What do you think?
Rate this book
Bachmoet
Mei 2014. Ingeklemd tussen Oost en West worstelt Oekraïne met groeiende spanningen. Wanneer de bevolking haar pro-Russische president omverwerpt, reageert Rusland door de Krim te annexeren en roepen Donetsk en Loegansk zich uit tot zelfverklaarde volksrepublieken. Lev Fodorov en zijn gezin wonen net buiten de gevarenzone. Hoewel velen uit de streek vertrekken, gaat het leven ter plaatse verder.
Februari 2022. Onder het mom van een 'speciale militaire operatie' valt het Russische leger Oekraëne binnen. De Franse fotojournalist Gaspard zoekt de regio op om de gebeurtenissen te verslaan. Maar de oorlog komt dichterbij dan hij zelf had gedacht. Ook Lev en zijn familie kunnen geen kant meer op. Wanneer de strijd om Bachmoet losbarst, is het te laat om te vluchten en kunnen ze enkel nog schuilen en hopen...
Zullen ze ooit kunnen ontsnappen?
Februari 2022. Onder het mom van een 'speciale militaire operatie' valt het Russische leger Oekraëne binnen. De Franse fotojournalist Gaspard zoekt de regio op om de gebeurtenissen te verslaan. Maar de oorlog komt dichterbij dan hij zelf had gedacht. Ook Lev en zijn familie kunnen geen kant meer op. Wanneer de strijd om Bachmoet losbarst, is het te laat om te vluchten en kunnen ze enkel nog schuilen en hopen...
Zullen ze ooit kunnen ontsnappen?
310 pages, Kindle Edition
Published June 11, 2024
1 person is currently reading
13 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 3 of 3 reviews
July 19, 2025
3,5/5
http://looneybooks79.blog/2025/07/19/...
Michiel Janzen is zeker niet aan zijn proefstuk toe als het gaat over het vertellen en schrijven van oorlogsverhalen. Zijn vier vorige boeken waren allemaal getuigenissen van zowel de Eerste als de Tweede Wereldoorlog.
Maar voor dit boek zocht hij het niet al te ver in het verleden en ging hij terug naar een brandend actueel verhaal, de inval van Rusland in Oekraïne en de nog steeds gaande oorlog die daardoor ontstond. Dit is het eerste grote Europese conflict sinds de Tweede Wereldoorlog waar zoveel op het spel staat en dat het westen en het oosten toch wel grotendeels uiteen rukt.
Sinds de val van het Ijzeren Gordijn en de Berlijnse Muur zijn heel wat landen die onder het Russisch en communistisch bewind vielen zich gaan afkeren van dit regime en zich gaan richten naar het westen, waarbij een vrijemarkteconomie en democratie hoog in het vaandel staan (stonden?). Na de val van de USSR, scheurde ook Oekraïne zich af en wordt een eigen republiek. Heel wat landen zijn intussen ook bij Europa gekomen en dat werd niet altijd even graag gezien bij het Groot Russische Rijk. En sinds Poetin aan de macht kwam heeft hij zich dan ook voorgenomen om dit rijk terug samen te brengen.
Het boek begint in 2014 waar de pro-Russische president wordt omvergeworpen en Rusland reageert door de Krim te annexeren en de regio's Loegansk en Donetsk tot zelfverklaarde volksrepublieken uit te roepen. Op de rand van de gevarenzone van dit gebied woont het gezin van Lev Fedorov. De meeste mensen trekken uit de streek weg maar hij en zijn gezin beslissen te blijven. Zijn vriendin, Oleksandra, brengt haar oude vader, na de dood van haar moeder, zelfs tot bij haar om bij het gezin te komen wonen.
Intussen wordt Gaspard Cloarec, een Franse fotojournalist, naar het gebied gestuurd om er een reportage te maken. Als onervaren oorlogsjournalist krijgt hij in elk geval zijn grote doop, tot gevaar van eigen leven. Maar hij komt uiteindelijk toch terug en heeft de smaak wel te pakken.
