Een haven vol geheimen: eenmaal binnen kom je nooit meer weg
Keet Kuipers trekt naar de Zeeuwse kust om er in alle rust te kunnen schrijven, maar van dat plan komt weinig terecht. Na een onverwachte ontmoeting is ze haar leven niet meer zeker. Ook de veiligheid van een geliefd familielid staat op het spel. Blijven is bloedlink, veilig vluchten onmogelijk. Keet zit klem. Hoe komt ze ongehavend weg uit Vlissingen?
Nathalie Pagie is thrillerauteur en communicatieadviseur. Ze woont met haar man en twee kinderen in Breda. In 2013 debuteerde zij met De Toneelclub en een jaar later verscheen De Campus, waarvan inmiddels al meer dan 15.000 exemplaren zijn verkocht. Paradijsvogels is de eerste in een serie over journalistenduo Tara Linders en Diego Martinez.
Keet Kuipers verblijft een maand in een vissershuisje in Vlissingen om in alle rust aan een filmscript te werken, als ze de mysterieuze Ragnar ontmoet. Deze charmante Ier is een welkome afleiding van haar prille relatie met weduwnaar Marcel, wiens liefde haar verwart en benauwt.
Dan ontdekt ze dat Barbara, de eigenaresse van een sjofele strandtent waar ze graag komt, illegaal onderdak biedt aan een groepje jongeren. Keet wil zich er niet mee bemoeien, totdat ze er tot haar verbazing achter komt dat een van hen haar halfbroer Paddy is, die bij zijn vader in Ierland woont. Tenminste, dat dacht ze. Paddy blijkt in de haven te werken als drugsuithaler.
Tijdens een geheime ontmoeting met Paddy hoort Keet dat hij volledig klem zit. De politie inschakelen is geen optie: het risico op een gewelddadige vergeldingsactie is te groot. Terwijl Paddy en zijn maten zich opmaken voor de gevaarlijkste klus van hun leven en Barbara plots van de aardbodem verdwenen lijkt te zijn, neemt Keet een beslissing die alles doet kantelen.
Van @boekerij kreeg ik dit boek als verrassing en ik was erg benieuwd naar deze nieuwste thriller.
Je maakt kennis met Keet, een vrouw die aan haar filmscript werkt. Een aantal hoofdstukken lees je ook als scenes van dit script.
Ondertussen is er ook een verhaallijn over haar halfbroer Paddy. Het blijkt dat hij helemaal de verkeerde weg is ingeslagen en momenteel zich bezig houdt met drugs in de haven...
De afwisseling tussen deze personages is prettig en ook de spanning wordt goed op papier gezet. Dat het een gevaarlijke wereld is, maakt Nathalie met dit verhaal zeer duidelijk. Ook wordt de omgeving van Vlissingen goed op papier gezet.
Voor mij zijn verhalen in het drugscircuit nooit zo mijn favoriet, maar als je 'Camping Oosthoek' van deze auteur leuk vond, dan bevalt dit verhaal je ook zeker weer!
Ik vond het leuk om dit verhaal eens gelezen te hebben, maar mijn eigen smaak qua thrillers ligt toch net even ergens anders. Dat wil dus niet zeggen dat dit een slecht verhaal is!
Ik wil @boekerij / @bestofthrillers heel erg bedanken voor deze verrassing!
Alleen voor de oppervlakkige lezer zal dit boek voldoen. Als je er aan hecht dat het verhaal enigszins geloofwaardig is, is dit niet een aanrader. Een paar voorbeelden: - Hoofdpersoon Keet heeft, op vakantie in Vlissingen een affaire met een man die uiteindelijk de Ierse criminele baas van haar naar Ierland verhuisde halfbroer blijkt te zijn, én: - Hoofdpersoon Keet is bij toeval de enige gast van een afgelegen, vervallen strandtent waar haar naar Ierland verhuisde halfbroer als illegale bewoner op zolder woont, én: - De medewerker van een gevelrenovatiebedrijf dat werkt aan het huis naast het vakantiehuis van hoofdpersoon Keet blijkt toevallig ook de kille moordenaar in een criminele organisatie dat strijdt tegen de criminele organisatie waar haar halfbroer in actief is.
