Dit is het verhaal van Ismaîl Mamo. Hij ontvluchtte Koerdistan vanwege het oorlogsgeweld en zag onderweg waar mensen op hun best en op hun slechtst toe in staat zijn. Acht jaar geleden kwam hij aan in Ter Apel en ik ga de taal leren en iedereen vertellen waarom ik hier ben en waarom ik blijf.
We waren alleen mensen met een rugtas waar onze ziel in zat, met een koffer vol herinneringen, verleden, pijn en hoop.
Alles was onvoorspelbaar. Iedereen wilde zo snel mogelijk weg. Op zulke momenten denk je nergens anders aan dan aan hoe je je volgende bestemming bereikt. Je vergeet soms dat je honger of slaaptekort hebt, pijn voelt, dat je kleren aanhebt. Je wilt simpelweg verdwijnen en jezelf terugvinden op een paradijselijk eiland.
Ismaîl Mamo (1996) werd geboren in Koerdistan, Syrië, waar hij op het punt stond om geneeskunde te gaan studeren toen hij voor ISIS moest vluchten. Zeven jaar geleden kwam hij aan in Nederland en begon hij onmiddelijk de taal te leren. In 2022 ging hij viral met een filmpje waarin hij - inmiddels een jonge student aan de Arnhemse toneelschool - al zijn kleren uitdeelde aan vluchtelingen die onder erbarmelijke omstandigheden in Ter Apel verbleven. Diezelfde avond maakte hij aan de talkshowtafel van Op1 diepe indruk met zijn verhaal.
Wat een prachtig boek! Ismaîl Mamo heeft me tijdens het lezen, laten huilen en hardop laten lachen. Het was enorm ontwapenend en de verteller, Baran, is iemand van wie ik nog geen afscheid wilde nemen. Ik hoop dat dit boek door veel mensen gelezen gaat worden en ga het dan ook aan iedereen aanraden. Gun jezelf dit krachtige en ontroerende verhaal!
Wauw, wat een prachtig en aangrijpend boek. Doe je sokken uit en leef mee met Baran. Ik heb gesnikt en gegiecheld en kon dit boek niet wegleggen. Aanrader voor iedereen die ik ken en niet ken!!!
heb alleen maar alle woorden geïnhaleerd en op het einde pas weer uitgeademd. ik heb denk ik ook twee harten na het lezen van dit boek: een is gebroken en de ander is vervuld van familieliefde.
lieve mensen ik zeg het nog maar een keertje: doe dit boek alsjeblieft aan iedereen cadeau, raad het aan, lees het, sluit het in je hart, zet het als kostbaar bezit op je boekenplank. het is zo prachtig.
‘er zullen onverwachte dingen op je pad komen.’ een citaat op een van de laatste bladzijdes van het boek, op dat punt voelt het niet als een voorspelling, maar als een onoverkoombare waarheid die Baran volledig omarmt. ik weet niet of ik ooit eerder een boek heb gelezen met een verteller zo liefdevol en integer. dankjewel :)
In 1 adem uitgelezen. De schrijfstijl maakt het verhaal echter en treffender, wat ik heel mooi vind. Zeker het deel waarin over de vlucht geschreven wordt kon ik niet weg leggen
Ismaîl Mamo (1996) werd geboren in Koerdistan, Syrië, waar hij op het punt stond om geneeskunde te gaan studeren toen hij voor ISIS moest vluchten. Na een lange tocht kwam hij aan in Ter Apel, daarna in Rotterdam. In dit boek vertelt hij over zijn overlevingstocht. De jongeman vertelt zijn persoonlijke verhaal aan het graf van zijn overleden moeder, aan de hand van opgenomen gesprekken die hij neerschrijft als 13 brieven.
Er zit weinig variatie in de schrijfstijl, weinig boeiende zinnen. Het verhaal is geschreven vanuit het ik-standpunt waarbij het ene ik-feit het andere ik-feit opvolgt. Alle aandacht gaat uit naar de feiten, die op zich volstaan om de ernst van de overlevingstocht uit te dragen, maar die verder weinig diepgang in het innerlijke leven van het hoofdpersonage brengen, vooral wat betreft gevoelsleven en gedachtegangen. De dankbaarheid voor wat er wel is, voor de kansen die Nederland hem biedt, beperken een andere diepere laag. De eenzijdige vertelling zorgt voor een gebrek aan een echte inkijk. De korte, behoorlijk eenvoudige zinnen creëren wel een hoog leestempo. De sterkte van het verhaal zit vooral in de beschrijving van de realiteit, een drama dat fictie overtreft. Het beoogt het doorzettingsvermogen van de jongeman centraal te stellen. Daarnaast is het een roep om de mens achter dé vluchteling voor ogen te houden.
“Mam, ik ben geen crisis” vertelt het menselijk verhaal van iemand die de oorlog ontvlucht, waardoor zo’n overlevingstocht een persoonlijk karakter krijgt. Het toont niet alleen de kracht van een individu maar draagt ook de hoop uit om als individu benaderd te worden. Het boek bevat echter weinig literaire waarde en het ontbreekt soms aan een diepere innerlijke inkijk in de gevoelswereld van het individu, wellicht omdat hij zijn dankbaarheid voor de geboden kansen wenst te benadrukken.
Dit boek is vanuit een vol hart geschreven - zo mooi en liefdevol. Een verhaal over verlies, maar vooral over familie, liefde, kracht en menselijkheid. Dit zou echt iedereen moeten lezen. Ismaîl is een geweldige schrijver die je geen seconde loslaat. Dit lees je het liefst in een ruk uit.
Het boek vertelt het verhaal van een jongen die gevlucht is uit Syrisch Koerdistan. Het is een feitelijke vertelling. Daardoor kon ik sommige keuzes van de hoofdpersoon niet volgen. Ben benieuwd of dit anders was als het minder feitelijk was. Ik vraag het mij af.
Het boek leest makkelijk weg, maar is geen literair hoogstandje. Aan de andere kant is dit boek door een NT2’er geschreven dus dat is knap.
Prachtig geschreven coming-of-age verhaal over jonge vluchteling die vanuit Syrisch Koerdistan over land reist naar Nederland en daar zijn weg probeert te vinden. Zijn doorzettingsvermogen, de wil om een nieuw bestaan op te bouwen in een land waar je de cultuur en de taal niet kent, en het constante verlangen naar zijn familie en dorp maken het een indringend boek. Aanrader!
Laatste boek van het jaar, favoriete boek van het jaar. Werd zo in het verhaal gezogen, geraakt en het verveelt geen seconde. Ook heel fijne manier van schrijven, weet niet precies wat het was, maar het las heerlijk. Veel gehuild❤️
Nog een extra zetje voor Nacht vd Vluchteling aanstaande zaterdag. Bijzonder opgeschreven, zangerige zinnen, mooie Koerdische beeldspraak in een Nederlands jasje. Dikke tranen door het laatste hoofdstuk.
ZO MOOI. Een beetje gehuild op het einde. Was dit boek maar een verplichte read voor mensen met vluchtelingen haat of die een vluchtelingencrisis ‘ervaren’ (🤢).
Wat een prachtig boek en een must read!! Makkelijk leesbaar. Dit boek zou verplichte litaratuur moeten zijn op de middelbare school. De menselijke kant zien in plaats van napraten van populistische politici.
Pakkend, mooi, een frisse stijl en een aangrijpend verhaal. Ik voel plaatsvervangende schaamte voor al die bevoorrechte mensen die zo makkelijk oordelen over mensen met dromen.