Ruim zeven jaar later, in februari 2022, valt Rusland, onder het mom van een 'speciale militaire operatie', Oekraïne binnen en ontstaat er een vreselijke oorlog waarbij Rusland niks schuwt. Burgerdoelen worden aangevallen, drones worden ingezet, staalfabrieken worden belegerd, Russische misdadigers en gevangenen worden ingezet als soldaat, een huurlingenleger (Wagner) dient zich aan en geen mens is veilig in gans Oekraïne. Ook Lev en zijn familie voelen de dreiging naderen en de vraag begint te rijzen of ze toch niet beter zouden vluchten, maar met een hulpbehoevende vader lijkt dit een bijna onmogelijke opdracht, dus blijven ze nog even afwachten. En Gaspard wordt ook opnieuw naar het front gestuurd, nadat hij de laatste jaren op persoonlijk vlak ook wel één en ander heeft meegemaakt, dus verliest hij zich graag in zijn job. En dan komt alles uiteindelijk samen op een vreselijke strijd, in Bachmoet. Wie zal het overleven?
Dat Michiel Janzen zo een actuele oorlog reeds in een roman durft verwerken vind ik een heel moedige beslissing. Het voordeel is wel dat er heel wat informatie dagelijks beschikbaar is, hoewel het vaak het kaf van het fake koren scheiden zal zijn geweest, en dat de beelden nog heel vers in het geheugen liggen (dan denk ik aan de slachtpartij van Boetsja, de belegering van Mariepol en natuurlijk het Wagner leger en de vliegtuigcrash). Daardoor kan je bij dit boek, volgens mij, twee gevoelens hebben... Enerzijds kan je dit boek lezen als een soort van oorlogsverslag (hoewel het een fictieve roman is worden echt heel veel historische gegevens gebruikt en worden ook echte namen gebruikt) of je ervaart het als 'net iets te vroeg' waardoor je, nadat je al dagelijks bestookt wordt met de nieuwsberichten van doden in Oekraïne, de machteloosheid van het volk en het niet (correct) reageren van buitenlandse mogendheden, je dit boek misschien sneller zal overslaan. Persoonlijk zat ik een beetje tussen de twee in. Ik kijk al enkele weken niet meer naar het journaal op tv omdat het me wat te veel wordt. Is het dan slim om er een boek over te lezen? Dat denk ik dan wel, eerst en vooral is en blijft het een roman en ten tweede kom je ook wel één en ander over deze oorlog te weten dat je misschien nog niet wist (waar de geschiedenis wél correct wordt weergegeven).
Janzen bekijkt het verhaal ook vanuit verschillende standpunten. Hij ziet hoe de bewoners zelf afzien van deze oorlog en moeten vluchten of in een tweestrijd zitten (laat ik mijn land en huis achter of niet?). Ook de mensen die meevechten aan Oekraïense kant krijgen een stem, dankzij Gaspard, de oorlogsjournalist. Ook het werk van de pers krijgt in dit boek een kans om aan te tonen hoe die te werk gaat en welk gevaar zij oplopen. En ook vanuit het standpunt van de vijand (in het boek wordt deze wel degelijk ook als een vijand naar voren gebracht), de Russische bezetter, worden we meegenomen in de waanzin waarin deze mensen voor hun land en hun heerser vechten.
Bachmoet is een gelaagd boek en het heeft me even geduurd om erdoorheen te raken (deels door de leesdip, maar ook deels door de gruwel die oorlog is en doordat deze nog steeds aan de gang gaat had ik soms wat afstand nodig van het verhaal), maar is zeker een aanrader als je houdt van verhalen over helden en vijanden, over een actuele oorlog en hoe een realistisch beeld geschetst wordt van wat er echt achter en voor de schermen in een oorlogsgebied gaande is.
http://looneybooks79.blog/2025/07/19/...
Michiel Janzen is zeker niet aan zijn proefstuk toe als het gaat over het vertellen en schrijven van oorlogsverhalen. Zijn vier vorige boeken waren allemaal getuigenissen van zowel de Eerste als de Tweede Wereldoorlog.
Maar voor dit boek zocht hij het niet al te ver in het verleden en ging hij terug naar een brandend actueel verhaal, de inval van Rusland in Oekraïne en de nog steeds gaande oorlog die daardoor ontstond. Dit is het eerste grote Europese conflict sinds de Tweede Wereldoorlog waar zoveel op het spel staat en dat het westen en het oosten toch wel grotendeels uiteen rukt.
