Zakazana miłość i szukanie własnej drogi w burzliwych czasach PRL-u.
Historia, w której groza miesza się z absurdem, prawdziwe emocje z ironią, a ideowość z cynizmem.
Rok 1987. Komuna już upada, ale wierzgać wciąż potrafi. Dlatego szalony romans Agnieszki i Bianki wydaje się bardziej niebezpieczny niż nalot milicji na mieszkanie. W dodatku jedna z kobiet jest korespondentką zagraniczną z „imperialistycznej” Italii i w każdej chwili może wyjechać. Czy taka miłość ma szansę przetrwać? Czasem łatwiej jest walczyć z systemem niż kochać. Tylko czy tę opowieść powinien snuć narrator – stary, biały mężczyzna, w dodatku hetero? Pewne nie… Chyba że to ani his- ani her-, ale jego rodzinna -storia. A on sam jest po prostu… złodziejem cudzego bólu.
Nowa, wciągająca książka autora Tylko Loli i Psy pożrą ciało Jezebel!
Mamy końcówkę lat 80-tych. Komuna chyli się ku upadkowi. W społeczeństwie czuć ferment. Bunt buzuje. Dojrzała dziennikarka z Włoch i młoda polska studentka. Jedna ma być korespondentką, a druga, jej przewodniczką po Polsce. Bianca już dobrze wie czego chce. Agnieszka odkrywa dopiero dorosłość. Czuje ograniczenia systemu i jednocześnie chce żyć na swoich warunkach. Bianca w zapyziałej Polsce próbuje żyć z zachodnią swobodą. Między kobietami nawiązuje się romans. Ta relacja zmieni życie jednej ich na zawsze.
Mamy jeszcze jednego bohatera i fragmenty jego strumienia świadomości. To spora niespodzianka. To rzecz o wolności, miłości i poświęceniach. A także o tym, kto tu za kogo bierze ból i kto ponosi konsekwencje. Kto tu opowiada tę historię? Całość dla mnie smaczna.
„Życie. Pory roku się zmieniały, mijał rok za rokiem, papież przyjeżdżał i odjeżdżał, szefowie partii odchodzili na zasłużony lub wieczny odpoczynek, a kolejka trwała i trwała, i końca jej widać nie było. Cały kraj wydawał się stać w ogonku. Od morza do Tatr, z zakrętem na Mazury, z odbiciem na Pojezierze Wielkopolskie, potem w bok na Roztocze albo Dolny Śląsk i tak dalej, aż rozpływała się we mgle nad Bieszczadami”. Tamże.