En zo zitten er talloze 'toevalligheden' in het boek die noodzakelijk zijn voor een soepel spannend verhaal, maar waardoor de geloofwaardigheid van het boek echt door zijn hoeven zakt. En dat is heel erg jammer, want de schrijfstijl van Pagie is op zich prettig en de vorm die ze gevonden heeft waarbij het spannende verhaal zowel door de ogen van de daadwerkelijke gebeurtenissen als door de ogen van een film over die gebeurtenissen wordt beschreven is heel aardig. Juist als beide verhalen op onderdelen van elkaar verschillen: dit voegt echt iets toe aan het boek.
Maar de positieve kanten werken voor mij niet op tegen de bezwaren. Het verwondert me dat er kennelijk niet een strenge redacteur is geweest die Pagie heeft gedwongen om de verhaallijn geloofwaardiger te maken. Of is dit het gevolg van een auteur die behoorlijk succesvol is met vrij veel verschenen titels die ook goede verkoopcijfers hebben en daardoor een vrije hand krijgt om nieuwe titels te schrijven 'als het maar spannend is'.
In de boeken die ik mocht lezen voor de lezersjury was dit in ieder geval de minst sterke titel en dat is jammer, want met deze vlotte pen en de creatieve vertelwijze was een veel beter boek volgens mij echt haalbaar.
Leuk om dingen te herkennen hier uit de buurt van Vlissingen maar niet echt een hele spannende Thriller. Voor het verhaal: ⭐ en een extra ⭐ omdat het over Vlissingen gaat.
Oordeel Nathalie Pagies nieuwste thriller speelt zich af in de Zeeuwse gemeente Vlissingen. We volgen Keet Kuipers, die er ongestoord wil werken aan haar filmscript. Daarnaast leren we Paddy kennen, die als uithaler werkt in de haven van Vlissingen. Uithalers zijn mensen die gesmokkelde drugs uit zeecontainers halen, ze worden aangestuurd door criminele bendes. Op de eerste pagina van het boek lezen we wie de uithalers in het verhaal zullen zijn. Ook de andere personages die aan bod zullen komen worden hier opgesomd. Pagie noemt hen hier de cast, een keuze die later duidelijker wordt.
Het eerste hoofdstuk is een stuk uit een filmscript waarin nog geen enkele naam van een personage genoemd wordt. Door de camera-aanwijzingen voelt het hoofdstuk extra filmisch aan. We zien zo voor ons hoe de scène op beeld eruit zou zien. Pagie start haar verhaal dus meteen mysterieus, je bent benieuwd naar wat komen zal. Daarna gaan we twee jaar terug in de tijd en leren we Keet Kuipers kennen. Ze is een gedreven jonge vrouw met een pittig verleden achter de rug. Het gedrag van haar moeder heeft haar getekend. Ook al kunnen we niet altijd even goed tot Keet doordringen, je krijgt toch sympathie voor haar.
Keets perspectief wordt afgewisseld met dat van Paddy. Pagie geeft ons via hem een uitgebreide en geloofwaardige kijk in de drugwereld. Het is ronduit schokkend hoe gemakkelijk het lijkt om drugs te smokkelen. In haar verhaal gaat het over jonge uithalers die in geldnood verkeren. In het eerste hoofdstuk van Paddy leren we zijn clubje uithalers kennen, daar komen veel namen op je af en het duurt wel even voor je iedereen uit elkaar kan houden. Zeker omdat elke uithaler zijn eigen reden heeft om snel geld te verdienen. Het overzicht van de cast in het begin van het boek is daarbij een handige leidraad.
Tussen de verhaallijnen van Keet en Paddy door voegt Pagie regelmatig echte scènes uit een filmscenario toe. Het verhaal loopt dan chronologisch verder, maar we lezen het dus in een andere vorm. Dat is echt een heel originele keuze en past uitstekend bij Pagies filmische vertelstijl. Elk hoofdstuk leest al als een filmscène, maar door die stukjes script versterkt dat filmische karakter alleen maar. De hoofdstukken vormen ook een mooie link met Keet, die probeert aan haar script te werken. Tot op de laatste pagina heeft Pagie de factor film schitterend uitgewerkt, ze weet je dan echt te verrassen.
