What do you think?
Rate this book
False Jasmine: A Youth Ripped Apart
BESTSELLER DEBUT IN EUROPE A desperate mother fights for the life of her little daughter and drags her from doctor to doctor. It appears normal, but things are not always what they seem... Why can't the doctors find any physical defect? Rose's mother doesn't love her daughter, but only loves the attention she as a mother gets from medical staff. In this intense, shocking novel, without unnecessary drama, Roos Boum looks back to a childhood that has been ripped apart by a mother who perpetrated the Munchausen by proxy syndrome.
464 pages, Paperback
First published January 1, 2006
3 people are currently reading
148 people want to read
About the author
Roos Boum
18 books62 followersRoos Boum, Talked-about books, that leave you speechless
Roos Boum is a Dutch author who emigrated to France in 2000 and lives in the middle of nowhere with her friend Erik and some 20 animals.
There Roos (pronounce Rose please ;-) ) discovered that her childhood must have been torn apart bij the lie of Munchausen by proxy. A form of childabuse where the mother on purpose makes her child ill, so that the mother herself can get attention from medical staff.
Roos wrote her debut (that became a bestsller) about it in 2007 which is translated into False Jasmine, A Youth Ripped Apart.
After that she wrote a childrensbook on the same subject in 2008 to help children who suffer(ed) from it.
In the years after she wrote more Dutch novels and short stories on different subjects. Roos loves to write short stories with a twist. With such stories she won four writing competitions.
Spraakmakende boeken waar je stil van wordt.
Roos Boum is een Nederlandse auteur die in 2000 naar Frankrijk is geëmigreerd waar ze met Erik en ca 20 dieren leeft. In Frankrijk ontdekte Roos dat haar jeugd door de leugen van Münchhausen by proxy verscheurd is geweest. Een vorm van kindermishandeling waar de moeder opzettelijk haar kind ziek maakt zodat de moeder zelf aandacht kan krijgen van medisch personeel.
Roos schreef haar debuut daarover in 2007: Valse salie, Kroniek van een verscheurde jeugd.
Daarna schreef ze in 2008 een kinderboek over hetzelfde onderwerp om kinderen die eronder lijden te helpen. In de navolgende jaren schreef ze meerdere boeken en korte verhalen over verschillende, maar meestal maatschappijkritische onderwerpen. Roos won vier schrijfwedstrijden met haar kortverhalen met een twist.
Roos Boum is a Dutch author who emigrated to France in 2000 and lives in the middle of nowhere with her friend Erik and some 20 animals.
There Roos (pronounce Rose please ;-) ) discovered that her childhood must have been torn apart bij the lie of Munchausen by proxy. A form of childabuse where the mother on purpose makes her child ill, so that the mother herself can get attention from medical staff.
Roos wrote her debut (that became a bestsller) about it in 2007 which is translated into False Jasmine, A Youth Ripped Apart.
After that she wrote a childrensbook on the same subject in 2008 to help children who suffer(ed) from it.
In the years after she wrote more Dutch novels and short stories on different subjects. Roos loves to write short stories with a twist. With such stories she won four writing competitions.
Spraakmakende boeken waar je stil van wordt.
Roos Boum is een Nederlandse auteur die in 2000 naar Frankrijk is geëmigreerd waar ze met Erik en ca 20 dieren leeft. In Frankrijk ontdekte Roos dat haar jeugd door de leugen van Münchhausen by proxy verscheurd is geweest. Een vorm van kindermishandeling waar de moeder opzettelijk haar kind ziek maakt zodat de moeder zelf aandacht kan krijgen van medisch personeel.
Roos schreef haar debuut daarover in 2007: Valse salie, Kroniek van een verscheurde jeugd.
Daarna schreef ze in 2008 een kinderboek over hetzelfde onderwerp om kinderen die eronder lijden te helpen. In de navolgende jaren schreef ze meerdere boeken en korte verhalen over verschillende, maar meestal maatschappijkritische onderwerpen. Roos won vier schrijfwedstrijden met haar kortverhalen met een twist.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 24 of 24 reviews
September 30, 2014
Een moeder die vecht voor het leven van haar dochtertje en haar van arts naar arts sleept. Het lijkt zo vanzelfsprekend, m,aar soms is niets wat het lijkt. Warrom kunnen artsen maar geen afwijking vinden? Roos' moeder hield niet van haar dochter, maar van de aandacht die zij als moeder kreeg van het medisch personeel. In de autobiografische roman Valse salie blikt Roos Boum terug op een jeugd die verziekt werd door een moeder met het syndroom van M nchhausen by proxy.
Het is een heftig, schokkend en zeer persoonlijk verhaal dat ze vertelt zonder daarin dramatisch te zijn.
Het is een heftig, schokkend en zeer persoonlijk verhaal dat ze vertelt zonder daarin dramatisch te zijn.
