรื่อยๆ งานเขียนชิ้นนี้มันแค่ตีแผ่มนุษย์อ่ะ ไม่ได้จำเป็นต้องชี้นำศีลธรรมให้สังคม เพราะสุดท้ายแล้วมนุษย์ทุกคนมันก็เว้าๆ แหว่งๆ แหละ ในความน่าสงสารมันก็มีความเห็นแก่ตัวซ่อนอยู่ ในความเห็นแก่ตัวมันก็มีค่านิยมสังคมกดทับอยู่อีกที เอาเป็นว่าเกินความคาดหมายและหาได้ยากสำหรับวรรณกรรมไทย คุ้มค่าควรอ่านสักครั้ง

[Por · Rating 4 out of 5]

งานเขียนที่ละเมียดละไมอย่างที่สุด อ่านจบแล้วรู้สึกหนักอึ้ง ตอนแรกรู้สึกว่าทุกอย่างมันล้นเกินไปสำหรับเรา อึดอัดกับการที่ความคิดของตัวละครหลั่งไหลเข้ามาจนรู้สึกเหนื่อยที่จะรับรู้ แต่พอผ่าน 50 หน้าแรกไปได้ทุกอย่างก็โอเคขึ้น เหมือนเริ่มจูนกันติด ทีนี้วางไม่ลงเลย ต้องรีบอ่านต่อให้จบ โดยรวมแล้วชอบนะ คุณลาดิดไปสุดมากที่เปิดแผลตัวเองเพื่อเขียนเรื่องราวเหล่านี้ออกมา ตอนบรรยายความรู้สึกต่าง ๆ ของตัวเอก เรารู้สึกเหมือนโดนกระหน่ำตีด้วยความคิดเหล่านั้นไปพร้อม ๆ กับตัวเอกด้วยซ้ำ เล่มนี้อ่านไม่ยากเลย จริงใจ และซื่อตรงอย่างที่สุด

[MonoNoAware · Rating 5 out of 5]

เหมือนเป็นลลนา ใช่ มีบางอย่างบางเหตุการณ์ในชีวิตฉันที่เพิ่งผ่านพ้นละม้ายคล้ายคลึงกับลลนา ฉันชอบเขา แม้ฉันไม่ได้บอกกล่าวแก่เขาออกไปตรงๆ แต่เขารู้ และใช่ เขา…กล่าวคำขอบคุณซ้ำๆ ในทุกความหวังดี ในทุกความจริงใจที่ฉันมอบให้เขา แต่เขาไม่ได้รู้สึก ไม่เลย ไม่มีความรู้สึกใดๆ ต่อฉัน หากเพียงแค่เขา “การุณย์” ต่อฉัน เท่านั้นเอง และฉันก็ทำได้เพียงเดินออกมาอย่างเงียบเชียบ กับคว��มพยายามสลัดทิ้งความเจ็บปวด โชคดีที่ไม่ยากมากนัก

[0206 · Rating 4 out of 5]

เป็นหนังสือที่ยากจะอธิบาย ความรู้สึกมันปนไปหมด มันซับซ้อน มันหงุดหงิด เเน่นอนว่าการกระทำของตัวละครหลักไม่ใช่สิ่งที่ถูกต้องเเละไม่สมควรอย่างยิ่งซึ่งส่อถึงสันดารมนุษย์ได้อย่างชัดเจน เเต่ในขณะเดียวกันก็ยังมีจิตสำนึกถึงสามีเเละลูกอยู่ ก็สมกับเป็นมนุษย์อะนะ เนี่ย มันอธิบายยากอะ อ่านเเล้วเครียด ตลกร้าย สะท้อนสังคมได้ดี ทั้งความคิดเเละค่านิยมต่างๆ เเต่อ่านไปก็รู้สึกไม่ชอบตัวละครเเม่อะ555 คือชีเหมือนคิดว่าตัวเองเป็นเหยื่อมากทั้งๆที่สิ่งที่ตัวเองทำมันไม่ถูกด้วยซ้ำ มันมีอีกหลายวิธีที่ดีกว่านี้อะ คือนี้โมโหสุดๆ จะล่าเเบ้ (อินเกิน) เเต่อยากให้ปรับนิดนึงคือเวลามีบทพูดกันอยากให้ใส่ quotation mark เพื่อความอ่านง่าย เพราะบางประโยคไม่เเน่ใจว่าคือบทพูดหรือบรรยาย เเต่โดยรวมดีนะ ควรค่าเเก่การอ่าน เเนะนำอีกเเร้วววว ไปตำ

[คุณชายกอล์ฟ นิรัติศัย · Rating 4 out of 5]

อึดอัดใจ และ กระอักกระอ่วนใจ ไปตามกระแสสำนึก ของตัวละคร "แม่" นี่คือความรู้สึกขณะที่อ่าน

"วันเวลาก่อให้เกิดความจืดจางของสายสัมพันธ์อย่างง่ายดาย ง่ายกว่าวันที่เราผูกสร้างมันอย่างมหาศาล" — p.202

[mookchance · Rating 5 out of 5]

ทุกครั้งที่อ่านงานเขียนของลาดิดจบ ก็จะอยากหยิบเล่มต่อๆของเขามาอ่านเสมอ เล่มนี้ก็เหมือนกัน