Filmische elementen, de verhaallijnen van Keet en Paddy… alles heeft Pagie ingenieus met elkaar verweven. Ook de verwijzing naar Gerard Reve maakt indruk, niet alleen op liefhebbers van naoorlogse Nederlandstalige literatuur. ‘Vlissingen’ is niet de spannendste thriller, maar wel eentje die heel vlot leest en waar het verteltempo precies goed zit. Je raakt geen enkele seconde verveeld. Pagie weet je geboeid genoeg te houden om te blijven verder lezen en blaast je omver met haar krachtige verhaal en spetterend einde.
Conclusie 4,5 sterren Met ‘Vlissingen’ heeft Nathalie Pagie weer bewezen dat ze tot de top behoort. Het boek is op een originele manier geschreven met oog voor detail. Je bent voor een paar uur ondergedompeld in de drugswereld.
Bryan las ‘Vlissingen’, geschreven door Nathalie Pagie. Zijn recensie kun je hieronder lezen. ⬇️
Voor mij is Nathalie Pagie geen onbekende meer. Eerder las ik van haar o.a. Camping Oosthoek en de serie rondom Diego Martinez & Tara Linders. Uiteraard was ik erg nieuwsgierig naar haar nieuwste thriller.
Keet Kuipers besluit om zich terug te trekken in een vissershuisje in Vlissingen om aan haar filmscript te werken. Als ze de charmante ier Ragnar ontmoet, waar ze een ontstuimige nacht mee beleeft, weet ze niet zo goed wat ze moet, want wat wil ze met de prille relatie die ze met Marcel heeft?
Keet komt in een gure strandtent terecht en wordt bevriend met eigenaresse Barbara. Maar hoe kan deze stille strandtent überhaupt bestaan? Aangezien de gasten ontbreken. Als ze plotseling een groep jongeren ontdekt, weet ze dat hier bepaalde dingen niet helemaal zuiver zijn. Als ze dan ook nog haar broertje Patrick, die ze al jaren niet meer heeft gezien, tegen het lijf loopt, komt ze er achter dat de jongeren gebruikt worden als uithalers in de haven. Voor Keet begint een race tegen de klok.
Het eerste hoofdstuk is een filmscript. Ik wist dat Keet in Vlissingen is om aan haar filmscript te werken, maar toch was het raar en wist ik niet goed wat ik er van moest denken. Maar uiteindelijk blijkt dit echt een enorme toevoeging aan het verhaal te zijn. Dit filmscript vind ik niet alleen erg goed bij het verhaal passen, maar ook zeker bij auteur Nathalie Pagie zelf, aangezien ze tegenwoordig ook zelf filmscripts schrijft.
De snelheid waarmee Pagie haar verhalen schrijft is erg goed. Elk hoofdstuk heeft een einde dat echt uitnodigt om verder te lezen en dit is natuurlijk erg fijn voor de lezers. Door de beeldende schrijfstijl zag ik sommige scènes echt voor me en kon ik een fijne band opbouwen met hoofdpersonage Keet en kwam de tweestrijd van hoofdpersonage Keet echt binnen. Voeg daar een actueel onderwerp: drugsuithalers in de haven, aan toe en je hebt mijn aandacht.
Vond je Camping Oosthoek, van Nathalie Pagie, goed? Dan raad ik je aan om ook Vlissingen ter hand te nemen.
Dit boek ontvingen wij van uitgeverij Boekerij. Dit beïnvloedt onze mening niet.
Ik ben geboren en getogen in Vlissingen én ik houd van thrillers. Dit boek leek dus perfect voor mij. Echt het verhaal is erg oppervlakkig en op geen enkel moment voelde ik me verbonden met de hoofdpersoon. Ik heb bij andere reviews gelezen dat de schrijfstijl erg geprezen werd. Dat verbaasd mij want ik had heel erg het gevoel dat de schrijfstijl voor mij persoonlijk juist meer afstand creëerde. Ik kreeg veel het gevoel dat ik naar een documentaire zat te luisteren i.p.v. dat ik een spannend verhaal werd ingezogen. Het schakelen tussen het verhaal en het filmscript (wat ik bij anderen als kritiek vermeld zag staan) vond ik juist wel weer leuk gevonden.
Al met al viel het verhaal mij erg tegen, het feit dat het zich in en om Vlissingen afspeelt maakte dat ik het uitgeluisterd heb.