September 28, 2013
Ik zit nog met een toegeknepen keel terwijl ik dit schrijf. Het boek nam me mee in het verhaal van Roos op een manier die er soms voor zorgde dat ik heel boos werd, een andere keer begreep ik niet dat er niets gedaan werd aan de situatie, ook door de hoofdpersoon, weer een andere keer was ik alleen maar verdrietig. Dit alles gebeurde met me, hoewel ik het 'Woord vooraf' goed gelezen had, misschien om objectief te kunnen zijn tijdens het lezen. Ik werd er desondanks helemaal in getrokken !
Heel mooi is dat er gekozen is voor plantennamen bij de hoofdstukken omdat deze namen en eigenschappen zo goed aansluiten bij de karakters van de mensen in het betreffende hoofdstuk of de gebeurtenissen. Dit getuigt van een grote plantenkennis van de auteur.
De laatste bladzijden geven meer inzicht in het syndroom van Münchhausen by proxy, wat het is en een aantal voorbeelden, waar je ook niet blij van wordt.
Ontzettend knap dat ze kan eindigen met: 'Ik ben herboren en een gezond en gelukkig mens.'
Ik heb enorm veel respect voor deze auteur.
De manier waarop ze dit boek geschreven heeft, zonder veel haat, zonder dat de menselijkheid uit het oog verloren wordt, maar als een boek wat mensen kunnen lezen wanneer ze meer willen weten over dit onderwerp, hoe je Mbp kunt herkennen en meer.
Dit alles vanuit het oogpunt van een slachtoffer.
Heel mooi is dat er gekozen is voor plantennamen bij de hoofdstukken omdat deze namen en eigenschappen zo goed aansluiten bij de karakters van de mensen in het betreffende hoofdstuk of de gebeurtenissen. Dit getuigt van een grote plantenkennis van de auteur.
De laatste bladzijden geven meer inzicht in het syndroom van Münchhausen by proxy, wat het is en een aantal voorbeelden, waar je ook niet blij van wordt.
Ontzettend knap dat ze kan eindigen met: 'Ik ben herboren en een gezond en gelukkig mens.'
Ik heb enorm veel respect voor deze auteur.
De manier waarop ze dit boek geschreven heeft, zonder veel haat, zonder dat de menselijkheid uit het oog verloren wordt, maar als een boek wat mensen kunnen lezen wanneer ze meer willen weten over dit onderwerp, hoe je Mbp kunt herkennen en meer.
Dit alles vanuit het oogpunt van een slachtoffer.
June 22, 2015
La sindrome di Munchausen per procura è quel disturbo della personalità per cui una persona (nel 93% dei casi una madre o chi ne fa le veci) decide deliberatamente di danneggiare le bambine/i affidate/i alle loro cure. Talvolta, questo vuol dire inventarsi delle malattie nel bambino/a così da attirare l'attenzione del personale medico su di sé, ma può degenerare in violenze fisiche sulla bambina/o e addirittura nell'omicidio nel 6-10% dei casi.
E' difficile dare una valutazione a una storia così personale. Non ci sono abbastanza stelline per ripagarti di aver subito un abuso così terribile ed aver avuto non solo il coraggio di parlarne, ma anche quello di cercare di aiutare altre vittime.
In questo libro Roos Boum cerca di scrivere la sua versione della storia, a volte dal punto di vista di sua madre, poi man mano sempre più dal proprio. E' evidente che l'autrice ancora non riesce a comprendere i meccanismi nella mente della madre che l'hanno portata a ferire la figlia così profondamente: il personaggio della madre è rigido, senza ripensamenti, freddo e calcolatore come nessuna persona può essere nella realtà.
Ma importa? Non poi tanto. Ogni persona ha il sacrosanto diritto di scrivere la propria versione di quello che le è successo, per intero. E se ai "personaggi" il proprio ruolo non piace, avrebbero dovuto pensarci prima e comportarsi meglio nella vita reale.
C'è una certa resistenza al parlare pubblicamente di problemi all'interno di una famiglia o di abusi in generale. Se poi sono abusi all'interno di una famiglia, tanto peggio. "Oh mio dio, queste sono cose che non vanno su Facebook!", oppure "non si lavano i panni sporchi in pubblico!", oppure "be', dovrei sentire anche l'altra campana, sai... a proposito, ma hai notato che non esistono più le mezze stagioni?"
La gente farebbe più o meno di tutto pur di non ascoltare. Ascoltare costringe a riflettere e a decidere se si tratta di un problema nella norma o di un vero e proprio abuso. E riconoscere che c'è un abuso costringe a prendere posizione. E prendere posizione è difficile, è scomodo, ti obbliga ad ammettere che viviamo in un mondo in cui cose terribili accadono a persone che non se la sono in alcun modo cercata o meritata. E questa vulnerabilità terrorizza le persone, che piuttosto danno la colpa alla vittima in una miriade di modi, s'infilano le dita nelle orecchie, e tornano ad occuparsi della difficile scelta del colore delle nuove tende per la sala da pranzo.
Anche Roos incontra una potentissima resistenza quando prova a chiedere a parenti ed amici se anche loro credono che sua madre non sia normale. Il padre si arrabbia immediatamente e rifiuta totalmente di parlare dell'argomento. Gli altri guardano in un silenzio complice.