ในช่วงแรกอาจจะต่อติดยากไปหน่อย แต่หลังจากเข้าที่เข้าทาง เรื่องราวก็ถาโถมใส่เราไม่ยั้ง ในทุกๆบรรทัด ทุกๆประโยคมันสำคัญไปหมด ไม่สามารถข้ามตอนได้เลย วิธีการเขียนและขมวดปมที่ยอดเยี่ยมทำให้เราวางไม่ลง เป็นหนังสือที่ควรแก่การอ่านสักครั้งในชีวิตมากๆ 💜✨️🌈📝

[_katchata · Rating 3 out of 5]

อันกามการุณย์ | Non fa niente (Ladys) | Ladys & Moonscape | ★★★½ ~ ★★★★

อันกามการุณย์คือนวนิยายกระแสสำนึกที่อ่านง่ายที่สุเของลาดิด มันถ่ายทอดห้วงความคิดและความรู้สึกอันซับซ้อนของลลนาตัวละครที่ครั้งหนึ่งเป็นหญิงพยายามถ่ายทอดเรื่องราวชีวิตให้ลูกสาวของเขาเข้าใจ ตั้งแต่บทบาทการเป็นแม่ ภรรยา ลูกสาว ไปจนถึงการเผชิญหน้ากับตัวตนในฐานะผู้ชาย นวนิยายเรื่องนี้ไม่ได้เล่าเพียงเรื่องของอัตลักษณ์ทางเพศที่ลื่นไหลเท่านั้น แต่ยังเจาะลึกถึงความหมายของการยอมรับ ความสัมพันธ์ และความเมตตาในสังคมที่ความเป็นแม่มักถูกผูกโยงกับบทบาทของผู้หญิงที่ใช้สรรพนาม ฉันและเธอแต่ลลนาในอันกามการุณย์ท้าทายขนบนี้ด้วยการใช้สรรพนามผมและเขาไปจนถึงอาการลังเลที่จะหาสรรพนามแทนตนเองในเรื่องราวที่เธอกำลังเล่าให้ฟัง
.
ลลนาเล่าว่าเขาเคยเป็นผู้หญิงในอดีต เคยมีมดลูกและเต้านมที่ยืนยันความเป็นหญิงตามบรรทัดฐาน แต่เมื่อตระหนักว่าร่างกายไม่ใช่สิ่งที่แท้จริง และความเป็นหญิงไม่ใช่ตัวตนของเขาอีกต่อไป ลลนาจึงยืนหยัดในสิ่งที่ตนเองเป็นชายข้ามเพศ แม้ต้องเผชิญกับสายตาและความคาดหวังจากสังคมที่ไม่ยอมรับ
.
น่าแปลก วินาทีแรกที่ได้อ่านนิยายเล่มนี้ความรู้สึกที่เรารับรู้ผ่านตัวละครคือการผลักไสไล่ส่ง ที่เราเองก็ไม่แน่ใจว่าเขาผลักไสใคร แต่สิ่งที่แน่นอนในความรู้สึกคือยิ่งเค้าผลักไสเราไปไกลเท่าไหร่มันยิ่งทำให้เราเข้าใกล้ตัวละครยิ่งขึ้น มันเป็นการเข้าใกล้ที่ผู้อ่านย่อมอยากรู้ด้วยสัญชาตญาณนักอ่านผู้ไม่รู้เรื่องรู้ราว กับการเข้าใกล้อีกรูปแบบนั่นคือการแบ่งปันประสบการณ์ร่วมอันเล็กน้อยที่ผู้อ่านมีคล้ายกับตัวละคร เรียกง่ายๆ ก็สิ่งที่เรารีเลทนั่นแหละ ทว่าความซับซ้อนด้วยภาษา การวางโครงสร้างเรื่องราว วิธีจัดการกับการเล่าเรื่อง ทำให้นักอ่านกว่าจะแคะแกะเกาหรือแบ่งปันประสบการณ์ร่วมพยายามทำความเข้าใจได้ค่อนข้างยาก แต่เข้าใจ
.
เราว่าลักษณะข้างต้นเป็นลักษณะเด่นในงานของ ลาดิด หรืออาจจะรวมถึงนักเขียนกระแสสำนึกหลายคนที่ยิ่งอ่านยิ่งงง ยิ่งเข้าใจได้ยากเข้าถึงยาก ไม่ว่าจะเป็น เจมส์ จอยซ์ (James Joyce), เวอร์จิเนีย วูล์ฟ (Virginia Woolf) ที่เป็นนักเขียนกระแสสำนึกสายตรง หรือ ฟรานซ์ คาฟคา (Franz Kafka), ฮารูกิ มูราคามิ (Haruki Murakami) ที่เป็นนักเขียนกระแสสำนึกสายอ้อมที่เน้นไปในด้านความลื่นไหลทางภาษา บุคคลเหล่านี้ต่างก็มีวิธีเขียนอันแยบยลและมีจุดหมายปลายทางให้ผู้อ่านอย่างชัดเจน เรามองว่างานของลาดิดเอง นับได้ว่าใกล้ถึงฝั่งของการมีจุดเกาะเกี่ยวคล้ายคลึงกับนักเขียนรุ่นใหญ่ที่กล่าวมา
.
ยิ่งอ่านงานของเขามากขึ้นเท่าไหร่เราก็จะได้เห็นพัฒนาการวิธีการใช้ภาษาและวิธีการวางโครงเรื่องที่ชัดเจนขึ้น เราไม่แน่ใจเหมือนกันนะว่าคนอื่นรู้สึกไหมว่ามันอ่านง่ายขึ้นเรื่อยๆ มันไม่ได้เป็นการอ่านง่ายขึ้นใรแง่ที่ว่า “เราชินกับภาษาที่เค้าใช้” แต่เรามองว่าผู้เขียนรู้จุดเซฟของตัวเองแล้ว เค้ารู้จังหวะในการวางโครงเรื่องที่ไม่หนักหน่วงจนเกินไปและไม่เบาบางจนเกินไปทำให้นิยายของเค้ามีความแข็งแรงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
.
ตอนเรียนหนังอาจารย์หลายคนพูดเสมอว่าต่อให้คุณทำหนังที่ไม่ได้เล่าเรื่อง(non linear) คุณก็ต้องเข้าใจเส้นเรื่องอยู่ดี ต่อให้คุณจะปฏิเสธการเล่าเรื่องแค่ไหนปฏิเสธสัญชาตญาณความเป็นนักเขียนหรือนักทำหนังอุตสาหกรรมมากแค่ไหนคุณก็ยังต้องแคร์เรื่องเพราะมันคือสิ่งที่อยู่ในสัญชาตญาณของมนุษย์
.
เราอาจจะไม่ได้อ่านงานของลาดิดเยอะมาก ถ้าให้ไล่เรียงเล่มนี้ก็น่าจะเป็นเล่มที่สี่ แต่พอเห็นการวางโครงสร้างที่เปลี่ยนไปในทางที่ดีมาก เพราะว่านักอ่านทั่วไปสามารถอ่านงานเขาได้อย่างง่ายๆ โดยที่ไม่ต้องตีกับตัวเองตัวเอง 5555555 มันก็ตีกับตัวเองแหละแต่มันเป็นการตีกับตัวเองคนละรูปแบบ สำหรับเนื้อหาย่อมไม่มีบทสรุปที่แน่แท้เพราะความลื่นไหลทำให้เราล้วนมีคำตอบของคำถามอยู่ในใจ และคงเป็นเรื่องที่ต้องพึงระลึกในสังคมที่ไม่ได้เปิดกว้างอย่างแท้จริง