3,5*. Niet het meest spannende of beste boek van Nathalie Pagie, maar wel zo onderhoudend dat ik elke avond zin had om een stukje te lezen, ondanks mijn 'ik ben pas bevallen'-brein.
Ik blijf het leuk vinden dat Pagie bij elk boek duidelijk veel research doet naar de plek waar het verhaal zich afspeelt, ongeacht of dit nu de Noordkaap, Australië of Nederland is. Alleen al daarom lees ik graag haar boeken.
Las lekker weg, de locatie was herkenbaar en dat maakte het boek aantrekkelijker. Maar een thriller over drugscriminaliteit is niet helemaal mijn ding.
Het is een boek dat makkelijk leest maar heel spannend is het niet. Heel geloofwaardig kan ik het ook niet noemen. Was voor de rest geen straf om te lezen.
Als plot is het allemaal een beetje vaag, er is niet echt een duidelijke lijn in te trekken. Dat komt waarschijnlijk door een belangrijk onderwerp in het verhaal: de drugswereld van de “uithalers”. Net zoals Nerderland als natie en vele Nederlanders individueel, zit de schrijfster gevangen tussen het vis-noch-vlees verhaal. Drugs mag, drugsgebruik, ook publiekelijk, is sociaal aanvaard cfr. officiële gedoogsteun. Daar hoort uiteraard een florerende drugsmaffia bij en alle verdere excessen: geweld, sterfgevallen, overgang van soft- naar harddrugs, misbruik van de zwakkeren (armen als drugskoeriers en pony’s, kinderen als uithalers) enz. Over dat laatste gaat het in dit boek (gedeeltelijk). En daarin zit natuurlijk een enorme spreidstand van goedmenend Nederland.
Keet Kuipers is de hoofdpersoon en ook het verbindende element in dit boek. Verhaallijn 1: Vandaag is zij een schrijfster die naar de Zeeuwse kust trekt om in alle rust te kunnen schrijven. Dat valt een beetje tegen als naast haar vakantieadres lawaaierige werken plaatsvinden en ze uitkijkt naar een betere werkplek. Die vindt ze in herberg “De Vierde Vrouw”. De gebeurtenissen daar vormen een tweede verhaallijn die gaat van geheimzinnigheid tot doodsgevaar. Keet draagt een zwaar rugzakje met zich mee in verband met familiale problemen door haar alcoholverslaafde moeder en haar broer die op jonge leeftijd weggestuurd werd naar zijn vader (Keet’s stiefvader). Daar komt dan een relatie, waar de schwung uit is en die tijdelijk on-hold gezet werd, bij.Dat is een derde – en als algemene achtergrond zeer belangrijke – verhaallijn die als flashback verhaald wordt. En dan is er het echte thrillerelement in verhaallijn 5 waar het verhaal verteld wordt van een groep jongeren die omwille van hun eigen redenen in een “uithalersbende” van drugs uit beveiligde havens zitten. Spannend, gevaarlijk, dodelijk. Met een baas die tegelijk gewelddadig als psycho is en een voorman die zelf een zware junkie is in functie daarvan iedereen bedriegt. Wanneer er dan een concurrernde bende opduikt betekent dat een dodelijke drugsoorlog. Vanuit het standpunt van Keet verloopt het verhaal chronologisch (behoudens de flashbacks naar haar jeugd). Het verhaal van de uithalers kent ook zijn eigen verloop te beginnen waar het dat van Keet kruist, dan via enkele flashbacks de lezer op de hoogte brengt van wat er eerder gebeurde en hoe het zo ver kwam, en loopt dan verstrengeld met dat van Keet verder. De concurrernde bende komt er later bij en raakt dan ook mee verstrengeld zowel in de verhaallijn van Keet als die van de uithalers. Ondertussen heeft Keet een drama meegemaakt met de eigenares van De Vierde Vrouw. Naar het einde toe komt er ook een politieman meer en meer op het voorplan. Alles komt op het einde van het boek samen in enkele zeer gewelddadige confrontaties waarbij er nog enkele open eindjes overblijven. Het allerlaaste deel van het boek wordt dan gebruikt om een echt einde aan het verhaal te breien en de laatste open eindjes weg te werken.
