Oever

by Ludwig Volbeda

Jip heeft een opdracht van school voor de meivakantie: teken een zelfportret. Dat zou simpel moeten zijn voor iemand die zo goed kan tekenen. Toch blijven Jips gedachten maar afdwalen. Naar de nieuwe jongen in de klas, naar meikevers en vuurvliegjes, naar het feest komende vrijdag, en vooral naar de jongen die Jips wereld voor eens en voor altijd veranderde: Oever.

Genres: Young Adult, Queer, LGBT, Contemporary, Fiction, Realistic Fiction, Childrens

232 pages, Kindle Edition

First published March 12, 2024

Reviews

[Thymen · Rating 5 out of 5]

zó ontroerend

Dit boek gaf zo mooi woorden (en beelden) aan de zoektocht naar mezelf als queer-persoon. En dat ik die herkenning dan vind in een Nederlandse jeugdroman, laat het nog meer voelen als een knuffel voor mijn jongere ik.

Ik heb me tijdens het lezen wel eens afgevraagd of dit voor jonge lezers net zo zal aanspreken als voor (jong)volwassenen; of het niet soms té introspectief en figuurlijk is. Maar tegelijkertijd voelt die poëtische schrijfstijl wel echt als een deel van Jip, een fantasierijk persoon die op lome, eenzame vakantiedagen betekenis zoekt in de wereld om zich heen.

Het vult mijn hart met zoveel hoop en liefde dat dit boek bestaat en door de nieuwe generatie gelezen wordt. Niet alleen om wat het voor queer jongeren kan betekenen, maar ook omdat het zoveel zachtaardigheid en aandacht voor het kleine uitstraalt.

[Marcella · Rating 5 out of 5]

Ik kon na afloop alleen diep zuchten. Dit is een boek om te koesteren, alleen maar dat. Of misschien vooral dat.

[De Grote Vriendelijke Podcast]

Jip, de ik-figuur uit Ludwig Volbeda's prozadebuut, heeft drie talenten: blozen, fronsen en tekenen. Ondanks deze talenten, worstelt Jip in de meivakantie met het (vooral niet) maken van een zelfportret voor school. Ook is Jip smoorverliefd op een nieuwe jongen uit de klas: aan hem schrijft Jip niet verstuurde brieven. En dan is er nog Oever, een jongen die Jip al twee jaar niet meer heeft gezien én in wie Jip voor het eerst een jongen zag. Jip schrijft dan niet te weten of hij de jongen wil leren kennen óf hem juist wil zijn.

Oever is een poëtisch, authentiek en persoonlijk verhaal over de kwetsbare gedachten, observaties en gevoelens van een queer-jongere. Een beeldend boek dat dicht op de huid gaat zitten en op tedere wijze imponeert.

We spreken uitgebreid met illustrator Ludwig Volbeda over zijn prozadebuut in aflevering 114 van De Grote Vriendelijke Podcast. Luister nu via Spotify, je podcastapp of https://degrotevriendelijkepodcast.nl...

[Astrid Inge · Rating 4 out of 5]

Wat een bijzonder verhaal, puur en poëtisch. Om stil van te genieten of te huilen en om zeker nog eens te gaan lezen.

"Ik denk niet dat ik eenzaam ben, maar helemaal zeker weet ik het niet."

"Er blijft altijd iets over.
Een dingetje dat zich niet thuis laat brengen. Wat is het? Je houdt het dingetje tussen je vingertoppen, draait het opnieuw en opnieuw in je hand maar je weet niet waar je het laten moet.
Het is een restje.
Weet je wat ik dacht?
Dat ik zo was.
Zo'n restje. Want toen halverwege de basisschool opeens de jongens en de meisjes zich als vanzelf in groepjes splitsten, bleef ik over."

"Ik begrijp het als je me niet begrijpt.
Ik begrijp het zelf ook niet.
Maar ik weet het wel zonder het zelf te begrijpen.
Dat het niet klopt.
Als je zo moet zoeken naar leven."

[Emrys · Rating 5 out of 5]

Dat ik mezelf zo mag tegenkomen in een boek... Jips worstelingen met het maken van een zelfportret voelden als een net te lang vastgehouden blik in het spiegelende water van een plas. Vervormend, ontroerend, stilmakend.