[beerdesu · Rating 5 out of 5]

เหมือนได้อ่านชีวิตของคนที่ถูกผลักจากมติและคุณค่าของสังคมให้จนมุมไปทีละนิด ทั้งการเรียนหนังสือไม่จบ ลาออกจากคณะแพทย์ในปีที่ 5 และการได้รู้ตัวว่าตัวเองมีเพศวิถีที่ไม่ตรงกับขนบสังคมในตอนที่แต่งงานมีลูกแล้ว จากเดิมที่รู้สึกผิดที่ไม่มีปริญญาในมือจนทำให้ความสัมพันธ์กับที่บ้านพังแล้วยังต้องมารู้สึกเป็นอื่นในพื้นที่สุดท้ายซึ่งก็คือร่างกายของตัวเองอีก เหมือนถูกโยนคำว่าแปลก ประหลาด ผิดแผก ทับใส่ตัวเป็นชั้น ๆ ไปเรื่อย ๆ ซึ่งในขณะที่ปัจจัยพวกนี้ได้ผลักดันให้ลลนากลายเป็นคนที่เผชิญกับความไม่มั่นคงในทุกการตัดสินใจ แต่ความเป็นแม่ดูเป็นสิ่งเดียวที่มั่นคงในตัวตนของลลนามาก ซึ่งมันอาจเป็นเรื่องสากลอย่างที่ในหนังสือบอกจริง ๆ ที่ไม่ว่าจะถูกสวมอยู่ในบทบาทไหน เพศอะไร แต่ความเป็นแม่เด่นชัดในตัวมันเองเสมอ

[morareds · Rating 4 out of 5]

ชิ้นส่วนและข้อสงสัยในตัวเองที่เคยคิดว่าทิ้งมันไปหมดแล้วเมื่อหลายปีก่อน ตอนนี้เราเห็นมันลอยฟุ้งอยู่ในหนังสือเล่มนี้แทบทั้งหมด เพียงแค่ 50 หน้าแรกก็ทำให้เราเผลออุทานว่า เชี่ย กูเคยรู้สึกแบบนี้ และในอีกหลายๆหน้าก็ยังทำให้เรารู้สึกแบบนั้นอยู่

นักเขียนสามารถนำเสนอความสับสนและความผิดหวังออกมาได้น่าประทับใจ บรรยากาศที่แสนจะอึมครึมบนถนนทรงวาด ความการุณย์ของเขาคนนั้น ทุกอย่างหลอมรวมกันได้อย่างลงตัว

หวังว่าตอนนี้ ทั้งลลนาและตัวเราเอง จะสามารถรู้สึกดีกับตัวเองได้มากขึ้นเรื่อยๆ

[Pepoparu · Rating 5 out of 5]

เปิดปีด้วยเล่มกระแสสำนึกที่ภาษา,การบรรยายละเอียดละออจนสามารถทำให้ความรู้สึกของตัวละครที่ดูนามธรรมจัดๆชัดเจนและสื่อถึงตัวผู้อ่านอย่างเราได้อย่างแรงกล้า และสื่อสารประเด็น gender disphoria ผ่านตัวละครqueerอย่างลัลที่ต้องประสบพบเจอกับความรู้สึกสับสนและไม่ fit in กับอะไรซักอย่างแม้กระทั่งกับร่างกายของตัวเองอ่านจบแล้วชอบมากๆทิ้งความรู้สึกที่หลากหลาย เป็นเล่มที่ทรงคุณค่า+ขมปนสวยงามของจริงอีกเล่ม😭