Het verhaal van de drugsuithalers kan je haast dagelijks in de krant lezen. Nathalie Pagie heeft daar een zeer menselijk boek rond geschreven met een unieke insteek. De mengeling van drugsmaffia en een onschuldig persoon die zich op het centrale punt bevindt waar alle draadjes van het web samenkomen maakt het uniek.
Bijna elke gebeurtenis in het leven van Keet, alle onthullingen die in de loop van het verhaal gebeuren of uit de flashbacks naar voren komen, lijken wel een plotwending in te luiden. Doordat je als lezer daardoor geen rust krijgt, komt het soms een beetje te toevallig en chaotisch over.
Alle direct betrokken karakters krijgen een achtergrond mee. Die is nooit gelukkig, er zitten bij allemaal elementen in die verklaren waarom ze geworden zijn zoals ze zijn en hoe ze, elk op hun manier, bij de drugshandel betrokken raakten. De moeder en stiefvader van Keet, de politieagent, haar bijna-ex en zijn dochter zijn de uitzonderingen waarbij de eerste twee toch respectievelijk alcoholiste en junkie zijn en uitblinken in egoïstische zwakheid.
Naargelang er meer over de karakters geweten is evoluren ze ook, in positieve of negatieve zin. Ik vermoed dat de schrijfster dit vooral deed om de gebeurtenissen te ondersteunen en geloofwaardiger te maken en minder uit dieogaande psychologische overwegingen. Praktisch dus. En ook confronterend. Een belager vermoorden (absoluut verboden wettelijk gezien, wettelijke zelfverdediging en dus toegelaten of minstens verdedigbaar vanuit het volk gezien) past wel in dit verhaal, zeker gezien wie en wat het slachtoffer is. Dat met een oneindig aantal messteken doen en nadien het lijk laten verdwijnen komt al meer in het criminele milieu terecht en zal wel gefronste wenkbrauwen oproepen.
Dit kan enkel in Nederland (rond een haven) In iets mindere mate zou in België (Antwerpen of Zeebrugge) ook kunnen. Een welig tierende drugshandel die niet of nauwelijks bestraft wordt, waar gewelddadige afrekeningen met focus op familieleden schering en inslag zijn en de drugsmaffia zeer intieme banden onderhoudt met politici, gerecht en grootkapitaal. Het is heel aktueel, Rotterdam is beveiligd dus erg moeilijk, Antwerpen volgt, de kleinere havens (nog) niet.
Het is doorlopend spannend en de spanningslijn loopt cresendo op. In het begin is er eerder van een prettige spanning sprake, het vinden van een vakantiehuisje, werklui bij de buren, vinden van rustige werkplek, het ontdekken van geheimzinnige dingen die niet lijken te kloppen. Al snel gaat ht dan over naar de spanning van een thriller waar levens op het spel staan. De spanning blijft ook niet beperkt tot Keet maar slaat toe bij iedereen die in het verhaal een rol speelt. De ondertitel is goed gekozen. Een haven vol geheimen: eenmaal binnen kom je nooit meer weg.
Het verhaal is opgebouwd uit eerder korte hoofdstukken met veel dialogen en gedachtenkronkels. In de beschrijvingen gaat het vaak over aktie (auto, fiets, afluisteren, ontsnappen, …). Het leest snel maar als gevolg van de talloze plotwendingen eist het dat je je aandacht er erg goed bijhoudt. Dat maakt het ook vermoeiend. De schrijfster is duidelijk niet aan haar proefstuk toe en heeft (terecht) ook al enkele prijzen gewonnen. Erg beeldend en gezien het einde zie ik er wel een typisch Nederbelgische thriller van gemaakt worden.
Het leest vlot, vooral het begin en het einde. Middenin kreeg ik toch wel een dipje omdat het onderwerp van de drugswereld me niet ligt. Het komt binnen als een mokerslag en zindert wel even na. Maar uiteindelijk blijft er niet veel van hangen, daarvoor ging het te veel over kleine criminelen in een gewelddadige wereld en te weinig over zaken om verder over na te denken.
