Ιδιωτικές άβυσσοι

by Gianfranco Calligarich, Δήμητρα Δότση (Translator)

Ένας ηλικιωμένος επαγγελματίας τζογαδόρος περνάει τον χειμώνα του στο καζίνο μιας ανεμοδαρμένης ακτής, κατακλυσμένος από τις αναμνήσεις ενός μακρινού καλοκαιριού στη Ρώμη και της σπαρακτικής ερωτικής ιστορίας που το σημάδεψε. Εκείνος γόνος βιομηχάνων, εκείνη μια πανέμορφη κληρονόμος βασανισμένη από ένα βαρύ οικογενειακό μυστικό. Οι δυο τους θα ενωθούν με έναν βιαστικό γάμο αναζητώντας σωτηρία, μόνο για να χάσουν τελικά τον εαυτό τους σε ένα μάταιο, εξαντλητικό αλληλοκυνηγητό.

Με φόντο την πιάτσα Ναβόνα της δεκαετίας του εξήντα, το Κάπρι, εμβληματικές ευρωπαϊκές πόλεις και τις όχθες μιας ήσυχης ελβετικής λίμνης, ο Calligarich συνθέτει μια απομαγεμένη ιστορία πόθου και απώλειας για την άβυσσο που κρύβει κάθε ανθρώπινη καρδιά.

264 pages, Paperback

First published April 7, 2011

About the author

Gianfranco Calligarich was an Italian novelist, screenwriter and dramatist.

Reviews

[Laurent De Maertelaer · Rating 4 out of 5]

Zeer straf, zelden iets dergelijks gelezen.

[Makis Dionis · Rating 5 out of 5]

Calligarich, ένας εστέτ του άστεως, υμνεί την πόλη και την ομορφιά της πίσω από την βιτρίνα, κ ανασκαλευει τις ήττες του, το μόνο πράγμα που αξίζει να θυμάται κανείς

[Lili Bammens · Rating 3 out of 5]

Verhaal van een stel aparte en ook best tragische figuren dat zich grotendeels afspeelt in Rome in het studentenrevoltejaar 1968. De verteller is een beroepsgokker, een soort van toeschouwer want hij is niet werkelijk betrokken bij het verhaal en veel kom je over hem niet te weten.
Ontdaan van alle franje komt het verhaal neer op het liedje van Ramses Shaffy: "De ene wil de ander, maar de ander wil de ene niet. De ander wil een ander, maar die ene heeft verdriet."
Daar gaat het dus over: het zoeken naar liefde die meestal onbeantwoord blijft. In één geval zit er ook een pijnlijke en niet uit te wissen geschiedenis achter de hopeloze zoektocht.
Een boek met dit onderwerp zou een tearjerker kunnen zijn, maar ook een ontroerend verhaal,. Voor mij was het geen van beide. Het raakte me niet en de oorzaak hiervan was de schrijfstijl, de manier van vertellen. Die was nogal chaotisch en vaag. Bijna niemand of niets wordt met zijn echte naam aangeduid. Er is de "Geblokkeerde Partner", de "Masculiene Scheepvaardster". Rome is "de Hoofdstad" en geld of rijkdom is "wat-er-toe-doet". Aanvankelijk stoorde dit mij niet en vond ik het zelfs origineel. Maar het werd op de duur te veel en het begon me te irriteren, zelfs in die mate dat ik moeite heb moeten doen om het boek uit te lezen. Dat had ik helemaal niet bij "De laatste zomer in de stad",vandezelfde auteur.
Moeilijk om sterren te geven. Eerst vond ik het heel goed maar halverwege was ik het beu. Ik zou zeggen 2,5 maar dat kan niet. Dan toch maar 3.