Essere neutrale di fronte a un'ingiustizia significa scegliere di schierarsi con l'oppressore.
Ovviamente, la madre allontana con cura ogni persona che potrebbe notare cosa sta succedendo ed intervenire.
La sfortuna di Roos è quella di essere nata nel 1963. Scopre dell'esistenza della Sindrome di Munchausen solo molti anni dopo, quando ormai ne ha quasi quaranta. Adesso ci sono intere comunità su internet che ti possono dire, ogni giorno, in un milione di modi, che tu conti, che sei importante, che i tuoi sentimenti sono importanti, che il modo in cui le persone reagiscono a te e alle tue opinioni è un riflesso della loro personalità e non di te stessa, che meriti una vita felice, che sei un'occorrenza unica e irripetibile e che la vita è breve e non c'è tempo da sprecare con persone che non ti meritano. Affermazioni positive che, pian piano, ti portano a smettere di seppellire i tuoi sentimenti, come ti è stato insegnato, e a guardarli in faccia. A riconoscere che non è vero che sei egoista, ingrata, buona a nulla: è che la persona che ti dice queste cose è una gran testa di cazzo. E niente di tutto quello che ti è stato fatto è colpa tua.
E' infatti quando Roos trova su internet la definizione della Sindrome di Munchausen, nel 2003, che si distacca definitivamente dalla propria famiglia, dalla madre che l'ha marchiata a vita con i suoi abusi e dal padre che non ha mosso un dito per aiutarla.
I genitori sono due per un motivo. E' più difficile crescere bambini/e da sola/o. Ma, soprattutto, dove uno/a fallisce l'altra/o deve prendere il controllo. A dodici anni Roos ha uno sfogo in cui finalmente riesce a reagire e picchia sua madre. Una furia cieca che nasce dall'essere stata lasciata completamente sola ed indifesa di fronte a sua madre da un padre-struzzo incapace e codardo. Un doppio abbandono.
E' molto difficile leggere un libro che ti fa salire la rabbia ad ogni pagina, ma è importante. Come dice anche l'autrice, in Olanda ancora non esisteva una vera struttura di supporto per le vittime della sindrome di Munchausen per procura, a malapena si sapeva esistesse.
Nella speranza che questi abusi non vadano più nascosti nel rifiuto e o nel silenzio della gente, complimenti a Roos Boum che ne ha ampiamente parlato. Non parlare di quello che si è subito per non "mettere a disagio nessuno" significa ammettere che c'è un segreto da nascondere. Che si è colpevoli di qualcosa, complici delle violenze subite. E questo non è mai vero.
(Note to self: week 19 of the 2015 reading challenge: a book based on a true story.)
E' difficile dare una valutazione a una storia così personale. Non ci sono abbastanza stelline per ripagarti di aver subito un abuso così terribile ed aver avuto non solo il coraggio di parlarne, ma anche quello di cercare di aiutare altre vittime.
In questo libro Roos Boum cerca di scrivere la sua versione della storia, a volte dal punto di vista di sua madre, poi man mano sempre più dal proprio. E' evidente che l'autrice ancora non riesce a comprendere i meccanismi nella mente della madre che l'hanno portata a ferire la figlia così profondamente: il personaggio della madre è rigido, senza ripensamenti, freddo e calcolatore come nessuna persona può essere nella realtà.
Ma importa? Non poi tanto. Ogni persona ha il sacrosanto diritto di scrivere la propria versione di quello che le è successo, per intero. E se ai "personaggi" il proprio ruolo non piace, avrebbero dovuto pensarci prima e comportarsi meglio nella vita reale.
C'è una certa resistenza al parlare pubblicamente di problemi all'interno di una famiglia o di abusi in generale. Se poi sono abusi all'interno di una famiglia, tanto peggio. "Oh mio dio, queste sono cose che non vanno su Facebook!", oppure "non si lavano i panni sporchi in pubblico!", oppure "be', dovrei sentire anche l'altra campana, sai... a proposito, ma hai notato che non esistono più le mezze stagioni?"
La gente farebbe più o meno di tutto pur di non ascoltare. Ascoltare costringe a riflettere e a decidere se si tratta di un problema nella norma o di un vero e proprio abuso. E riconoscere che c'è un abuso costringe a prendere posizione. E prendere posizione è difficile, è scomodo, ti obbliga ad ammettere che viviamo in un mondo in cui cose terribili accadono a persone che non se la sono in alcun modo cercata o meritata. E questa vulnerabilità terrorizza le persone, che piuttosto danno la colpa alla vittima in una miriade di modi, s'infilano le dita nelle orecchie, e tornano ad occuparsi della difficile scelta del colore delle nuove tende per la sala da pranzo.
Anche Roos incontra una potentissima resistenza quando prova a chiedere a parenti ed amici se anche loro credono che sua madre non sia normale. Il padre si arrabbia immediatamente e rifiuta totalmente di parlare dell'argomento. Gli altri guardano in un silenzio complice.
Essere neutrale di fronte a un'ingiustizia significa scegliere di schierarsi con l'oppressore.