[Kristy · Rating 3 out of 5]

A queer coming-of-age story written in a series of unsent letters from Jip to the new boy in class. Jip has a fascination with insects, struggles with social situations, and has moments of introspection as they try to understand their place in this world.

I received an advanced copy through Netgalley in return for an honest review.

[Sophie Kok · Rating 4 out of 5]

'Ik denk niet dat ik eenzaam ben, maar helemaal zeker weet ik het niet.'

[Paula · Rating 5 out of 5]

Dit is een boek dat vijf sterren verdiend. Wat een prachtig debuut.

[Sarike Roest · Rating 5 out of 5]

Wat een fantastisch boek. In het begin zaten nog even mijn eigen gedachten en gevoelens in de weg (wie is wie en wie wordt bedoeld met...) maar ik heb dit boek in een adem uitgelezen. Ik heb me verwonderd over gedachtekronkels van Jip, ik heb gehuild om het einde met jij en toen nog een keer gehuild en een scheef glimlachje gelachen bij het echte einde... Wat een geweldig geschreven boek.

[Evelyn Evertsen-Romp · Rating 3 out of 5]

Ik snap waarom dit boek zo goed beoordeeld wordt door iedereen want het is heel bijzonder. Echt.

Maar mensen, dit is wel echt een goed voorbeeld van een boek dat is geschreven met de hoop op een Gouden Griffel en dat bedoel ik niet als compliment. Ik bedoel dat dit een kinderboek voor volwassenen is en daar kan ik niks mee.

[Jeltje · Rating 5 out of 5]

Zo teder en troostend, een boek dat ik aan mijn jongere ik had willen geven. Ik hoop dat dit boek de juiste kinderen vindt <3 ben diep onder de indruk. Zo blij dat ik weer wat kan lezen nu mijn leven beetje stilstaat :)

“Weet je waar mijn schemerdromen meestal over gaan? Over hoe ik mezelf in problemen breng en hoe iemand anders mij vervolgens redt.
Dromen over lekke fietsbanden, kopje-onder gaan in een meertje, insneeuwen na de les, struikelen en in een bosje cactussen terechtkomen. Als ik niet eerder al in een echte slaap val, kan ik soms aan het einde van het verhaal iemand zien staan wachten. Iemand die me zal optillen, de naaldjes uit mijn huid plukt, en me heen en weer wiegt.
Ik wil het niet zelf doen.”

[Roos Kobus · Rating 4 out of 5]

Weetje, soms klinkt onkruid als belediging. bastaardganzenvoet, duivenkervel, guichelheil.

En soms klinkt onkruid als een compliment. fluweelblad, kroontjeskruid, zilverschoon.

Wat een fijn boekje

[Jos · Rating 5 out of 5]

Ik wil hier nog even over zeggen dat ik mezelf nog nooit zo erg heb herkend in een fictief personage

[Elin Isaksson · Rating 5 out of 5]

I want to become a school librarian just so I can gently place this book into the hands of every little queer kid who likes to draw by themselves and anyone who has ever felt different. It's a beautiful, touching story that feels perfectly young and relevant without being silly or patronising. Blown away.

[Sam · Rating 5 out of 5]

Dit valt onder het genre Horror. Doodeng hoe erg alles in dit boek op mij sloeg.
Niet alleen de queer zelfontdekking, dat zeker ook, maar ik kon me vooral vinden in vrijwel alles wat beschreven werd en de manier waarop het werd beschreven.
Het voelde alsof Volbeda mijn eigen hoofd is ingekropen en daar nauwelijks wat achterwege heeft gelaten met het lenen. Van algemene gedachtegangen tot manier van (dag)dromen, van enorme waardering voor insecten en andere kleine beestjes (en het inbeelden van vliegen met snode plannen 🪰) tot de gewoontes in het donker te douchen en tanden te poetsen (al doe ik dat laatste de afgelopen tijd minder sinds er in een maand tijd tweemaal een spin ongezien op mijn tandenborstel is geland, maar dit is een verhaal voor een andere keer) en nog eng veel andere dingen waarin ik mezelf enorm herkende. Bizar.
Ik weet niet meer waar of door wie ik dit aanbevolen heb gekregen, maar ik had in ieder geval niet verwacht dat dit boek zo precies zo lopen en dat het mij zo zou raken.
Heel fijn boek heel mooi boek wat heb ik genoten. Is weer een nieuwe favoriet en ga ik zeker later nog eens lezen :)