Keet Kuipers heeft zich teruggetrokken in een huisje in Vlissingen, omdat ze hoopt er rustig te kunnen schrijven. Al snel vindt ze een tweede schrijfstek in een rustig café, waar ze uitbaatster Barbara ontmoet. Ze leert ook de Ierse Ragnar kennen, een charmante man die haar gedachten even kan afleiden van Keets relatie met Marcel, die wat in het slop zit. Onverwachts komt ze in aanraking met een oude bekende, Patrick, die haar nauw aan het hart ligt. Wanneer Patrick in gevaar is en Keet hem wil helpen, is haar eigen leven ook niet meer veilig. Zich terugtrekken is geen optie meer, vluchten al evenmin. Keet zal alles op alles moeten zetten om te overleven.
De cover van Vlissingen is prachtig: een strandhuis onder een onheilspellende lucht. Wat verder nog meer opvalt aan de vormgeving, is het iets kleinere formaat van de paperback en het subtiel kleinere lettertype binnenin. Het boek ligt hierdoor beter in de hand, dus het is een pluspunt. De schrijfstijl van Nathalie Pagie laat zich kenmerken door een vlotte leesbaarheid en een goed opgebouwd verhaal dat de lezer liefst in een ruk uitleest. Vlissingen start op een verrassende manier: de proloog wordt gebracht in de vorm van een filmscene. Daarna wordt een spring naar het verleden gemaakt voor het eigenlijke verhaal. Ook verder in het boek zijn hier en daar nieuwe filmscènes en tijdssprongen. Dit zorgt voor een originele en fijne afwisseling. Het verhaal wordt vanuit hoofdpersonages Keet gebracht in de derde persoon. Je leert Keet voldoende goed kennen om haar beweegredenen te begrijpen. De overige personages worden duidelijk geïntroduceerd. Nathalie Pagie heeft een actueel thema gekozen voor deze thriller en je merkt dat ze de nodige research grondig heeft gevoerd. De inhoud komt daardoor levensecht en geloofwaardig over. Vlissingen bevat heel wat spannende momenten en er zitten goede plottwists in het verhaal. Er zijn geen losse eindjes. Het verhaal wordt mooi afgewerkt. Nathalie Pagie schreef met Vlissingen weer een topthriller met hedendaags thema. Dankjewel, uitgeverij Lannoo, voor het recensie-exemplaar! Rating: 4,5*
Via de leesclub van de boekenreizigers heb ik Vlissingen, geschreven door Nathalie Paigie, gelezen. In dit boek ontmoeten we Keet Kuipers. Ze verblijft een maand in het huisje van een vriendin van haar in Vlissingen. Ze hoopt hier in alle rust aan haar filmscript te kunnen werken. En daarnaast wil ze toch ook wat afstand nemen van haar relatie met weduwnaar Marcel. Deze relatie loopt op dat moment niet zo heel erg soepel. Als ze er net is en denkt te kunnen werken, komt ze tot de ontdekking dat er bij de buren een verbouwing gaat plaatsvinden. Het is al snel gedaan met haar rust. Ze gaat daarom op zoek naar een andere plek, waar ze lekker kan schrijven. Ze vindt de sjofele strandtent van Barbara, waar uiteindelijk ook meer lijkt te spelen dan zo op het eerste oog lijkt. Hier ontmoet ze ook weer haar jongere broertje Patrick (Paddy), waarvan de dacht dat hij bij zijn vader in Ierland was. Hij is in het criminele drugscircuit terecht te zijn gekomen en werkt nu als uithaler in de haven van Vlissingen. Lukt het Keet om haar broer uit dit criminele circuit te halen? En beseffen de jongens, die als uithaler werken, wel wat de gevolgen voor hen kunnen zijn? Op de cover zien we een strandtent vlak aan zee. De lucht is donker. Er lijkt slecht weer op komst. De cover geeft verder nog helemaal niets prijs over het verhaal uit het boek. De verhalen van Keet en Patrick worden met elkaar afgewisseld. Tussendoor zijn er ook stukken van het filmscript te lezen. Hierdoor bleef, wat mij betreft, de spanning goed op peil. Het leest vlot, de karakters zijn goed uitgewerkt en het verhaal komt ook heel realistisch op mij over. Het thema drugs is ook nog best actueel. Zelf heb ik nooit hiermee te maken gehad, maar dit boek heeft mij wel duidelijk gemaakt hoe het er in de drugswereld aan toe kan gaan. Dit boek is mijn eerste kennismaking met de schrijfster Nathalie Pagie en het is mij goed bevallen. 4*
“Een adrenaline Kick is er niets bij, een lekkere thriller met een spetterend plot”
Keet reist af naar Vlissingen om daar in alle rust te schrijven, en te genieten van het strand en de Zeeuwse zilte lucht. Helaas is haar dit niet gegund, Vlissingen heeft heel andere avonturen in petto voor Keet. Avonturen waarbij Keet meermaals het leven als een film aan zich voorbij ziet trekken.