[Vasileios · Rating 5 out of 5]

«Τις ασάλευτες νύχτες, λοιπόν, στο κρεβάτι τους. Τη γεύση του λευκού κρασιού και το άρωμα του ζεστού ψωμιού που γεννούσαν μέσα του εκείνο το έντονο αίσθημα ζωής που μόνο μαζί της μπορούσε να νιώσει…»

[Laura Chirita · Rating 4 out of 5]

Traducere prostuță, care strică mult cartea. Am realizat spre final că 3 ori 10 nu e 30 de ani, ci 3 sau 10 ani... Și cine știe cât din părțile enervante sunt doar datorită traducătoare care știa trei cuvinte și pe alea le tot rotea?
Cartea e bună, Calligaeich scrie tare frumos, iar Ultima vară în Oraș a fost tare frumoasă.

[Adriana Costin · Rating 4 out of 5]

Domnul Calligarich scrie atât de alambicat, liric și frumos în același timp. Cartea aceasta, scurtă de altfel, e o experiență.
"și copacii care se desfrunzeau, parcă voind să pună capăt grabnic verii,..."
"Da, vara murea și în acel an la fel ca în toți anii. Doar că mai grăbit. Atâta tot."

[Μαρία Γεωργίου · Rating 2 out of 5]

1,5 Το πρώτο που εντυπωσιάζει στο συγκεκριμένο κείμενο είναι η γλώσσα και το ύφος. Έξυπνη, περίτεχνη, ειρωνική. Ναι. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι σε αγγίζει. Εμένα πάντως όχι. Κι αυτό λειτούργησε αρνητικά σε όλη την ανάγνωση. Μια ερωτική ιστορία που δεν λειτουργεί επειδή κατα το υπονοούμενο του συγγραφέα αφορά ανθρώπους που δεν ξέρουν τι έχουν αλλά πάντως έχουν μεγάλα κενά στην ύπαρξη τους κι επειδή κρύβουν αβυσσαλέα μυστικά. Εκεί, στις ιδιωτικές αβύσσους των ηρώων μια μικρή ενδιαφέρουσα ανατροπή. Ωστόσο είχε και κάποιες καλές στιγμές, όπως αυτή:
«Διότι ορισμένες φορές τίποτε δεν μπορεί να είναι πιο ερωτικό από αυτή την σκοτεινή ιστορία που ονομάζεται έρωτας, μια ιστορία στην οποία οι άνθρωποι χωρίζονται πάντα σε τζογαδόρους και μη, …. και όπου εντέλει – τόσο στη ζωή όσο και σε αυτές τις ατέλειωτες πράσινες τσόχες – κάθε νίκη καταλήγει να μοιάζει με την άλλη, ενώ οι ήττες είναι αυτές που διαφέρουν πάντα μεταξύ τους. Γι’ αυτό μόνο τις ήττες αξίζει τον κόπο να θυμάται κανείς, αν πραγματικά το θέλει».

[Emma Zunneberg · Rating 3 out of 5]

Kweenie

[Paul · Rating 4 out of 5]

Wie zich de moeite getroost om de soms ellenlange uitweidingen te doorstaan wordt beloond met een pittig verhaal vol van verrassende wendingen die tot het einde toe blijft verbazen en dusdanig intrigeert. Het verhaal speelt zich af in Rome. We schrijven begin mei 1968. De vier hoofdpersonages van het boek ontmoeten elkaar in het café: "De Hervonden Tijd". Wat volgt is een omschrijving van een fatale ontmoeting tussen de pianist van de zaak en een mysterieuze aangespoelde blondine met talent tot verleiding en een goed gespeelde(?) overtuigingskracht die haar toelaat om haar uitstelgedrag, tot het stellen van de liefdesdaad, ten volle te exploiteren op en met diegene(n) die in haar netten verzeild geraakt, en hoe de andere twee exponenten - de klant en de cafébaas - dit relaas met ledige ogen moeten aanschouwen. Niets is wat het lijkt edoch zijn alle plotwendingen geloofwaardig wat maakt dat je als lezer meegezogen wordt de hallucinante pointe tegemoet. Een boek dat nazindert!