[Sandrijn W. · Rating 4 out of 5]

Dat je mooi kunt tekenen én dan ook nog zo mooi kunt schrijven... Ik mag toch aannemen dat Oever een klassieker wordt onder de Nederlandstalige YA's. Wat een mooi hoofdpersonage is Jip. Liefde voor insecten, liefde voor taal, liefde voor mensen. Mensen in het algemeen 😉.

[Frederike · Rating 5 out of 5]

Dit debuut staat vol met de prachtigste zinnen en gedachten, waarvan ik er eentje citeer (en zeg nou zelf: dat smaakt naar meer!) Oever had dat ook, zo'n hoofd dat groter is aan de binnenkant dan aan de buitenkant.

[Ruut Willemsen · Rating 5 out of 5]

Wat een mooi boek. Prachtige omschrijving over de worsteling van identiteit op jonge leeftijd.

[Simone Bais · Rating 4 out of 5]

Met veel plezier las ik dit dagboek van Jip dat ongeveer een week beslaat. Jip schrijft aan een jij, fantaseert over de jij, en denkt terug aan Oever (wat ik in dit boek een fantastische naam voor een kind vind, waarschijnlijk had ik die naam in het echt aanstellerig gevonden). De titel Oever verwijst hier denk ik niet perse naar de vriend Oever die in het boek beschreven wordt, maar naar waar de scheiding tussen jongen en meisje precies begint en eindigt. Die vraag wie Jip nu precies is wordt prachtig beschreven, niet echt in taal voor een jongvolwassene, maar ach:
‘Stel je dit voor.
Op een lome zondagmiddag pak je een rommelkom en kiep je die om op tafel. Er rollen wat dingetjes af, je raapt ze op, legt ze terug bij de rest en je begint de boel te sorteren. De pennen gaan naar het pennenbakje, de knoopjes leg je opzij en naai je eindelijk weer vast aan dat overhemd, de sleutelhanger die je als souvenir hebt gekocht maak je met een spijkertje vast aan de muur in de wc naast de vakantiefoto’s, het luciferdoosje gaat naar de keuken, de knikkers gooi je in een speelgoedton op zolder, etc.
En dan?
Er blijft altijd iets over.
Een dingetje dat zich niet thuis laat brengen. Wat is het? Je houdt het dingetje tussen je vingertoppen, draait het opnieuw en opnieuw in je hand maar je weet niet waar je het laten moet.
Het is een restje.
Weet je wat ik dacht?
Dat ik zo was.
Zo’n restje.’

[Pikoh Reads · Rating 5 out of 5]

Ludwig Volbeda ‘tekende’ met woorden een poëtisch en teder portret van de kwetsbare tiener Jip die worstelt met het maken van een zelfportret. Jip kan nochtans heel goed tekenen maar dat zelfportret lukt niet omdat Jip worstelt met identiteit en maatschappelijke labeling: Wie ben ik? Wie wil ik zijn? Hoe zien de anderen mij?
Jip is een prachtpersonage, heeft een bijzondere kijk op de wereld en de beeldtaal die de auteur gebruikt om dit verhaal te vertellen, is puur genieten, zo mooi. Volbeda is illustrator maar met woorden kan hij zeker ook overweg, dit verhaal leest bijna als een lang gedicht.
De heel korte hoofdstukken doen je door het boek uit vliegen maar dat wilde ik niet. Ik heb mezelf meermaals teruggefloten, afgeremd, stukjes opnieuw gelezen. Oever is echt een pareltje!