Ovviamente, la madre allontana con cura ogni persona che potrebbe notare cosa sta succedendo ed intervenire.
La sfortuna di Roos è quella di essere nata nel 1963. Scopre dell'esistenza della Sindrome di Munchausen solo molti anni dopo, quando ormai ne ha quasi quaranta. Adesso ci sono intere comunità su internet che ti possono dire, ogni giorno, in un milione di modi, che tu conti, che sei importante, che i tuoi sentimenti sono importanti, che il modo in cui le persone reagiscono a te e alle tue opinioni è un riflesso della loro personalità e non di te stessa, che meriti una vita felice, che sei un'occorrenza unica e irripetibile e che la vita è breve e non c'è tempo da sprecare con persone che non ti meritano. Affermazioni positive che, pian piano, ti portano a smettere di seppellire i tuoi sentimenti, come ti è stato insegnato, e a guardarli in faccia. A riconoscere che non è vero che sei egoista, ingrata, buona a nulla: è che la persona che ti dice queste cose è una gran testa di cazzo. E niente di tutto quello che ti è stato fatto è colpa tua.
E' infatti quando Roos trova su internet la definizione della Sindrome di Munchausen, nel 2003, che si distacca definitivamente dalla propria famiglia, dalla madre che l'ha marchiata a vita con i suoi abusi e dal padre che non ha mosso un dito per aiutarla.
I genitori sono due per un motivo. E' più difficile crescere bambini/e da sola/o. Ma, soprattutto, dove uno/a fallisce l'altra/o deve prendere il controllo. A dodici anni Roos ha uno sfogo in cui finalmente riesce a reagire e picchia sua madre. Una furia cieca che nasce dall'essere stata lasciata completamente sola ed indifesa di fronte a sua madre da un padre-struzzo incapace e codardo. Un doppio abbandono.
E' molto difficile leggere un libro che ti fa salire la rabbia ad ogni pagina, ma è importante. Come dice anche l'autrice, in Olanda ancora non esisteva una vera struttura di supporto per le vittime della sindrome di Munchausen per procura, a malapena si sapeva esistesse.
Nella speranza che questi abusi non vadano più nascosti nel rifiuto e o nel silenzio della gente, complimenti a Roos Boum che ne ha ampiamente parlato. Non parlare di quello che si è subito per non "mettere a disagio nessuno" significa ammettere che c'è un segreto da nascondere. Che si è colpevoli di qualcosa, complici delle violenze subite. E questo non è mai vero.
(Note to self: week 19 of the 2015 reading challenge: a book based on a true story.)
November 9, 2015
Valse salie is een goed boek. Vanaf het begin zat ik in het verhaal en wilde ik eigenlijk niets anders dan doorlezen tot ik het uit had. Helaas moest ik ook nog een keer slapen, ;-), dus uiteindelijk heb ik het toch weggelegd. Het verhaal gaat over de schrijfster, Roos Boum, zelf. Als kind is ze veel ziek en volgens haar moeder zal ze niet oud worden. Later komt ze er achter dat haar moeder het syndroom van Munchhausen by proxy heeft. Mensen met dit syndroom maken hun kind(eren) ziek of zeggen dat ze ziek zijn. Ook zijn er gevallen bekend van ouders die hun kinderen expres letsel toebrengen. Allemaal om maar aandacht te krijgen. De schrijfster heeft niet alleen haar eigen ervaringen, maar ook die van anderen in het verhaal verwerkt. Daarom is het een autobiografische roman. In haar voorwoord geeft de schrijfster dat ook aan. Dat vind ik het enige minpunt. Want als lezer weet je nu niet wat ze zelf heeft meegemaakt en wat niet. Aan de andere kant geeft dit boek wel een compleet beeld over hoe het is om op te groeien met een ouder die dit syndroom heeft. Hoewel het geen leuk verhaal is, vind ik het wel een aanrader. Eigenlijk zou iedereen die met kinderen werkt dit boek moeten lezen, zodat ze het sneller herkennen.
November 17, 2010
Roos was in haar jeugd slachtoffer van het syndroom Münchhausen by proxy. Haar moeder praatte haar ziek om zelf aandacht te krijgen. In korte hoofdstukken, met titels van plantennamen, die een metafoor verbergen voor het gedrag van de hoofdpersoon laat ze aanvankelijk de moeder en zichzelf afwisselend aan het woord. Een verrassende keuze. De schrijfster heeft zich volledig in het hoofd van haar moeder verplaatst en geeft zo de behoorlijk schokkende gedachten weer van een verknipte vrouw. Hoe verknipt die is wordt steeds duidelijker naarmate het boek vordert. Soms behoorlijk aangrijpend en schokkend. Moeilijk om te begrijpen wat sommige mensen hun omgeving aandoen. Dat de vader bijvoorbeeld niet ingreep. En Roos zelf, die tot haar veertigste haar moeder de ruimte gaf haar te overheersen en te vernederen. Alles is te wijten aan een slim spelletje van liegen en draaien dat de moeder speelde. Het is moeilijk empathie voor haar op te brengen, toch oordeelt Roos niet, dat laat ze aan de lezer over.
