Μια επινοημένη πόλη κάπου στον χάρτη. Θα μπορούσε να λέγεται και Twin Peaks, καθώς πολλά παράξενα πράγματα συμβαίνουν στους ήρωες (κυρίως άντρες) που κυκλοφορούν στους δρόμους της. Πρόκειται για σπονδυλωτό μυθιστόρημα όπου άνθρωποι χάνονται στη θάλασσα μέσα στο σπίτι τους. Παράξενα ζώα που ζηλεύουν παθολογικά σαν να ήταν ερωτικοί σύντροφοι. Άντρες που παίζουν πιάνο χωρίς να ακουμπούν καν τα πλήκτρα. Ο συγγραφέας που βλέπει να γράφεται το βιβλίο του από κάποιον ήρωά του, αφού πρώτα συναντήσει την πανέμορφη ηρωίδα του στον δρόμο. Ένα παράξενα γοητευτικό μυθιστόρημα.
Συνέχισα να απομακρύνομαι. Συνέχισε να μικραίνει το περίγραμμα του φίλου του, να θαμπώνει. Ώσπου στο τέλος έγινε μια κουκκίδα, τόσο μακρινός μου φαινόταν ή τόσο μακρινός μπορεί να του φαινόμουν εγώ εκεί που είχα μεταφερθεί και πια δεν μπορούσε να με διακρίνει. Τότε και μόνο τότε κατάλαβα για πρώτη φορά πως ήμουν πάνω στο αφρισμένο νερό της θάλασσας που χόρευε για χάρη μου μόνο κι άρχισα να γελάω, να γελάω δυνατά, να γελάω δίχως λόγο. Έως τη στιγμή που το πρόσωπό μου έσβησε από το πρόσωπό μου, ξεκόλλησε από πάνω μου και πέταξε μακριά στο τέρμα του ορίζοντα, σαν εξωτικό πουλί φτεροκοπώντας ελεύθερο. Απόσπασμα από το βιβλίο
Ο Διονύσης Μαρίνος γεννήθηκε στις 15 Αυγούστου 1971 στην Αθήνα, πόλη στην οποία συνεχίζει και διαμένει. Είναι παντρεμένος, έχει ένα παιδί και τα τελευταία 15 χρόνια εργάζεται ως δημοσιογράφος. Εδώ και έξι χρόνια εργάζεται ως αρχισυντάκτης στην καθημερινή αθλητική εφημερίδα "Goalnews" και είναι παραγωγός του αθλητικού ραδιοφώνου "Sentra 103,3". Κατά περιόδους έχει εργαστεί σε τηλεοπτικούς σταθμούς, περιοδικά και γραφεία Τύπου.
Το Σαν Νορμαλ απαρτίζεται από διηγήματα που κάπως μαγικά όλα συνδέονται στην τελευταία ιστορία. Η γραφή αυτού του ανθρώπου όσο περίπλοκη είναι τόσο πολύ μου αρέσει. Η ανάλυση που κάνει χρησιμοποιώντας τόσο εύστοχες παρομοιωσεις με ενθουσιάζει κάθε φορά πιο πολύ. Ξεχώρισα την ιστορία 99 εκατοστά γιατί πραγματικά με άγγιξε το πόσο δεξιοτεχνικα ανέλυσε το θέμα του ρατσισμού σε συγκεκριμένες ομάδες της κοινωνίας μακριά από τα πεπατημενα που έχουμε συνηθίσει να διαβάζουμε. Θίγει πολλά και καίρια ζητήματα με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο, όπως την αγάπη , την ελευθερία, την αποδοχή, το ρατσισμό και πολλά ακόμη. Πιστέψτε με δεν υπάρχει πιο ιδιαίτερο στοιχείο για κάποιο συγγραφέα από το να διαβάζεις μια σελίδα και να αναγνωρίζεις ποιος την έχει γράψει. Για μένα αυτό το έχει καταφέρει ο Μαρινος και πολλά μπράβο.
Τώρα αν με ρωτήσετε αν στην καρδιά μου ξεπέρασε τον Μπλε Ηλιο ; Σίγουρα όχι αλλά μιλάμε για διαφορετικά είδη.
Αν σας προτείνω να το διαβάσετε; Εννοείται πως ναι , αφεθείτε στη γραφή του , ακολουθήστε τη συλλογιστική του και θα νιώσετε να αδειάζει το μυαλό σας και να βρίσκεστε όντως στο Σαν Νορμαλ.
"Τι άλλο είναι η λογοτεχνία? Παραμύθια για μεγάλους. Το κρυφό υστέρημα της πραγματικότητας" Έτσι λοιπόν εμφανίζεται η πόλη του Σαν Νορμάλ, ένα μυθιστόρημα σπονδυλωτό όπου ήρωες στρέφονται από τους δαίμονες τους. Ιστορίες παράξενες ή και όχι συνδέονται φαινομενικά χαλαρά μεταξύ τους αλλά απόλυτα στερεά δημιουργώντας ένα τεχνικά άψογο και άρτιο αποτέλεσμα.
Μία πόλη όπου καταλήγουν οι οδοιπόροι του πουθενά, φυσιολογική στην όψη αλλά παράξενη στις σκοτεινές πλευρές της, όπως όλες, αλλά κτισμένη μέσα δαίδαλους των νευρώνων.Σαν Νορμάλ , η πόλη πραγματομένου ανέφικτου...
Το κάθε ένα από τα μέρη του βιβλίου έχει το δικό του μοναδικό ενδιαφέρον. Θα ήθελα όμως να σταθώ για λίγο στο "99 εκατοστά" όπου με έναν ιδιαίτερο τρόπο και από έναν εφάνταστο έρωτα αναδεικνύονται πολλά από τα προβλήματα και παράδοξα της κοινωνίας μας. Δεν νομίζω ότι είναι τυχαίο ότι το εξαιρετικό εξώφυλλο του βιβλίου είναι εμπνευσμένο από αυτήν την ιστορία.