Dat Nathalie Pagie beschikt over een filmische schrijfstijl was al bekend, met Vlissingen trekt zij hier haar voordeel uit en trakteert zij de lezer op een filmische setting en een actievolle thriller. Het verhaal van Keet is beeldend aan het papier toevertrouwd, het is een verhaallijn die onder de huid van de lezer kruipt, zoals de zandkorrels van het strand overal terug te vinden zijn na een dagje aan zee. Het is een avontuurlijke thriller die veel vaart bezit, de snelle schrijfstijl zorgt ervoor dat de lezer blijft lezen, helemaal in de ban van de Zeeuwse havenstad.
Duistere, mysterieuze en ongure types zorgen voor een extra spannende realistische lading. De dappere standvastige Keet speelt de hoofdrol in haar eigen film. Pagie zorgt voor een trekkend spannende thriller met een spetterend plot die men niet zal zien aankomen, maar wel zoals we wel gewend zijn van de Brabantse schrijfster. Want na haar eerdere succes thrillers zal ook deze weer hoge ogen gooien, en hopelijk is het filmische karakter een kleine opening naar het witte doek. Want aan de verbeelding ligt het niet, dit boek trekt als een film aan de lezer voorbij. Een heerlijk spannende pageturner.
Ik heb over het algemeen best wel genoten van het boek. Er waren daarintegen 2 punten wat ik erg jammer vond. 1. Sommige delen van het boek zijn in de vorm van een script wat ik erg vervelend vind om te lezen. 2. Het einde was voor me gevoel er een beetje haastig aan gezet, van mij had het boek prima 30 blz langer mogen zijn met een beter passender einde om zo het boek echt goed af te kunnen sluiten
Normaal gesproken ben ik best fan van Nathalie Pagie's boeken, maar Vlissingen was voor mij een beetje een misser. Ik vond het idee van afwisselend het verhaal en de filmscripts wel leuk, maar het verhaal zelf zat zo vol met toevalligheden dat ik er niet goed doorheen kon lezen. Ik kon niet connecten met Keet, waardoor het me eigenlijk niet veel kon schelen wat er allemaal met haar gebeurde. Jammer, maar helaas. Gelukkig zijn er nog meer Pagie boeken om te proberen.
Zeer mooie kaft die goed past bij het verhaal. Een juiste titel. plot:4 spanning:4 originaliteit:5 leesplezier:4 Een gevaarlijk beroep waar nog niet veel van weten maar veel horen: uithalen. Keet en Patrick, stiefbroer van Keet zijn de twee hoofdpersonages die een spannend verhaal meemaken. De ene aan de goede kant en de andere aan de slezcht kant van de wet. Zeer zeker een aanrader.
Ik moest er even inkomen – de schrijfstijl en het filmscript-element waren in het begin wat verwarrend. Maar zodra het verhaal op gang komt en Keet steeds verder in de problemen raakt, wordt het écht spannend. Je blijft lezen met de vraag: hoe gaat dit ooit goedkomen? Zeker het lezen waard!
In het begin een beetje een moeilijke opstart van dit boek ivm de scènes tussendoor, maar na een paar hoofdstukken wordt wel duidelijk waar deze naartoe gaan leiden. Weer een goede thriller van deze schrijfster.
Dit is geen Agatha Christie of Conan Doyle maar toch niet slechtste voorbeeld van thriller genre. Een soort boek die makkelijk tijdens je treinreis naar Vlissingen wordt gelezen
Boek leest als een trein. Nathalie Pagie heeft een hele fijne schrijfstijl, waardoor je gelijk het verhaal wordt ingezogen. Einde voelt een beetje gehaast, daarom een ster aftrek.