[midnightblu · Rating 5 out of 5]

นี่เป็นงานของคุณลาดิดที่สุดยอดมาก ฉันสัมผัสได้ถึงรอยแผลหลังจากคุณลาดิดเขียนหนังสือเล่มนี้จบ ฉันสัมผัสได้ถึงการทำงานหนัก และการเค้นสิ่งที่อยากจะสื่อออกมา และแน่นอนมันดีมาก นี่เป็นหนังสือที่เราชอบมากๆ ขอบคุณที่เขียนสิ่งนี้ออกมานะคะ

[Afew* · Rating 5 out of 5]

แด่ความเป็นแม่และความเป็นอื่น
นี้คือเรื่องราวของมนุษย์ มนุษย์บิ่นเว้าคนหนึ่ง ไม่สมประกอบ รวดร้าว สับสน เดียวดาย มนุษย์ที่เคยทำพลาดในชีวิต แต่ก็เป็นมนุษย์ที่เต็มไปด้วยความรักและความโหยหา อันกามการุณย์เป็นวรรณกรรมที่งดงาม เลอค่า อร่อย ฝาดลิ้นแต่อร่อย เหมือนกินข้าวคลุกน้ำตา😢

[Dd · Rating 4 out of 5]

4.25/5

[Punda K. · Rating 5 out of 5]

เป็นเล่มแรกของคุณลาดิดที่ได้ลองอ่าน บรรยายได้งดงามบาดลึกถึงใจ สเน่ห์ที่ชอบคือภาษามีกลิ่นอายความดิบ คล้ายเปรียบเปรยถึงสัญชาตญาณความเป็นมนุษย์ที่ค่อยๆเสียการควบคุมทางศีลธรรมจนถูกชักนำไปด้วยแรงอารมณ์และปรารถนา ห้วงความคิดของตัวละครที่ซับซ้อนสับสนไปมาทั้งในตัวตน, ความสัมพันธ์, บทบาทหน้าที่ที่ต้องแบกรับและอดีตที่เคยทำให้พ่อแม่ต้องผิดหวัง ทำให้คนอ่านจมดิ่งไปกับเรื่องราวและรู้สึกทรมานจิตใจไปพร้อมกับตัวละครได้อย่างลึกซึ้ง อยากขอบคุณตัวเองที่ได้ลองหยิบหนังสือเล่มนี้ขึ้นมาอ่านดูสักครั้ง

[Tanaporn Simcharoen · Rating 5 out of 5]

ความรู้สึกเป็นอื่น ความโดดเดี่ยว การที่เรายังไม่พบที่ของตัวเองมันน่าเศร้ามาก

[Manaphon J. · Rating 5 out of 5]

อ่านสองรอบ ความรู้สึกเหมือนเดิมทุกประการ ที่แปลกใหม่คือคำถามที่ว่า ทำไมมันถึงดีเลิศเลอได้ขนาดนี้

เป็นเรื่องแรกของคุณลาดิดที่ได้อ่าน สำนวนการเขียนโดยเฉพาะแนวกระแสสำนึกเปิดโลกมาก ๆ สำหรับพวกอ่านหนังสือน้อยแบบตัวเอง แล้วยิ่งสนุกชิบหายเลยพอพูดเรื่องตัวตน ความเป็นแม่ และเรื่องของเควียร์

สังคมไทยมันมีประเด็นหลายจำพวกมากที่คนมักมองข้ามกัน โดยเฉพาะเรื่องเพศที่คนส่วนมากยังไม่เห็นเป็น spectrum แต่กลับจัดกลุ่มจำเพาะให้เป็นหมวดหมู่ไปเลย ผู้หญิงทำตัวแมนเรียกทอม ผู้ชายทำตัวหวานเรียกตุ๊ด ซึ่งในหลายครั้งมันก็ไม่ใช่ ยิ่งเป็นการขีดฆ่าตัวตนของคนคนนั้น เรื่องนี้นำเสนอตัวตนที่กำลังจะถูกฝังกลบอัตลักษณ์ได้ดี เราชอบฉากที่ลลนาต้องกลับไปใส่กระโปรงในงานแต่งของคนรู้จักมาก ๆ เป็นบทที่อ่านแล้วเหมือนหืดจะขึ้นคอ ต้องกลั้วปากด้วยน้ำลายไม่ให้คอมันแห้ง ยิ่งอ่านยิ่งคันยุบยับในร่างกายตัวเอง มันทรมานแบบนั้นแหละ การอยู่ในกรอบ ในเส้นขีดสมมติของสังคมซึ่งประกอบเพียงชายและหญิง

