Journal de 1985

by Xavier Coste

Een man met een kap op spuit een gigantisch gezicht op de muur van een gebouw in Londen. Wanneer hij door een camera wordt opgemerkt, probeert de militie hem te arresteren. De man vlucht. In zijn haast valt er een boek uit zijn zak: Winston’s Book. Het boek wordt gerapporteerd aan kameraad O’Brien. Om de auteur van het boek te achterhalen, luidt zijn bevel: “Maak een lijst met namen voor me. Ik wil dat we iedereen identificeren die contact had met Winston tijdens zijn gevangenschap. Daar moet de dader tussen zitten.” Na een lange reeks arrestaties en verhoren staat er nog maar één persoon op de lijst: O’Brien zelf. “Maar als het niemand op de lijst is, wie zit er dan achter het boek?” vraagt kameraad secretaris-generaal O’Brien zich af als hij wordt gearresteerd. Terwijl de menigte vol haat naar zijn executie kijkt, haast een jongeman zich naar voren. Zijn naam is Lloyd, en hij moet zich vóór de avondklok bij zijn kameraden voegen, leden van een geheime verzetsorganisatie...

Genres: Bande Dessinée

272 pages, Hardcover

Published September 4, 2024

About the author

Xavier Coste est un auteur de bande dessinée et illustrateur français, né le 6 mai 1989 à Bayeux en Normandie.

Il est titulaire d'une licence en Arts Graphiques de la prestigieuse école Penninghen à Paris. En mai 2012, en tant qu’auteur, il sort son premier album biographique "Egon Schiele, vivre et mourir" chez Casterman : il se concentre sur la romance de l’artiste peintre autrichien Egon Schiele. Il a directement travaillé à l’ordinateur avant de le tâtonner et de le recarder.

En mai 2013, il présente son second album "Rimbaud, l'indésirable" chez le même éditeur, une biographie du poète Arthur Rimbaud. En janvier 2015, "À la dérive" est consacré à la crue de la Seine de 1910.

Reviews

[Karel-Willem Delrue]

Onze kleine revolutie

Ooit zal dit geen droom meer zijn. Ik weet niet wanneer, maar ik weet dat het moment zal komen. Dat is onvermijdelijk. En wanneer die dag komt, zal ik, om de angst te bezweren, proberen mij ervan te overtuigen dat het maar een droom is.

Het is ondertussen bijna een uitgeholde boutade geworden. De wereld die George Orwell eind jaren 40 voorspelde in zijn 1984 is werkelijkheid geworden. De roman die zo scherp blootlegt hoe totalitaire systemen het individu als een kakkerlak pletten onder de hak van hun laars blijft razend actueel.

Vijf jaar geleden verstripte Xavier Coste Orwells meesterwerk. Vier jaar later verscheen dit zelfverzonnen vervolgverhaal, Dagboek van 1985.

Het lef van deze kunstenaar!

Om zelf een vervolg te breien aan een legendarische roman.
Om koppen te laten rollen. (He loved Big Brother. Akkoord, Orwell liet Winston aan het einde van zijn roman achter als een lege huls, als een gebroken man, als een zielloze volgeling van het systeem, maar hij leefde nog. Het is een dertiger uit Frankrijk die Winston laat sterven.)
Om een soundtrack te laten ontwerpen om de graphic novel te vergezellen. Samen zorgen ze voor een geslaagde onderdompeling in de dystopische wereld.

In een samenwerking met Philip Börgn schreef Coste een origineel en gedurfd verhaal. Uiteraard is dit dagboek doordrongen van een aantal orwelliaanse thema’s: het gebrek aan privacy (erg knap hoe de priemende blik van Big Brother achter gebouwen en in donkere hoeken van de plaatjes komt loeren), de anonimisering van hersenloos lopendebandwerk ( Wat is het plan?) en de afstompende verdoving en onvoorwaardelijke steun voor de Partij en haar dictatoriale leider. De massa ziet een mislukte aanslag al snel als voorwendsel om de aanbidding van de ‘onverslaanbare’ held te versterken.

Daarnaast drukt Coste ook zijn eigen stempel. Grafisch trekt de lijn door van zijn eerste strip: sfeer, kleur, architectuur, compositie. Alles is verzorgd en betekenisvol. Met Lloyd Holmes kiest hij voor een nieuwe protagonist die de waarden van Winston wil uitdragen en verder wil verspreiden. Hoe sterk en rigide het systeem ook is, verzetshaarden en gebalde vuisten zullen er altijd zijn.