Dankzij haar grote liefde, Erik, die ze Staart noemt, escaleert de relatie met haar ouders en bevrijdt ze zichzelf van die knellende band.
Dankzij haar grote liefde, Erik, die ze Staart noemt, escaleert de relatie met haar ouders en bevrijdt ze zichzelf van die knellende band.
October 28, 2013
Ik lees heel veel, al soorten genres, en heel af en toe zijn er zo van die boeken die je naar de keel grijpen, die je helemaal meenemen in het verhaal. Wel, 'valse salie' is er zo één. Een boek om te koesteren, om te herinneren en om te herlezen. Een emotioneel verhaal, maar net zozeer lees ik veel kracht en hoop. Dank om te delen Roos Boum!
January 23, 2018
Het blijft me verbazen dat die “moeder” zolang haar gang heeft kunnen gaan. Wraakroepend dat er daar niemand heeft ingegrepen!
Het valt voor mij ook bijna niet te vatten hoelang die “moeder” nog een significante rol heeft gespeeld in het leven van haar dochter, tot zelfs een heel eind in de volwassen leeftijd toe. Het is met verbazing dat je dit boek leest. Een leuk verhaal....tuurlijk niet, een goed boek....absoluut.
Het valt voor mij ook bijna niet te vatten hoelang die “moeder” nog een significante rol heeft gespeeld in het leven van haar dochter, tot zelfs een heel eind in de volwassen leeftijd toe. Het is met verbazing dat je dit boek leest. Een leuk verhaal....tuurlijk niet, een goed boek....absoluut.
May 26, 2024
Een verbijsterend boek!!!
Geeft heel veel inzicht in slachtoffer zijn van een moeder die Munchhausen by proxy pleegde.
Ze beschrijft heel goed de gevoelens die ze had in haar kindertijd en jeugd en als volwassen vrouw.
Jammer dat ze zich niet eerder heeft kunnen los maken van haar ouders.
Ik wens haar veel geluk met haar lieve begripvolle man.
Het is een boek die bij blijft en door velen gelezen zou moeten worden.
Geeft heel veel inzicht in slachtoffer zijn van een moeder die Munchhausen by proxy pleegde.
Ze beschrijft heel goed de gevoelens die ze had in haar kindertijd en jeugd en als volwassen vrouw.
Jammer dat ze zich niet eerder heeft kunnen los maken van haar ouders.
Ik wens haar veel geluk met haar lieve begripvolle man.
Het is een boek die bij blijft en door velen gelezen zou moeten worden.
August 26, 2018
Enorm beklijvend boek ... zal me nog wel even bijblijven ... Was me echt niet bewust dat dit zo ver kon gaan ...
Minpuntje was een beetje de schrijfstijl waar ik me minder in kon vinden alsook de intro bij elk hoofdstuk met de planten was voor mij geen toegevoegde waarde (al kon ik de boodschap er wel van snapppen)
Minpuntje was een beetje de schrijfstijl waar ik me minder in kon vinden alsook de intro bij elk hoofdstuk met de planten was voor mij geen toegevoegde waarde (al kon ik de boodschap er wel van snapppen)
January 29, 2021
Beware of a mild spoiler ...
I read this book for several reasons. One because I have read a book from Roos before and two because I am intrigued by the Munchausen by Proxy phenomenon. I have encountered this not for myself but close enough to recognize the symptoms although they were slightly different, of course. Still makes me wonder if this is what we are dealing with or not.
Does a mother that abuses a child this way ever get over it? Once they lose their grip on the children, simply because they get older and more independent, do they go on finding other victims to satisfy their own needs, or does it stop? I'm sure in the mind of the abused child it never stops. I did not quite find my answer in this book but it sure was a good read!
And I am glad to see how well (as far as I can judge) Roos has come out of the whole situation after all. That makes me more confident that the situation I am linked to can have the same outcome (and I see it going in that direction already, luckily).
I can recommend this book to everyone who wants to know more about this subject. Although the story is a very personal one it is supplemented with lots of useful information at the end.
I read this book for several reasons. One because I have read a book from Roos before and two because I am intrigued by the Munchausen by Proxy phenomenon. I have encountered this not for myself but close enough to recognize the symptoms although they were slightly different, of course. Still makes me wonder if this is what we are dealing with or not.
Does a mother that abuses a child this way ever get over it? Once they lose their grip on the children, simply because they get older and more independent, do they go on finding other victims to satisfy their own needs, or does it stop? I'm sure in the mind of the abused child it never stops. I did not quite find my answer in this book but it sure was a good read!
And I am glad to see how well (as far as I can judge) Roos has come out of the whole situation after all. That makes me more confident that the situation I am linked to can have the same outcome (and I see it going in that direction already, luckily).
I can recommend this book to everyone who wants to know more about this subject. Although the story is a very personal one it is supplemented with lots of useful information at the end.