อีกเรื่องที่ชอบมาก ๆ คือการเจาะประเด็นความเป็นแม่ โอ้โห การจะกอปรสร้างมนุษย์ขึ้นมาเป็นตัวเป็นตนได้นี่มันยากแท้หยั่งถึงจริงนะ ตอนแรกก็ไม่รู้เหมือนกันว่าคนเป็นแม่ยอมสละและสลัดคราบความเป็นตัวของตนเองลงคอได้อย่างไร แต่พอมาอ่านเรื่องนี้ก็รู้ว่าเปล่า เพราะมีลูกนี่แหละ แม่ถึงยังคงตัวตนของแม่ไว้ได้ (พูดแล้วก็อยากกลับไปกอดแม่หน่อย ๆ ) ตัวตนของมนุษย์ไม่ได้แข็งแกร่งเสมอไป เผลอ ๆ ก็อาจล้วนแล้วแต่เปราะบางกันหมด การที่สิ่งที่ยังค้ำชีวิตให้ดำเนินต่อไปได้ ลลนาก็สะท้อนออกมาให้เห็นแล้วว่าไม่ใช่เพราะใครหรืออะไร แต่เพราะลูกรดาของเธอนั่นแหละ ลลนาเป็นแม่อย่างที่มนุษย์ผู้ชายคนหนึ่งจะเป็นให้ลูกได้ ในบางครั้งอาจสะท้อนว่าเขาไม่ได้เป็นแม่ที่สมบูรณ์แบบหรือดีอะไรนักหนา แต่ความเป็นแม่นั้นก็แข็งแกร่งพอที่จะรั้งให้เขายืนหยัดตัวตนไว้ได้ เพราะอย่างน้อย ๆ ก็เพื่อลูก

ถ้าไม่ใช่เพราะรดา ลลนาก็จะไม่มีวันได้พบคุณการุณย์ และถ้าไม่ใช่เพราะรดา ลลนาจะไม่สามารถออกมาจากกรงขังของกรอบเพศได้เลยด้วยเพราะความกลัว ความเป็นแม่ลูกนี่มหัศจรรย์นะคะ 5555555

[Reader Guy · Rating 4 out of 5]

ว่าด้วยจดหมายจากแม่ถึงลูก หรือกระแสความความคิดของแม่ที่ส่งให้ลูก เกี่ยวกับสิ่งที่อยู่ในใจของแม่, ความเป็นอื่น, เหตุการณ์ที่ค่อยๆเปลี่ยนตัวตนของผู้เป็นแม่ไปเรื่อยๆ

ยอมรับว่าช่วงแรกๆรู้สึกอึดอัดพอสมควรกับพฤติกรรมบางอย่างของตัวละคร ที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดซึ่งก็ไม่แปลกใจถึงแม้จะมาจากความซื่อตรงกับความรู้สึกของตัวเองหรืออะไรก็ตาม

แต่พอช่วงท้ายๆกับสนุกกับความหลงทางของตัวละคร ความกลืนไม่เข้าคายไม่ออก มันเป็นความอยากรู้ว่าตัวละครจะแปรเปลี่ยนไปในทิศทางไหน

[Bibby]

Pride month read:
I borrowed this book from someone at my office
I don’t know how to rate this book because I’m not sure of the benchmarks I could use..
This book is entirely new to me. But let’s say, the language is great, the story is captivating and leaves me craving to know more

and as un relatable as this may sound, I somehow can relate in a sense that we had a glitch/ a surprise turn of feelings which leads to a transformative experience

[Mary Moussse · Rating 4 out of 5]

ความเป็นอื่น และน่าเกลียด มากกว่า น่ารัก

[romy · Rating 5 out of 5]

สุดยอดมาก ๆ รู้สึกถึฃความเป็นอื่นและความเป็นแม่ใรเวลาเดียวกัน ไม่ได้เห็นด้วยกับทุกการกระทำของตัวละคร แอบหงุดหงิดเป็นส่วนใหญ่ แต่เรื่องนี้ถ่ายทอดความเป็นมนุษย์ออกมาได้ดีมาก ๆ คนเรามักเห็นแก่ตัว ด่างพร้อย เหงา และรู้สึกไม่เป็นที่ต้องการอยู่แล้ว อ่านจบแล้วพูดไม่ออก จุกไปหมด

[SunflowerRead · Rating 5 out of 5]

นี่เป็นนิยายกระแสสำนึกเล่มแรกที่ได้อ่าน อ่านง่ายกว่าที่คิด ชอบสำนวนของนักเขียนท่านนี้มาก มันดึงเอาอารมณ์ร่วมของคนอ่านออกมาได้แบบสุด ๆ เจ็บปวดหัวใจ อ่านแล้วหน่วงมาก ยิ่งตอนอ่านจบเล่มคือซึมไปเลย

อ่านแล้วเรามองเห็นบาดแผลของตัวละครทุกตัว เห็นใจทุก ๆ คนในเรื่อง ถึงแม้จะรู้ว่าตัวละครกำลังเดินลงเหวด้วยตัวเองก็ตาม

สมมงที่ได้ติดซีไรต์มากค่ะ

[w. · Rating 5 out of 5]

อ่านไปสักพักก็พอจะคาดเดาได้ว่ากำลังเล่าถึงเรื่องอะไร แต่เป็นการเล่าเรื่องที่ยากออกมาได้จับใจ ลื่นไหล และบอบช้ำมาก พล็อต การใช้คำ จังหวะดีไปหมด หยุดอ่านแล้วออกปากชมบ่อยมากว่าเขียนดีจริง ๆ ได้อ่านความเป็นอื่นบางอย่างของเรา ผ่านหนังสือเล่มนี้ และมันจะไม่เป็นไร

[chomu · Rating 5 out of 5]

best queer lit of the year, maybe decade

[白 · Rating 5 out of 5]

เป็นเล่มแรกของลาดิดที่อ่านจบ ยอมเลย
ดิบเถื่อนดุดัน และบาดลึกมาก
อ่านจบนอนเหม่อ

[Purit · Rating 3 out of 5]

สไตล์การเขียนให้ความรู้สึกเหมือนกับจดหมายและคำสารภาพต่างๆ
ชอบสำนวนการเลือกใช้คำของผู้แต่ง