[Thirza Meta]

Not sure how to rate it yet. I thought it quite chaotic and a bit too obvious "beautiful writing". Some paragraphs were difficult to follow, due to their unorthodox grammatical construction - thoughts and observations woven into thoughts and observations woven into... On the other hand, the story itself is built in such a way that, as a reader, you just want to know how the next drama unfolds. It is a story that, to me, appeals to the emotional, sensitive, empathic reading as opposed to the mere taking in of a good story.

Yet, even now, I have no idea how many stars to give it.

[Georgina Koutrouditsou · Rating 4 out of 5]

#vivlioprotaseis 🇮🇹📖🇮🇹📖

Βιβλία του Καλοκαιριού ή τι διάβασα τον Ιούνιο

•Gianfranco Calligarich "Ιδιωτικές άβυσσοι"
μτφ.Δήμητρα Δότση
Εκδόσεις Ίκαρος

Ένας συγγραφέας που θυμίζει αρκετά Χέμινγουεϊ,αλλά ο λυρισμός της αφήγησης των ιστοριών του φτάνει σε ένα ανώτερο επίπεδο μια απλή εξιστόρηση γεγονότων!
Ιδιαίτερο βιβλίο μέχρι να καταλάβεις πού θέλει να σε οδηγήσει ο Calligarich:αν χάσεις έστω και μια σειρά,χάνεις και το νόημα.Μια εντελώς διαφορετική οπτική γωνία της Ρώμης απ'ό,τι έχει συνηθίσει ένας τουρίστας να βλέπει (για μια ακόμη φορά όπως έκανε και στο πρώτο του έργο "Το τελευταίο καλοκαίρι στη Ρώμη")με φόντο την έντονη & ταραγμένη δεκαετία του '60.
Μπορεί η υπόθεση να μην είναι περίπλοκη,αλλά ο τρόπος που παρουσιάζει τα γεγονότα και η επιλογή λέξεων και φράσεων είναι που κάνει αυτό το έργο να ανήκει στην υψηλή λογοτεχνία (άραγε τι να σημαίνει και αυτό πλέον;!).Με λίγα λόγια η δύναμη της Γλώσσας!
Σύμφωνα με την εξαιρετική του μεταφράστρια ο Calligarich έγραφε το βιβλίο επί 35 χρόνια!Αξίζει,λοιπόν,να κερδίσει την προσοχή μας!

"Διότι ορισμένες φορές τίποτε δεν μπορεί να είναι πιο σαρωτικό από αυτή τη σκοτεινή ιστορία που ονομάζεται έρωτας,μια ιστορία στην οποία οι άνθρωποι χωρίζονται πάντα σε τζογαδόρους και μη,ακόμη κι όταν δεν κάθονται μπροστά σε κάποια τσόχα,και όπου εντέλει-τόσο στη ζωή όσο και σε αυτές τις ατέλειωτες πράσινες τσόχες-κάθε νίκη καταλήγει να μοιάζει με την άλλη,ενώ οι ήττες είναι αυτές που διαφέρουν πάντα μεταξύ τους.Γι'αυτό μόνο τις ήττες αξίζει τον κόπο να θυμάται κανείς,αν πράγματι το θέλει."

[Bram Impens · Rating 2 out of 5]

Ik denk dat de auteur een persoonlijke vete heeft met dialoog, desalniettemin mooie poëtische allegorieën

Ik wou dit boek eerst een 1 geven maar halverwege begon ik het concept te snappen en neigde ik meer naar een 3, vandaar de gemiddelde 2.