September 16, 2014
Ik kan niet zeggen dat het een mooi verhaal is want het is triestig en heel erg wat een moeder een kind kan aan doen. Ik kende dit syndroom niet tot enkele jaren geleden eens iets in de kranten en in het nieuws was gekomen. En nu ik dit boek heb gelezen vind ik het vreselijk dat zo iets kan gebeuren. Ik ben blij dat Roos er goed is uitgekomen. Dat ze uit het huis is gegaan als ze kon en ver is gaan wonen. Maar het moet verschrikkelijk zijn om dan stilletjes aan te beseffen wat je moeder je hebt aangedaan. Het is goed dat er al verschillende studenten werken er over hebben gemaakt. De mensen gaan het leren kennen en misschien aan het denken zetten als ze iets vreemds ondervinden bij een kindje.
Het moet ook niet gemakkelijk geweest zijn voor Staart. Maar jullie zijn er alle twee sterk uitgekomen. Het ga jullie goed in het buitenland en geniet van het leven.
Het moet ook niet gemakkelijk geweest zijn voor Staart. Maar jullie zijn er alle twee sterk uitgekomen. Het ga jullie goed in het buitenland en geniet van het leven.
May 26, 2012
Wauw wat een boek is dit. Ik zat er gelijk helemaal in. Je weet natuurlijk ook dat het waargebeurd is, althans voor een groot gedeelte dan. Vreselijk zeg dat een moeder haar eigen kind zulke dingen kan aandoen. Maar zoals ook uitgelegd word, die moeders geloven in hun eigen hersenspinsels maar aan de andere kant weten ze toch ook heel goed wat ze hun kind aandoen. Het boek op zich heb ik zeker met veel bewondering gelezen, de schrijfstijl van Roos is erg prettig, het is gewoon een prachtig boek met een triest verhaal.
November 22, 2015
Onvoorstelbaar verhaal over hoe een moeder de jeugd van haar dochter verknalt door Münchhausen By Proxy.
Niet alleen de fysieke beschadigingen, ook de dreigementen, de voortgezette psychologische ondermijning en morele chantage maken duidelijk dat sommige mensen beter geen kinderen zouden krijgen.
Ik ken de auteur, en weet dat ze hoopt het syndroom meer bekendheid te geven om zo kinderen te behoeden voor wat zij zelf heeft moeten doorstaan.
Bij deze mijn bescheiden bijdrage Roosje.
Niet alleen de fysieke beschadigingen, ook de dreigementen, de voortgezette psychologische ondermijning en morele chantage maken duidelijk dat sommige mensen beter geen kinderen zouden krijgen.
Ik ken de auteur, en weet dat ze hoopt het syndroom meer bekendheid te geven om zo kinderen te behoeden voor wat zij zelf heeft moeten doorstaan.
Bij deze mijn bescheiden bijdrage Roosje.
April 28, 2014
Ik heb dit boek met verwondering zitten lezen. Hoe was dit toch mogelijk? Hoe onderdanig kan je als kind zijn tegenover de moeder. Je voelt de boosheid groeien naar de moeser en leeft enorm mee met het kind Rosalinde. Roos. Ik heb respect gekregen voor Roos hoe zij zich verder heeft kunnen ontwikkelen. Blij dat ze zo'n fantastische vriend heeft!
Dit is een boek wat je leest met respect!
Dit is een boek wat je leest met respect!
November 16, 2019
Een intrigerend verhaal waarbij tijdens het lezen er af en toe wat tranen gelaten worden.
August 19, 2017
Roos groeit op als slachtoffer van een moeder met het syndroom van Munchausen By Proxy.
Het tekent haar hele jeugd én volwassen leven.
Tijdens het lezen van dit autobiografische boek, heb ik meer dan eens op mijn tanden moeten bijten: waarom zag niemand het gebeuren, waarom deed niemand iets, waarom deed deze moeder dit allemaal...
Intussen zijn we 10 jaar na het verschijnen van dit boek en is Munchausen bij Proxy wel degelijk opgenomen in de DSM, wat zoveel wil zeggen dat het syndroom effectief erkend is als psychiatrisch ziektebeeld... Gelukkig maar want het is lijden in een hoge graad (zowel voor slachtoffer als voor pleger)
Quote: "Genoot ze werkelijk van die dokters, hun interessante behandelingen en mijn ellende? Nee, ze was wel raar, maar zo gek toch niet!"
Het tekent haar hele jeugd én volwassen leven.
Tijdens het lezen van dit autobiografische boek, heb ik meer dan eens op mijn tanden moeten bijten: waarom zag niemand het gebeuren, waarom deed niemand iets, waarom deed deze moeder dit allemaal...
Intussen zijn we 10 jaar na het verschijnen van dit boek en is Munchausen bij Proxy wel degelijk opgenomen in de DSM, wat zoveel wil zeggen dat het syndroom effectief erkend is als psychiatrisch ziektebeeld... Gelukkig maar want het is lijden in een hoge graad (zowel voor slachtoffer als voor pleger)
Quote: "Genoot ze werkelijk van die dokters, hun interessante behandelingen en mijn ellende? Nee, ze was wel raar, maar zo gek toch niet!"