[Bighead_Monster · Rating 5 out of 5]

ก่อนอื่นอยากเอ่ยว่าgoodreadsไม่มีสิบดาวเหรอ ทำไมให้ได้แค่ 5 ดาวนะ :D
.
.
วรรณกรรมอันขมระทมบนตัวตนที่กำลังเปลี่ยนแปลงและความสัมพันธ์ลับแสนซับซ้อน ภายใต้ความทรมานใจของผู้เล่า ซึ่งน่าสับสนระคนเวทนาที่ผู้อ่านมิอาจเข้าไปตัดสิน เล่มที่แสดงตัวตนของความเป็นแม่ ความเป็นอื่นได้อย่างทารุณและการุณย์ไปพร้อม ๆ กัน นี่คือเรื่องราวของมนุษย์ที่ทุกความรู้สึกช่างเอ่อล้นท้นทวี #อันกามการุณย์
.
.
ในวันฝนตก ลลนาและลูกสาวถูกช่วยเหลือจากชายหนุ่มคนหนึ่งให้เข้าไปหลบฝนในบ้าน เป็นวันที่เธอพบกับคนที่เผลอไผลใจให้จนแอบไปมีสัมพันธ์ทางกายที่บ้านเขาอีกหลายครั้ง ทั้งที่เธอเองก็มีณัฐ ผู้เป็นสามีอยู่แล้ว จนเกิดเหตุการณ์พัวพันผกผันเริ่มตามมา โดยเฉพาะเมื่อลลนาเพิ่งรู้ตัวว่าเธออยากเป็นผู้ชาย

วรรณกรรมกระแสสำนึก (ที่อ่านไม่ยาก) เล่าผ่านมุมมองลลนา ที่จะมาเผยความทรงจำและความในใจสื่อไปถึง ลดา ผู้เป็นลูกสาว เมื่อชีวิตที่คล้ายว่าเป็นของเรา แต่ใจกลับติดอยู่ในวังวนที่ไม่ได้เป็นของเรา ซึ่งขึ้นอยู่กับตัวตนและหน้าที่ การแต่งงาน มีสามีมีลูก จนมามีชู้ อาชีพแพทย์ที่เลือกและเลิกกลายเป็นลูกที่ทำพ่อแม่ผิดหวัง

ถ้าพูดแค่พล็อตเรื่อง เล่มนี้คือดราม่าหดหู่ ชีวิตครอบครัวพังทลาย ตัวเอกทำสิ่งไม่ถูกต้องมากมาย (ถ้าสังคมเข้ามาตัดสิน) สภาพจิตใจก็แตกสลายประกอบขึ้นใหม่แทบไม่ได้ แต่ภาพรวมหนังสือเล่มนี้ทำงานไปเหนือกว่านั้นมาก เพราะความเป็นแม่ที่ไม่ได้ขึ้นอยู่กับเพศสภาพ แม้จะเป็นแม่คน กระนั้นก็ยังเป็นผู้ชายคนหนึ่งด้วย

เล่มนี้เป็นดุจคำสารภาพบาปบนบทบาทความเป็นแม่ ประโยคบางประโยคสะท้อนก้องราวกับวงน้ำกระเพื่อมวาดออกไป ผู้เขียนบรรจงเล่าสิ่งที่อยู่ในหัวตัวเอกได้อย่างไหลลื่น อ่านแล้วจมดิ่ง (ในแง่ทั้งความอินและเศร้า) ด้วยฝีมือเขียนกับศัพท์แสงที่มีเหลือล้น คล้ายผืนผ้าใบที่ว่างเปล่าแล้วค่อย ๆ เติมสีทยอยปาดจนเต็มผืนเต็มใบ

คนอ่านจะค่อย ๆ เข้าไปรับรู้เรื่องราว&ความรู้สึกผ่านมุมมองตัวเอก ต้องตีโต้กับศีลธรรมความเป็นไปตามครรลองสังคมภายใต้ความทุกข์ทรมานใจและสับสนของลลนา ซึ่งทุกความรู้สึกเหลือล้นเหมือนยืนท่ามกลางฝนที่ตกมานานจนร่างกายเย็นเยียบ มีเพียงความอบอุ่นจากน้ำตาของตัวเองเท่านั้นที่ปลอบประโลม

เป็นมุมมองการเขียนที่เก่งมาก ดึงคนอ่านเข้าไปร่วมเสมือนได้รับรู้ความรู้สึกของลลนาได้อย่างใกล้ชิด ประสบการณ์การอ่านแบบจมดิ่งไปกับคำสารภาพ ถ่ายทอดตัวตน+ความรู้สึกที่ตัวเองก็ไม่อาจเข้าใจทั้งหมดได้ ทำได้เพียงค่อย ๆ เผชิญไป ทั้งการเป็นแม่ การเป็นชายข้ามเพศ คือความรู้สึกของมนุษย์ที่แทบไม่ต้องระบุเพศก็ได้

บอกเล่าความลื่นไหลทางเพศได้ดี ถ้าหากเราต้องเปลี่ยนจากหญิงไปเป็นชายกระนั้นก็ยังรักชายอีกคน ความสับสนที่ตีโต้ในใจบนความปรารถนาอันหอมหวานสลับความขมขื่นจากชีวิตแรกที่ได้ดำรง พูดตามตรงความเศร้าที่ว่ามันดูมากล้นจนเป็นเรื่องไม่น่าเล่าให้ใครทราบ แต่เล่มนี้ทำออกมาได้ดีมาก เรียกว่าเขียนถึงทำถึง

