Over Orli die verpleegster (of eigenlijk arts, maar dan zonder daarvoor opgeleid te zijn) werd in Auschwitz. Ze nam zich voor te blijven vechten en vast te houden aan medemenselijkheid. Eerst om te overleven, maar al snel om mensenlevens van anderen te redden. Sterven ging ze toch, maar liever als held dan als lafaard.
Ik kan niet anders zeggen dan dat het een indrukwekkend verhaal was. Vrij eenvoudig taalgebruik, las makkelijk weg. Het verhaal greep me, heb het in een paar dagen uitgelezen, maar raakte me minder. Het waren zoveel gruwelijkheden, dat ze niet meer binnenkwamen. Zoiets. Ik vond het ‘nu’ (jaren 60) verwarrend geschreven in de jij-vorm.
Het doet je wel denken welke rol je zelf zou hebben in zo’n situatie (voor zover je je dat voor kan stellen dan). Zou ik m’n eigen leven op het spel zetten om dat van een ander te redden? Ik weet het niet en hoop er nooit achter te komen.