April 23, 2022
Toen ik verplicht een boek moest lezen voor school heb ik dit boek gekozen en in 1 avond uitgelezen. Nooit gedacht dat een boek zo veel indruk op me kon maken. Jaren later denk ik er nog wel eens aan, en ga het binnenkort zeker nog een keer lezen. En wat een prachtig gebruik van de eigenschappen van plantjes om karaktereigenschappen van mensen te omschrijven. Echt een aanrader voor een heftig verhaal wat echt indrukwekkend is geschreven.
August 12, 2022
Autobiografische roman van schrijver wiens moeder syndroom van Munchhausen (by proxy) heeft waardoor ze haar dochter letterlijk ziek maakte en opdracht gaf ziektegedrag te vertonen waardoor artsen gemanipuleerd werden. Pijnlijk hoe gebrek aan empathie, egoïsme, bedilzucht en manipulatie ook op andere levensterreinen zeer invloedrijk waren waar ze pas na haar dertigste met moeder kon breken. Maakt duidelijk hoe het komt dat de kinderen die slachtoffers zijn daarin machteloos staan.
February 10, 2020
Aangrijpend, heftig.
December 5, 2021
Münchhausen by proxy
Münchhauser by proxi. Een kind fysiek (laten) beschadigen door ziekten te verzinnen, vervolgens naar allerlei dokters gaan, het kind aan allerhande pijnlijke onderzoeken onderwerpen, en dat allemaal om aandacht te krijgen van de dokters (en van de omgeving, die meeleeft met die bezorgde moeder).
Dit is maar één aspect van het plaatje. Haar moeder gebruikte ook alle technieken die narchistische moeders gebruiken. Mentale beschadiging, vernedering, isolatie, emotionele chantage, liegen, verdraaien, bedriegen.
Omgekeerd zal een narcistische moeder, als de gelegenheid zich voordoet (bv. een kind met een zwakker gezondheid) en als ze er aanleg voor heeft, ook technieken van het syndroom van Münchhausen gebruiken.
Moeders kunnen rampzalig zijn voor hun kinderen.
En ja, het is een verschrikking. Het is zelfs ijzingwekkend, akelig en morbide.
Goed dat dit bestaat
Het boek van Roos Boum is geen literatuur maar het leest vlot en de lezers kunnen zich goed inleven. Het is goed dat het bestaat want ze heeft iets blootgelegd wat blijkbaar nog niet gekend was. Was dit niet gekend? Misschien was deze vorm van kindermishandeling niet gekend, maar psychologen kennen wel degelijk kindermishandeling. Kenden dokters het niet? Ze waren allemaal vertrouwd met het fenomeen van lastige moeders. Niettemin heeft dit boek iets in gang gezet dat meer aandacht verdiende, en die is er gekomen. Patiënten hebben elkaar gevonden op fora, dokters konden het bespreken, er werden onzekerheden weggenomen, onderzoeken gevoerd. Het boek was een eye-opener voor velen.
Heel goed dus dat het boek er is.
Minpunten
Niettemin toch een aantal opmerkingen. Ten eerste neemt in het eerste deel Roos Boum vaak het standpunt van haar moeder in om gebeurtenissen te beschrijven. Zo kan ze misschien meer vertellen over dit ziektepatroon, maar toch. Dit zou haar moeder weleens in een totaal verkeerd daglicht kunnen plaatsen - niet over positief of negatief, maar verkeerd. De neutrale derde persoonsbeschrijving was hier beter op zijn plaats geweest.
Of Roos Boum dit probleem echt verwerkt had wanneer ze dit schreef, daar kan ik niet over oordelen. Aan de ene kant is ze in opstand tegen haar moeder. Aan de andere kant kun je je afvragen of het ooit wel mogelijk is om hier anders over te schrijven, zelfs al is het probleem mentaal verwerkt. Misschien kan je er niet anders over praten dan door er tegelijk tegen in verzet te zijn. En zonder de pijn opnieuw te voelen. Misschien is het maar goed dat dit verzet blijft.
Het andere minpunt is dat Roos Boum te weinig diepgaand schrijft. Het boek is een opsomming van feiten. Soms vermeldt ze een of andere diepere gedachte, in zeven haasten. Zo heeft ze bijvoorbeeld niet geschreven dat zulke moeders (of vaders) ook vaak fout werden opgevoed, hoewel in minder ernstige mate. Als het slachtoffer zijn probleem niet onder ogen heeft gezien en verworpen heeft, geeft hij het dat door aan zijn kinderen en generatie na generatie wordt het enggeestiger en daardoor heviger.
En er zijn veel van dergelijke ouders, en nog meer van dergelijke ouders in wording.
Dat betekent dat narcistische ouders, of ouders met allerhande syndromen, een maatschappelijk probleem vormen. Met clichés als 'een moeder doet zoiets niet' of 'de liefde van een moeder voor een kind' komen we er niet uit. Kinderen worden ziek gemaakt, het brein wordt ziek opgevoed, het brein van de mens is ziek. Roos Daar moeten we als mens uit geraken.