Sinds de val van het Ijzeren Gordijn en de Berlijnse Muur zijn heel wat landen die onder het Russisch en communistisch bewind vielen zich gaan afkeren van dit regime en zich gaan richten naar het westen, waarbij een vrijemarkteconomie en democratie hoog in het vaandel staan (stonden?). Na de val van de USSR, scheurde ook Oekraïne zich af en wordt een eigen republiek. Heel wat landen zijn intussen ook bij Europa gekomen en dat werd niet altijd even graag gezien bij het Groot Russische Rijk. En sinds Poetin aan de macht kwam heeft hij zich dan ook voorgenomen om dit rijk terug samen te brengen.
Het boek begint in 2014 waar de pro-Russische president wordt omvergeworpen en Rusland reageert door de Krim te annexeren en de regio's Loegansk en Donetsk tot zelfverklaarde volksrepublieken uit te roepen. Op de rand van de gevarenzone van dit gebied woont het gezin van Lev Fedorov. De meeste mensen trekken uit de streek weg maar hij en zijn gezin beslissen te blijven. Zijn vriendin, Oleksandra, brengt haar oude vader, na de dood van haar moeder, zelfs tot bij haar om bij het gezin te komen wonen.
Intussen wordt Gaspard Cloarec, een Franse fotojournalist, naar het gebied gestuurd om er een reportage te maken. Als onervaren oorlogsjournalist krijgt hij in elk geval zijn grote doop, tot gevaar van eigen leven. Maar hij komt uiteindelijk toch terug en heeft de smaak wel te pakken.
Ruim zeven jaar later, in februari 2022, valt Rusland, onder het mom van een 'speciale militaire operatie', Oekraïne binnen en ontstaat er een vreselijke oorlog waarbij Rusland niks schuwt. Burgerdoelen worden aangevallen, drones worden ingezet, staalfabrieken worden belegerd, Russische misdadigers en gevangenen worden ingezet als soldaat, een huurlingenleger (Wagner) dient zich aan en geen mens is veilig in gans Oekraïne. Ook Lev en zijn familie voelen de dreiging naderen en de vraag begint te rijzen of ze toch niet beter zouden vluchten, maar met een hulpbehoevende vader lijkt dit een bijna onmogelijke opdracht, dus blijven ze nog even afwachten. En Gaspard wordt ook opnieuw naar het front gestuurd, nadat hij de laatste jaren op persoonlijk vlak ook wel één en ander heeft meegemaakt, dus verliest hij zich graag in zijn job. En dan komt alles uiteindelijk samen op een vreselijke strijd, in Bachmoet. Wie zal het overleven?
Dat Michiel Janzen zo een actuele oorlog reeds in een roman durft verwerken vind ik een heel moedige beslissing. Het voordeel is wel dat er heel wat informatie dagelijks beschikbaar is, hoewel het vaak het kaf van het fake koren scheiden zal zijn geweest, en dat de beelden nog heel vers in het geheugen liggen (dan denk ik aan de slachtpartij van Boetsja, de belegering van Mariepol en natuurlijk het Wagner leger en de vliegtuigcrash). Daardoor kan je bij dit boek, volgens mij, twee gevoelens hebben... Enerzijds kan je dit boek lezen als een soort van oorlogsverslag (hoewel het een fictieve roman is worden echt heel veel historische gegevens gebruikt en worden ook echte namen gebruikt) of je ervaart het als 'net iets te vroeg' waardoor je, nadat je al dagelijks bestookt wordt met de nieuwsberichten van doden in Oekraïne, de machteloosheid van het volk en het niet (correct) reageren van buitenlandse mogendheden, je dit boek misschien sneller zal overslaan. Persoonlijk zat ik een beetje tussen de twee in. Ik kijk al enkele weken niet meer naar het journaal op tv omdat het me wat te veel wordt. Is het dan slim om er een boek over te lezen? Dat denk ik dan wel, eerst en vooral is en blijft het een roman en ten tweede kom je ook wel één en ander over deze oorlog te weten dat je misschien nog niet wist (waar de geschiedenis wél correct wordt weergegeven).
Janzen bekijkt het verhaal ook vanuit verschillende standpunten. Hij ziet hoe de bewoners zelf afzien van deze oorlog en moeten vluchten of in een tweestrijd zitten (laat ik mijn land en huis achter of niet?). Ook de mensen die meevechten aan Oekraïense kant krijgen een stem, dankzij Gaspard, de oorlogsjournalist. Ook het werk van de pers krijgt in dit boek een kans om aan te tonen hoe die te werk gaat en welk gevaar zij oplopen. En ook vanuit het standpunt van de vijand (in het boek wordt deze wel degelijk ook als een vijand naar voren gebracht), de Russische bezetter, worden we meegenomen in de waanzin waarin deze mensen voor hun land en hun heerser vechten.
