Como o título indica, seu autor mostra, por meio de explicações lógicas, as razões primordiais da existência do ser humano.
Focalizando princípios que demonstram o que somos, de onde viemos e para onde vamos após a desencarnação, desenvolve temática do maior interesse, com assuntos variados, fixando a atenção do leitor no rumo dos mais altos objetivos da alma humana.
Esta obra contém a correspondência inédita sobre o estado da alma depois da morte que o filósofo João Gaspar Laváter dirigiu à imperatriz Maria, da Rússia, e ainda o notável trabalho intitulado "A reencarnação e a Igreja Católica", além da novela "Giovana".
As páginas deste livro constituem um seguro manual de orientação às inúmeras criatura vencidas na luta pela vida.
Dokąd zmierzamy? Jaki jest sens naszego istnienia? Na te pytania krótko, treściwie i pięknie odpowiedział francuski filozof i spirytysta Léon Denis.
W notce biograficznej mamy okazję przeczytać, iż w młodości został on zmuszony do porzucenia nauki i podjęcia pracy - niemniej jednak starał się znaleźć czas na samokształcenie. W wieku zaledwie 18 lat pierwszy raz natrafił na książkę traktującą o życiu niematerialnym - "Księgę Duchów" (w "Po co żyjemy?" nieustannie odwołuje się do wiedzy w niej zawartej).
Léon Denis poświęca tę niewielką książkę osobom cierpiącym: "wam wszystkim, uginającym się pod brzemieniem życia, wam przytłoczonym przez doświadczenia, walki i troski poświęcam te stronice". Tłumaczy związek między materią a duchowością, pokrótce opisuje kontakty z zaświatami i przywołuje wnioski płynące z szeregu badań i obserwacji zjawisk mediumicznych. Tłumaczy koncepcję wielości wcieleń i uzasadnia prawdziwość doktryny spirytystycznej, w której każdy znajdzie odpowiedzi na trudne (często egzystencjalne) pytania.
W "Po co żyjemy?" uwidacznia się również ogromny talent pisarski autora, który rozwinął pomimo niemożności odebrania solidnego wykształcenia. Zdolność do syntezy niełatwej wiedzy i wyciągania wniosków oraz wręcz poetyckiego ich opisania robi ogromne wrażenie - chociaż jednocześnie taka retoryka może męczyć współczesnego czytelnika. Mimo wszystko lektura dobra na jesienne wieczory, gdy dopada nas melancholijny nastrój i rozprawiamy nad sensem życia.
Una calificación sería muy subjetiva, ya que se trata de una cuestión de fé (si bien hace alusión a otras fuentes en la que se puede encontrar base científica). Puede ser altamente esperanzador. No logro entender del todo la forma en la que el dolor nos haría evolucionar. Fuera de eso, es una bella lectura. Sin embargo, el último capítulo, dejando de lado la credibilidad que pueda tener para cada uno el resto del libro, podría usarse como consejo universal a seguir. Sea cual fuera el credo de cada uno, o la falta de este.