[Cristina Mercori · Rating 3 out of 5]

De fapt, ar fi 3,5☆

[Jacko · Rating 4 out of 5]

In het begin dacht ik ‘waar ben ik aan begonnen?’. Een verhaal dat eerst lastig is te volgen door de lange zinnen en aparte beschrijvingen. Een verhaal over een aantal personen waarmee de hoofdpersoon in aanraking komt. Maar ik moet bekennen dat ik na de tweede helft van het boek toch gepakt werd door het verhaal. Wat zit erachter, hoe loopt het af. Inmiddels gewend geraakt aan de manier van schrijven las ik verder. In eerste instantie dacht ik, dat wordt drie sterren, maar bij het einde van het boek aangekomen heb ik er vier van gemaakt. In ben de beschrijvingen gaan waarderen en vond het bijna jammer dat ik bij het einde van het boek was aanbeland. Niet een boek dat je - in mijn geval - in een dag uitleest, maar ik ben nu wel blij dat ik heb doorgezet.

[Carmen Gemalescu · Rating 4 out of 5]

"Că uneori nimic nu poate fi mai destabilizant decât acea obscură întâmplare numită iubire, că oamenii se împart întotdeauna în jucători şi nejucători, chiar dacă nu stau la mese de joc, şi, în fine, că în viață, la fel ca la acele mese deznădăjduit de verzi, toate victoriile ajung să semene între ele, în timp ce înfrângerile sunt întotdeauna diferite unele de altele.
De aceea, dacă vrei într-adevăr, numai înfrângerile merită să le rememorezi."

[Thomas · Rating 3 out of 5]

Ik heb veel moeite gehad om deze roman uit te lezen. Dat komt vooral door het geforceerde literaire stijltje en het houterige van de zinnen. Het leest echt als een vertaling die net niet lekker omgezet is. Heel anders dan het debuut van deze schrijver, De Laatste Zomer in de Stad, een van mijn favoriete boeken allertijden.

Misschien komt dat door de drie decennia tussen het verschijnen van beide boeken. Een schrijver ontwikkeld zich, diens stijl verandert. Maar ik kan het niet laten op te merken dat het me wel opvalt dat ik het gemaakt literaire, vertaald aanvoelende, vaker heb bij deze vertaalster.

[Marc Tiefenthal · Rating 5 out of 5]

Ik had niet gedacht dat ik na 1Q84 meteen een boek zou lezen dat mij betovert. Toch is het zo uitgevallen. Deze omhelzing is een drama op lichtvoetige wijze verteld. En ook zo verteld dat de lezer in de vertelling meegaat. Immers, de verteller maakt het begin van het verhaal in levende lijve mee maar moet de rest grotendeels via via vernemen. Desalniettemin slaagt de verteller erin het hele verhaal netjes uit de natte doeken te doen. Eigenlijk een klein meesterwerk. Terzijde: hoewel het boek uitgegeven is na het jaar 2000 staan er geen fouten in.

[Joke · Rating 2 out of 5]

Vond de achterflap veelbelovend, maar kon hier niet helemaal inkomen. Tergend lange zinnen, die duidelijk vooral bedoeld waren om indruk te maken en literair te lijken. Iets wat ik overigens soms wel kan waarderen, maar niet in dit boek. Totaal niet leesbaar. De vertaling van Italiaans naar Nederlands is het boek volgens mij ook niet ten goede gekomen.

[Laura Blondeel · Rating 1 out of 5]

Echt een teleurstelling. Was het niet het enige boek geweest dat ik mee had op reis, had ik het niet uitgelezen. Vlakke, triestige, karikaturale personages en een absurd plot. Niks voor mij dus. Geen aanrader wat mij betreft!

[Melania · Rating 2 out of 5]

Este povestea unui jucător de cărţi profesionist, cu grave probleme cardiace, care îşi petrece iarna într-un cazinou de pe coastă, în extrasezon, şi care reconstituie, într-o vară romană de demult, o poveste de dragoste chinuitoare dintre doi tineri exponenţi ai unei lumi aurite şi cosmopolite.

[Yvette Mulder · Rating 4 out of 5]

In een bijzondere en beeldende schrijfstijl maak je kennis met vier hoofdpersonen die door de taal sierlijk om en met elkaar bewegen in een verhaal wat gaat over vriendschap, liefde en eigenlijk alles wat de hartspier aangaat, op weg naar een deels tragisch maar ook enigszins onvermijdelijk einde.