Bachmoet is een gelaagd boek en het heeft me even geduurd om erdoorheen te raken (deels door de leesdip, maar ook deels door de gruwel die oorlog is en doordat deze nog steeds aan de gang gaat had ik soms wat afstand nodig van het verhaal), maar is zeker een aanrader als je houdt van verhalen over helden en vijanden, over een actuele oorlog en hoe een realistisch beeld geschetst wordt van wat er echt achter en voor de schermen in een oorlogsgebied gaande is.
August 8, 2024
Sterke actuele oorlogsromen!
Het verhaal begint in mei 2014, een periode waarin Oekraïne worstelt met toenemende spanningen. De pro-Russische president werd door de bevolking net omvergeworpen, wat uiteindelijk escaleert in de annexatie van de Krim door Rusland en de uitroeping van de zelfverklaarde volksrepublieken Donetsk en Loegansk.
Michiel Janzen schildert een levendig beeld van deze toch wel heel onrustige tijd, waarin vreedzaam protest al snel omslaat in gewelddadige confrontaties tussen de oproerpolitie en milities in de straten van Kiev. Hoe hij de escalatie van geweld beschrijft, is zowel schokkend als diepgaand en het is heel erg duidelijk dat hij zich heel goed heeft geïnformeerd en grondig onderzoek deed naar de gebeurtenissen en de dynamiek die deze periode kenmerken.
Centraal in het verhaal staan Lev Fedorov en zijn gezin, die net buiten de directe gevarenzone wonen. Ze zien hoe vele Oekraïners uit de Donbas richting het westen vluchten, terwijl ze zelf een normaal leven proberen te leiden in een land dat steeds verder uit elkaar valt. Het personage van Lev werd goed uitgewerkt: zijn angsten, twijfels en morele dilemma’s zijn echt voelbaar en ogen heel reëel. Lev’s strijd om te beslissen of hij zijn thuis moet verlaten of moet blijven om voor zijn gezin te zorgen, vormt een belangrijk thema in het boek. Janzen weet de persoonlijke worstelingen van zijn hoofdpersonage op een indringende manier over te brengen, waardoor ik mij als lezer verbonden voelde met Lev en zijn familie.
De tweede helft van het boek speelt in februari 2022, wanneer het Russische leger Oekraïne binnenvalt onder het mom van een ‘speciale militaire operatie’. Dit markeert een nieuwe fase van intens geweld en onzekerheid. Lev wil nu vertrekken, maar zijn vriendin heeft haar eigen redenen om dit niet te doen en in Bachmoet te blijven. Op dat ogenblik komt ook de Franse fotojournalist Gaspard in de regio aan, om verslag te doen over de oorlog. Wanneer de gevechten in en om Bachmoet losbarsten, is het voor hen allemaal te laat om te vluchten en zijn ze gedwongen om in de kelder te schuilen, terwijl boven hun hoofden de oorlog hevig woedt.
Janzen slaagde erin om de verschrikkingen van de oorlog op een toch wel krachtige, maar genuanceerde manier te beschrijven. Zijn schrijfstijl is direct en onverbloemd, zonder dat hij uit is op sensatie. Heel belangrijk vond ik de manier waarop hij de menselijke kant van het conflict aanpakt: de angst, de hoop, de wanhoop en de onverzettelijkheid van de mensen die zich in het midden van de gevechten bevinden. De scènes waarin de personages proberen te overleven te midden van het geweld, zijn zowel hartverscheurend als inspirerend en ze lieten op mij een blijvende indruk achter.
De auteur heeft de historische en politieke context van het conflict verweven met de persoonlijke verhalen van zijn personages. Hij geeft de lezer een genuanceerd beeld van de complexe dynamiek die ten grondslag ligt aan de crisis in Oekraïne en doet dit zonder te vervallen in simplificaties of zwart-witdenken. De neergezette personages in het boek zijn geen helden of schurken, maar mensen van vlees en bloed met hun zwakheden, twijfels en overtuigingen. Dit maakt het verhaal mijns inziens des te krachtiger en geloofwaardiger.