Münchhauser by proxi. Een kind fysiek (laten) beschadigen door ziekten te verzinnen, vervolgens naar allerlei dokters gaan, het kind aan allerhande pijnlijke onderzoeken onderwerpen, en dat allemaal om aandacht te krijgen van de dokters (en van de omgeving, die meeleeft met die bezorgde moeder).
Dit is maar één aspect van het plaatje. Haar moeder gebruikte ook alle technieken die narchistische moeders gebruiken. Mentale beschadiging, vernedering, isolatie, emotionele chantage, liegen, verdraaien, bedriegen.
Omgekeerd zal een narcistische moeder, als de gelegenheid zich voordoet (bv. een kind met een zwakker gezondheid) en als ze er aanleg voor heeft, ook technieken van het syndroom van Münchhausen gebruiken.
Moeders kunnen rampzalig zijn voor hun kinderen.
En ja, het is een verschrikking. Het is zelfs ijzingwekkend, akelig en morbide.
Goed dat dit bestaat
Het boek van Roos Boum is geen literatuur maar het leest vlot en de lezers kunnen zich goed inleven. Het is goed dat het bestaat want ze heeft iets blootgelegd wat blijkbaar nog niet gekend was. Was dit niet gekend? Misschien was deze vorm van kindermishandeling niet gekend, maar psychologen kennen wel degelijk kindermishandeling. Kenden dokters het niet? Ze waren allemaal vertrouwd met het fenomeen van lastige moeders. Niettemin heeft dit boek iets in gang gezet dat meer aandacht verdiende, en die is er gekomen. Patiënten hebben elkaar gevonden op fora, dokters konden het bespreken, er werden onzekerheden weggenomen, onderzoeken gevoerd. Het boek was een eye-opener voor velen.
Heel goed dus dat het boek er is.
Minpunten
Niettemin toch een aantal opmerkingen. Ten eerste neemt in het eerste deel Roos Boum vaak het standpunt van haar moeder in om gebeurtenissen te beschrijven. Zo kan ze misschien meer vertellen over dit ziektepatroon, maar toch. Dit zou haar moeder weleens in een totaal verkeerd daglicht kunnen plaatsen - niet over positief of negatief, maar verkeerd. De neutrale derde persoonsbeschrijving was hier beter op zijn plaats geweest.
Of Roos Boum dit probleem echt verwerkt had wanneer ze dit schreef, daar kan ik niet over oordelen. Aan de ene kant is ze in opstand tegen haar moeder. Aan de andere kant kun je je afvragen of het ooit wel mogelijk is om hier anders over te schrijven, zelfs al is het probleem mentaal verwerkt. Misschien kan je er niet anders over praten dan door er tegelijk tegen in verzet te zijn. En zonder de pijn opnieuw te voelen. Misschien is het maar goed dat dit verzet blijft.
Het andere minpunt is dat Roos Boum te weinig diepgaand schrijft. Het boek is een opsomming van feiten. Soms vermeldt ze een of andere diepere gedachte, in zeven haasten. Zo heeft ze bijvoorbeeld niet geschreven dat zulke moeders (of vaders) ook vaak fout werden opgevoed, hoewel in minder ernstige mate. Als het slachtoffer zijn probleem niet onder ogen heeft gezien en verworpen heeft, geeft hij het dat door aan zijn kinderen en generatie na generatie wordt het enggeestiger en daardoor heviger.
En er zijn veel van dergelijke ouders, en nog meer van dergelijke ouders in wording.
Dat betekent dat narcistische ouders, of ouders met allerhande syndromen, een maatschappelijk probleem vormen. Met clichés als 'een moeder doet zoiets niet' of 'de liefde van een moeder voor een kind' komen we er niet uit. Kinderen worden ziek gemaakt, het brein wordt ziek opgevoed, het brein van de mens is ziek. Roos Daar moeten we als mens uit geraken.
November 30, 2015
zeer beklijvend en heftig verhaal van een dochter wiens jeugd verpest is door een moeder met de stoornis Münchhausen by Proxy. Vreselijk wat de dochter allemaal heeft moeten meemaken. Het grijpt je bij de keel en blijft nog lang nazinderen. Was zeer onder de indruk van de dochter die een zeer sterke dame is en haar verhaal heeft neergeschreven op een serene manier zonder overdreven emoties. Zij zet zich bovendien nog in voor lotgenoten. Zo'n moedige dame verdient alle respect en bewondering.
September 20, 2015
Pfffff wat een verhaal. Het gaat over een moeder met het Münchenhausen by proxy syndroom dwz een moeder die aandacht wilt verkrijgen van oa medisch personeel door haar kind te laten denken dat ze ziek is.
Amai Roosje, kan me gewoon niet voorstellen wat je allemaal doorstaan hebt. Gelukkig heb je op tijd je eigen leven gevonden. Wens je nog veel sterkte en veel geluk.
Iedereen die meer wil weten over dit syndroom en hierdoor kinderen kan helpen, raad ik zeker aan dit boek eens te lezen.
April 26, 2014
Verhaal klopte niet helemaal.
March 14, 2015
Heel indrukwekkend en aangrijpend boek.
Displaying 1 - 24 of 24 reviews