ช่างสวยงามแสนกระชับในหนังสือเล่มหนึ่งจะทำได้ การเค้นสิ่งที่อยากสื่อสารทำออกมาได้ดีน่าติดตาม เป็นเอกลักษณ์เฉพาะแสนทรงพลังและมีคุณค่าคู่ควรแก่การอ่านด้วยจำนวนหน้า พล็อต และการดำเนินเรื่อง เร���ยกได้ว่าเหมาะสม อ่านจบจะรับรู้ได้ถึงความทรงพลัง แต่ก็ขมหนัก ไร้สุข ขอให้เตรียมใจกันเอาเอง

วรรคที่ชอบ

- ดวงตาเจ้าสัตว์กินพืชมองดูแม่แต่ไม่เหมือนเดิม จากความการุณย์ แม่เห็นความเวทนา

- แม่เป็นศพ บวมอืดด้วยความทุกข์แต่ยังมีลมหายใจ แม่จึงได้กลิ่นเน่าเหม็นของตัวเอง

- ลูกรัก หากพ่อของลูกทิ้งรอยคอดไว้ที่นิ้วนางข้างซ้ายของแม่ ส่วนลูกทิ้งรอยแตกไว้บนหน้าท้องแม่ เขาคนนั้นก็ทิ้งรอยสลักอันถาวรไว้เช่นกัน

- แต่ความเป็นแม่คือสิ่งสากลนะลูก แม่ก็เพิ่งมารู้ในวันที่ได้เป็นแม่ของลูกนี่แหละ

[nisemono偽者 · Rating 4 out of 5]

Hmmmm ไนซ์ งานแนวกระแสสำนึกที่อ่านง่ายที่สุด (ง่ายที่สุดเท่าที่เคยอ่านมาประมาณนั้นเลย) บอกเล่าเรื่อง “ความเป็นแม่ vs ความเป็นมนุษย์” ได้แบบสุดแสนจะซับซ้อนในจิตใจ ภายใต้กรอบความเป็นแม่นั้น ยังหลงเหลือความเป็นปัจเจกบุคคลอยู่หรือไม่ เป็นแม่คนทำงานบาร์โอเคไหม แม่แอบไปมีคนอื่นละทำได้หรือเปล่า หรือเลือกที่ไม่สละบางอย่าง และรักษาตัวตนความเป็นมนุษย์ของตนไว้แทนที่จะเป็นแม่ full time ทั้งกายและใจได้หรือเปล่านะ หยิบจับประเด็นที่น่าสนใจมากๆ ยิ่งนำเรื่องความเป็นชาย มาครอบทับ layer ความเป็นแม่อีกที (ไม่ได้สปอยล์นะ มีเขียนไว้แล้วด้านหลัง) แม่งเรื่องราวยิ่งยุ่งเหยิงพันกันมันส์เหลือเกิน แถมยังเป็นตัวแทนของความสับสนที่บางทีก็อยู่ในร่องในรอย เช่น แต่งงานมีลูก ตาม classic gen Y ตอนต้น แต่ในบางทีก็อยากจะผจญกระเทาะตัวตนออกจากเปลือกหรือกรอบเดิมเช่นเดียวกัน

นอกจากการถ่ายทอดประเด็นต่างๆได้น่าสนใจ สิ่งที่พิเศษและทำงานกับใจได้ดีจริงๆ คือการเล่าเรื่องในหัว สื่อสารกับลูกโดยตรงไม่สน content อะ ซึ่งในบางบริบทที่แบบแม่ง come on man u are fucking kidding me เหมือนเป็นการสารภาพบาป แต่เป็นบาปที่ไม่ได้รู้สึกว่า guilty ขนาดนั้น มันคงช่วยไม่ได้หรอก ก็แม่เป็นแบบนี้ แม่ขอโทษด้วยนะลูก โคตรได้เลยว่ะ

จริงๆนะ กลับกันเลยผมเองเป็นคนอีกประเภทนึงที่อยู่ตรงขั้วตรงข้ามของลลนาเลย คือมนุษย์โบราณ (ลิง) เล่นไปตามบทบาทของชีวิตอยู่ในกรอบที่เหมาะสม พยายามทำหน้าที่ตาม role ให้ได้ไร้ที่ติ และไม่พยายามเพิ่ม role อื่นให้มากเกินความจำเป็น โดยถือตนเป็นมนุษย์ที่ใช้ได้ เป็นเพื่อนที่สนุกสนานยิ้มแย้มพูดเป็นต่อยหอยไม่อยากให้บรรยากาศ (ทั้งในโลกความจริงและใน social media หรือแม้แต่ตอนที่กำลังพิมพ์อยู่) เป็นลูกชายที่ทำหน้าที่ลูกที่ดีได้เท่าที่ทำได้ (อย่างน้อยก็ในด้านของการเงิน) เป็นพนักงานบริษัทที่ทำงานแลกเงินโดยไม่ได้หวังจะหลอกกินเงินเดือนเขาอย่างเดียว เป็นแฟนที่ทำหน้าที่แฟนได้ตามมาตรฐานและคงเส้นคงวา จนบางทีก็ไม่รู้แล้วตอนไหนวะ ที่เราได้ใช้ชีวิตแบบที่ตัวเองอยากทำจริงๆ แบบทำเหี้ยอะไรสักอย่างก็ได้ แล้วพูดว่า ก็สิ่งที่ฉันทำลงไป ใจสั่งมา โอ้ย เย่ (หลอกนะไม่ถึงขนาดนั้นหรอก) แต่ก็คิดว่าเพราะว่าเป็นมนุษย์ไหมละ เราไม่ได้ทำตามสัญชาตญาณ หรือตัดสินใจอะไรบางอย่างภายใต้การเรียนรู้เชิงเงื่อนไข 100% เราก็ค.ว.ย. ได้บ้างประมาณนึง ความเป็นมนุษย์มีทั้งผิดพลาดได้ รัก โลภ โกรธ หลง และก็มนุษย์ที่พยายามแทบตายไม่ให้เกิดสิ่งนั้น คงไม่มีผิดไม่มีถูกหรอกครับ แน่นอนการกระทำของลลนา อาจจะผิดทางจริยธรรม หรืออาจจะถูกตาม Subjectivism ของเธอเอง นั่นก็ขึ้นอยู่กับมุมมองส่วนบุคคล แต่ถ้าบอกว่าเล่มนี้แม่งไม่เห็นสนุกเลย อันนี้ไม่ถูก (อ้าว)