De manier waarop de auteur de omgeving en de sfeer van het door oorlog verscheurde Oekraïne beschrijft, is authentiek. De beschrijvingen van de verlaten straten, de verwoeste gebouwen en de constante dreiging van geweld dragen bij aan een intense en benauwende sfeer in het boek. Als lezer kreeg ik een scherp en bijwijlen huiveringwekkend beeld van de realiteit van het leven en overleven in oorlogsgebied, wat de emotionele impact van het verhaal alleen maar versterkte.
‘Bachmoet’ is niet alleen een roman over oorlog, maar ook zeer duidelijk over de menselijke geest en de wil om te overleven. Het laat goed zien hoe gewone mensen buitengewone moed en veerkracht kunnen tonen in de meest onvoorstelbare, barre en onverwachte omstandigheden. De personages in het boek worden geconfronteerd met de meest extreme vormen van geweld en verlies, maar ze blijven vechten voor hun leven en voor elkaar.
‘Bachmoet’ van Michiel Janzen is een indringende en ontroerende roman over een verscheurd Oekraïne. Het boek geeft een scherp inzicht in de complexe en vaak tragische gebeurtenissen die zich sinds 2014 in het land hebben afgespeeld. De auteur is er naar mijn gevoel goed in geslaagd om op indrukwekkende wijze de persoonlijke verhalen van zijn personages te verweven met de bredere historische en politieke context. Dit boek biedt niet alleen een aangrijpend, inspirerend en boeiend verhaal, maar levert ook een belangrijke bijdrage aan het inzicht in en over het conflict Oekraïne – Rusland.
Hoewel ik in wezen geen fan van oorlogsromans ben, kan ik dit boek aan iedere liefhebber van het genre sterk aanbevelen en ben ik er rotsvast van overtuigd dat dit boek een absolute aanrader is voor iedereen die de crisis in Oekraïne beter wil begrijpen en plaatsen.
Meer leuke en interessante recensies zijn te lezen op www.indeboekenkast.com
Het verhaal begint in mei 2014, een periode waarin Oekraïne worstelt met toenemende spanningen. De pro-Russische president werd door de bevolking net omvergeworpen, wat uiteindelijk escaleert in de annexatie van de Krim door Rusland en de uitroeping van de zelfverklaarde volksrepublieken Donetsk en Loegansk.
Michiel Janzen schildert een levendig beeld van deze toch wel heel onrustige tijd, waarin vreedzaam protest al snel omslaat in gewelddadige confrontaties tussen de oproerpolitie en milities in de straten van Kiev. Hoe hij de escalatie van geweld beschrijft, is zowel schokkend als diepgaand en het is heel erg duidelijk dat hij zich heel goed heeft geïnformeerd en grondig onderzoek deed naar de gebeurtenissen en de dynamiek die deze periode kenmerken.
Centraal in het verhaal staan Lev Fedorov en zijn gezin, die net buiten de directe gevarenzone wonen. Ze zien hoe vele Oekraïners uit de Donbas richting het westen vluchten, terwijl ze zelf een normaal leven proberen te leiden in een land dat steeds verder uit elkaar valt. Het personage van Lev werd goed uitgewerkt: zijn angsten, twijfels en morele dilemma’s zijn echt voelbaar en ogen heel reëel. Lev’s strijd om te beslissen of hij zijn thuis moet verlaten of moet blijven om voor zijn gezin te zorgen, vormt een belangrijk thema in het boek. Janzen weet de persoonlijke worstelingen van zijn hoofdpersonage op een indringende manier over te brengen, waardoor ik mij als lezer verbonden voelde met Lev en zijn familie.
De tweede helft van het boek speelt in februari 2022, wanneer het Russische leger Oekraïne binnenvalt onder het mom van een ‘speciale militaire operatie’. Dit markeert een nieuwe fase van intens geweld en onzekerheid. Lev wil nu vertrekken, maar zijn vriendin heeft haar eigen redenen om dit niet te doen en in Bachmoet te blijven. Op dat ogenblik komt ook de Franse fotojournalist Gaspard in de regio aan, om verslag te doen over de oorlog. Wanneer de gevechten in en om Bachmoet losbarsten, is het voor hen allemaal te laat om te vluchten en zijn ze gedwongen om in de kelder te schuilen, terwijl boven hun hoofden de oorlog hevig woedt.