[YOR · Rating 5 out of 5]

"Ik wilde dat er een teken was voor de restjes. Want als ik niet het enige restje ben, hoe kunnen wij elkaar dan herkennen? Misschien kunnen we een gaatje boren door de onbruikbare gummetjes en ze met de knoopjes zonder jas aan een touwtje rijgen en om onze nek dragen? Zodat we elkaar snel kunnen vinden, op school of in een winkelstraat? Zodat we naar elkaar toe kunnen rennen als we horen dat iemand aan ons vraagt of we jongens of meisjes zijn, zonder het antwoord te willen horen? Zodat we naast elkaar kunnen staan als we iemand, 'ik begrijp het niet' horen zeggen, en dat wij dan kunnen zeggen, 'maar ik wel'."

Heb heel hard gehuild om dit prachtige, poëtische kinderboek vol insecten en planten en tekeningen, wat ik cadeau kreeg van Sterre <3 Echt zo'n boek waarvan je wenst dat je het had kunnen lezen toen je zelf nog een kind was, een cadeautje aan je innerlijke kind.

[Lalagè · Rating 4 out of 5]

Jip is een gevoelige tiener die zichzelf zoekt. Dit is een subtiel verhaal vol prachtige zinnen met kleine observaties en heerlijke metaforen. Het gaat over gewone tienerzaken zoals feestjes, verliefd zijn, ouders, alleen willen zijn en je anders voelen. Maar het is bijzonder mooi opgeschreven en getekend.

https://lalageleest.nl/2024/05/18/oev...

[Leone Mattheus · Rating 4 out of 5]

Een herwaardering van het jeugdboek is soms de beste remedie tegen academische vermoeidheid. Voldeba's loutere stilistische kunde spat van de pagina's. Het verhaal is weliswaar hermetisch en vraagt om een actieve leeshouding; pas op de allerlaatste pagina, door een en letterlijke neerpenning van de plot, krijgt het voorafgaande zijn ware betekenis. Een esthetisch genot en een goeie blokpauze.

[Sibrich van Baalen · Rating 5 out of 5]

Heb 100 screenshots gemaakt van alle grappige of mooie zinnen. Erg verfrissende schrijfstijl en er wordt veel aan de verbeelding overgelaten. Jip kan tekenen en hij is lief.

[Gillis · Rating 5 out of 5]

Zo mooi, zo ontroerend, zo sprekend.
Dit verhaal vertelt op een bedrieglijk eenvoudige manier de zoektocht van Jip, een tiener, naar een identiteit. Naar wat dat eigenlijk betekent wanneer je het gevoel hebt dat je anders bent. Dat je nergens bij past.

Prachtig ook hoe de liefde voor de insectenwereld wordt verweven met dit verhaal.

[Julia - my.endless.library · Rating 4 out of 5]

Prachtig geschreven jeugdboek. Ik vloog hier echt doorheen, maar het zou geen straf zijn om dit te herlezen. Ik weet zeker dat ik dan weer andere/nieuwe dingen ontdek in de tekst die ik de eerste keer misschien gemist heb 🪲

⭐️⭐️⭐️⭐️

[alisha · Rating 4 out of 5]

4 ⭐️ een erg bijzonder boek! ik vond het heel mooi, poëtisch geschreven. we zaten in de gedachten van jip en de schrijfstijl paste perfect bij hoe ik mij jip voorstelde.

erg mooi boek en ik denk (hoop) dat het velen uit de doelgroep ervan zal helpen met het ontdekken van zichzelf. en dat hoewel het misschien een moeilijke zoektocht is, je er uiteindelijk uitkomt.

de illustraties waren ook echt prachtig!

[Jochen · Rating 4 out of 5]

4* - Veel over de inhoud kan ik niet kwijt, maar geloof mij: dit boek wil je lezen. Het verhaal van Jip is een verhaal om te koesteren en door te geven. Moge dit boek door erg veel jongeren/volwassenen gelezen worden. Het zou de wereld alvast een klein beetje mooier / verdraagzamer kunnen maken. (Volbeda doet een Annet Schaap-je: na jaren illustreren met een indrukwekkend debuut komen.)

[Anniek · Rating 5 out of 5]

Dit boek is zo mooi dat ik er stil van ben.

[Anna · Rating 5 out of 5]

ik ben er zo stil van hoe mooi ik dit vind