Met Granida maakte P.C. Hooft in 1605 zijn definitieve entree in de literaire kringen van Amsterdam. Het toneelstuk opent met een pastorale setting, wanneer de herder Daifilo de Perzische prinses Granida ontmoet. Hij voelt onmiddellijk zielsverwantschap. Daifilo weet dat zijn diepe liefde voor Granida vanwege hun maatschappelijke verschillen nooit in vervulling zal kunnen gaan, maar alleen al dicht bij haar zijn is genoeg. De herder ontpopt zich tot een ideale hoveling. Wanneer twee mannen strijden om de hand van Granida, toont hij zich nobel en moedig door de plaats van Tisiphernes in te nemen in het gevecht zodat Granida in elk geval niet zal moeten trouwen met de onbehouwen Ostrobas. Hierop daalt bij Granida het besef in dat zij alle maatschappelijke verschillen ten spijt ook van Daifilo houdt. Granida toont in een mengeling van scherts en spel de verschillen tussen platonische liefde en de aardse erotiek, en de contrasten tussen het hof en het platteland. Het toneelstuk, bovendien doorspekt van dans en muziek, was razend populair.-
Leeslijst Nederlandse letterkunde - vroegmoderne periode
Was nog wel entertaining en las nog best vlot eigenlijk :) (samenvatting van het hele verhaal vooraan en voetnoten hielpen wel heel erg om alles te begrijpen en kunnen volgen)
Heb het moeten lezen voor school. Het was een moeilijk stuk om te lezen, niet alleen omdat de taal zelf heel moeilijk is, maar ook omdat er veel symboliek in zit. Symboliek wat ik zelf vaak niet kon zien, en dus telkens voetnoten moest lezen. Dit maakte het uitdagend om te lezen, wat zeker niet iets slecht is, maar het leest ook niet bepaald lekker.
Het was echter wel interessant, zeker met de extra context en uitleg van de voetnoten, en het verhaal is zeker ook mooi, maar het is gewoon heel erg oud.
Ik zou dit boek dus zeker niet aanraden aan iemand die op zoek is naar iets leuks om te lezen on hun vrije tijd. Dit boek vereist meer aandacht, denkvermogen en tijd om de volledige diepte te ervaren, en dit is nou net iets waar de meeste mensen niet op staan te wachten.
I didn’t expect to love ‘Granida’ by P.C. Hooft this much. I mostly knew Hooft from ‘Nederlandsche Historiën’ and ‘Warenar’, so this was completely different from what I expected from him.
The plot is a little predictable and drags at times, but honestly the beautiful language made up for it. Some passages genuinely felt like poetry, and the whole play is incredibly romantic.
Definitely one of the most beautifully written premodern plays I’ve read.
“Ayme, Granida! Doel van mijn genegentheiden, Hoe nood’ is Liefde van haer lieve lief verscheiden?”
een mooi liefdesverhaal uit de 17e eeuw, waarin gelukkig de religieuze geladenheid veel minder naar de oppervlakte kwam dan in de andere werken die ik de afgelopen weken heb gelezen voor school. Ik ben heel benieuwd naar hoe het oorspronkelijke toneelstuk eruit gezien moet hebben — jammer dat we dit nooit zo zullen aanschouwen
Op het einde zat ik nog best wel in het verhaal, verder heel vaag door de taal en de symboliek en treurig dat je delen van het verhaal zonder context hebt omdat de gevechten er alleen in de voetnoten opgenomen zijn. Moest hem voor school lezen