Janzen slaagde erin om de verschrikkingen van de oorlog op een toch wel krachtige, maar genuanceerde manier te beschrijven. Zijn schrijfstijl is direct en onverbloemd, zonder dat hij uit is op sensatie. Heel belangrijk vond ik de manier waarop hij de menselijke kant van het conflict aanpakt: de angst, de hoop, de wanhoop en de onverzettelijkheid van de mensen die zich in het midden van de gevechten bevinden. De scènes waarin de personages proberen te overleven te midden van het geweld, zijn zowel hartverscheurend als inspirerend en ze lieten op mij een blijvende indruk achter.
De auteur heeft de historische en politieke context van het conflict verweven met de persoonlijke verhalen van zijn personages. Hij geeft de lezer een genuanceerd beeld van de complexe dynamiek die ten grondslag ligt aan de crisis in Oekraïne en doet dit zonder te vervallen in simplificaties of zwart-witdenken. De neergezette personages in het boek zijn geen helden of schurken, maar mensen van vlees en bloed met hun zwakheden, twijfels en overtuigingen. Dit maakt het verhaal mijns inziens des te krachtiger en geloofwaardiger.
De manier waarop de auteur de omgeving en de sfeer van het door oorlog verscheurde Oekraïne beschrijft, is authentiek. De beschrijvingen van de verlaten straten, de verwoeste gebouwen en de constante dreiging van geweld dragen bij aan een intense en benauwende sfeer in het boek. Als lezer kreeg ik een scherp en bijwijlen huiveringwekkend beeld van de realiteit van het leven en overleven in oorlogsgebied, wat de emotionele impact van het verhaal alleen maar versterkte.
‘Bachmoet’ is niet alleen een roman over oorlog, maar ook zeer duidelijk over de menselijke geest en de wil om te overleven. Het laat goed zien hoe gewone mensen buitengewone moed en veerkracht kunnen tonen in de meest onvoorstelbare, barre en onverwachte omstandigheden. De personages in het boek worden geconfronteerd met de meest extreme vormen van geweld en verlies, maar ze blijven vechten voor hun leven en voor elkaar.
‘Bachmoet’ van Michiel Janzen is een indringende en ontroerende roman over een verscheurd Oekraïne. Het boek geeft een scherp inzicht in de complexe en vaak tragische gebeurtenissen die zich sinds 2014 in het land hebben afgespeeld. De auteur is er naar mijn gevoel goed in geslaagd om op indrukwekkende wijze de persoonlijke verhalen van zijn personages te verweven met de bredere historische en politieke context. Dit boek biedt niet alleen een aangrijpend, inspirerend en boeiend verhaal, maar levert ook een belangrijke bijdrage aan het inzicht in en over het conflict Oekraïne – Rusland.
Hoewel ik in wezen geen fan van oorlogsromans ben, kan ik dit boek aan iedere liefhebber van het genre sterk aanbevelen en ben ik er rotsvast van overtuigd dat dit boek een absolute aanrader is voor iedereen die de crisis in Oekraïne beter wil begrijpen en plaatsen.
Meer leuke en interessante recensies zijn te lezen op www.indeboekenkast.com
July 21, 2024
het is al bij al heel droog en stroef geschreven, niet bepaald een roman maar veeleer een weergave van de feiten doorweven met fictie, maar dat wist ik vooraf en daarom had ik dit boek ook gekozen van het rek met nieuwe boeken in de bib: om iets bij te leren over de oorlog in Oekraïne. de personages komen niet tot leven, wat wel jammer is; wat ze doen of niet doen komt niet realistisch over - zoals waarom die koppige Oleksandra per se haar gezin in gevaar wil brengen door in Bachmoet te blijven ook al staan de Russen voor de deur, omdat ze “zich niet wil laten wegjagen”? en bv haar zoon niet beschermt wanneer de dood nabij is maar zich er juist aan overgeeft zonder zich om hem te bekommeren? - en ik had graag meer met hen meegeleefd denk ik, dan zou het einde me ook veel meer hebben aangegrepen. Ook de andere beschreven gruwelijkheden kwamen daardoor minder hard binnen. Al is het afschuwelijk dat dit kan in ons Europa en dat het nog steeds gaande is ook, het blijft een ver van mijn bed show en moeilijk voor te stellen, verwend en beschermd als wij zijn geweest in het Westen sinds WOII.
Displaying 1 - 3 of 3 reviews