Inhoudelijk kan Coste echter niet tippen aan de meester. Lloyd krijgt een tweelingbroer als vrij voorspelbare antagonist. Ze zijn elkaars spiegelbeeld: gelijk (handig voor een slot met gezichtsherkenning) maar toch ook helemaal anders (partijbons en verzetslid). Het verhaal ontspint zich als een spannende thriller maar haalt niet de diepgang en de emotionele resonantie van het origineel.

Graphic novel en soundtrack vormen een knappe en gewaagde toevoeging aan een legendarische roman. De Partij zou het willen verbranden en dat is een mooi compliment.

[Lucija]

▪️Damn, this was such an incredible experience! Read it in one sitting and literally couldn't take my eyes off of it.
▪️Story is set after Orwell's '1984', during the 1st year of new regime in the same dystopian, now even more terrifying, London and follows Lloyd, member of the new group of resistance.
▪️Coste's art style will never fail to amaze me, also hints of 'Fahrenheit 451' and 'Brave New World' were nice touch.
▪️I really liked the main plot, especially the story around Lloyd and Gordon, only thing I was a bit confused by was Sambo's part in the whole story. Why did he chose to help some random guy and not turn him in, even get him in the secret part of the Aurora?
▪️I felt like ending was a bit rushed, story could very well have gone on a bit longer after Lloyd's discovery but I get the idea. Last few pages were incredible though, leaving a bits of hope:

“One day, maybe in five-ten years, someone will accidentally discover a book... and our death won’t have been in vain.” 🩸

[Mehdi Hamel]

Une histoire imaginant la suite de 1984 après l'arrestation de Winston dans le roman de Georges Orwell. Intéressant de retrouver l'ambiance froide du roman sous forme de roman graphique.

[Macqueron]

Une suite un peu prévisible et parano de 1984. Tous les poncifs du genre sont réunis et ça fonctionne plutôt bien, mais sans réelle surprise. Restent de très beaux dessins qui adoptent un point de vue différent de l’adaptation originale d’Orwell par Coste. Pas désagréable

[Mathilde Verdonck]

Par pitié donnez moi un peu de bonheur j’en peux plus jvais me suicider

[Miss Pivoine]

Parfois, une fois un ouvrage fini, la dernière page terminée et le livre refermé, nous nous retrouvons à nous affaler sur notre siège, l’esprit bouleversé et le regard vide. Nous réalisons que le temps s’est suspendu durant notre lecture, que le monde a cessé d’exister. Et, malgré le fait que nous quittons ce monde de bulles de dialogue et d’illustrations, il continue de vivre en nous, par l’empreinte qu’il a eu dans notre psyché.

C’est exactement ce que j’ai ressenti avec cette BD.

Entamer une révolution n’est pas « sexy », et le fait d’aventuriers casse-cou persuadés que la victoire sera obtenue de leur vivant. C’est dévouer sa vie pour une cause, être assez convaincu pour tout risquer, mais jamais trop optimiste pour ne pas être abattu en cas de défaite. Elle est une possibilité, mais cela ne nous empêche pas de nous battre pour que notre mince espoir triomphe un jour.

Je me mets à espérer que cette histoire finit bien. Ou peut-être n’est-ce qu’un songe de notre personnage. Peut-être suis-je trop optimiste. Mais peut-être le sont tous ceux qui rêvent d’un monde meilleur. Mais sans optimisme, sans s’adonner à la contemplation de tout ce que nous offre la nature et que nous souhaitons préserver et protéger, où réside notre humanité ?

[Nena]

As a continuation of the narrative of Orwell's 1984, I expected more. This graphic novel adds some interesting insights onto the original narrative, though at the same time it feels like more of the same. I feel like some things could have been expanded upon further. The novel is beautifully made though, the colours and art style are well-chosen and add to the narrative. All in all I do recommend reading this.

[Stephanie Racette]

Décembre 2024. Ça fait froid dans le dos les dictatures. J’hésite pour la note. C’est une œuvre d’envergure, mais plusieurs passages étaient trop obscurs pour moi. Je ne suis pas certaine d’avoir bien saisi la fin. Est-ce qu’il est devenu l’image de Big Brother?
N’empêche, artistiquement c’était wow. J’aime beaucoup Xavier Coste.

[booksandravens]

La fin 👌🏽

[Alexandre Mahé]

Une suite poétique, empreinte de la même ambiance froide que 1984.

[Roeliox]

Opbeurende literatuur 😐

[Léo]

3/5 Il manque quelque chose de l'œuvre originale pour que cette BD soit bonne.
Edit: celà fait 24h et je ne me rappelle déjà plus de la fin du récit.