Ανεπιφύλακτα θα πρότεινα στον καθένα να το διαβάσει ή μάλλον να το απολαύσει αφήνοντας το πνεύμα και την εσωτερική όραση με ανάλαφροβηματισμό να ακολουθήσει το συγγραφέα στο ταξίδι του. Αν έπρεπε να αναφέρω κάτι το οποίο μου έλειψε ήταν ότι θα ήθελα περισσότερα σουρεαλιστικά χαρακτηριστικά αλλα βέβαια αυτό είναι μία τελείως προσωπική προσδοκία 😉
Σαν Νορμάλ..τι όνομα κι αυτό για μια πόλη ε? Αυτό θα σκέφτηκε και ο συγγραφέας κι έδωσε τον τίτλο αυτό στο νέο του σπονδυλωτό μυθιστόρημα που εκτυλίσσεται στην πόλη του Σαν Νορμάλ. Οι κάτοικοί της, άνθρωποι μόνοι, ίσως και μοναχικοί, απλοί μα και πιο ιδιαίτεροι, που κυνηγούν την αγάπη, την επαγγελματική καταξίωση και την οικογενειακή ευτυχία. Άνθρωποι που όλα όσα κυνηγούν τα έχουν επιτύχει αλλά οι γύρω τους δεν το βλέπουν. Ορισμένοι τρέχουν να ξεφύγουν απ'την πεπατημένη αλλά τελικά, η ρουτίνα τους μπλέκει στα δίχτυα της. Κάποιοι, νιώθουν να έχουν χάσει το μυαλό τους, κι άλλοι να θυμούνται μόνο όσα εκείνοι θεωρούν σημαντικά. Αυτό το νέο πόνημα του Διονύση Μαρίνου, τόσο διαφορετικό από τον αγαπημένο Μπλέ Ήλιο, αλλά με την χαρακτηριστικη (για μένα) γραφή του, είναι μια αλληγορία της σύγχρονης ζωής. Διαβάστε το!
"Η μοίρα καμιά φορά είναι σαν μια κηλίδα λάδι που πέφτει σε ένα καθαρό ρούχο. Στην αρχή η ζημιά είναι μικρή. Μια στάμπα τόση δα. Πιστεύεις πως δεν θα εξαπλωθεί, πως λίγο νερό να ρίξεις εκεί που έπεσε η λαδιά, και το εύρος της θα σταματήσει. Όμως δεν ισχύει. Το λάδι απλώνει τα πλοκάμια του, καταλαμβάνει όσο χώρο του προσφέρεται, ζητάει να επεκταθεί και τίποτα δεν φαίνεται ικανό να το σταματήσει."
Το ΣΑΝ ΝΟΡΜΆΛ του Διονύση Μαρίνου είναι ένα ιδιαίτερο και ξεχωριστό βιβλίο, μία ιδιότυπη συγγραφική έμπνευση που με κέρδισε όχι μόνο για την άρτια γραφή του αλλά και για αυτή την διαφορετικότητα που έχει, λόγος που το καθιστά μια απολαυστική ανάγνωση για όποιον θέλει να ξεφύγει από τα συνηθισμένα και να ταξιδέψει μαζί με τους ήρωες του στον κόσμο μιας φανταστικής ( η και όχι ) κοινωνίας ,στην πόλη του Σαν Νορμάλ. Πρόκειται για μία σειρά από αυτοτελή μικρά διηγήματα που εντυπωσιάζουν με την θεματολογία τους, την εκφραστική δεινότητα και τον μεταφορικό λόγο που χρησιμοποιεί ο συγγραφέας για να απεικονίσει πρόσωπα ,γεγονότα και συναισθήματα. Εννέα αλληλοσυμπλεκόμενες διαφορετικές ιστορίες μαγικού ρεαλισμού με ξεχωριστούς ήρωες την κάθε φορά, με πλοκή μικρή αλλά πολύ ενδιαφέρουσα, ικανή να κεντρίζει το ενδιαφέρον σου χωρίς να σε κουράζει, αντίθετα πετυχαίνει εύκολα, να σε κάνει να ζεις άνετα, την κάθε ιστορία μαζί με τους πρωταγωνιστές και να ανυπομονείς για την αμέσως επόμενη.
Ένα σπονδυλωτό ανάγνωσμα που όλοι χαρακτήρες εμπλέκονται μεταξύ τους με ένα ευφυή τρόπο, καλογραμμένο και σύγχρονα αποτυπωμένο από την εξαιρετική πένα του Διονύση Μαρίνου !
I would rate it around 3.5, because of it's imagination and the fact that it managed to transport me in the world of San Normal. I really didn't enjoy the ending, however I enjoyed the ride. Nice lightweight, break between heavy reads. Ενα ομορφο παραμυθι για ενήλικες.
Περιηγήθηκα με μεγάλο ενδιαφέρον στο Σαν Νορμάλ και τις ιστορίες των Σαννορμαλών (;) ηρώων που διάβασα μονορούφι, με αγαπημένη την Περίπτωση του Χικάρι Τακέο, χωρίς να μπορώ να πω γιατί ακριβώς. Έχοντας διαβάσει τον Μπλε Ήλιο, που μου άρεσε πολύ, ενθουσιάστηκα που το Σαν Νορμάλ είναι τόσο απρόσμενα διαφορετικό, με την ίδια όμως γλώσσα του Μαρίνου που με κέρδισε από την πρώτη παράγραφο του προηγούμενου βιβλίου. Τώρα θα πάω να βρω τα πιο παλιά του!