[Chalermchai Kurapavee · Rating 5 out of 5]

อ่านครั้งแรกปีที่แล้ว ลืมไปหมดแล้วว่าตอนนั้นเกิดอะไรขึ้นบ้าง กับชายตากวางที่ตัวละครเอกของเราหลงรัก พอมาหลงไหลเข้าไปห้วงถ้อยคำของคุณลาดิด กระแสสำนึกใดใด นอกเหนือจากการเป็นแม่ ทุกอย่างคือตัวละครที่แสนจะเหว่าแหว่ง แม่งแหว่งกันทุกคน พออ่านก็พอจะคลับคลาว่าเป็นอย่างนี้นี้เอง
เมื่อบ้านสำหรับใครบางคน
เมื่อคำว่ารักสำหรับใครบางคน กลายเป็นแค่เพียงคำขอบคุณอย่างการุณย์ ต่อเมื่อว่าบ้านหลังที่เคยเป็นของเรา มันไม่เคยเป็นของเรา มันเป็นสถานที่หนึ่งที่ทำให้คุณเปลี่ยนผ่าน
เป็นเพียงความรักชั่วประเดี๋ยวประด๋าว
เป็นเหตุการณ์หนึ่งที่ทำให้คุณพบกับตัวคุณเอง เมื่อรสขมของการจากลายังติดอยู่ที่ริมฝีปาก เมื่อการรู้ตัวตนว่าสิ่งที่ตนต้องการคืออะไร ถ้าความต้องการของคนสองคนไม่ตรงกัน ผลที่ได้ก็ย่อมจะมีใครบางคนต้องเสียใจ เพียงแต่รสขมปลายนั้น เขารับอย่างการุณย์ หรือ เขาเลือกที่จะเก็บมันไว้ในใจเป็นเพียงบาดแผล เป็นเพียงรอยแหวน เป็นเพียงแค่ร่องรอยตรงช่องน้อยของการผ่าคลอด เป็นร่องรอยของการผ่าตัดเปลี่ยนเพศ เป็นร่องรอยของการยอมรับ แต่ทั้งๆที่รู้ รู้ว่ายอมรับ แต่มันกลับไม่ใช่ความรัก เรื่องนี้เลยขมแบบนั้น อ่า ลืมไปหมดแล้ว แต่กลับจำได้แล้ว

[เรื่องเล่าจากหน้ากระดาษ · Rating 3 out of 5]

สรุปหนังสือเรื่อง “อันกามการุณย์”

“อันกามการุณย์” เป็นนวนิยายแนวสัจนิยมที่สะท้อนความรัก ตัณหา และความซับซ้อนของจิตใจมนุษย์ ผ่านเรื่องราวของตัวละครที่ต้องเผชิญกับแรงปรารถนาและศีลธรรมในสังคม ตัวนางเอกที่เป็นตัวหลักของเรื่อง ต้องต่อสู้กับความขัดแย้งภายในจิตใจระหว่างความรักอันบริสุทธิ์กับความใคร่ที่เร่าร้อน ทำให้เกิดโศกนาฏกรรมและบทเรียนชีวิต

ข้อคิดจากเรื่อง
1. ความรักกับความใคร่แตกต่างกัน – บางครั้งเราสับสนระหว่างความรักที่แท้จริงกับเพียงความหลงใหลชั่วคราว
2. ผลของตัณหาที่ไม่ถูกควบคุม – ความปรารถนาที่ไร้ขอบเขตอาจนำไปสู่ความทุกข์และผลกระทบที่ยากจะแก้ไข
3. ศีลธรรมกับอารมณ์ – มนุษย์ต้องเผชิญกับการเลือกว่าจะทำตามใจตนหรือยึดถือศีลธรรม ซึ่งอาจส่งผลต่อชีวิตอย่างมหาศาล

โดยรวม “อันกามการุณย์” เป็นวรรณกรรมที่สะท้อนด้านมืดของความรักและกิเลสได้อย่างลึกซึ้ง และเป็นคำเตือนให้มนุษย์รู้จักควบคุมตนเองเพื่อไม่ให้ชีวิตต้องจบลงด้วย

ฝากติดตามเพจ: เรื่องเล่าจากหน้ากระดาษ

#อันกามการุณย์ #ลาดิด #รีวิวหนังสือ #หนังสืออิสระ #punchmemoread08